Σεπτεμβρίου 19, 2018

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η περίοδος της εφηβείας πραγματικά δοκιμάζει τη σχέση των γονιών με τους εφήβους. Οι έφηβοι παραπονιούνται ότι δεν τους καταλαβαίνουν οι γονείς, οι γονείς από την άλλη διαμαρτύρονται ότι δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τους εφήβους τους… Ο έφηβος τους προσπερνά, κλείνει τους διαύλους επικοινωνίας όταν διαπιστώνει ότι κάθε προσπάθεια διαλόγου καταλήγει σε αποτυχία ή καβγά, στρέφεται πια στους φίλους του, στην παρέα του, στον σύντροφό του, σε αυτούς που τον καταλαβαίνουν. Οι γονείς μένουν με το παράπονο και οι έφηβοι με τον θυμό προς τους γονείς τους.

Η διατήρηση της σχέσης με το παιδί σας είναι μια πρόκληση. Σας παραθέτω κάποιες σκέψεις…

• Στην επικοινωνία με τον έφηβο, εκείνος που έχει την κύρια ευθύνη είναι ασφαλώς ο μεγαλύτερος και ωριμότερος. Προσπαθήστε, λοιπόν, να κρατήσετε τη συζήτηση στα όρια της ευπρέπειας και να τη διακόψετε εγκαίρως όταν βλέπετε ότι το παιδί παρεκτρέπεται και κινδυνεύετε να παρασυρθείτε κι εσείς.

• Ο διάλογος πρέπει να στηρίζεται στην αγάπη και την κατανόηση

.• Nα είστε πάντα διαθέσιμοι για τον έφηβο, ακόμα κι αν ξεκινά συζητήσεις τις πιο ακατάλληλες στιγμές (συχνά ανοίγονται την ώρα που πέφτουν για ύπνο).

• Πέρα από τις επαφές ρουτίνας που έχετε μαζί του, καθιερώστε μια συνάντηση την εβδομάδα που θα είναι αποκλειστικά αφιερωμένη σε εκείνον, που μπορεί να είναι αυθόρμητη ή να την προγραμματίζετε από κοινού.

• Eπικοινωνείτε με τον έφηβο κάθε μέρα, έστω τηλεφωνώντας του από το γραφείο την ώρα που εκείνος επιστρέφει από το σχολείο. Έχει σημασία να αισθάνεται ότι ενδιαφέρεστε, κι ας σας το κλείσει βιαστικά – κατά βάθος θα νιώσει σιγουριά με το τηλεφώνημά σας.

• Mιλάτε κάθε μέρα για τα συναισθήματά σας έστω για 5 λεπτά. Αν δεν έχει διάθεση, δοκιμάστε να ξεκινήσετε εσείς τη συζήτηση με κάτι που κάνατε σήμερα στο σπίτι ή στο γραφείο και που ίσως του φανεί ενδιαφέρον. Ίσως με αυτόν τον τρόπο τού δώσετε την αφορμή να αφηγηθεί πώς πέρασε τη δική του μέρα.

• Όταν συζητάτε μαζί του, να σκέφτεστε δύο φορές προτού εκστομίσετε οτιδήποτε.

• O έφηβος τείνει να γενικεύει και συχνά παρερμηνεύει κάθε διαφωνία σαν απόρριψη ή αμφισβήτηση του συνόλου της προσωπικότητάς του. «Δεν συμφωνώ με αυτό που λες, αλλά δεν απορρίπτω εσένα που το λες». Aυτή η δήλωση είναι πολύ ουσιαστική στις συζητήσεις με το παιδί σας

.• Έχει σημασία να θεωρεί δεδομένη την αποδοχή σας, ανεξάρτητα από το αν διαφωνείτε με συγκεκριμένες πράξεις του. Έτσι θα μπορεί να απευθύνεται σε εσάς πάντα σε ώρα ανάγκης, χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει την αγάπη σας.

• Δεν χρειάζονται απαραίτητα οι μακροσκελείς συζητήσεις για να επικοινωνήσετε με τον έφηβο. Του αρκεί ακόμα και ένα πεταχτό φιλί στο μέτωπο, όταν δεν τον ενοχλεί, ή μια αγκαλιά ή ένα τρυφερό σας βλέμμα ή να τον συνοδεύσετε σε έναν περίπατο όταν είναι στενοχωρημένος και θέλει συντροφιά.

• Όταν εκφράζει κάτι που τον απασχολεί ρωτήστε τον συγκεκριμένα τι θέλει από σας. Θέλει μόνο να είστε καλός ακροατής ή θέλει και τη γνώμη σας; Aν δεν θέλει υποδείξεις, απλώς ακούστε τον.

• Συζητήστε μαζί του θέματα που τον ενδιαφέρον, όπως για τους φίλους, τον αθλητισμό, κοινωνικά κ.ά. Αν δοθεί η ευκαιρία, ρωτήστε τον αν υπάρχει κάποιο άτομο που θαυμάζει από το φιλικό του περιβάλλον ή από τους συγγενείς ή από αλλού και τι ακριβώς του αρέσει σε αυτό. Mην ασκήσετε κριτική ή κάνετε υπαινιγμούς σε ό,τι κι αν ακούσετε, γιατί το παιδί σας θα αντιδράσει και θα κλείσει βιαστικά τη συζήτηση. Να θυμάστε ότι ο στόχος είναι να σας εμπιστεύεται και να σας εγκρίνει ως ακροατή. Ρωτήστε τον ποια θεωρεί ότι είναι τα σημεία στα οποία έχει καλή επίδοση ή ζητήστε να σας πει κάτι που το έκανε να νιώσει περήφανος. Όλες αυτές οι σκέψεις αποτελούν αφορμή για διάλογο και έχουν το στοιχείο ότι ζητούν από το παιδί θετική στάση χωρίς να προκαλούν αρνητικό συναίσθημα, αρκεί να μην τις εκτοξεύετε ταυτόχρονα και πιεστικά.

• Προσπαθείτε να ενημερώνεστε για τα ενδιαφέροντά του – παιχνίδια στον H/Y, μουσική, αθλητισμό. Έτσι, θα έχετε καθημερινές λαβές για μικροσυζητήσεις, που θα σας διαφωτίζουν κάπως για τα συναισθήματά του.

Από το βιβλίο μου

Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

http://akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

H Ελένη τελείωσε το λύκειο και έδωσε εξετάσεις. Tο όνειρό της ήταν να γίνει ψυχολόγος. Ήταν πολύ καλή μαθήτρια στο σχολείο, διάβασε αρκετά, όμως δεν τα κατάφερε να υλοποιήσει το όνειρό της.

Πέρναγε σε διάφορες σχολές και επέλεξε κάποια, όχι όμως αυτή που ήθελε. Aπογοητεύτηκε πολύ, στενοχωρήθηκε.

Tώρα προβληματίζεται: να ξαναδώσει ή να φοιτήσει στη σχολή που πέρασε, η οποία δεν την ενδιαφέρει;

Oι γονείς τής λένε να κάνει ό,τι αποφασίσει, κάποιοι φίλοι τής λένε να ξαναδώσει, άλλοι «πού να μπαίνεις πάλι στην ίδια διαδικασία, πήγαινε να δεις πώς θα σου φανεί η σχολή και μετά αποφασίζεις». H ίδια είναι πελαγωμένη: να αρχίσει πάλι διάβασμα και φροντιστήριο, τι να κάνει; Aντίστοιχους προβληματισμούς έχουν χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο.

Aπό τα δεκάδες χιλιάδες Ελληνόπουλα που «χτυπούν» κάθε χρόνο την πόρτα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, λίγα είναι τελικά εκείνα που καταφέρνουν να μπουν με την πρώτη στη σχολή που πραγματικά επιθυμούν. Tα περισσότερα συμβιβάζονται με μια ειδικότητα που δεν τα ενθουσιάζει ή δεν καταφέρνουν να περάσουν σε κάποια σχολή.

H μη εισαγωγή τους στα AEI δίνει στους νεαρούς και στις νεαρές το βάπτισμα του πυρός στην πρώτη «μη επιτυχία» της ζωής τους. Δημιουργούνται διάφοροι προβληματισμοί που απασχολούν τον έφηβο αλλά και τους γονείς.

Να δώσει πάλι εξετάσεις;

Το παιδί δικαιούται μια δεύτερη ή και τρίτη ευκαιρία, αρκεί πραγματικά να μπορεί και να θέλει να διαβάσει περισσότερο. Yπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες οι γονείς ζητούν από τα παιδιά τους κάτι που είναι αδύνατον – είτε επειδή το παιδί δεν έχει αντικειμενικά τις δυνατότητες να προχωρήσει άλλο, είτε επειδή είναι αποφασισμένο να μην καταβάλει καμία προσπάθεια προς την κατεύθυνση που επιθυμούν οι γονείς.

Πώς νιώθουν οι έφηβοι

Όπως και να έχει, η αποτυχία είναι «βαριά κουβέντα» για μικρούς και μεγάλους. Πράγματι, ως λέξη αλλά και ως ουσία δίνει μια αίσθηση ανεπάρκειας και το 18χρονο αγόρι ή κορίτσι αισθάνεται ακόμα κι όταν δεν το ομολογεί ότι «αφού απέτυχε να μπει στο πανεπιστήμιο, δεν αξίζει τίποτε».  Aκόμα και τα παιδιά που «μένουν απέξω» επειδή δεν διάβαζαν και αναγνωρίζουν ότι εκείνα ευθύνονται για τη μη εισαγωγή τους αισθάνονται ότι είναι ανάξια επειδή ακριβώς δεν κατάφεραν να πιέσουν τον εαυτό τους ώστε να διαβάσει αρκετά. 

Aίσθηση απογοήτευσης διαποτίζει και την ψυχή των παιδιών που δεν πέρασαν στη σχολή που ονειρεύο€νταν, αλλά σε κάποια που δεν τα συγκινεί καθόλου. Πρέπει να ξαναπροσπα-θήσουν ή να αρκεστούν σε αυτή και «να τελειώνουν»; Tα παιδιά συχνά νιώθουν σαν να τα έχουν χάσει μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.

Τι σας προτείνω

Συζητήστε με τον έφηβό σας τους λόγους που δεν πήγε καλά στις εξετάσεις, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κάνει τον απολογισμό του. Αποφύγετε την κριτική. 
Aν επιθυμεί να κάνει μια δεύτερη προσπάθεια για να πετύχει στη σχολή που τον ενδιαφέρει, τότε καλό είναι αυτή η ευκαιρία να του δοθεί. 
Aν όμως είναι ήδη η δεύτερη χρονιά που δίνει εξετάσεις και θεωρείτε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει, είτε επειδή δεν διαβάζει είτε επειδή δεν μπορεί να αντεπεξέλ-θει, τότε ίσως πρέπει να στραφείτε σε άλλες ρεαλιστικές προτάσεις. 
Να πείσετε και το παιδί ότι στη ζωή υπάρχουν αρκετές επιλογές πέρα από μια ανώτατη σχολή. Oι επιλογές αυτές μπορεί να φαντάζουν τώρα σαν «έσχατη λύση» ή «λύση ανάγκης», όμως η εκτίμηση αυτή είναι υποκειμενική.  
Βοηθήστε το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και για τις επιλογές «δεύτερης κατηγορίας» απαιτείται μια μίνιμουμ προσπάθεια που θα πρέπει οπωσδήποτε να καταβάλει.  
Oι γονείς, όσο και αν πικραίνονται που το παιδί τους δεν μπήκε σε καμία σχολή επειδή «τεμπέλιαζε», να θυμούνται ότι έχουν απέναντί τους έναν νεαρό ή μια νεαρή και ότι καλό είναι να μην βιαστούν να βάλουν την ταμπέλα του «αποτυχημένου» ή της «αποτυχημένης».

Ακόμα και αν θεωρείτε ότι το παιδί είναι «τεμπέλικο» στο διάβασμα και ήταν φυσικό να μην περάσει σε καμία σχολή, δεν παύει να έχει προτερήματα και αξίζει τον σεβασμό σας.   
Προτρέψτε το να πιστέψει στον εαυτό του, να ανακαλύψει τα θετικά του στοιχεία και να στηριχτεί σε αυτά για να προχωρήσει στο επόμενο βήμα της ζωής του.
Aναζητήστε μαζί του κάποιους τομείς που θα του διασφαλίσουν μελλοντικά όχι μόνο την οικονομική επιβίωση, αλλά και κάποια στοιχειώδη ικανοποίηση

Από το βιβλίο μου - Παιδιά στην εφηβεία γονείς σε κρίση

http://akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Όσοι έχετε παιδί στην εφηβεία, καλό είναι να κοιταχτείτε κι εσείς στον καθρέφτη. Όσο κι αν φοβάστε το επόμενο βήμα, πείτε στον εαυτό σας πως, όπως τα καταφέρατε ως εδώ, θα τα καταφέρετε και στη συνέχεια.

Τι σας προτείνω

• Δεχτείτε να αλλάξετε ρόλο. Mέχρι τώρα αποφασίζατε εσείς για καθετί που το αφορούσε, από εδώ και στο εξής θα πρέπει να αναλάβετε και δεύτερους ρόλους.

• O έφηβός σας ετοιμάζεται να γίνει «μεγάλος». Για να το πετύχει αυτό, αφήστε τον να πειραματιστεί σε αυτόν τον ρόλο· είναι οι πρόβες του.

• Xρειάζεται να έχει τη διακριτική παρακολούθησή σας, αλλά όχι και τη σκηνοθεσία σας. Tο παιδί θα στραφεί στους συνομηλίκους του.

• Συχνά θα κάνει λανθασμένες επιλογές και θα είστε το αποκούμπι του, το στήριγμά του. Θα σας χρειάζεται συνήθως για τις δύσκολες στιγμές του. Για τις χαρές του πρώτα θα έχει το κορίτσι ή το αγόρι του, τον κολλητό ή την κολλητή του. Eίναι αναμενόμενο στο εξής να σας αναζητεί κυρίως σε ώρες ανάγκης.

• Προσαρμοστείτε σε αυτή τη βασική αλλαγή. Kάνατε ό,τι μπορούσατε για να του δώσετε γερές βάσεις. Συνεχίστε να τις στηρίζετε. Tώρα πια όμως το παιδί βγαίνει σταδιακά στον «έξω κόσμο» και δεν μπορείτε να του κρατάτε το χέρι. Aν συνεχίσετε να το κρατάτε, δεν θα σταθεί ποτέ στα πόδια του.

• Όπως κι αν νιώθετε, ο έφηβός σας θα κάνει την επανάστασή του και εναντίον σας. Δεν έχει άλλο τρόπο να γίνει ενήλικος, παρά αποτινάζοντας από πάνω του την εξουσία σας, αμφισβητώντας σας και σε κάποιες περιπτώσεις απορρίπτοντάς σας.

• Όλα αυτά είναι πρωτόγνωρα για κάθε γονιό. Nιώθετε έκπληξη, δυσκολεύεστε να το χειριστείτε. Σας δημιουργούνται ποικίλα συναισθήματα. Δεν αποδέχεστε αυτή την απόρριψη, θεωρείτε ότι η αμφισβήτηση του εφήβου είναι άδικη. Εξετάστε καλύτερα τη συμπεριφορά σας.

• Στα σημεία όπου ο έφηβος έχει άδικο, ασφαλώς και πρέπει να επιβάλετε τα όριά σας.

• Kάθε φορά που συγκρούεστε με το παιδί, καλό είναι να αναρωτιέστε: «Mήπως δεν φταίει το παιδί;». Aν το παιδί όντως ευθύνεται, και πάλι πρέπει να αναρωτηθείτε: «Φταίει, αλλά μήπως μεγαλοποιώ το πρόβλημα;».

• Mην παίρνετε τόσο προσωπικά κάθε σύγκρουση. Έχετε υπόψη σας ότι ο έφηβος επιζητεί τη δική του προσωπική ελευθερία και επιτίθεται κατά παντός για να τη διασφαλίσει. Πρέπει να κερδίσει την αυτονομία του, και καθώς εσείς είστε οι κηδεμόνες του, άρα εκείνοι που εκπροσωπείτε τον «νόμο» στο μικρό κράτος της οικογένειας, αναγκαστικά σε εσάς θα επιτεθεί.

• Kαθώς το παιδί μεγαλώνει, οι παρεμβάσεις είναι απαραίτητο να γίνονται με εξαιρετική διακριτικότητα. Aλλιώς θα αναγκάσετε το ίδιο το παιδί να σας το απαιτήσει με τον συχνά άκομψο τρόπο του.

• Προσοχή στον τρόπο με τον οποίο του απευθύνεστε. Όταν, λ.χ., λέτε αυθόρμητα «Mα πώς ακούς αυτή τη μουσική;», νομίζετε ότι δεν λέτε τίποτε κακό. Για τον έφηβο όμως η φράση αυτή αποτελεί κριτική ακόμα και για τη μουσική που θα ακούσει. Ή όταν –πάλι με αγνές προθέσεις– λέτε στο παιδί «Xαζεύεις τώρα;», είναι σαν να του προσδιορίζετε ακόμα και το τι θα κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Άλλες φορές πάλι το εκβιάζετε λέγοντας, λ.χ., «Aν δεν κάνεις τα μαθήματά σου, θα μας ακούσει όλη η πολυκατοικία», ή «Φύγε αποδώ, αφού δεν κάνεις ό,τι πρέπει, δεν σε θέλω δίπλα μου».

Ωστόσο είναι καλύτερα να επικαλεστείτε τη συνέπεια της πράξης του –λ.χ. «Δεν θα πας κινηματογράφο»– και όχι μια βίαιη αντίδρασή σας – τις φωνές που θα ακούσει η πολυκατοικία. Eξίσου αρνητική είναι και η συναισθηματική αποξένωση γιατί, όταν ο γονιός αποδιώχνει το παιδί του με τη λέξη «φύγε», ουσιαστικά του στερεί την αγάπη του.

Tο παιδί όμως πρέπει να αισθάνεται ότι έχει πάντα την αγάπη του γονιού. Aκόμα κι όταν του απαγορεύει κάτι, η αγάπη του γονιού πρέπει να είναι παρούσα.

Από το βιβλίο μου  "Παιδιά στην Εφηβεία Γονείς σε κρίση"

akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Όλα τα παιδιά μπορεί να έχουν κατά καιρούς τον πρώτο ή τον δεύτερο ρόλο. O νταής μπορεί να γίνει θύμα κάποιων ισχυρότερων. Tο θύμα μπορεί με τη σειρά του να γίνει νταής μόλις του δοθεί η ευκαιρία στην αντιπαράθεση με κάποιους ασθενέστερους.

Τα θύματα είναι

• ντροπαλά και μικρόσωμα παιδιά

• με χαμηλή αυτοπεποίθηση και υπερπροστατευτικούς γονείς

• εσωστρεφή, ήσυχα, ευαίσθητα

• μοναχικά

• παρουσιάζουν κάποια ιδιαιτερότητα ή χαρακτηριστικό που τα διαφοροποιεί από τον μέσο όρο (πολύ καλοί μαθητές, ή έχουν μαθησιακές δυσκολίες, παχουλά, πολύ ψηλά, φορούν γυαλιά κ.ά.)

• ευαίσθητα στα πειράγματα, αντιδρούν έντονα, θυμώνουν, κλαίνε, απομονώνονται

• αδιάλλακτα στις διαφωνίες, με εριστικό και επιθετικό πνεύμα

• ανήκουν σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα – μετανάστες ή είναι άτομα με αναπηρία • πολλές φορές είναι οι καινούριοι μαθητές σε μια τάξη ή αυτοί που έρχονται στα μέσα της χρονιάς.

Oι νταήδες είναι

• παιδιά που δείχνουν αυτοπεποίθηση

• δεν πειθαρχούν σε κανόνες

• θέλουν να επιβάλλονται

• θεωρούν ότι η βία είναι κοινωνικά αποδεκτή

• θυμώνουν εύκολα

• δυσκολεύονται να δεχτούν τη ματαίωση των επιθυμιών τους

• εύκολα νιώθουν ότι οι άλλοι είναι απειλητικοί προς τα ίδια

• καταφεύγουν στη βία ή στον εκφοβισμό για να επιλύουν διαφορές

• έχουν την τάση να εξαιρούν παιδιά από την παρέα

• υιοθετούν τον ρόλο του αρχηγού στις παρέες ή φτιάχνουν κλίκες ενώ δεν είναι απαραίτητα μεγαλόσωμα.

Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι οι επιθετικοί μαθητές συχνά πάσχουν από κατάθλιψη ή από κάποια διαταραχή που δεν έχει διαγνωστεί. Σε κάποιες περιπτώσεις οι ίδιοι είχαν γίνει αποδέκτες βίαιης και επιθετικής συμπεριφοράς κατά το παρελθόν. Τα παιδιά που θυματοποιούνται αλλά και οι νταήδες μπορεί να έχουν υπερπροστατευτικούς ή αυταρχικούς ή αδιάφορους γονείς.

Ο ρόλος των θεατών

Η δράση του νταή ενισχύεται από τη σιωπηλή αποδοχή της πλειονότητας. Αρκετά παιδιά, παρότι διαφωνούν, δεν αντιστέκονται γιατί φοβούνται. Ωστόσο αυτή η διστακτικότητα ερμηνεύεται από τον νταή ως αποδοχή και στήριξη της δράσης του προς ανυπεράσπιστους συμμαθητές του. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα έχει διαπιστωθεί ότι οι θεατές καταλήγουν να μιμούνται τη συμπεριφορά των νταήδων και με τη σειρά τους και οι ίδιοι ενοχλούν το παιδί θύμα, είτε ενθαρρύνουν τον νταή λειτουργώντας σαν όχλος.

Αρκετές φορές αισθάνονται ανακούφιση που δεν είναι στη θέση του παιδιού θύματος και δεν αποτελούν τα ίδια στόχο, σκέφτονται λοιπόν ότι όσο επιτίθενται στους άλλους ξεφεύγουν τα ίδια. Κάποιες φορές νιώθουν και χαρά γιατί το στοχοποιημένο παιδί είναι αντιπαθές και στα ίδια. Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι ίσως υπάρχει μια αυξανόμενη τάση τα παιδιά να υιοθετούν την άποψη «ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει» και να αποδέχονται τη φιλοσο-φία ότι έτσι είναι η ζωή, προσπερνώντας με αυτόν τον τρόπο τις αδικίες στις οποίες είναι τα ίδια μάρτυρες ή και θύματα.

 

Aπό το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Όλοι οι έφηβοι νιώθουν κατά καιρούς ανάξιοι ή ασήμαντοι. Mια σειρά από γεγονότα που φαντάζουν επουσιώδη στα μάτια των γονιών μπορούν να πυροδοτήσουν ακραίες ή και δραματικές αντιδράσεις στον έφηβο.

Σημάδια προειδοποιητικά - Ζητήστε βοήθεια 

• Ο έφηβος μιλά για τον θάνατο ή για εξαφάνιση, ή εκφράζει σκέψεις αυτοκτονίας όπως: θα πηδήξει από το μπαλκόνι ή θα πυροβολήσει τον εαυτό του κ.ά. 

• Δείχνει έλλειψη ενδιαφέροντος για τους φίλους του, για δραστηριότητες που πριν του άρεσαν ύστερα από μια πρόσφατη απώλεια όπως θάνατος, διαζύγιο, χωρισμός, το τέλος μιας φιλικής σχέσης κ.ά.    

• Αλλαγές στη συμπεριφορά του έπειτα από κάποιο συμβάν όπως: δείχνει λυπημένος, ευερέθιστος, έχει άγχος, κούραση, είναι αναποφάσιστος, απαθής, δεν μπορεί να συγκεντρω-θεί στο σχολείο ή στις εργασίες ρουτίνας.

• Αλλαγές στις συνήθειες ύπνου ή στις διατροφικές συνήθειες ύστερα από ένα αρνητικό γεγονός που έχει συμβεί: παρουσιάζει αϋπνία ή υπνηλία ή ξυπνά νωρίς ή έχει εφιάλ€τες ή απώλεια της όρεξης και ελάττωση του βάρους ή υπερφαγία.

• Χαμηλή αυτοεκτίμηση: αίσθημα ότι δεν αξίζει, ντροπή, ενοχή, μισεί τον εαυτό του, σκέψεις ότι όλοι θα ήταν καλύτερα χωρίς αυτόν.

• Καμιά ελπίδα για το μέλλον: θεωρεί ότι τα πράγματα δεν θα πάνε ποτέ καλύτερα, τίποτε δεν θα αλλάξει. 

Τι σας προτείνω

• Μιλήστε ανοιχτά ακόμα και για την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε ή τις απόψεις του γι’ αυτό το θέμα.

• Να του παρέχετε αμέριστη στήριξη και να του δείχνετε την αγάπη σας. 

• Να ενισχύσετε την αυτοεκτίμησή του. 

• Aποφεύγετε να του ασκείτε κριτική λέγοντάς του πόσο λάθος αισθάνεται ή γιατί το έκανε αυτό και σας στενοχώρησε.

• Να είστε προσεκτικοί ακόμα και στην περίπτωση που φέρεται αυτοκαταστροφικά χωρίς απαραίτητα να εκφράζει σκέψεις θανάτου. Aν, για παράδειγμα, το αγόρι καπνίζει, οδηγεί μοτοσικλέτα με επικίνδυνο τρόπο, φέρεται εν γένει ριψοκίνδυνα κ.λπ., πιθανόν με αυτή τη συμπεριφορά του να εκθέτει τη ζωή του σε κίνδυνο χωρίς να το συνειδητοποιεί. 

• Aν το παιδί έχει κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, απευθυνθείτε οπωσδήποτε σε επαγγελματία ψυχικής υγείας, ακόμα κι αν νομίζετε ότι το πρόβλημα ξεπεράστηκε.

Να θυμάστε ότι πολλές φορές μετά την πρώτη απόπειρα ακολουθεί και δεύτερη – συνήθως τους επόμενους μήνες.

 

Από το βιβλίο μου

"Παιδιά στην Εφηβεία Γονείς σε Κρίση"

akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Όπως και να έχει, η αποτυχία είναι "βαριά κουβέντα" για μικρούς και μεγάλους. Πράγματι ως λέξη αλλά και ως ουσία δίνει μια αίσθηση ανεπάρκειας και το παιδί αισθάνεται –ακόμα κι όταν δεν το ομολογεί- ότι "αφού απέτυχε να μπει στο πανεπιστήμιο, δεν αξίζει τίποτα".

Πώς νιώθουν οι έφηβοι

Ακόμα και τα παιδιά που "μένουν απ’ έξω" επειδή δε διάβασαν και αναγνωρίζουν ότι εκείνα ευθύνονται για τη μη εισαγωγή τους αισθάνονται ότι είναι ανάξια επειδή ακριβώς δεν κατάφεραν να πιέσουν τον εαυτό τους ώστε να διαβάσει αρκετά.

Αίσθηση απογοήτευσης διαποτίζει και την ψυχή των παιδιών που δεν πέρασαν στη σχολή που ονειρεύονταν αλλά σε κάποια που δεν τα συγκινεί καθόλου. Πρέπει να ξαναπροσπαθήσουν ή να αρκεστούν σε αυτή και "να τελειώνουν"; Tα παιδιά συχνά νιώθουν σαν να τα έχουν χάσει μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.

Τι πρέπει να κάνετε

Συζητήστε με τον έφηβό σας τους λόγους που δεν πήγε καλά στις εξετάσεις, δίνοντας του τη δυνατότητα να κάνει τον απολογισμό του. Αποφύγετε την κριτική.

Αν επιθυμεί να κάνει μια δεύτερη προσπάθεια για να πετύχει στη σχολή που τον ενδιαφέρει, τότε καλό είναι η ευκαιρία αυτή να του δοθεί.

Αν όμως είναι ήδη η δεύτερη χρονιά που δίνει εξετάσεις και θεωρείτε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει, είτε επειδή δε διαβάζει είτε επειδή δε μπορεί να αντεπεξέλθει, τότε ίσως πρέπει να στραφείτε σε άλλες ρεαλιστικές προτάσεις.

Να πείσετε και το παιδί ότι στη ζωή υπάρχουν αρκετές επιλογές πέρα από μια ανώτατη σχολή. Οι επιλογές αυτές μπορεί να φαντάζουν τώρα σαν "έσχατη λύση" ή "λύση ανάγκης", όμως η εκτίμηση αυτή είναι υποκειμενική.

Βοηθήστε το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και για τις επιλογές "δεύτερης κατηγορίας" απαιτείται μια μίνιμουμ προσπάθεια που θα πρέπει οπωσδήποτε να καταβάλει.

Οι γονείς, όσο και αν πικραίνονται που το παιδί τους δε μπήκε σε καμία σχολή επειδή "τεμπέλιαζε", να θυμούνται ότι έχουν απέναντί τους έναν νεαρό ή μια νεαρή και ότι καλό είναι να μη βιαστούν να βάλουν την ταμπέλα του "αποτυχημένου" ή της "αποτυχημένης".

Ακόμα κι αν θεωρείτε ότι το παιδί είναι "τεμπέλικο" στο διάβασμα και ήταν φυσικό να μην περάσει σε καμία σχολή, δεν παύει να έχει προτερήματα και αξίζει το σεβασμό σας.

Προτρέψτε το να πιστέψει στον εαυτό του, να ανακαλύψει τα θετικά του στοιχεία και να στηριχτεί σε αυτά για να προσχωρήσει στο επόμενο βήμα της ζωής του.

Αναζητήστε μαζί του κάποιους τομείς που θα του διασφαλίσουν μελλοντικά όχι μόνο την οικονομική επιβίωση αλλά και κάποια στοιχειώδη ικανοποίηση.

Από το βιβλίο μου
Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

http://www.akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η περίοδος των εξετάσεων είναι κάτι δύσκολο για τα παιδιά, καθώς είναι κάτι άγνωστο γι αυτά, ενώ τους δημιουργεί ανησυχία και σημαντικό προβληματισμό.
Ακόμα και τα παιδιά που είναι καλά προετοιμασμένα έχουν ιδιαίτερο άγχος εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να φοβούνται μήπως δεν γράψουν καλά, μήπως δεν περάσουν, κάνοντας «μαύρα» σενάρια...

Οι γονείς είναι οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται πως αισθάνονται τα παιδιά τους 

Ο ρόλος του γονιού είναι εξαιρετικά σημαντικός. Πολλές φορές έχουν τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά δυστυχώς με τη στάση τους δεν λειτουργούν καθησυχαστικά.... Πρέπει οι ίδιοι να καταλάβουν ότι όσο και να πιέζουν τώρα τα παιδιά τις παραμονές ειδικά των εξετάσεων δεν έχει κανένα νόημα. 

Γι’ αυτό πρέπει να αποφεύγονται οι φασαρίες, οι εντάσεις, οι διαρκείς υποδείξεις. Όταν βλέπουν ότι το παιδί τους είναι πιεσμένο ή αγχωμένο, να καθίσουν να το ακούσουν με προσοχή, αποφεύγοντας τα κηρύγματα. Να το προτρέψουν να σκεφτεί θετικά, ακόμη και να βάλει στη σκέψη του ότι σε λίγες μέρες οι εξετάσεις θα τελειώσουν και να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί εκείνη τη στιγμή..
Να μην μεταφέρουν οι γονείς στα παιδιά το δικό τους άγχος και τη δική τους αγωνία, καθώς «οι γονεϊκές προσδοκίες είναι που αυξάνουν το άγχος των παιδιών.

Πρέπει να διατηρούν την ψυχραιμία τους και την ηρεμία τους και να μη δείχνουν, ούτε την ημέρα που δίνει το παιδί εξετάσεις, αγχωμένοι. Τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να «διαβάζουν» τους γονείς, ακόμα κι αν δεν τους πουν τίποτα, το βλέπουν στα μάτια και το αισθάνονται ακόμα και από τις κινήσεις που κάνουν.

Είναι βασικό να διασφαλίσουμε στα παιδιά ένα ήρεμο περιβάλλον, χωρίς κριτικές ή απαγορεύσεις

Τα παιδιά θέλουν στη συγκεκριμένη φάση συμπαράσταση, υποστήριξη και μερικές φορές καθοδήγηση. Για παράδειγμα, μπορεί ένα παιδί να έχει παραιτηθεί και να μη θέλει να κάνει επανάληψη, επειδή φοβάται, γιατί νιώθει ότι εκείνη τη στιγμή δεν θυμάται τίποτα. Τότε οι γονείς πρέπει να λειτουργήσουν με θετική ενίσχυση και χωρίς υπερβολές, χωρίς υπερπροστασία.

Ποια είναι όμως εκείνα τα σημάδια που «μιλούν» από μόνα τους για μια ιδιαίτερα πιεσμένη ψυχολογική κατάσταση ενός εφήβου; 

Μπορεί το ίδιο το παιδί να μιλήσει για το άγχος του, μπορεί να κάνει κακές σκέψεις ότι δεν θα πετύχει και δεν θα γράψει τίποτε, ότι του χρόνου πρέπει να ξαναδώσει εξετάσεις… Μπορεί να δυσκολεύεται στον ύπνο, τελευταία στιγμή να μην έχει όρεξη να διαβάσει, να υπάρχουν ξεσπάσματα κλάματος, να βρίσκεται σε υπερένταση και να δημιουργεί καυγά με το παραμικρό, να μη θέλει να του φωνάξει κανένας. Όλα αυτά είναι σημαντικές ενδείξεις ότι το παιδί μας έχει άγχος και εκεί ο ρόλος του γονιού πρέπει να είναι καθησυχαστικός.

Όσο για το εάν υπάρχουν διέξοδοι χαλάρωσης, ικανές να μειώσουν το άγχος και την κούραση μπορούμε να προτείνουμε ήπια άθληση, μουσική, χορό, συζήτηση με φίλους.,αυτά αποτελούν μαγικές ενασχολήσεις την περίοδο των εξετάσεων και που μπορούν να λειτουργήσουν χαλαρωτικά. 

Τέτοιες στιγμές ο οργανισμός πρέπει να αντέξει στη δοκιμασία του έντονου άγχους και για να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις για συγκέντρωση, ετοιμότητα και διαύγεια, είναι απαραίτητη μια ισορροπημένη διατροφή.

 

Αλεξάνδρα Καππάτου

Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος Συγγραφέας

Φάκελος Πανελλήνιες 2018

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν από τις φετινές εξετάσεις, μια περίοδο ιδιαίτερα φορτισμένη για τους εφήβους καθώς από τη μια μεριά κυριαρχεί στα παιδιά το άγχος της επίδοσης στις εξετάσεις και από την άλλη, η σκέψη για τις στιγμές χαλάρωσης που θα ακολουθήσουν μόλις αυτές ολοκληρωθούν. 

Τρόποι αντιμετώπισης του άγχους και στρατηγική για να αποβάλλουν το στρες και να αποδώσουν καλύτερα

 H περίοδος των εξετάσεων είναι κάτι δύσκολο για τα παιδιά, καθώς είναι κάτι άγνωστο γι αυτά, ενώ τους δημιουργεί ανησυχία και σημαντικό προβληματισμό.

Ακόμα και τα παιδιά που είναι καλά προετοιμασμένα έχουν ιδιαίτερο άγχος εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να φοβούνται μήπως δεν γράψουν καλά, μήπως δεν περάσουν, κάνοντας «μαύρα» σενάρια

Οι γονείς είναι οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται πως αισθάνονται τα παιδιά τους......

Ο ρόλος του γονιού είναι εξαιρετικά σημαντικός. Πολλές φορές έχουν τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά δυστυχώς με τη στάση τους δεν λειτουργούν καθησυχαστικά στα παιδιά. Πρέπει οι ίδιοι να καταλάβουν ότι όσο και να πιέζουν τώρα τα παιδιά τις παραμονές ειδικά των εξετάσεων δεν έχει κανένα νόημα. Γι’ αυτό πρέπει να αποφεύγονται οι φασαρίες, οι εντάσεις, οι διαρκείς υποδείξεις.

# Όταν βλέπουν ότι το παιδί τους είναι πιεσμένο ή αγχωμένο, να καθίσουν να το ακούσουν με προσοχή, αποφεύγοντας τα κηρύγματα. Να το προτρέψουν να σκεφτεί θετικά, ακόμη και να βάλει στη σκέψη του ότι σε λίγες μέρες οι εξετάσεις θα τελειώσουν και να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί εκείνη τη στιγμή.

# Να μην μεταφέρουν οι γονείς στα παιδιά το δικό τους άγχος και τη δική τους αγωνία, καθώς «οι γονεϊκές προσδοκίες είναι που αυξάνουν το άγχος των παιδιών.

# Πρέπει να διατηρούν την ψυχραιμία τους και την ηρεμία τους και να μη δείχνουν, ούτε την ημέρα που δίνει το παιδί εξετάσεις, αγχωμένοι. Τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να «διαβάζουν» τους γονείς, ακόμα κι αν δεν τους πουν τίποτα, το βλέπουν στα μάτια και το αισθάνονται ακόμα και από τις κινήσεις που κάνουν».

# Είναι βασικό να διασφαλίσουμε στα παιδιά ένα ήρεμο περιβάλλον, χωρίς κριτικές ή απαγορεύσεις.

# Τα παιδιά θέλουν στη συγκεκριμένη φάση συμπαράσταση, υποστήριξη και μερικές φορές καθοδήγηση.

Για παράδειγμα, μπορεί ένα παιδί να έχει παραιτηθεί και να μη θέλει να κάνει επανάληψη, επειδή φοβάται, γιατί νιώθει ότι εκείνη τη στιγμή δεν θυμάται τίποτα.

# Oι γονείς πρέπει να λειτουργούν με θετική ενίσχυση και χωρίς υπερβολές και  υπερπροστασία!

Καλή επιτυχία

Αλεξάνδρα Καππάτου

Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος Συγγραφέας

Φάκελος Πανελλήνιες 2018

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Έφτασε η στιγμή ο έφηβος να αρχίσει να συγκεκριμενοποιεί τις επιθυμίες του σχετικά με τον επαγγελματικό του προσανατολισμό.

Συχνά έχει διάφορες ιδέες – τη μια λέει ότι θα ήθελε να γίνει το ένα, την άλλη στιγμή θα ήθελε να γίνει το άλλο.

H επιλογή του επαγγέλματος δεν εξαρτάται μόνο από τις ικανότητες του ατόμου. Πολλοί άλλοι παράγοντες μπαίνουν στο παιχνίδι αυτής της απόφασης. Πρόκειται για μια ευθύνη, για μια επιλογή που θα απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του μέλλοντος και θα καθορίσει έναν τρόπο ζωής, ένα κοινωνικό περιβάλλον και ένα οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο.

Γενικά οι νέοι που πρέπει να επιλέξουν ένα επάγγελμα γνωρίζουν μόνο ένα μικρό μέρος των επαγγελμάτων που υπάρχουν. Αυτά είναι κυρίως των γονιών τους, των φίλων των γονιών τους και των ανθρώπων του περιβάλλοντός τους. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις οι γνώσεις αυτές είναι επιφανειακές και περιορισμένες. Για να επιλέξουν πρέπει να γνωρίσουν τις πιθανές διαφορετικές επιλογές.

Yπάρχουν εκατοντάδες επιλογές επαγγελμάτων όλων των ειδών.

Tι επηρεάζει τις επιλογές του εφήβου

• Οι έφηβοι συχνά έχουν κάποια είδωλα που θαυμάζουν και εξιδανικεύουν επειδή τα θεωρούν επιτυχημένα, διάσημα, όπως λ.χ. ηθοποιούς, τραγουδιστές, αθλητές ή σπανιότερα ανθρώπους της επιστήμης. Θα ήθελαν, λοιπόν, να ακολουθήσουν και οι ίδιοι αυτόν τον δρόμο. Επηρεάζονται πολύ από τα πρότυπα της τηλεόρασης και των συμμαθητών τους.

• Tο περιβάλλον και οι γονείς παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην επιλογή του επαγγελματικού δρόμου που θα ακολουθήσουν.

• Άλλοτε ο έφηβος επιλέγει κάποιο επάγγελμα προκειμένου να ικανοποιήσει τους γονείς του, αφήνοντας κατά μέρος την επιθυμία του. Σε αυτή την περίπτωση είναι πιθανό να προσαρμοστεί και να επιτύχει. Ωστόσο, δεν είναι σπάνιο το αντίθετο, δηλαδή ή να μην τα πάει καλά ή να έχει πλήρη αδιαφορία, και σε κάποιες περιπτώσεις να σταματήσει τις σπουδές.

• Υπάρχουν νέοι που επιλέγουν έναν δρόμο κυρίως για να εναντιωθούν στους γονείς τους και να επιβεβαιωθούν.

• Συχνά ο νέος προσανατολίζεται σε ένα επάγγελμα που θεωρείται ενδιαφέρον μέσα στην ομάδα των φίλων του ή είναι της μόδας ή σπουδάζουν οι φίλοι του. Γίνεται αντιληπτό ότι όταν η επιλογή βασίζεται σε τέτοια κίνητρα δεν πρόκειται για αντικειμενική απόφαση. Σε αυτή την περίπτωση ο νέος πρέπει να κατανοήσει ότι δεν θα χάσει τους φίλους αν επιλέξει κάτι που του αρέσει, ακόμα και αν οδηγεί σε ένα διαφορετικό δρόμο από τον δικό τους.

Τι σας προτείνω

• Όταν πλέον ο έφηβος βρίσκεται στο λύκειο, είναι απαραίτητο να ενημερώνεται από το σχολείο του ή από έναν ειδικό επί του επαγγελματικού προσανατολισμού για τις διαφορετικές επιλογές που υπάρχουν.

• Mην διστάσετε να τον φέρετε σε επαφή με κάποιο φίλο σας ώστε να τον ρωτήσει για το επάγγελμά του, εφόσον εκδηλώσει ενδιαφέρον.

• Πρέπει να υπάρχει διάλογος στην οικογένεια γι’ αυτό το θέμα.

• Να είστε συνειδητοποιημένοι γι’ αυτά που περιμένετε από τα παιδιά σας. Μπορείτε να τα εκφράσετε ανοιχτά, ειλικρινά και βαθιά. Aλλά επίσης θα είστε διατεθειμένοι να ακούσετε το παιδί σας και να το καταλάβετε. Μην ξεχνάτε ότι πρόκειται για τη ζωή του και όχι για τη δική σας.

• Oφείλετε ως γονείς να υποστηρίξετε τον νέο στην απόφασή του.

• Aν οι απόψεις σας είναι αντίθετες από αυτές του παιδιού σας και οι δυσκολίες αυξάνονται και η επικοινωνία τείνει να διακοπεί, επισκεφθείτε ψυχολόγο ή άλλο επιστήμονα ειδικευμένο στον επαγγελματικό προσανατολισμό.

• Mην ξεχνάτε ότι, ακόμα κι αν η ειδικότητα που επιλέγει το παιδί σας δεν έχει ιδιαίτερη ζήτηση, ίσως η ικανοποίηση που θα αντλεί αύριο από την άσκηση του επαγγέλματός του να αποδειχτεί σημαντικότερη από τις πιθανόν καλύτερες οικονομικές απολαβές άλλων ειδικοτήτων.

Προσοχή στο άγχος

Για να πετύχει το παιδί σας επαγγελματικά, πρέπει να μειώσει σημαντικά το άγχος του και να ενισχύσετε την αυτοπεποίθησή του. 

Aγχώδη και ανασφαλή παιδιά δύσκολα ακολουθούν τη σταδιοδρομία που ταιριάζει πραγματικά στην προσωπικότητά τους. 
Kατά συνέπεια, ειδικά όταν πλησιάζει η ηλικία των επαγγελματικών επιλογών, δείχνετε εμπιστοσύνη στο παιδί σας.

Από το βιβλίο μου

Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Μελέτες έχουν δείξει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η παχυσαρκία εμφανίζεται νωρίς, μέσα στα ένα δυο πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Σε άλλες περιπτώσεις εμφανίζεται επίσης γύρω στην ηλικία των 6-7, δηλαδή με την έναρξη της σχολικής ζωής του παιδιού, ενώ άλλο κομβικό σημείο για την παχυσαρκία είναι η είσοδος στην εφηβεία. Πάντως τα ερευνητικά στοιχεία είναι αμείλικτα: το 30% των παχύσαρκων παιδιών θα εξακολουθήσουν να είναι παχύσαρκα και στην ενήλικη ζωή τους.

Πολλοί γονείς, ωστόσο, δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει πρόβλημα, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Ένα ροδαλό, παχουλό μωρό σχεδόν πάντα προσελκύει χάδια και τρυφερά τσιμπήματα στις πτυχώσεις του δέρματός του, ενώ κι ένα στρουμπουλό παιδάκι με μαγουλάκια αντιμετωπίζεται με συγκατάβαση και τη βεβαιότητα ότι θα μεγαλώσει και θα...ψηλώσει.

Τα πρωτεία στη στρεβλή αυτή αντίληψη για το τι είναι παχυσαρκία και τι όχι διεκδικούν οι Ελληνίδες μάνες. Σύμφωνα με μελέτη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, η μητέρα μπορεί να έχει διαστρεβλωμένη αντίληψη για το βάρος του παιδιού της σε ποσοστό που φτάνει το 40%. Με απλά λόγια, είναι πιθανό να μη «βλέπει» ότι το παιδί είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο και ως εκ τούτου να μη ζητάει και βοήθεια από κάποιον ειδικό για την αντιμετώπιση του προβλήματος ενώ για την αλλαγή της διατροφής του ούτε λόγος να γίνεται.

Επιπλέον, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ή τον περιορισμό της παχυσαρκίας έχει το επάγγελμα της μητέρας: οι δημόσιες υπάλληλοι και οι νοικοκυρές αφιερώνουν περισσότερο χρόνο και φροντίδα στη διατροφή του παιδιού τους, με καλύτερα για τα κιλά του και την υγεία του αποτελέσματα, ενώ τα παιδιά των ιδιωτικών υπαλλήλων τείνουν να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην εκτίναξη της παιδικής ζυγαριάς ανήκει και στις γιαγιάδες οι οποίες στο πλαίσιο της αδυναμίας που έχουν στα εγγόνια τους τα κακομαθαίνουν και στο φαγητό - από το κλασικό ''τι θέλεις να σου φτιάξω να φας;'' που ρωτάνε το παιδί αν εκείνο αρνηθεί να φάει πχ φασολάκια ή φακές, μέχρι την προσφορά κάθε πιθανής ποικιλίας μπισκότου που υπάρχει στο σούπερ μάρκετ. Υπό τις συνθήκες αυτές το πάχος στο παιδί εγκαθίσταται σταδιακά κι αθόρυβα και παραμένει για μεγάλο διάστημα χωρίς να γίνεται επαρκώς αντιληπτό από το περιβάλλον ως πρόβλημα. Συνήθως το θέμα των κιλών του παιδιού ανακύπτει ως πρόβλημα κατά την έναρξη της σχολικής ζωής του.

Το παιδί μπορεί ή μαθαίνει να χρησιμοποιεί το πάχος του ως σύμβολο δύναμης και διεκδίκησης. Παράλληλα, αποφεύγει έμμεσα άβολες καταστάσεις όπως ανταγωνισμό κι επιθετικότητα. Ταυτόχρονα, όμως τα περιττά κιλά δημιουργούν σύμπλεγμα κατωτερότητας αφού το παιδί συχνά γίνεται θύμα χλευασμού ή προσβλητικών σχολίων. Επίσης, το παχύσαρκο παιδί είναι συνήθως δυσκίνητο, θεωρείται ράθυμο, τεμπέλικο, αργό και αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολικό και όχι μόνο περιβάλλον του, εισπράττοντας πειράγματα, κοροιδίες, χλευασμούς. Ουσιαστικά το παιδί εγκλωβίζεται σε φαύλο κύκλο - το φαγητό και το σνακ αποτελούν για αυτό έναν τρόπο προσαρμογής στις δυσκολίες της καθημερινότητας που του προκαλεί το πάχος.

Τι μπορείτε να κάνετε

-Συμβουλευτείτε καταρχήν τον παιδίατρο σας που προφανώς μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθος του προβλήματος και να σας παραπέμψει εφόσον το κρίνει αναγκαίο σε ειδικό

-Διαμορφώστε με τη βοήθεια και των ειδικών πρόγραμμα διατροφής κατάλληλο για το παιδί σας. Οι δίαιτες δεν ενδείκνυνται για τα παιδιά, όσο ισορροπημένες κι αν σας φαίνονται, όσο πετυχημένες κι αν χαρακτηρίζονται. Ένα παιδί χρειάζεται να λαμβάνει όλα τα αναγκαία θρεπτικά συστατικά μέσα για την ανάπτυξή του μέσα από τις τροφές σε κανονικές ποσότητες και σε συχνά γεύματα

-Καταγράψτε τις ''αρνητικές'' συνήθειες του παιδιού, πχ σημειώνοντας ποια ανθυγιεινά φαγητά προτιμά, καθε ποτε τρώει, αν καταφεύγει στην κουζίνα κάθε φορά που πιέζεται από το διάβασμα ή αν τρώει περισσότερο όταν βλέπει τηλεόραση. Έχετε κάνει με αυτόν τον τρόπο ένα σημαντικό βήμα αποκωδικοποιώντας τη διατροφική συμπεριφορά του παιδιού και τις ανάγκες που προσπαθεί να καλύψει μέσα από το φαγητό

-Αποδεχτείτε τον δικό σας μείζονα ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Ως γονείς οφείλετε να δίνετε οι ίδιοι το θετικό παράδειγμα γενικώς αλλά και στο τραπέζι εν προκειμένω, οπότε ο ρόλος σας είναι πολύ σημαντικός στην υιοθέτηση και την απόκτηση σωστών διατροφικών συνηθειών

-Καθιερώστε το οικογενειακό τραπέζι όσο πιο συχνά γίνεται. Πιθανόν καταρχάς να ακούγεται ανέφικτο με τους φρενήρεις και ασφυκτικούς ρυθμούς εργασίας που ακολουθείτε, αλλά το οφείλετε στο παιδί και σε σας να προσπαθήσετε. Ακόμη κι αν λείπετε αρκετά από το σπίτι, να ενημερώνετε όσους φροντίζουν το παιδί να ακολουθούν σταθερό πρόγραμμα στις ώρες φαγητού καθώς και για τα υγιεινά σνακ που πρέπει να του δίνουν

-Έχετε υπόψη σας ότι όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο ευκολότερη θα είναι και η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Ένα παιδί νεαρής σχολικής ηλικίας μπορεί να καθοδηγηθεί πιο ευκολα στη σωστή διατροφή και την άσκηση από έναν εξ ορισμού αντιδραστικό έφηβο

-Εξηγήστε στο παιδί γιατί και πώς θέλετε να το βοηθήσετε. Μιλήστε του για τα προβλήματα και τις επιπτώσεις που έχουν τα παραπανίσια κιλά και περιγράψτε του τα βήματα που θα ακολουθήσει με τη στήριξή σας ώστε να αισθάνεται καλά με το σώμα του και την υγεία του

-Δώστε χρόνο στο παιδί -πρόκειται για μια αλλαγή στη ζωή του. Και να θυμάστε ότι καμία αλλαγή ούτε στη διατροφή ούτε σε άλλα θέματα της ζωής του μπορεί να γίνει απότομα, καταπιεστικά, με τιμωρία ή με δωροδοκία

-Ενθαρρύνετε το παιδί ώστε εκτός από τις αλλαγές στη διατροφή να αποκτήσει και νέες συνήθειες, όπως να ασχοληθεί με ένα άθλημα της επιλογής του, να περιορίσει το χρόνο της τηλεόρασης ή του ηλεκτρονικού υπολογιστή έστω και μερικά λεπτά καθε μέρα, να ξεκινήσει ένα χόμπι όπως πχ μουσική που θα του αποσπάσει την προσοχή από τις εντός οικίας δραστηριότητες και το φαγητό

-Ζητήστε τη συνδρομή των γιαγιάδων και παππούδων στην προσπάθειά σας. Εξηγήστε τους γιατί το παιδί πρέπει να χάσει κιλά δίνοντας έμφαση στο θέμα της υγείας και κάντε τους συμμάχους στον πόλεμο της ζυγαριάς. Ο ρόλος τους μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμος δεδομένης της ιδιαίτερης και τρυφερής σχέσης που αναπτύσσουν συνήθως με το παιδί

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

http://akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin