Ιουλίου 20, 2018

ΕΦΗΒΕΙΑ

Όλα τα παιδιά μπορεί να έχουν κατά καιρούς τον πρώτο ή τον δεύτερο ρόλο. O νταής μπορεί να γίνει θύμα κάποιων ισχυρότερων. Tο θύμα μπορεί με τη σειρά του να γίνει νταής μόλις του δοθεί η ευκαιρία στην αντιπαράθεση με κάποιους ασθενέστερους.

Τα θύματα είναι

• ντροπαλά και μικρόσωμα παιδιά

• με χαμηλή αυτοπεποίθηση και υπερπροστατευτικούς γονείς

• εσωστρεφή, ήσυχα, ευαίσθητα

• μοναχικά

• παρουσιάζουν κάποια ιδιαιτερότητα ή χαρακτηριστικό που τα διαφοροποιεί από τον μέσο όρο (πολύ καλοί μαθητές, ή έχουν μαθησιακές δυσκολίες, παχουλά, πολύ ψηλά, φορούν γυαλιά κ.ά.)

• ευαίσθητα στα πειράγματα, αντιδρούν έντονα, θυμώνουν, κλαίνε, απομονώνονται

• αδιάλλακτα στις διαφωνίες, με εριστικό και επιθετικό πνεύμα

• ανήκουν σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα – μετανάστες ή είναι άτομα με αναπηρία • πολλές φορές είναι οι καινούριοι μαθητές σε μια τάξη ή αυτοί που έρχονται στα μέσα της χρονιάς.

Oι νταήδες είναι

• παιδιά που δείχνουν αυτοπεποίθηση

• δεν πειθαρχούν σε κανόνες

• θέλουν να επιβάλλονται

• θεωρούν ότι η βία είναι κοινωνικά αποδεκτή

• θυμώνουν εύκολα

• δυσκολεύονται να δεχτούν τη ματαίωση των επιθυμιών τους

• εύκολα νιώθουν ότι οι άλλοι είναι απειλητικοί προς τα ίδια

• καταφεύγουν στη βία ή στον εκφοβισμό για να επιλύουν διαφορές

• έχουν την τάση να εξαιρούν παιδιά από την παρέα

• υιοθετούν τον ρόλο του αρχηγού στις παρέες ή φτιάχνουν κλίκες ενώ δεν είναι απαραίτητα μεγαλόσωμα.

Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι οι επιθετικοί μαθητές συχνά πάσχουν από κατάθλιψη ή από κάποια διαταραχή που δεν έχει διαγνωστεί. Σε κάποιες περιπτώσεις οι ίδιοι είχαν γίνει αποδέκτες βίαιης και επιθετικής συμπεριφοράς κατά το παρελθόν. Τα παιδιά που θυματοποιούνται αλλά και οι νταήδες μπορεί να έχουν υπερπροστατευτικούς ή αυταρχικούς ή αδιάφορους γονείς.

Ο ρόλος των θεατών

Η δράση του νταή ενισχύεται από τη σιωπηλή αποδοχή της πλειονότητας. Αρκετά παιδιά, παρότι διαφωνούν, δεν αντιστέκονται γιατί φοβούνται. Ωστόσο αυτή η διστακτικότητα ερμηνεύεται από τον νταή ως αποδοχή και στήριξη της δράσης του προς ανυπεράσπιστους συμμαθητές του. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα έχει διαπιστωθεί ότι οι θεατές καταλήγουν να μιμούνται τη συμπεριφορά των νταήδων και με τη σειρά τους και οι ίδιοι ενοχλούν το παιδί θύμα, είτε ενθαρρύνουν τον νταή λειτουργώντας σαν όχλος.

Αρκετές φορές αισθάνονται ανακούφιση που δεν είναι στη θέση του παιδιού θύματος και δεν αποτελούν τα ίδια στόχο, σκέφτονται λοιπόν ότι όσο επιτίθενται στους άλλους ξεφεύγουν τα ίδια. Κάποιες φορές νιώθουν και χαρά γιατί το στοχοποιημένο παιδί είναι αντιπαθές και στα ίδια. Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι ίσως υπάρχει μια αυξανόμενη τάση τα παιδιά να υιοθετούν την άποψη «ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει» και να αποδέχονται τη φιλοσο-φία ότι έτσι είναι η ζωή, προσπερνώντας με αυτόν τον τρόπο τις αδικίες στις οποίες είναι τα ίδια μάρτυρες ή και θύματα.

 

Aπό το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Όλοι οι έφηβοι νιώθουν κατά καιρούς ανάξιοι ή ασήμαντοι. Mια σειρά από γεγονότα που φαντάζουν επουσιώδη στα μάτια των γονιών μπορούν να πυροδοτήσουν ακραίες ή και δραματικές αντιδράσεις στον έφηβο.

Σημάδια προειδοποιητικά - Ζητήστε βοήθεια 

• Ο έφηβος μιλά για τον θάνατο ή για εξαφάνιση, ή εκφράζει σκέψεις αυτοκτονίας όπως: θα πηδήξει από το μπαλκόνι ή θα πυροβολήσει τον εαυτό του κ.ά. 

• Δείχνει έλλειψη ενδιαφέροντος για τους φίλους του, για δραστηριότητες που πριν του άρεσαν ύστερα από μια πρόσφατη απώλεια όπως θάνατος, διαζύγιο, χωρισμός, το τέλος μιας φιλικής σχέσης κ.ά.    

• Αλλαγές στη συμπεριφορά του έπειτα από κάποιο συμβάν όπως: δείχνει λυπημένος, ευερέθιστος, έχει άγχος, κούραση, είναι αναποφάσιστος, απαθής, δεν μπορεί να συγκεντρω-θεί στο σχολείο ή στις εργασίες ρουτίνας.

• Αλλαγές στις συνήθειες ύπνου ή στις διατροφικές συνήθειες ύστερα από ένα αρνητικό γεγονός που έχει συμβεί: παρουσιάζει αϋπνία ή υπνηλία ή ξυπνά νωρίς ή έχει εφιάλ€τες ή απώλεια της όρεξης και ελάττωση του βάρους ή υπερφαγία.

• Χαμηλή αυτοεκτίμηση: αίσθημα ότι δεν αξίζει, ντροπή, ενοχή, μισεί τον εαυτό του, σκέψεις ότι όλοι θα ήταν καλύτερα χωρίς αυτόν.

• Καμιά ελπίδα για το μέλλον: θεωρεί ότι τα πράγματα δεν θα πάνε ποτέ καλύτερα, τίποτε δεν θα αλλάξει. 

Τι σας προτείνω

• Μιλήστε ανοιχτά ακόμα και για την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε ή τις απόψεις του γι’ αυτό το θέμα.

• Να του παρέχετε αμέριστη στήριξη και να του δείχνετε την αγάπη σας. 

• Να ενισχύσετε την αυτοεκτίμησή του. 

• Aποφεύγετε να του ασκείτε κριτική λέγοντάς του πόσο λάθος αισθάνεται ή γιατί το έκανε αυτό και σας στενοχώρησε.

• Να είστε προσεκτικοί ακόμα και στην περίπτωση που φέρεται αυτοκαταστροφικά χωρίς απαραίτητα να εκφράζει σκέψεις θανάτου. Aν, για παράδειγμα, το αγόρι καπνίζει, οδηγεί μοτοσικλέτα με επικίνδυνο τρόπο, φέρεται εν γένει ριψοκίνδυνα κ.λπ., πιθανόν με αυτή τη συμπεριφορά του να εκθέτει τη ζωή του σε κίνδυνο χωρίς να το συνειδητοποιεί. 

• Aν το παιδί έχει κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, απευθυνθείτε οπωσδήποτε σε επαγγελματία ψυχικής υγείας, ακόμα κι αν νομίζετε ότι το πρόβλημα ξεπεράστηκε.

Να θυμάστε ότι πολλές φορές μετά την πρώτη απόπειρα ακολουθεί και δεύτερη – συνήθως τους επόμενους μήνες.

 

Από το βιβλίο μου

"Παιδιά στην Εφηβεία Γονείς σε Κρίση"

akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Όπως και να έχει, η αποτυχία είναι "βαριά κουβέντα" για μικρούς και μεγάλους. Πράγματι ως λέξη αλλά και ως ουσία δίνει μια αίσθηση ανεπάρκειας και το παιδί αισθάνεται –ακόμα κι όταν δεν το ομολογεί- ότι "αφού απέτυχε να μπει στο πανεπιστήμιο, δεν αξίζει τίποτα".

Πώς νιώθουν οι έφηβοι

Ακόμα και τα παιδιά που "μένουν απ’ έξω" επειδή δε διάβασαν και αναγνωρίζουν ότι εκείνα ευθύνονται για τη μη εισαγωγή τους αισθάνονται ότι είναι ανάξια επειδή ακριβώς δεν κατάφεραν να πιέσουν τον εαυτό τους ώστε να διαβάσει αρκετά.

Αίσθηση απογοήτευσης διαποτίζει και την ψυχή των παιδιών που δεν πέρασαν στη σχολή που ονειρεύονταν αλλά σε κάποια που δεν τα συγκινεί καθόλου. Πρέπει να ξαναπροσπαθήσουν ή να αρκεστούν σε αυτή και "να τελειώνουν"; Tα παιδιά συχνά νιώθουν σαν να τα έχουν χάσει μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.

Τι πρέπει να κάνετε

Συζητήστε με τον έφηβό σας τους λόγους που δεν πήγε καλά στις εξετάσεις, δίνοντας του τη δυνατότητα να κάνει τον απολογισμό του. Αποφύγετε την κριτική.

Αν επιθυμεί να κάνει μια δεύτερη προσπάθεια για να πετύχει στη σχολή που τον ενδιαφέρει, τότε καλό είναι η ευκαιρία αυτή να του δοθεί.

Αν όμως είναι ήδη η δεύτερη χρονιά που δίνει εξετάσεις και θεωρείτε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει, είτε επειδή δε διαβάζει είτε επειδή δε μπορεί να αντεπεξέλθει, τότε ίσως πρέπει να στραφείτε σε άλλες ρεαλιστικές προτάσεις.

Να πείσετε και το παιδί ότι στη ζωή υπάρχουν αρκετές επιλογές πέρα από μια ανώτατη σχολή. Οι επιλογές αυτές μπορεί να φαντάζουν τώρα σαν "έσχατη λύση" ή "λύση ανάγκης", όμως η εκτίμηση αυτή είναι υποκειμενική.

Βοηθήστε το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και για τις επιλογές "δεύτερης κατηγορίας" απαιτείται μια μίνιμουμ προσπάθεια που θα πρέπει οπωσδήποτε να καταβάλει.

Οι γονείς, όσο και αν πικραίνονται που το παιδί τους δε μπήκε σε καμία σχολή επειδή "τεμπέλιαζε", να θυμούνται ότι έχουν απέναντί τους έναν νεαρό ή μια νεαρή και ότι καλό είναι να μη βιαστούν να βάλουν την ταμπέλα του "αποτυχημένου" ή της "αποτυχημένης".

Ακόμα κι αν θεωρείτε ότι το παιδί είναι "τεμπέλικο" στο διάβασμα και ήταν φυσικό να μην περάσει σε καμία σχολή, δεν παύει να έχει προτερήματα και αξίζει το σεβασμό σας.

Προτρέψτε το να πιστέψει στον εαυτό του, να ανακαλύψει τα θετικά του στοιχεία και να στηριχτεί σε αυτά για να προσχωρήσει στο επόμενο βήμα της ζωής του.

Αναζητήστε μαζί του κάποιους τομείς που θα του διασφαλίσουν μελλοντικά όχι μόνο την οικονομική επιβίωση αλλά και κάποια στοιχειώδη ικανοποίηση.

Από το βιβλίο μου
Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

http://www.akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η περίοδος των εξετάσεων είναι κάτι δύσκολο για τα παιδιά, καθώς είναι κάτι άγνωστο γι αυτά, ενώ τους δημιουργεί ανησυχία και σημαντικό προβληματισμό.
Ακόμα και τα παιδιά που είναι καλά προετοιμασμένα έχουν ιδιαίτερο άγχος εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να φοβούνται μήπως δεν γράψουν καλά, μήπως δεν περάσουν, κάνοντας «μαύρα» σενάρια...

Οι γονείς είναι οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται πως αισθάνονται τα παιδιά τους 

Ο ρόλος του γονιού είναι εξαιρετικά σημαντικός. Πολλές φορές έχουν τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά δυστυχώς με τη στάση τους δεν λειτουργούν καθησυχαστικά.... Πρέπει οι ίδιοι να καταλάβουν ότι όσο και να πιέζουν τώρα τα παιδιά τις παραμονές ειδικά των εξετάσεων δεν έχει κανένα νόημα. 

Γι’ αυτό πρέπει να αποφεύγονται οι φασαρίες, οι εντάσεις, οι διαρκείς υποδείξεις. Όταν βλέπουν ότι το παιδί τους είναι πιεσμένο ή αγχωμένο, να καθίσουν να το ακούσουν με προσοχή, αποφεύγοντας τα κηρύγματα. Να το προτρέψουν να σκεφτεί θετικά, ακόμη και να βάλει στη σκέψη του ότι σε λίγες μέρες οι εξετάσεις θα τελειώσουν και να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί εκείνη τη στιγμή..
Να μην μεταφέρουν οι γονείς στα παιδιά το δικό τους άγχος και τη δική τους αγωνία, καθώς «οι γονεϊκές προσδοκίες είναι που αυξάνουν το άγχος των παιδιών.

Πρέπει να διατηρούν την ψυχραιμία τους και την ηρεμία τους και να μη δείχνουν, ούτε την ημέρα που δίνει το παιδί εξετάσεις, αγχωμένοι. Τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να «διαβάζουν» τους γονείς, ακόμα κι αν δεν τους πουν τίποτα, το βλέπουν στα μάτια και το αισθάνονται ακόμα και από τις κινήσεις που κάνουν.

Είναι βασικό να διασφαλίσουμε στα παιδιά ένα ήρεμο περιβάλλον, χωρίς κριτικές ή απαγορεύσεις

Τα παιδιά θέλουν στη συγκεκριμένη φάση συμπαράσταση, υποστήριξη και μερικές φορές καθοδήγηση. Για παράδειγμα, μπορεί ένα παιδί να έχει παραιτηθεί και να μη θέλει να κάνει επανάληψη, επειδή φοβάται, γιατί νιώθει ότι εκείνη τη στιγμή δεν θυμάται τίποτα. Τότε οι γονείς πρέπει να λειτουργήσουν με θετική ενίσχυση και χωρίς υπερβολές, χωρίς υπερπροστασία.

Ποια είναι όμως εκείνα τα σημάδια που «μιλούν» από μόνα τους για μια ιδιαίτερα πιεσμένη ψυχολογική κατάσταση ενός εφήβου; 

Μπορεί το ίδιο το παιδί να μιλήσει για το άγχος του, μπορεί να κάνει κακές σκέψεις ότι δεν θα πετύχει και δεν θα γράψει τίποτε, ότι του χρόνου πρέπει να ξαναδώσει εξετάσεις… Μπορεί να δυσκολεύεται στον ύπνο, τελευταία στιγμή να μην έχει όρεξη να διαβάσει, να υπάρχουν ξεσπάσματα κλάματος, να βρίσκεται σε υπερένταση και να δημιουργεί καυγά με το παραμικρό, να μη θέλει να του φωνάξει κανένας. Όλα αυτά είναι σημαντικές ενδείξεις ότι το παιδί μας έχει άγχος και εκεί ο ρόλος του γονιού πρέπει να είναι καθησυχαστικός.

Όσο για το εάν υπάρχουν διέξοδοι χαλάρωσης, ικανές να μειώσουν το άγχος και την κούραση μπορούμε να προτείνουμε ήπια άθληση, μουσική, χορό, συζήτηση με φίλους.,αυτά αποτελούν μαγικές ενασχολήσεις την περίοδο των εξετάσεων και που μπορούν να λειτουργήσουν χαλαρωτικά. 

Τέτοιες στιγμές ο οργανισμός πρέπει να αντέξει στη δοκιμασία του έντονου άγχους και για να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις για συγκέντρωση, ετοιμότητα και διαύγεια, είναι απαραίτητη μια ισορροπημένη διατροφή.

 

Αλεξάνδρα Καππάτου

Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος Συγγραφέας

Φάκελος Πανελλήνιες 2018

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν από τις φετινές εξετάσεις, μια περίοδο ιδιαίτερα φορτισμένη για τους εφήβους καθώς από τη μια μεριά κυριαρχεί στα παιδιά το άγχος της επίδοσης στις εξετάσεις και από την άλλη, η σκέψη για τις στιγμές χαλάρωσης που θα ακολουθήσουν μόλις αυτές ολοκληρωθούν. 

Τρόποι αντιμετώπισης του άγχους και στρατηγική για να αποβάλλουν το στρες και να αποδώσουν καλύτερα

 H περίοδος των εξετάσεων είναι κάτι δύσκολο για τα παιδιά, καθώς είναι κάτι άγνωστο γι αυτά, ενώ τους δημιουργεί ανησυχία και σημαντικό προβληματισμό.

Ακόμα και τα παιδιά που είναι καλά προετοιμασμένα έχουν ιδιαίτερο άγχος εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να φοβούνται μήπως δεν γράψουν καλά, μήπως δεν περάσουν, κάνοντας «μαύρα» σενάρια

Οι γονείς είναι οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται πως αισθάνονται τα παιδιά τους......

Ο ρόλος του γονιού είναι εξαιρετικά σημαντικός. Πολλές φορές έχουν τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά δυστυχώς με τη στάση τους δεν λειτουργούν καθησυχαστικά στα παιδιά. Πρέπει οι ίδιοι να καταλάβουν ότι όσο και να πιέζουν τώρα τα παιδιά τις παραμονές ειδικά των εξετάσεων δεν έχει κανένα νόημα. Γι’ αυτό πρέπει να αποφεύγονται οι φασαρίες, οι εντάσεις, οι διαρκείς υποδείξεις.

# Όταν βλέπουν ότι το παιδί τους είναι πιεσμένο ή αγχωμένο, να καθίσουν να το ακούσουν με προσοχή, αποφεύγοντας τα κηρύγματα. Να το προτρέψουν να σκεφτεί θετικά, ακόμη και να βάλει στη σκέψη του ότι σε λίγες μέρες οι εξετάσεις θα τελειώσουν και να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί εκείνη τη στιγμή.

# Να μην μεταφέρουν οι γονείς στα παιδιά το δικό τους άγχος και τη δική τους αγωνία, καθώς «οι γονεϊκές προσδοκίες είναι που αυξάνουν το άγχος των παιδιών.

# Πρέπει να διατηρούν την ψυχραιμία τους και την ηρεμία τους και να μη δείχνουν, ούτε την ημέρα που δίνει το παιδί εξετάσεις, αγχωμένοι. Τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να «διαβάζουν» τους γονείς, ακόμα κι αν δεν τους πουν τίποτα, το βλέπουν στα μάτια και το αισθάνονται ακόμα και από τις κινήσεις που κάνουν».

# Είναι βασικό να διασφαλίσουμε στα παιδιά ένα ήρεμο περιβάλλον, χωρίς κριτικές ή απαγορεύσεις.

# Τα παιδιά θέλουν στη συγκεκριμένη φάση συμπαράσταση, υποστήριξη και μερικές φορές καθοδήγηση.

Για παράδειγμα, μπορεί ένα παιδί να έχει παραιτηθεί και να μη θέλει να κάνει επανάληψη, επειδή φοβάται, γιατί νιώθει ότι εκείνη τη στιγμή δεν θυμάται τίποτα.

# Oι γονείς πρέπει να λειτουργούν με θετική ενίσχυση και χωρίς υπερβολές και  υπερπροστασία!

Καλή επιτυχία

Αλεξάνδρα Καππάτου

Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος Συγγραφέας

Φάκελος Πανελλήνιες 2018

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Έφτασε η στιγμή ο έφηβος να αρχίσει να συγκεκριμενοποιεί τις επιθυμίες του σχετικά με τον επαγγελματικό του προσανατολισμό.

Συχνά έχει διάφορες ιδέες – τη μια λέει ότι θα ήθελε να γίνει το ένα, την άλλη στιγμή θα ήθελε να γίνει το άλλο.

H επιλογή του επαγγέλματος δεν εξαρτάται μόνο από τις ικανότητες του ατόμου. Πολλοί άλλοι παράγοντες μπαίνουν στο παιχνίδι αυτής της απόφασης. Πρόκειται για μια ευθύνη, για μια επιλογή που θα απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του μέλλοντος και θα καθορίσει έναν τρόπο ζωής, ένα κοινωνικό περιβάλλον και ένα οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο.

Γενικά οι νέοι που πρέπει να επιλέξουν ένα επάγγελμα γνωρίζουν μόνο ένα μικρό μέρος των επαγγελμάτων που υπάρχουν. Αυτά είναι κυρίως των γονιών τους, των φίλων των γονιών τους και των ανθρώπων του περιβάλλοντός τους. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις οι γνώσεις αυτές είναι επιφανειακές και περιορισμένες. Για να επιλέξουν πρέπει να γνωρίσουν τις πιθανές διαφορετικές επιλογές.

Yπάρχουν εκατοντάδες επιλογές επαγγελμάτων όλων των ειδών.

Tι επηρεάζει τις επιλογές του εφήβου

• Οι έφηβοι συχνά έχουν κάποια είδωλα που θαυμάζουν και εξιδανικεύουν επειδή τα θεωρούν επιτυχημένα, διάσημα, όπως λ.χ. ηθοποιούς, τραγουδιστές, αθλητές ή σπανιότερα ανθρώπους της επιστήμης. Θα ήθελαν, λοιπόν, να ακολουθήσουν και οι ίδιοι αυτόν τον δρόμο. Επηρεάζονται πολύ από τα πρότυπα της τηλεόρασης και των συμμαθητών τους.

• Tο περιβάλλον και οι γονείς παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην επιλογή του επαγγελματικού δρόμου που θα ακολουθήσουν.

• Άλλοτε ο έφηβος επιλέγει κάποιο επάγγελμα προκειμένου να ικανοποιήσει τους γονείς του, αφήνοντας κατά μέρος την επιθυμία του. Σε αυτή την περίπτωση είναι πιθανό να προσαρμοστεί και να επιτύχει. Ωστόσο, δεν είναι σπάνιο το αντίθετο, δηλαδή ή να μην τα πάει καλά ή να έχει πλήρη αδιαφορία, και σε κάποιες περιπτώσεις να σταματήσει τις σπουδές.

• Υπάρχουν νέοι που επιλέγουν έναν δρόμο κυρίως για να εναντιωθούν στους γονείς τους και να επιβεβαιωθούν.

• Συχνά ο νέος προσανατολίζεται σε ένα επάγγελμα που θεωρείται ενδιαφέρον μέσα στην ομάδα των φίλων του ή είναι της μόδας ή σπουδάζουν οι φίλοι του. Γίνεται αντιληπτό ότι όταν η επιλογή βασίζεται σε τέτοια κίνητρα δεν πρόκειται για αντικειμενική απόφαση. Σε αυτή την περίπτωση ο νέος πρέπει να κατανοήσει ότι δεν θα χάσει τους φίλους αν επιλέξει κάτι που του αρέσει, ακόμα και αν οδηγεί σε ένα διαφορετικό δρόμο από τον δικό τους.

Τι σας προτείνω

• Όταν πλέον ο έφηβος βρίσκεται στο λύκειο, είναι απαραίτητο να ενημερώνεται από το σχολείο του ή από έναν ειδικό επί του επαγγελματικού προσανατολισμού για τις διαφορετικές επιλογές που υπάρχουν.

• Mην διστάσετε να τον φέρετε σε επαφή με κάποιο φίλο σας ώστε να τον ρωτήσει για το επάγγελμά του, εφόσον εκδηλώσει ενδιαφέρον.

• Πρέπει να υπάρχει διάλογος στην οικογένεια γι’ αυτό το θέμα.

• Να είστε συνειδητοποιημένοι γι’ αυτά που περιμένετε από τα παιδιά σας. Μπορείτε να τα εκφράσετε ανοιχτά, ειλικρινά και βαθιά. Aλλά επίσης θα είστε διατεθειμένοι να ακούσετε το παιδί σας και να το καταλάβετε. Μην ξεχνάτε ότι πρόκειται για τη ζωή του και όχι για τη δική σας.

• Oφείλετε ως γονείς να υποστηρίξετε τον νέο στην απόφασή του.

• Aν οι απόψεις σας είναι αντίθετες από αυτές του παιδιού σας και οι δυσκολίες αυξάνονται και η επικοινωνία τείνει να διακοπεί, επισκεφθείτε ψυχολόγο ή άλλο επιστήμονα ειδικευμένο στον επαγγελματικό προσανατολισμό.

• Mην ξεχνάτε ότι, ακόμα κι αν η ειδικότητα που επιλέγει το παιδί σας δεν έχει ιδιαίτερη ζήτηση, ίσως η ικανοποίηση που θα αντλεί αύριο από την άσκηση του επαγγέλματός του να αποδειχτεί σημαντικότερη από τις πιθανόν καλύτερες οικονομικές απολαβές άλλων ειδικοτήτων.

Προσοχή στο άγχος

Για να πετύχει το παιδί σας επαγγελματικά, πρέπει να μειώσει σημαντικά το άγχος του και να ενισχύσετε την αυτοπεποίθησή του. 

Aγχώδη και ανασφαλή παιδιά δύσκολα ακολουθούν τη σταδιοδρομία που ταιριάζει πραγματικά στην προσωπικότητά τους. 
Kατά συνέπεια, ειδικά όταν πλησιάζει η ηλικία των επαγγελματικών επιλογών, δείχνετε εμπιστοσύνη στο παιδί σας.

Από το βιβλίο μου

Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Μελέτες έχουν δείξει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η παχυσαρκία εμφανίζεται νωρίς, μέσα στα ένα δυο πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Σε άλλες περιπτώσεις εμφανίζεται επίσης γύρω στην ηλικία των 6-7, δηλαδή με την έναρξη της σχολικής ζωής του παιδιού, ενώ άλλο κομβικό σημείο για την παχυσαρκία είναι η είσοδος στην εφηβεία. Πάντως τα ερευνητικά στοιχεία είναι αμείλικτα: το 30% των παχύσαρκων παιδιών θα εξακολουθήσουν να είναι παχύσαρκα και στην ενήλικη ζωή τους.

Πολλοί γονείς, ωστόσο, δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει πρόβλημα, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Ένα ροδαλό, παχουλό μωρό σχεδόν πάντα προσελκύει χάδια και τρυφερά τσιμπήματα στις πτυχώσεις του δέρματός του, ενώ κι ένα στρουμπουλό παιδάκι με μαγουλάκια αντιμετωπίζεται με συγκατάβαση και τη βεβαιότητα ότι θα μεγαλώσει και θα...ψηλώσει.

Τα πρωτεία στη στρεβλή αυτή αντίληψη για το τι είναι παχυσαρκία και τι όχι διεκδικούν οι Ελληνίδες μάνες. Σύμφωνα με μελέτη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, η μητέρα μπορεί να έχει διαστρεβλωμένη αντίληψη για το βάρος του παιδιού της σε ποσοστό που φτάνει το 40%. Με απλά λόγια, είναι πιθανό να μη «βλέπει» ότι το παιδί είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο και ως εκ τούτου να μη ζητάει και βοήθεια από κάποιον ειδικό για την αντιμετώπιση του προβλήματος ενώ για την αλλαγή της διατροφής του ούτε λόγος να γίνεται.

Επιπλέον, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ή τον περιορισμό της παχυσαρκίας έχει το επάγγελμα της μητέρας: οι δημόσιες υπάλληλοι και οι νοικοκυρές αφιερώνουν περισσότερο χρόνο και φροντίδα στη διατροφή του παιδιού τους, με καλύτερα για τα κιλά του και την υγεία του αποτελέσματα, ενώ τα παιδιά των ιδιωτικών υπαλλήλων τείνουν να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην εκτίναξη της παιδικής ζυγαριάς ανήκει και στις γιαγιάδες οι οποίες στο πλαίσιο της αδυναμίας που έχουν στα εγγόνια τους τα κακομαθαίνουν και στο φαγητό - από το κλασικό ''τι θέλεις να σου φτιάξω να φας;'' που ρωτάνε το παιδί αν εκείνο αρνηθεί να φάει πχ φασολάκια ή φακές, μέχρι την προσφορά κάθε πιθανής ποικιλίας μπισκότου που υπάρχει στο σούπερ μάρκετ. Υπό τις συνθήκες αυτές το πάχος στο παιδί εγκαθίσταται σταδιακά κι αθόρυβα και παραμένει για μεγάλο διάστημα χωρίς να γίνεται επαρκώς αντιληπτό από το περιβάλλον ως πρόβλημα. Συνήθως το θέμα των κιλών του παιδιού ανακύπτει ως πρόβλημα κατά την έναρξη της σχολικής ζωής του.

Το παιδί μπορεί ή μαθαίνει να χρησιμοποιεί το πάχος του ως σύμβολο δύναμης και διεκδίκησης. Παράλληλα, αποφεύγει έμμεσα άβολες καταστάσεις όπως ανταγωνισμό κι επιθετικότητα. Ταυτόχρονα, όμως τα περιττά κιλά δημιουργούν σύμπλεγμα κατωτερότητας αφού το παιδί συχνά γίνεται θύμα χλευασμού ή προσβλητικών σχολίων. Επίσης, το παχύσαρκο παιδί είναι συνήθως δυσκίνητο, θεωρείται ράθυμο, τεμπέλικο, αργό και αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολικό και όχι μόνο περιβάλλον του, εισπράττοντας πειράγματα, κοροιδίες, χλευασμούς. Ουσιαστικά το παιδί εγκλωβίζεται σε φαύλο κύκλο - το φαγητό και το σνακ αποτελούν για αυτό έναν τρόπο προσαρμογής στις δυσκολίες της καθημερινότητας που του προκαλεί το πάχος.

Τι μπορείτε να κάνετε

-Συμβουλευτείτε καταρχήν τον παιδίατρο σας που προφανώς μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθος του προβλήματος και να σας παραπέμψει εφόσον το κρίνει αναγκαίο σε ειδικό

-Διαμορφώστε με τη βοήθεια και των ειδικών πρόγραμμα διατροφής κατάλληλο για το παιδί σας. Οι δίαιτες δεν ενδείκνυνται για τα παιδιά, όσο ισορροπημένες κι αν σας φαίνονται, όσο πετυχημένες κι αν χαρακτηρίζονται. Ένα παιδί χρειάζεται να λαμβάνει όλα τα αναγκαία θρεπτικά συστατικά μέσα για την ανάπτυξή του μέσα από τις τροφές σε κανονικές ποσότητες και σε συχνά γεύματα

-Καταγράψτε τις ''αρνητικές'' συνήθειες του παιδιού, πχ σημειώνοντας ποια ανθυγιεινά φαγητά προτιμά, καθε ποτε τρώει, αν καταφεύγει στην κουζίνα κάθε φορά που πιέζεται από το διάβασμα ή αν τρώει περισσότερο όταν βλέπει τηλεόραση. Έχετε κάνει με αυτόν τον τρόπο ένα σημαντικό βήμα αποκωδικοποιώντας τη διατροφική συμπεριφορά του παιδιού και τις ανάγκες που προσπαθεί να καλύψει μέσα από το φαγητό

-Αποδεχτείτε τον δικό σας μείζονα ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Ως γονείς οφείλετε να δίνετε οι ίδιοι το θετικό παράδειγμα γενικώς αλλά και στο τραπέζι εν προκειμένω, οπότε ο ρόλος σας είναι πολύ σημαντικός στην υιοθέτηση και την απόκτηση σωστών διατροφικών συνηθειών

-Καθιερώστε το οικογενειακό τραπέζι όσο πιο συχνά γίνεται. Πιθανόν καταρχάς να ακούγεται ανέφικτο με τους φρενήρεις και ασφυκτικούς ρυθμούς εργασίας που ακολουθείτε, αλλά το οφείλετε στο παιδί και σε σας να προσπαθήσετε. Ακόμη κι αν λείπετε αρκετά από το σπίτι, να ενημερώνετε όσους φροντίζουν το παιδί να ακολουθούν σταθερό πρόγραμμα στις ώρες φαγητού καθώς και για τα υγιεινά σνακ που πρέπει να του δίνουν

-Έχετε υπόψη σας ότι όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο ευκολότερη θα είναι και η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Ένα παιδί νεαρής σχολικής ηλικίας μπορεί να καθοδηγηθεί πιο ευκολα στη σωστή διατροφή και την άσκηση από έναν εξ ορισμού αντιδραστικό έφηβο

-Εξηγήστε στο παιδί γιατί και πώς θέλετε να το βοηθήσετε. Μιλήστε του για τα προβλήματα και τις επιπτώσεις που έχουν τα παραπανίσια κιλά και περιγράψτε του τα βήματα που θα ακολουθήσει με τη στήριξή σας ώστε να αισθάνεται καλά με το σώμα του και την υγεία του

-Δώστε χρόνο στο παιδί -πρόκειται για μια αλλαγή στη ζωή του. Και να θυμάστε ότι καμία αλλαγή ούτε στη διατροφή ούτε σε άλλα θέματα της ζωής του μπορεί να γίνει απότομα, καταπιεστικά, με τιμωρία ή με δωροδοκία

-Ενθαρρύνετε το παιδί ώστε εκτός από τις αλλαγές στη διατροφή να αποκτήσει και νέες συνήθειες, όπως να ασχοληθεί με ένα άθλημα της επιλογής του, να περιορίσει το χρόνο της τηλεόρασης ή του ηλεκτρονικού υπολογιστή έστω και μερικά λεπτά καθε μέρα, να ξεκινήσει ένα χόμπι όπως πχ μουσική που θα του αποσπάσει την προσοχή από τις εντός οικίας δραστηριότητες και το φαγητό

-Ζητήστε τη συνδρομή των γιαγιάδων και παππούδων στην προσπάθειά σας. Εξηγήστε τους γιατί το παιδί πρέπει να χάσει κιλά δίνοντας έμφαση στο θέμα της υγείας και κάντε τους συμμάχους στον πόλεμο της ζυγαριάς. Ο ρόλος τους μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμος δεδομένης της ιδιαίτερης και τρυφερής σχέσης που αναπτύσσουν συνήθως με το παιδί

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Οι μόδες με τα ρούχα, το κούρεμα και τα στοιχεία στο σώμα του εφήβου όπως το τατουάζ και τα τρυπήματα αποτελούν για τον ίδιο τα μέσα για να επιβάλει το προσωπικό του στίγμα.

Το τατουάζ είναι η χάραξη πάνω στο δέρμα ενός σχεδίου μικρού ή μεγαλύτερου για λόγους αισθητικής. Το τατουάζ έχει διπλή λειτουργία. Δίνει στον έφηβο την εντύπωση ότι αποκτά μια μοναδική ταυτότητα και ικανοποιεί την ανάγκη του να αποτελεί μέρος μιας ομάδας.

Θεωρεί ότι με αυτό τον τρόπο δηλώνει το χώρο του, επιβεβαιώνει την αυτονομία του και αποδεικνύει την «ικανότητά» του να υποφέρει πόνους και δυσκολίες. Ο έφηβος έχει επίσης ανάγκη με το τατουάζ να βεβαιωθεί για τα όρια του. 

Για τους περισσότερους εφήβους το τατουάζ δεν είναι παρά ένα προσωρινό μέσο να δηλώσουν τη διαφορά τους και ένα περαστικό στάδιο στην ανάπτυξή τους.

Σε περιπτώσεις που οι έφηβοι έχουν δυσκολίες όταν είναι απελπισμένοι, όταν νιώθουν ότι δεν τους αγαπούν, τα θέματα που επιλέγουν συχνά είναι φίδια ή δράκοι.

Τι σας συμβουλεύω

-Μη δραματοποιείτε την επιθυμία του εφήβου σας να κάνει ένα τατουάζ, ακόμη και αν είναι αντίθετο από τον τρόπο που σκέφτεστε.

-Συζητήστε μαζί του τους λόγους που επιθυμεί το τατουάζ.

-Ρωτήστε τον που θα τον βοηθήσει.

-Τονίστε του ότι η απόφαση πρέπει να είναι αποκλειστικά δική του και όχι αποτέλεσμα επηρεασμού των φίλων του.

-Ενημερώστε τον ότι είναι επώδυνο, ότι είναι σαν να αυτοτραυματίζεται και, αν κάποια στιγμή αλλάξει γνώμη, είναι δύσκολο να εξαφανιστεί.

-Να ζητήσει ακριβείς πληροφορίες για τις συνθήκες υγιεινής , για το πόσο επώδυνο είναι, για το χρόνο που χρειάζεται να επουλωθεί το τραύμα και, φυσικά, για το κόστος.

-Προτείνετέ του, αν επιθυμεί, να τον συνοδεύσετε.

-Αν δεν είναι σίγουρος για την απόφασή του, καλύτερα να περιμένει λίγο καιρό.

Από το βιβλίο μου - Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Τα ερωτήματα είναι πολλά: Θα τα πάμε καλά με τα παιδιά; Μια τέτοια σχέση μπορεί να προχωρήσει;
Όσο κι αν αυτή η κατάσταση σας φαίνεται δύσκολη ή πολύπλοκη, με σωστούς χειρισμούς, ειλικρίνεια, σταθερότητα και αποφασιστικότητα μπορούν να ξεπεραστούν οι οποιεσδήποτε δυσκολίες.

Kάθε άνθρωπος δικαιούται στη ζωή μια νέα ευκαιρία στην ευτυχία.

Γενικές πληροφορίες 

Αρχικά πρέπει καθένας από τους δύο συντρόφους να ξεκαθαρίσει τις προσδοκίες του από τον νέο γάμο. Θέλουν να συμβιώσουν και ο ένας να στηρίζει τον άλλο, όχι όμως να γίνουν «εξίσου γονείς» στα προϋπάρχοντα παιδιά; Σκέφτονται να αποκτήσουν παιδιά από τη συνένωσή τους και να ενσωματώσουν στη νέα τους οικογένεια τα παιδιά από τους προηγού-μενους γάμους;

Tις περισσότερες φορές οι δεύτεροι γάμοι γίνονται με το σκεπτικό «θα τα βρούμε στην πορεία». Οι βασικές αρχές της νέας οικογένειας όμως πρέπει να είναι προαποφασισμένες, διαφορετικά στην πορεία θα υπάρξουν διαφωνίες, απογοητεύσεις ή και συγκρούσεις. H συζήτηση με τα παιδιά τους είναι απολύτως απαραίτητη. O έφηβος έχει ανάγκη να γνωρίζει και να νιώθει ότι τίποτε και κανένας δεν μπορεί να αλλάξει την αγάπη που δέχεται από τον γονιό του.

O δεύτερος ή ο τρίτος γάμος μπορεί να αποτελεί ευκαιρία για προσωπική ευτυχία του γονιού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν σας απαλλάσσει από τις υποχρεώσεις προς τα παιδιά σας. Μπορεί ωστόσο να σας προσφέρει ηρεμία και ικανοποίηση, ώστε να αντιμετωπίζετε πιο σωστά και με λιγότερη δυσκολία τις υποχρεώσεις που ήδη είχατε.

Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά του πρώτου γάμου συμβιώνουν ξαφνικά με έναν ξένο άνθρωπο, το παιδί του αλλά και τους συγγενείς του, για τους οποίους, στην αρχή ειδικά, νιώθουν αδιάφορα ή και αρνητικά αισθήματα. Εκείνο που προέχει είναι ο έφηβος να ξέρει πού πραγματικά ανήκει. Aν οι βιολογικοί γονείς κρατήσουν προσεκτικά τις ισορροπίες, το παιδί θα συνεχίσει να αισθάνεται κοντά του τον βασικό πυρήνα της δικής του οικογένειας και θα αποδεχτεί τους υπόλοιπους συγγενείς, με κάποιους μάλιστα μπορεί να δεθεί περισσότερο.

Οι έφηβοι, πολύ περισσότερο από τα μικρότερα παιδιά, θα «δοκιμάσουν» τον/τη νέο/α σύντροφο, θα συγκρίνουν και πιθανώς κάποιες φορές θα τον/την απορρίψουν. 

Ελάχιστα ενδιαφέρει τον έφηβο να αγαπήσει τον/τη νέο/α σύντροφο του γονιού του. Aυτό που τον απασχολεί κυρίως είναι: «Θα μου λέει τώρα τι να κάνω…» ή «Θα αρχίσει να μου κάνει παρατηρήσεις για το ντύσιμό μου, τους φίλους μου, το δωμάτιό μου, το σχολεί-ο…».

Τι σας προτείνω

Αν ο δεύτερος γάμος γίνεται πάνω στην εφηβεία του παιδιού σας, καλό είναι να σκεφτείτε ρεαλιστικά.

Nα συμφωνήσετε με τον νέο σας σύντροφο ότι θα στηρίζετε ο ένας τον άλλο, όχι όμως απαραίτητα ως γονείς των παιδιών που έχετε από τους προηγούμενους γάμους σας.  
O βιολογικός γονιός πρέπει να κρατήσει τις γονικές ευθύνες και να μην προσπαθήσει να μοιραστεί τη γονεϊκή εξουσία με τον νέο του σύντροφο.
Παράλληλα, να καλλιεργήσει σχέσεις κατανόησης και σεβασμού ανάμεσα στον/στη νέο/α σύζυγο και στο παιδί του.  
Ανάμεσα στον/στη δεύτερο/η σύζυγο και στο παιδί από τον πρώτο γάμο είναι πολύ πιθανό να αναπτυχθεί σταδιακά τρυφερότητα και φιλία, αλλά όχι απαραίτητα και βαθιά γονική αγάπη. 

Ο βιολογικός γονιός είναι απαραίτητο να καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια ώστε να περνά χρόνο μόνος/η με το παιδί του/της και να κάνουν μαζί πράγματα που είχαν συνηθίσει να κάνουν πριν από τον νέο γάμο. 

Ακόμα κι αν ο άλλος βιολογικός γονιός του εφήβου σας έχει πεθάνει ή δεν ήταν, για άλλους λόγους, ποτέ παρών επί της ουσίας, μην βιαστείτε να επιβάλετε τον πατρικό ή μητρικό ρόλο του/της 
νέου/ας συντρόφου σας στο παιδί.

Eπιπλέον, αν ο απών γονιός μετέχει έστω και εν μέρει στην ανατροφή του παιδιού, τότε ο δεύτερος σύζυγος δεν πρέπει να αναλάβει τον ρόλο του γονιού.

Ο/Η νέος/α σύζυγος μπορεί να υποκαταστήσει το κενό της απουσίας του βιολογικού γονιού για το παιδί σας μόνο εφόσον η αντίστοιχη «θέση» είναι πραγματικά εντελώς κενή. Eίναι εύλογο ότι αυτό πρέπει να το επιθυμεί τόσο το παιδί όσο και ο νεοεισερχόμενος στην οικογένεια.

Στην περίπτωση χηρείας, η θέση του απόντα γονιού δεν υποκαθίσταται εύκολα. Tο παιδί διατηρεί αναμνήσεις από τον γονιό του και αντιδρά έντονα σε κάθε προσπάθεια αντικατά-στασης. Mπορεί να δεχτεί αρχικά το νέο πρόσωπο ως σύντροφο του γονιού που ζει, αλλά όχι και ως γονιό. 

Μην πιέζετε το παιδί σας να αποκαλεί «πατέρα» ή «μητέρα» ένα άτομο που μπήκε στη ζωή του σε με€γάλη ηλικία, ακόμα κι αν ο/η νέος/α σύζυγος το υιοθέτησε πραγματικά.

Ένας έφηβος 15 ετών δεν μπορεί ξαφνικά να πει «μαμά» μια γυναίκα που απλώς παντρεύτηκε τον πατέρα του. Tο παιδί θέλει κατά βάθος να αισθάνεται πάντα παρούσα τη βιολογική μητέρα του.

Aν το θελήσει το ίδιο, τότε μόνο θα αποκαλέσει κάποια στιγμή με δική του πρωτοβουλία «μητέρα» τη σύζυγο του πατέρα του ή «πατέρα» τον σύζυγο της μητέρας του.

Από το βιβλίο μου

παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Ο έφηβος είναι «αλλεργικός» σε συγκεκριμένες συμφωνίες μεταξύ των γονιών του. Μπορεί να επιλέξει ο ίδιος να περνά κάποιες περιόδους με τη μητέρα ή με τον πατέρα. Εξάλλου δεν έχει ανάγκη να μεταφέρει όλα τα πράγματά του από το ένα μέρος στο άλλο κάθε βδομάδα· το κινητό και ο φορητός υπολογιστής του του είναι συνήθως αρκετά. Αν διαπιστώσει ότι του δημιουργούνται δυσκολίες ή υπάρχουν διαφωνίες ή και συγκρούσεις μεταξύ των γονιών, αμέσως διαφοροποιεί το μοντέλο.

Οι προτάσεις αυτές για την επικοινωνία φυσικά εξαρτώνται από τις σχέσεις των γονιών. Δυστυχώς, εξαιτίας των συγκρούσεών τους, οι γονείς συχνά είναι ανίκανοι να καταλήξουν και να τηρήσουν μια συμφωνία που θα είναι προς όφελος του παιδιού τους και θα καταστήσει άνετη την επικοινωνία του και με τους δύο γονείς του.

Καταφεύγουν στη δικαστική οδό, όπου ο δικαστής αναγκάζεται να αποφασίσει, μέσα στη γονεϊκή καταιγίδα, τι θα εξασφαλίσει τις λιγότερες πιθανές επιπτώσεις στην ψυχική ισορροπία του παιδιού, χωρίς απαραίτητα να είναι το καλύτερο για αυτό. Έτσι, συχνά το παιδί συναντά τον γονιό που απουσιάζει με το σταγονόμετρο. Η εφαρμογή της δικαστικής απόφασης για τη ρύθμιση της επικοινωνίας δεν μπορεί να αποτρέψει τη ζημία που υφίσταται ο ψυχισμός του παιδιού όταν εκτίθεται στις διαμάχες των γονιών. Μεγάλος χαμένος είναι το παιδί, που λόγω της έκρυθμης κατάστασης δεν του δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσει, να αναπτύξει και να απολαύσει την επαφή του με τον κάθε γονιό του χωριστά. Μην ξεχνάτε, λοιπόν, είστε συνυπεύθυνοι για τα παιδιά σας, γι’ αυτό δείξτε ωριμότητα και απαλλαγείτε από το μίσος και τον θυμό για το καλό τους.   

Η κοινή επιμέλεια, μια νέα προοπτική

Τα τελευταία χρόνια οι γονείς αποφασίζουν συχνά μια μέση λύση, αυτήν της κοινής επιμέλειας. Καθορίζουν από κοινού δηλαδή τον τόπο διαμονής του παιδιού, πόσο χρόνο θα περνά με τον κάθε γονιό και πότε, τον τρόπο διαπαιδαγώγησης κ.ά.

Η κοινή επιμέλεια στην Ελλάδα μπορεί να συμφωνηθεί μόνο από τους γονείς και δεν επιβάλλεται από το δικαστήριο. Πρόκειται για σχετικά νέα τάση και, εφόσον το πρώην ζευγάρι έχει καλές σχέσεις, θέτει τα θεμέλια για πιο ισορροπημένη ανατροφή του παιδιού. Με την κοινή επιμέλεια έχουν και οι δύο γονείς άμεση ανάμειξη στην καθημερινότητά του και συνήθως το μοιράζονται. Οι γονείς αποφασίζουν να διατηρήσουν σχεδόν ίδιες τις συνθήκες ανατροφής του παιδιού τους, με μοναδική διαφορά ότι αυτό «μεταστεγάζεται» συχνά ώστε να μένει στα δύο σπίτια εναλλάξ και να περνά ίσο χρόνο και με τους δύο γονείς. Στις περισσότερες περιπτώσεις, βέβαια, η κοινή επιμέλεια τηρείται λιγότερο τυπικά και το παιδί περνά, π.χ., τον χειμώνα με τη μητέρα και το καλοκαίρι με τον πατέρα, ή μένει τις καθημερινές στο σπίτι της μητέρας και πηγαίνει στο σπίτι του πατέρα από την Παρασκευή το μεσημέρι μέχρι το πρωί της Δευτέρας, ή ίσως και μια ενδιάμεση ημέρα κ.λπ. Το σχήμα της κοινής επιμέλειας έχει πολλά θετικά, αλλά και αξιοσημείωτα αρνητικά στοιχεία, τα οποία οι γονείς θα πρέπει να συνυπολογίσουν στις αποφάσεις τους.

Πλεονεκτήματα
• Είναι πολύ δύσκολο να αποστασιοποιηθεί ο ένας από τους δύο γονείς και να χαθεί το ανδρικό ή γυναικείο πρότυπο από την οικογένεια, καθότι αναγκαστικά μένουν ενεργά αναμεμειγμένοι στην ανατροφή του παιδιού και οι δύο.

• Το παιδί αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά.

• Κατά κανόνα ο πατέρας παρέχει περισσότερα χρήματα για την εκπαίδευση του παιδιού, αλλά και για τη διαβίωσή του. Αναφερόμαστε στον πατέρα γιατί συνήθως εκείνος έχει μεγαλύτερο εισόδημα από την εργασία του σε σχέση με τη μητέρα. Φυσικά τα χρόνια που διανύουμε, με δεσπόζουσα την οικονομική κρίση και με την ανεργία να κυριαρχεί στις οικογένειες, αυτά μπορεί να ανατραπούν.

• Η μητέρα, που υπό άλλες συνθήκες θα είχε αποκλειστικά την επιμέλεια, όπως συνήθως συμβαίνει, αντιμετωπίζει λιγότερα προβλήματα, γιατί δεν αναλαμβάνει μόνη της και διαρκώς όλες τις οικογενειακές ευθύνες.

• Το παιδί δεν χάνει τους μισούς συγγενείς του, δηλαδή εκείνους που συνήθως αποστασιοποιούνται όταν παίρνει την επιμέλεια ο γονιός που δεν είναι συγγενής τους. • Έχουν και οι δύο γονείς χρόνο για προσωπική ζωή, γεγονός που τους διασφαλίζει μεγαλύτερη ψυχική ισορροπία και άρα τους κάνει εμμέσως καλύτερους γονείς.
• Οι οικογενειακές σχέσεις που είχε το ζευγάρι με κοινούς φίλους διαφυλάσσονται σε μεγαλύτερο βαθμό και αυτό τους παρέχει κοινωνική και προσωπική ισορροπία.

Μειονεκτήματα
• Η κοινή επιμέλεια συνεπάγεται στενή επαφή των χωρισμένων γονέων, η οποία δεν είναι πάντα εύκολη. Συχνά δημιουργούνται αφορμές για περισσότερες τριβές και τότε το καθεστώς της κοινής επιμέλειας προκαλεί οξύτερα προβλήματα στο παιδί. Ακόμα και όταν το διαζύγιο ξεκινά βατά, πολλές φορές μια νέα σχέση ενός εκ των δύο πρώην συζύγων πυροδοτεί έντονες διαμάχες και η πρώην ειρηνική κοινή επιμέλεια μεταβάλλεται σε πεδίο έντονης αντιπαράθεσης με επίκεντρο το παιδί.

• Στην κοινή επιμέλεια οι διαφωνίες σε ζητήματα ανατροφής είναι εντονότερες, γιατί οι δύο γονείς επιμένουν πολύ περισσότερο στις προσωπικές απόψεις τους. Συχνά ο καθένας από αυτούς εφαρμόζει μονομερώς τη βιοθεωρία του «στο δικό του σπίτι». Το παιδί αδυνατεί να συγκεράσει τις διαφορετικές γονεϊκές απόψεις και αναγκάζεται να λειτουργεί διαφορετικά στο σπίτι της μητέρας του και αλλιώς στου πατέρα του.

• Τα παιδιά απολαμβάνουν καλύτερο βιοτικό επίπεδο στις περιπτώσεις της κοινής επιμέλειας, ωστόσο συχνά ο πατέρας δεν καλύπτει πάντα τις ανάγκες και του άλλου σπιτιού, οπότε το παιδί περνά καλύτερα στο σπίτι του πατέρα του. Σε αυτές τις περιπτώσεις το μητρικό πρότυπο ενδέχεται να ατονήσει. Επίσης υπάρχει περίπτωση, προκειμένου ο πατέρας να ανταποκριθεί στις γονεϊκές υποχρεώσεις του, να μειώσει τις ώρες εργασίας του κι έτσι να μειωθεί το οικογενειακό εισόδημα. (Μπορεί να ισχύσει και το αντίστροφο, εφόσον η μητέρα έχει το μεγαλύτερο εισόδημα.) Βέβαια αυτά είναι υπό συζήτηση στις μέρες μας.

Από το βιβλίο μου "Οι γονείς χωρίζουν"

akappatou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin