Νοεμβρίου 14, 2019

Πορτραίτα

Πέθανε η σπουδαία ερμηνεύτρια Σωτηρία Λεονάρδου

Είχε συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες με την ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη και στις κασέτες του Νικόλα Άσιμου - Έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στην ταινία του 1983 "Ρεμπέτικο" του Κώστα Φέρρη
Έφυγε από τη ζωή η σπουδαία ερμηνεύτρια και ηθοποιός Σωτηρία Λεονάρδου. Η Λεονάρδου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε μουσική, θέατρο, χορό και πολεμικές τέχνες. Υπήρξε μαθήτρια του Γιέρζυ Γκροτόφσκι στη Νότιο Ιταλία, παρακολούθησε σεμινάριο ινδικού θεάτρου Κατάκαλι στην Ινδία και «αφρικάνικη τελετουργική μαγεία στο θέατρο» στη Νότιο Αφρική όπου έζησε 4 χρόνια.

Είχε συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες με την ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη. Επίσης συμμετείχε στις κασέτες του Νικόλα Άσιμου . Έγινε γνωστή αρχικά από τη συμμετοχή της στην ταινία του 1983 "Ρεμπέτικο" του Κώστα Φέρρη με τον οποίο είχε συνυπογράψει και το σενάριο. Η ταινία βασιζόταν στη ζωή της Μαρίκας Νίνου.

Είχε βραβευθεί το 1984 με το βραβείο Α' Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1984 για το «Ρεμπέτικο», το 1985 έλαβε το 1ο κορφιάτικο βραβείο γυναικείου ρόλου για το «Ρεμπέτικο», το 1985 το 1ο κρατικό βραβείο σεναρίου για το «Ρεμπέτικο», το 1996 το Β' κρατικό βραβείο γυναικείου ρόλου για την ταινία «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη, το 1986 της απονεμήθηκε τιμητική διάκριση της Ακαδημίας της Αλεξάνδρειας για το σύνολο της ταινίας «Ρεμπέτικο», το 1985 βραβείο Β΄ Γυναικείου ρόλου και επίσης ειδική μνεία Ακαδημίας Αλεξανδρείας.

Ρεμπέτικο Καίγομαι, Καίγομαι Σωτηρία Λεονάρδου 1983

.

Σωτηρία Λεονάρδου - Δεν Έχω Χρόνο, Μάτια Μου (1995)

Το 1995 κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ "Δεν Έχω Χρόνο Μάτια Μου" με 11 τραγούδια που είχαν γράψει οι Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Μάνος Ξυδούς, Φίλιππος Πλιάτσικας, Νικόλας Άσιμος, Λάκης Παπαδόπουλος, Γιάννης Ζαχαρόπουλος κ.ά. Σε 2 τραγούδια μαζί με τη Λεονάρδου τραγουδούσαν οι Μπάμπης Στόκας και Θανάσης Ζαχαρόπουλος.

Σύμφωνα με δημοσίευμα εφημερίδας, έπασχε από σπάνια ασθένεια που επηρέασε νεύρα του εγκεφάλου της προκαλώντας της κινητικά προβλήματα.

https://www.protothema.gr/

Πορτραίτα

Claudio Bravo Camus (Κλαούντιο Μπράβο Κάμους): Η Google τιμάει τον Χιλιανό ζωγράφο, Claudio Bravo Camus με ένα doodle

Ο Claudio Bravo Camus σύμφωνα με τους ειδικούς κατάφερε να συνδυάσει την κλασσική τεχνική των ισπανόφωνων ζωγράφων μπαρόκ με αυτή του σουρεαλισμού του Salvador Dali.

Ο υπερρεαλιστής ζωγράφος Claudio Bravo Camus γεννήθηκε στην πόλη Valparaíso στις 8 Νοεμβρίου του 1936, και μεγάλωσε σε ένα ράντσο στην Melipilla. Μετά από σπουδές στον χορό στην Compañia de Ballet de Chile και την ηθοποιία στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Χιλής, αποφάσισε να ασχοληθεί με τις εικαστικές τέχνες. Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του, ο μεγάλης αυτοδίδακτος καλλιτέχνης επέμενε, παρουσιάζοντας τους πίνακές του σε μια γνωστή γκαλερί στο Valparaíso από την ηλικία των 17 ετών.

Στη δεκαετία του 1960 ο Claudio Bravo Camus μετακόμισε στην Ισπανία και έγινε ζωγράφος πορτρέτων με γνωστούς πελάτες, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας του Ισπανού δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο κ.α.

Σύμφωνα με τους ειδικούς τα έργα του Bravo μερικές φορές συγκρίνεται με τους επονομαζόμενους φωτορεαλιστές ζωγράφους, χωρίς ωστόσο να δουλεύει με φωτογραφίες. «Πάντα βασίζομαι σε πραγματικό θέμα», ανέφερε, και πρόσθεσε: «Το μάτι βλέπει πολλά περισσότερα από την κάμερα: σκιές, μικρές αλλαγές στο χρώμα ή το φως».

Το σημερινό Doodle επικεντρώνεται στη σειρά των έργων του που απεικονίζουν μυστηριώδη πακέτα τυλιγμένα σε χαρτί και δεμένα με κλωστή, τα οποία τον έκαναν διάσημο την δεκαετία του 1960.

Τo doodle της Google για τον Claudio Bravo Camus:

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Newsbomb.gr

Τι είναι τα doodles
Τα doodles δημιουργούνται από τη Google για να γιορτάσουν γεγονότα, επετείους και γενέθλια καλλιτεχνών, επιστημόνων, μουσικών και άλλων ξεχωριστών προσωπικοτήτων. Η ομάδα μηχανικών και σχεδιαστών doodle της Google (γνωστοί ως doodlers) ψάχνει πάντα για νέες και ενδιαφέρουσες ιδέες.

Το πρώτο doodle είχε δημιουργηθεί το 1998, όταν οι ιδρυτές της Google Λάρι Πέιτζ και Σεργκέι, προκειμένου να ενημερώσουν τους χρήστες ότι θα λείπουν (ήθελαν να πάνε σε φεστιβάλ στην έρημο της Νεβάδα), τοποθέτησαν το σχέδιο μίας φιγούρας σε ράβδο πίσω από το δεύτερο «ο» του λογοτύπου της εταιρείας, ενημερώνοντας έτσι τους χρήστες ότι βρίσκονται εκτός γραφείου. Η ιδέα άρεσε και έκτοτε καθιερώθηκε και εμπλουτίσθηκε.

https://www.newsbomb.gr

Πορτραίτα

Πέθανε σε ηλικία 83 χρονών, ο πατερας του Νέου Κύματος, Γιάννης Σπανός... Την είδηση του θανάτου ανακοίνωσε μέσω facebook η τραγουδίστρια Πένυ Ξενάκη, η οποία έχει συνεργαστεί δεκάδες φορές στο παρελθόν μαζί του. «Μόλις το έμαθα και θέλω να πεθάνω... Ο Γιάννης Σπανός δεν μένει πια εδώ...», έγραψε στο προφίλ της.

Ο Γιάννης Σπανός, γεννήθηκε στο Κιάτο, το 1936 και ζει εκεί τον περισσότερο χρόνο του από επιλογή, στο κτήμα του, όπου είναι ο δικός του κήπος της Εδέμ, με τους θάμνους και τα αναρριχώμενα λουλούδια, σε όλες τις αποχρώσεις της φύσης, τη λιμνούλα με τα χρυσόψαρα, τα οπωροφόρα δέντρα και τα παραδείσια φυτά που έφερε από όλα τα μέρη του κόσμου.

Ο γονείς του εύποροι, δεν στάθηκαν ιδιαίτερο εμπόδιο στη φυσική του κλίση που φάνηκε από πολύ νωρίς. Από το Ελληνικό Ωδείο στην Κόρινθο, πιανίστας στη Σχολή Χορού Ηρώς Σισμάνη, έπαιζε επίμονα, ατέλειωτες ώρες με αποτέλεσμα να πάθει ζημιά στα δάχτυλά του.

Μετά το στρατιωτικό και την εκμάθηση ξένων γλωσσών, εγκαταλείπει τη Νομική (τη σχολή που απαραίτητα έπρεπε να σπουδάσουν τα παιδιά των αστών της εποχής) και σε ηλικία 20 ετών εγκαθίσταται στο Παρίσι. Η παρέα των καλλιτεχνών της αριστερής Όχθης του Σηκουάνα, τον συναρπάζει. Εκεί γνώρισε τη Nouvelle Vague, την τζαζ μουσική και έκανε τον ακομπανιαντέρ για πολλούς διάσημους τραγουδιστές, με πρώτο τον Σερζ Γκενσμπούργκ.

Δεν είναι πολύ γνωστό κι όμως τραγούδησε τραγούδια του η Μπριζίτ Μπαρντό (παρόλο που δεν συναντήθηκαν ποτέ) και η μούσα των υπαρξιστών, Ζιλιέτ Γκρεκό, ηχογράφησε 18 τραγούδια του.

Ο Γιάννης Σπανός, ο πληθωρικός συνθέτης, πατέρας του Νέου Κύματος, με τόσα πολλά τραγούδια διασκορπισμένα στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, ώστε να μην μπορούμε να τα απαριθμήσουμε παρά να σιγοψιθυρίσουμε, αυτοβιογραφείται στο «Μονόγραμμα».

Γεννήθηκε στο Κιάτο, το 1936 και ζει εκεί τον περισσότερο χρόνο του από επιλογή, στο κτήμα του, όπου είναι ο δικός του κήπος της Εδέμ, με τους θάμνους και τα αναρριχώμενα λουλούδια, σε όλες τις αποχρώσεις της φύσης, τη λιμνούλα με τα χρυσόψαρα, τα οπωροφόρα δέντρα και τα παραδείσια φυτά που έφερε από όλα τα μέρη του κόσμου.

Ο γονείς του εύποροι, δεν στάθηκαν ιδιαίτερο εμπόδιο στη φυσική του κλίση που φάνηκε από πολύ νωρίς. Από το Ελληνικό Ωδείο στην Κόρινθο, πιανίστας στη Σχολή Χορού Ηρώς Σισμάνη, έπαιζε επίμονα, ατέλειωτες ώρες με αποτέλεσμα να πάθει ζημιά στα δάχτυλά του.

Μετά το στρατιωτικό και την εκμάθηση ξένων γλωσσών, εγκαταλείπει τη Νομική (τη σχολή που απαραίτητα έπρεπε να σπουδάσουν τα παιδιά των αστών της εποχής) και σε ηλικία 20 ετών εγκαθίσταται στο Παρίσι. Η παρέα των καλλιτεχνών της αριστερής Όχθης του Σηκουάνα, τον συναρπάζει. Εκεί γνώρισε τη Nouvelle Vague, την τζαζ μουσική και έκανε τον ακομπανιαντέρ για πολλούς διάσημους τραγουδιστές, με πρώτο τον Σερζ Γκενσμπούργκ.

Δεν είναι πολύ γνωστό κι όμως τραγούδησε τραγούδια του η Μπριζίτ Μπαρντό (παρόλο που δεν συναντήθηκαν ποτέ) και η μούσα των υπαρξιστών, Ζιλιέτ Γκρεκό, ηχογράφησε 18 τραγούδια του.

Αρχές της δεκαετίας του ’60, επιστρέφει στην Ελλάδα, έπειτα από προτροπή του Γιώργου Παπαστεφάνου που τον γνώρισε στον Αλέκο Πατσιφά, ο οποίος τότε δημιουργούσε την εταιρεία δίσκων Λύρα. Ο Γιάννης Σπανός, δημιουργεί ένα καθαρά δικό του μουσικό κλίμα, χρησιμοποιώντας νέες φωνές. Τον ενδιέφεραν οι νέες φωνές, οι ακατέργαστες, όχι αυτές που ακούγονταν συνέχεια, οι καλλιεργημένες. Ήθελε κάτι άλλο.

Μπαίνει στη δισκογραφία με το τραγούδι «Μια αγάπη για το καλοκαίρι». Ο Μιχάλης Βιολάρης, η Πόπη Αστεριάδη, η Αρλέτα, η Καίτη Χωματά, η Αλέκα Μαβίλη, ήταν οι φωνές που χρησιμοποίησε για να βγει ο νέος ήχος που ήθελε και να ξεκινήσει ένα ολόκληρο ρεύμα που πρώτος ο ίδιος αποκάλεσε και πρότεινε στον Πατσιφά να το πουν «Νέο Κύμα», μετάφραση από το γαλλικό Nouvelle Vague.

Μετά το Νέο Κύμα, ακολουθούν οι σημαντικοί δίσκοι του όπως οι τρεις «Ανθολογίες», το «Εκείνο το καλοκαίρι» (Α΄ Βραβείο Μουσικής Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1971) και η «Οδός Αριστοτέλους». Εκείνη την εποχή αρχίζει να μεταστρέφει τη μουσική του και την οδηγεί προς τα λαϊκά, μ’ έναν όμως εντελώς δικό του φιλτραρισμένο ήχο, απεξαρτημένο από τους βαρείς «δρόμους» της Ανατολής. Έπαιξε ρόλο βέβαια και ο Τάκης Λαμπρόπουλος, ο έτερος πυλώνας του ελληνικού τραγουδιού, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο για την Columbia.

Γιώργος Ζαμπέτας, Βίκυ Μοσχολιού, Χάρις Αλεξίου, Ελένη Δήμου, Κώστας Καράλης, Γιάννης Πάριος, Μανώλης Μητσιάς, Αλέκα Κανελλίδου, Γιώργος Νταλάρας, Άλκηστις Πρωτοψάλτη («Έξοδος Κινδύνου»), Τάνια Τσανακλίδου, ερμήνευσαν τραγούδια του, σε στίχους σπουδαίων στιχουργών, όπως οι Λευτέρης Παπαδόπουλος, Γιώργος Παπαστεφάνου, Κώστας Κωτούλας, Πυθαγόρας, Μάνος Ελευθερίου (το εμβληματικό τραγούδι «Μαρκίζα») αλλά και ποιητών, όπως ο Βασίλης Ρώτας, ο Γιώργος Βυζιηνός, ο Νίκος Καββαδίας, ο Μίλτος Σαχτούρης.

Με τον παραγωγό Γιώργο Σγουράκη στην εκπομπή «Μονόγραμμα», που προβλήθηκε τον Φεβρουάριο στην ΕΡΤ2

Από πιο γνωστά τραγούδια του είναι: «Σαν με κοιτάς», «Οδός Αριστοτέλους», «Σπασμένο καράβι», «Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες», «Μαρκίζα», «Είπα να φύγω», «Βροχή και σήμερα», «Θα με θυμηθείς», «Στην αλάνα», «Μια Κυριακή».

Έχει γράψει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο και μας θυμίζει τη μουσική που έκανε στην ταινία «Παύλος Μελάς». Ο δίσκος δεν είχε ευρεία αποδοχή, ωστόσο τον θεωρεί πολύ σπουδαίο. Και είναι. Αρκεί να θυμηθούμε τον θρήνο που τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη για τον Παύλο Μελά: «Σε κλαίει λαός…», σε ποίηση Κωστή Παλαμά.

(Το βιογραφικό ειναι από τη εκπομπή "Μονόγραμμα)

Σημαντικότεροι δίσκοι του:

1965 Ο Γιάννης Σπανός Παίζει Σπανό

1965 Αποδημίες - Καίτη Χωματά

1966 Η Σούλα Μπιρμπίλη σε τραγούδια του Γιάννη Σπανού και του Νότη Μαυρουδή

1967 Α' Ανθολογία -Νέο Κύμα

1968 Β' Ανθολογία -Νέο Κύμα

1968 Ο Γιάννης Σπανός Διευθύνει Γιάννη Σπανό

1969 Σκιές στην άμμο -Καίτη Χωματά, Μιχάλης Βιολάρης

1969 Μια Κυριακή -Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταμάτης Κόκοτας, Βίκυ Μοσχολιού

1969 Όλο το καλοκαίρι -Μπέμπα Μπλάνς

1971 Εκείνο το καλοκαίρι- Αφροδίτη Μάνου (Α' Βραβείο Μουσικής Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)

1972 Η γλυκειά Ίρμα -Έλλη Λαμπέτη

1973 Μέρες Αγάπης -Δήμητρα Γαλάνη

1974 Ο Μορμόλης - Χρήστος Λεττονός, Γιάννης Φέρτης, Ξένια Καλογεροπούλου , Τάνια Τσανακλίδου

1974 Οδός Αριστοτέλους -Γιάννης Πάριος, Χάρις Αλεξίου ,Γιάννης Καλατζής

1975 Γ' Ανθολογία -Αρλέτα, Κώστας Καράλης

1976 η Αλέκα Κανελλίδου τραγουδάει Γιάννη Σπανό

1977 Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδάει Γιάννη Σπανό

1978 Μ'αγαπούσες θυμάμαι -Δήμητρα Γαλάνη

1981 Στου καιρού τα ρέματα -Μανώλης Μητσιάς

1982 Φίλε -Τάνια Τσανακλίδου

1984 Έξοδος Κινδύνου -Άλκηστις Πρωτοψάλτη

1985 Χάρτινες Καρδιές - Γιάννης Πουλόπουλος

1988 Προσωπικά -Ελένη Δήμου

1991 Ανάμεσα σε δυο αγάπες (β' πλευρά με στίχους Αντ. Ανδρικάκη)-Χριστίνα Μαραγκόζη

1992 Η Τάνια Τσανακλίδου τραγουδάει Γιάννη Σπανό

1992 Να'χα δυο καρδιές να σ'αγαπώ -Κατερίνα Κούκα

1993 Ο Δημήτρης Μητροπάνος τραγουδάει Γιάννη Σπανό

1996 Άκου λοιπόν -Ελένη Δήμου

Πορτραίτα

Η Κουβανέζα Αλίσια Αλόνσο, πέθανε την Πέμπτη πλήρης ημερών (98 ετών), όπως ανακοίνωσε το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας

Η Κουβανέζα Αλίσια Αλόνσο, χορεύτρια και χορογράφος, θρύλος του μπαλέτου παρά την σχεδόν ανύπαρκτη όρασή της, πέθανε την Πέμπτη πλήρης ημερών, όπως ανακοίνωσε το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας.

Η είδηση του του θανάτου της μόνης λατινοαμερικάνας «prima ballerina assoluta» – ένας συμβολικός τίτλος που δίνεται στις πλέον εξαίρετες μπαλαρίνες της γενιάς τους – στην Ιστορία, έκανε τον γύρο του κόσμου.

Η Αλίσια Αλόνσο έχασε σχεδόν την όρασή της στην ηλικία των 20 ετών μετά τη διπλή αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς. Η χορεύτρια διέκρινε μόνο τις σκιές και χόρεψε σχεδόν όλη τη ζωή της βρίσκοντας τον προσανατολισμό της χάρη στα φωτεινά σημάδια που διέθετε η σκηνή.

Η θρυλική μπαλαρίνα πέθανε σε ηλικία 98 ετών, δήλωσε εκπρόσωπος του Εθνικού Μπαλέτου. Πολλοί θυμούνται την καταπληκτική «Ζιζέλ» να προσελκύει το κοινό με τις φιγούρες της και να μπορεί στα 40 της να αιχμαλωτίζει τα βλέμματα χορεύοντας τη «Λίμνη των Κύκνων».

  

Η τελευταία της παράσταση ήταν το 1995, όταν η Αλόνσο ήταν 74 ετών. Μετά έγινε μια απαιτητική χορογράφος, πάντα αεικίνητη και κομψή με το ροζ κραγιόν στα χείλη και τα βαμμένα μακριά νύχια, που επαναλάμβανε ακούραστα κάθε κίνηση μέχρι να φτάσει στην τελειότητα, ακόμη κι αν δεν μπορούσε να δει τίποτα. «Εγώ χορεύω μέσα στο κεφάλι μου», συνήθιζε να λέει.

Η Αλόνσο ωστόσο, υπήρξε και παθιασμένη χορογράφος που συνέχιζε να διδάσκει την τέχνη της μέχρι τα βαθιά της γεράματα.
Στην Κούβα, την οποία ουδέποτε θέλησε να εγκαταλείψει, παρά τις προτάσεις που είχε οι οποίες θα της χάριζαν πλούτη και δόξα στο εξωτερικό, η Αλίσια Αλόνσο είχε ιδρύσει μια ξεχωριστή σχολή στον κόσμο του μπαλέτου: την κουβανέζικη σχολή, η οποία συνδυάζει ρυθμούς και φυλετική καταγωγή.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Πορτραίτα

Wanda Rutkiewicz (Βάντα Ρουτκίεβιτς). Η Google τιμάει την Πολωνέζα ορειβάτη, Wanda Rutkiewicz.

Η Βάντα Ρουτκίεβιτς έγινε περισσότερο γνωστή είναι για το γεγονός ότι ήταν η πρώτη γυναίκα που κατάφερε να κατακτήσει επιτυχημένα την κορυφή K2 (με ύψος κορυφής 8.611 μέτρα το Κ2 είναι η δεύτερη υψηλότερη κορυφή, μετά το Έβερεστ).

Γεννήθηκε στο Πλανγκέ της Λιθουανίας, από πολωνική οικογένεια. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακινήθηκαν εκείνη και η οικογένειά της στην Πολωνία, όπου έμειναν στη Βαρσοβία. Αργότερα σπούδασε και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Βρότσλαβ, λαμβάνοντας τον πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανικού.

Μετά την αποφοίτησή της ξεκίνησε την ορειβασία, ξεκινώντας από τα βουνά Góry Sokole. Η Βάντα οδηγούσε μία SFM Junak μηχανή, δίκυκλο ιδιαίτερα βαρύ, το οποίο έμμεσα τη βοήθησε να ξεκινήσει την ορειβασία: Το καλοκαίρι του 1961, ξέμεινε από βενζίνη. Έτσι, ξεκίνησε να κάνει ωτοστόπ στα διερχόμενα οχήματα. Κάποια στιγμή σταματάει ένας άνδρας με μία μηχανή να βοηθήσει, ο οποίος βρισκόταν μαζί με φίλο του Μπογκντάν Γιανκόφσκι. Ο τελευταίος έκανε ορειβασία τα τελευταία δύο χρόνια. Από αυτή η συνάντηση ξεκίνησε και η αγάπη της για την ορειβασία.

Στις 16 Οκτωβρίου του 1968, έγινε η τρίτη γυναίκα στον κόσμο, η πρώτη γυναίκα στην Ευρώπη και η πρώτη Πολωνέζα που φτάνει την κορυφή του Έβερεστ.

Το 1986, γίνεται η πρώτη γυναίκα που φτάνει την κορυφή K2, πράγμα που το κατάφερε χωρίς βοήθημα οξυγόνου. Η επιτυχία της επισκιάστηκε από το γεγονός ότι οι δύο συνοδοιπόροι της απεβίωσαν. Οι νεκροί εκείνο το καλοκαίρι είχαν φτάσει τους 13, προσπαθώντας να κατακτήσουν την Κ2.

Χάθηκαν τα ίχνη της στο Κανγκτσενγιούνγκα
Κατά τη διάρκεια της ανάβασής της στο Κανγκτσενγιούνγκα, ήταν και η τελευταία φορά που την είδαν. Τελευταίος ανέφερε για αυτήν ένας Μεξικανός ορειβάτης, ο Κάρλος Καρσόγιο. Εκείνη προσπαθούσε να φτιάξει καταφύγιο. Η όλη προσπάθεια την αποδυνάμωσε πνευματικά και σωματικά, ίσως να είχε σωθεί με περισσότερη ξεκούραση και διαύγεια. Ο Καρσόγιο είπε ότι ούτε εκείνος είχε τη διαύγεια ώστε να την πείσει να κατέβουν, καθώς ήταν κι αυτός εξουθενωμένος.

Το 1995, βρέθηκε ένα πτώμα από δύο ορειβάτες, και λέχθηκε ότι μπορεί να ανήκε στη Βάντα. Οι ενδείξεις όμως ήταν αρνητικές και, τελικά, το σώμα, το πιθανότερο είναι να ανήκει σε μία Βουλγάρα ορειβάτισσα, η οποία είχε πεθάνει το 1994.

Εκείνο, επίσης, που παραμένει άγνωστο είναι αν η Ρουτκιέβιτς κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή του Κανγκτσενγιούνγκα.

Σε περίπτωση που το κατάφερε, είναι η μόνη γυναίκα στον κόσμο που κατάφερε να κατακτήσει τις τρεις ψηλότερες κορυφές του κόσμου. Το σώμα της δεν έχει βρεθεί έως και σήμερα.

Τo doodle της Google για την Wanda Rutkiewicz

 

Τι είναι τα doodles
Τα doodles δημιουργούνται από τη Google για να γιορτάσουν γεγονότα, επετείους και γενέθλια καλλιτεχνών, επιστημόνων, μουσικών και άλλων ξεχωριστών προσωπικοτήτων. Η ομάδα μηχανικών και σχεδιαστών doodle της Google (γνωστοί ως doodlers) ψάχνει πάντα για νέες και ενδιαφέρουσες ιδέες.

Το πρώτο doodle είχε δημιουργηθεί το 1998, όταν οι ιδρυτές της Google Λάρι Πέιτζ και Σεργκέι, προκειμένου να ενημερώσουν τους χρήστες ότι θα λείπουν (ήθελαν να πάνε σε φεστιβάλ στην έρημο της Νεβάδα), τοποθέτησαν το σχέδιο μίας φιγούρας σε ράβδο πίσω από το δεύτερο «ο» του λογοτύπου της εταιρείας, ενημερώνοντας έτσι τους χρήστες ότι βρίσκονται εκτός γραφείου. Η ιδέα άρεσε και έκτοτε καθιερώθηκε και εμπλουτίσθηκε.

Πορτραίτα

Η «Κραυγή» είναι το πιο φημισμένο έργο του Νορβηγού ζωγράφου Έντβαρντ Μουνκ, όπως και της Ιστορίας της Τέχνης, όμως και η ιστορία που το περιβάλλει και οι περιπέτειές του είναι εξίσου περίεργες και διάσημες.

Εν πρώτοις ο διάσημος αυτός πίνακας δεν είναι ένας, αλλά τέσσερις: πραγματικά ο Μουνκ ζωγράφισε τέσσερις εκδοχές του ίδιου πίνακα. Τρεις από αυτές εκτίθενται στο Όσλο, ενώ η τέταρτη δημοπρατήθηκε το 2012 στη Νέα Υόρκη στην τιμή ρεκόρ των 120 εκατ. δολαρίων.Αυτή η εκδοχή, σε παστέλ, είναι στην ιδιοκτησία του Νορβηγού δισεκατομμυριούχου Πέττερ Όλσεν (Petter Olsen)

Η περιπέτεια της «Κραυγής» ξεκίνησε το 1994, όταν κλάπηκε η εκδοχή του 1983 από την Εθνική Πινακοθήκη της Νορβηγίας, η οποία ανακτήθηκε αρκετούς μήνες μετά.

Το 2004 κλάπηκαν από το Μουσείο Μουνκ η Κραυγή και η Μαντόννα, έτερος πίνακας του Μουνκ - και οι δύο πίνακες ανακτήθηκαν το 2006.

Η επέτειος της πρώτης κλοπής συμπλήρωσε στις 12 Φεβρουαρίου, 25 χρόνια.

Η «Κραυγή» του 1893, - Οι ληστές χρειάσθηκαν μόλις 50 δευτερόλεπτα για να εισέλθουν και να κλέψουν τον πίνακα του Νορβηγού εξπρεσιονιστή.

- Το 1994, οι κλέφτες εισήλθαν σχεδόν ανενόχλητοι στην Εθνική Πινακοθήκη του Όσλο, σπάζοντας απλώς ένα παράθυρο του κτιρίου. Σύμφωνα με την αναπαράσταση στην οποία προχώρησαν οι αρχές, ο συναγερμός λειτούργησε αμέσως, όμως ο φύλακας της Πινακοθήκης δεν πρόλαβε να ειδοποιήσει τις αρμόδιες υπηρεσίες ασφάλειας για να επέμβουν έγκαιρα.

Την ευθύνη για την κλοπή είχε αναλάβει μία οργάνωση ενάντια στις αμβλώσεις, η οποία ενημέρωσε πως θα επιστρέψει τον πίνακα μόνον εάν μεταδοθεί στην κρατική τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ κατά των αμβλώσεων με τίτλο «Η σιωπηρή κραυγή». Η πρόταση ανταλλαγής του πίνακα έναντι της μετάδοσης του ντοκιμαντέρ δεν έγινε δεκτή αλλά το έργο επέστρεψε τελικά στην Πινακοθήκη του Όσλο χάρη στη δράση δύο «κρυφών» αστυνομικών, που προσποιήθηκαν ότι ήθελαν να αγοράσουν τον πίνακα αντί 250.000 στερλινών.

- Το καλοκαίρι του 2004 σημειώθηκε η δεύτερη κλοπή του, από δύο ενόπλους που εισέβαλαν στην Πινακοθήκη του Όσλο την ώρα που άνοιγαν οι πόρτες για το κοινό. Εκτός από την «Κραυγή» οι ληστές απέσπασαν άλλο ένα έργο του Μουνκ, τη «Μαντόνα» (Παναγία).

Η πρώτη εκδοχή της «Κραυγής» του 1893, σε παστέλ - Σε μια σελίδα στο ημερολόγιό του ο Μουνκ περιγράφει την έμπνευσή του:

«Περπατούσα σ' ένα μονοπάτι με δυο φίλους - ο ήλιος έπεφτε - ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα - σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα στο φράχτη - αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιόρδ και την πόλη - οι φίλοι μου προχώρησαν, κι εγώ έμεινα εκεί τρέμοντας από την αγωνία - κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση»

Και τα δύο έργα, η αξία των οποίων ανερχόταν στα 92 εκατ. δολάρια, εντοπίσθηκαν και επέστρεψαν στην Πινακοθήκη, έχοντας υποστεί μόλις λίγες ελαφρές ζημιές λόγω της υγρασίας και των ακατάλληλων συνθηκών της φύλαξής τους.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ, Wikipedia

kathimerini.gr

Πορτραίτα

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940 και πέθανε  3 Οκτωβρίου του 1993.

Κατερίνα Γώγου - " Υπερασπίζομαι την Αναρχία "

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ' ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

Ελληνίδα ηθοποιός, με αξιοπρόσεκτη διαδρομή στο «σανίδι» και τη μεγάλη οθόνη, ποιήτρια που αγαπήθηκε από τη νεολαία της μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα από τη γενιά των Εξαρχείων που τότε γεννιόταν και σεναριογράφος.

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1940 στην Αθήνα και από τα έξι χρόνια της ξεκίνησε τη θεατρική της καριέρα ως παιδί - θαύμα. Το 1952 πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Ο Άλλος», δίπλα στον Γιώργο Παππά. Σπούδασε υποκριτική στη δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη και χορό στη σχολή της Κούλας Πράτσικα. Τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στο θέατρο τα έκανε με τον θίασο του Ντίνου Ηλιόπουλου στο έργο των Ευαγγελίδη - Μαρή «Κύριος 5%».

Φήμη, όμως, απέκτησε στα κινηματογραφικά πλατό της Φίνος Φιλμ κατά τη δεκαετία του ‘60, παίζοντας δεύτερους ρόλους σε δεκάδες ταινίες, συνήθως κωμωδίες, στις οποίες ήταν η «θεότρελη» μικρή αδελφή, το «ατίθασο νιάτο» ή η σκανδαλιάρα υπηρέτρια. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι της στις ταινίες «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Νόμος 4.000» (1962), «Δεσποινίς Διευθυντής» (1964), «Γάμος αλά ελληνικά» (1964), «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965), «Μια τρελλή τρελλή οικογένεια» (1965).

Τον εμπορικό κινηματογράφο τον απαρνήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τα οποία τη βρήκαν πολιτικά ενταγμένη σε ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ο πρώτος της ρόλος σε ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου ήταν στο «Βαρύ Πεπόνι» (1977) του τότε συζύγου της Παύλου Τάσιου (1942-2011), με τον οποίο απέκτησε μία κόρη τη Μυρτώ Τάσιου (1967-2015). Ακολούθησε η σπαρακτική της εμφάνιση, ως αφηγήτριας, στην «Παραγγελιά» (1980) του ιδίου, στην οποία απήγγειλε ποιήματα από τις συλλογές της «Τρία κλικ αριστερά» και «Ιδιώνυμο», που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από τη νεολαία της εποχής.

Το 1977 τιμήθηκε με βραβείο α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στο «Βαρύ Πεπόνι» και το 1984 με βραβείο β’ γυναικείου ρόλου στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Όστρια ή το τέλος του παιγνιδιού», όπου είχε συνυπογράψει το σενάριο.

Εκτός από τη μεγάλη πορεία της στο θέατρο και στον κινηματογράφο, χάραξε σημαντική τροχιά και στη νεοελληνική ποίηση, κατορθώνοντας να περάσει στο συλλογικό επίπεδο τις αγωνίες της προσωπικής διαδρομής της στην τέχνη και τη ζωή. Η βαθιά πολιτική στάση της, η αναρχική της διάθεση, η περιθωριακή συνείδησή της και οι κοινωνικές ανησυχίες της διαπερνούν ολόκληρη την ποιητική της παραγωγή, που ξεκίνησε το 1978 και ολοκληρώθηκε το 2002, με τη μεταθανάτια έκδοση του «Με λένε Οδύσσεια».

H Κατερίνα Γώγου άφησε την τελευταία της πνοή στις 3 Οκτωβρίου 1993, μέσα στο ασθενοφόρο που τη μετέφερε στο «Ιπποκράτειο» της Αθήνας. Βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση, εξαιτίας υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, ενώ αντιμετώπιζε πρόβλημα και με τα ναρκωτικά. Πέρασαν, όμως, δύο ημέρες έως την αναγνώριση του πτώματός της, επειδή ένας φίλος της που τη συνόδευε στις Πρώτες Βοήθειες εξαφανίστηκε αμέσως μετά το θάνατό της.

Πηγή: sansimera.gr

Πορτραίτα

Πέθανε o ηθοποιός Τάκης Σπυριδάκης
Ο Τάκης Σπυριδάκης (γεννήθηκε στην Αίγινα, 4 Φεβρουαρίου 1958) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 61 ετών, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο, βυθίζοντας σε θλίψη την οικογένεια του, φίλους και συνεργάτες.

Ο Τάκης Σπυριδάκης ήταν έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ήταν απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Είχε συμμετάσχει σε 13 ταινίες, ενώ το σκηνοθετικό του ντεμπούτο πραγματοποίησε το 1994 με την ταινία «Ο Κήπος του Θεού», της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Τακης Σπυριδάκης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη ερμηνεύοντας έναν από τους πρωταγωνιστές της ταινίας «Γλυκιά Συμμορία», σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη (1983). Για την ερμηνεία του εκείνη απέσπασε το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον ίδιο χρόνο. Αξιοσημείωτη ήταν και η δεύτερη συμμετοχή του, στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη (1984). Ακολούθησαν η «Πρωινή Περίπολος» (Νίκος Νικολαΐδης, 1986), «Προστάτης Οικογένειας» (Νίκος Περάκης, 1997), «Αυτή η Νύχτα Μένει» (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 1999), «Μαύρο Γάλα» (Νίκος Τριανταφυλλίδης, 1999), «Κανείς δεν χάνει σε Όλα» (Διονύσης Γρηγοράτος, 2000), «Φτηνά Τσιγάρα» (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000), «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 2002), «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο» (Νίκος Περάκης, 2005), «Ισοβίτες» (Θόδωρος Μαραγκός, 2008) και «4 Μαύρα Κοστούμια» (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2009).

Το 1989 ο Τ. Σπυριδάκης έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους «Βέρα Κρουζ», που απέσπασε το 1ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο αντίστοιχο Φεστιβάλ, τιμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας, το 1990

Πορτραίτα

Πέθανε ο Νάνος Βαλαωρίτης
Πέθανε σε ηλικία 98 ετών ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης

Πεθανε σε ηλικία 98 ετών ο Νάνος Βαλαωρίτης, ποιητής, κριτικός, μελετητής, μεταφραστής, δοκιμιογραφος και μυθιστοριογράφος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του μεταπολεμικου υπερρεαλισμου στην Ελλάδα.

Ο Νάνος Βαλαωρίτης γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου του 1921 στη Λωζάνη. Ήταν δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Από την μητέρα του ήταν εγγονός του εφοπλιστή και πολιτευτή των Σπετσών Ιωάννη Λεωνίδα. Σπούδασε νομικά, φιλολογία (αγγλική και γαλλική) στα πανεπιστήμια των Αθηνών, Λονδίνου, και Σορβόνης.

Πατέρας του ήταν ο διπλωμάτης Κωνσταντίνος Βαλαωρίτης. Οι πρώτες του δημοσιεύσεις ήταν στα Νέα Γράμματα το 1939. Το 1944 δραπέτευσε απ’ την γερμανοκρατούμενη Ελλάδα μέσω του Αιγαίου στην Τουρκία, από εκεί στη Μέση Ανατολή και τελικά στην Αίγυπτο όπου συνάντησε τον Σεφέρη ο οποίος υπηρετούσε την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση ως γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο.

Το 1944 μετά από προτροπή του Σεφέρη ο Βαλαωρίτης ταξίδευσε στο Λονδίνο για να βοηθήσει στην ανάπτυξη λογοτεχνικών δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας. Συνάντησε τους Τ.Σ. Έλιοτ, Γ.Χ. Όντεν, Ντύλαν Τόμας και εργάστηκε για τον Λούις ΜακΝις στο BBC. Εκτός από τη μελέτη αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, έκανε και μεταφράσεις (στα αγγλικά) Ελλήνων μοντερνιστών ποιητών, μεταξύ των οποίων του Οδυσσέα Ελύτη και του Ανδρέα Εμπειρίκου. Το 1947 εξέδωσε την Τιμωρία των Μάγων, την πρώτη του ποιητική συλλογή, στο Λονδίνο. Από το 1954 μέχρι το 1960 συμμετείχε στην ομάδα των σουρεαλιστών του Παρισιού. Στο Παρίσι γνώρισε την μελλοντική (1960) σύζυγό του, την Αμερικανίδα Μαρί Γουίλσον (1922-2017).

Το 1960 επέστρεψε στην Ελλάδα, και ανάμεσα 1963 και 1967 ήταν ο εκδότης και διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Πάλι. Όταν η χούντα έρχεται στην εξουσία το 1967, νιώθει πως δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αυτοεξοριστεί, έτσι το 1968 ταξιδεύει στις ΗΠΑ όπου και διδάσκει συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργικό γράψιμο στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, μια θέση που κράτησε για 25 χρόνια. Το 1983 βραβεύθηκε με το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μερικές γυναίκες (ενώ είχε αρνηθεί ανάλογη βράβευση το 1958. Το 1976 είχε επίσης αρνηθεί την πρόταση να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών). Το Δεκέμβριο του 2009 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολo του έργου του.

Το 2009 προκλήθηκαν αντιδράσεις όταν άφησε να εννοηθεί ότι στηρίζει ανοιχτά τον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που αργότερα διέψευσε ο ίδιος με επίσημες δηλώσεις του. Προηγουμένως είχε ταχτεί με το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων.

Θεατρικά του έργα έχουν παιχτεί σε Παρίσι, Σπολέτο, και Αθήνα. Συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά Τετράδιο, Σήμα, Horizon, New Writing και Daylight.

Το συλλυπητήριο μήνυμα του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ
«Αποχαιρετώντας τον Νάνο Βαλαωρίτη αποχαιρετούμε έναν ανήσυχο ποιητή, έναν μαχητικό διανοούμενο, έναν ενεργό πολίτη», αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΓΤ του ΣΥΡΙΖΑ.

«Η συναρπαστική διαδρομή του Νάνου Βαλαωρίτη και το πλούσιο έργο του υπενθυμίζουν τις αστείρευτες δημιουργικές δυνατότητες μιας γενιάς ανθρώπων που αναδύθηκε μέσα από τις μεγάλες περιπέτειες του ελληνικού 20ου αιώνα. Η υπερρεαλιστική γραφή και το διανοητικό πρόταγμά του συνδέθηκε και συνομίλησε με διεθνή ρεύματα σκέψης έχοντας ταυτόχρονα ως σταθερό σημείο αναφοράς τους όρους της πνευματικής δημιουργίας στην Ελλάδα. Η απόφασή του να αυτοεξοριστεί στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών, οι πυκνές παρεμβάσεις του στο δημόσιο λόγο και η αποδοκιμασία του μονόδρομου της νεοφιλελεύθερης σκέψης, η συμπόρευσή του με τις ιδέες της ριζοσπαστικής οικολογίας υπογραμμίζουν τη διαρκή αναζήτηση ενός προγράμματος χειραφέτησης και δημοκρατίας».

«Το έργο και η σκέψη του Νάνου Βαλαωρίτη θα παραμείνουν σημεία αναφοράς για όλους και όλες μας», καταλήγει η ανακοίνωση.

Η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση για την απώλεια του ποιητή και συγγραφέα Νάνου Βαλαωρίτη:

Στην πλήρη, από κάθε άποψη, ζωή του, ο Νάνος Βαλαωρίτης δεν υπήρξε μόνο πολυγραφότατος και δημιουργικός, ένας βαθιά μορφωμένος άνθρωπος με το προνόμιο να είναι δισέγγονος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Ήταν ένας ποιητής με μια ζωή σαν θαυμαστή περιπέτεια, και την τύχη να συναναστραφεί μερικούς από τους σπουδαιότερους δημιουργούς του περασμένου αιώνα. Επηρεάστηκε από εκείνους και επηρέασε με την παρουσία και τον λόγο του πολλούς από αυτούς. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που μπορούν να πουν ότι είχαν την τιμή να συνομιλήσουν με τον Τ. Σ. Έλιοτ, τον Ντύλαν Τόμας, τον Αντρέ Μπρετόν, τον Σαρτρ, τον Σεφέρη, τον Ελύτη. Η λίστα είναι μακρά και περιλαμβάνει εξαιρετικά σημαντικά ονόματα. Ο Νάνος Βαλαωρίτης στάθηκε δίπλα τους, ως ποιητής και ως μια θυελλώδης, μαγευτική προσωπικότητα, που θα λείψει από τον ελληνικό πολιτισμό και τα γράμματα. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους του.

H Εταιρεία Συγγραφέων για τον θάνατο του Νάνου Βαλαωρίτη

«Με μεγάλη θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του ποιητή, πεζογράφου, δοκιμιογράφου και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Συγγραφέων, Νάνου Βαλαωρίτη. Από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο οποίος πέθανε αργά χθες σε ηλικία 98 ετών, έχει συνδέσει το όνομά του με τις μεγάλες πρωτοπορίες αλλά και ορισμένα από τα διασημότερα ονόματα των γραμμάτων του 20ου αιώνα», αναφέρει η Εταιρεία Συγγραφέων για τον θάνατο του Νάνου Βαλαωρίτη. Και προσθέτει: «Σεφέρης, Μπρετόν, Φερλιγκέτι, Γκίνσμπεργκ, Μπάροουζ, Τ.Σ. Έλιοτ, Γ.Χ Όντεν και Ντύλαν Τόμας είναι μερικοί μόνον από τους συγγραφείς και ποιητές τους οποίους γνώρισε και συναναστράφηκε. Συμμετείχε στο κίνημα του υπερρεαλισμού, βούτηξε στην beat λογοτεχνία αλλά και στη γλωσσοκεντρική και punk ποίηση, χαρακτηρίστηκε αιώνιος έφηβος και περιπλανήθηκε πάντοτε, με τη ζωή, με τη γραφή του, σε χώρους νέους, πειραματικούς και περιπετειώδεις.Στους οικείους του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια και τη συμπαράστασή μας».

Πορτραίτα


Μιχάλης Θερμόπουλος

"Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι άνθρωποι μπορούσαν να ζουν υπό τέτοιες συνθήκες", είχε πει η Γερμανίδα γιατρός Ruth Pfau, καθώς θυμόταν τις πρώτες εντυπώσεις της σε μια πακιστανική αποικία λεπρών.


Σήμερα συμπληρώνονται 90 χρόνια από τη γέννηση της Dr. Ruth Pfau. Το σημερινό Doodle της Google είναι αφιερωμένο στην Ruth Katherina Martha Pfau, γεννημένη στην Λειψία της Γερμανίας, το 1929. Ήταν η γυναίκα που αφιέρωσε την ζωή της στην εξάλειψη της λέπρας από το Πακιστάν, σώζοντας αμέτρητες ζωές.

Η Dr. Ruth Pfau εμπνεύστηκε να γίνει καλόγρια στην ηλικία των 29 ετών, όταν συνάντησε ένα επιζώντα από στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ενώ ταξίδευε προς την Ινδία, εγκλωβίστηκε στο Πακιστάν εξαιτίας προβλημάτων θεώρησης του διαβατηρίου της (βίζα) και έτσι βρέθηκε κατά τύχη στην κλινική λέπρας “Marie Adelaide” στο Καράτσι. Ήταν μια επίσκεψη που θα της άλλαζε τη ζωή.

Η Dr. Ruth Pfau και η μάχη της ενάντια στην λέπρα

Γνωστή και ως “ασθένεια Χάνσεν”, η λέπρα προκαλείται από μια βακτηριακή λοίμωξη η οποία, ναι μεν σήμερα μπορεί να προληφθεί και να θεραπευθεί, αλλά στο παρελθόν έχει προκαλέσει την εκδίωξη και τον κοινωνικό στιγματισμό όσων νόσησαν από αυτή.

Η Dr. Ruth Pfau συγκινήθηκε πολύ από τη δυστυχία ενός συγκεκριμένου ασθενούς: "Πρέπει να ήταν η ηλικία μου –δεν ήμουν ούτε 30 ετών τότε- και σερνόταν με χέρια και πόδια προς ένα φαρμακείο, σαν να ήταν απόλυτα φυσιολογικό αυτό που ζούσε", είχε δηλώσει η ίδια.

Έτσι, αποφάσισε να συγκεντρώσει κεφάλαια για την ανακαίνιση της κλινικής, δημιουργώντας ένα δίκτυο πάνω από 150 σύγχρονων ιατρικών κέντρων, συμπεριλαμβανομένων μονάδων φυσιοθεραπείας, εργαστηρίων για την κατασκευή τεχνητών άκρων και οικημάτων για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ξεκίνησε το 1965 την πρώτη σχολή του Πακιστάν για γιατρούς-θεραπευτές της λέπρας και εκπαίδευσε τους πολίτες, για να καταπολεμούν το κοινωνικό στίγμα που συνδέεται με την ασθένεια.

Ως αποτέλεσμα των προσπαθειών της, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοίνωσε το 1996, ότι η λέπρα είναι υπό έλεγχο στο Πακιστάν, πολύ νωρίτερα από τις περισσότερες άλλες ασιατικές χώρες. Η Dr. Ruth Pfau, την οποία συγκρίνουν συχνά με την μητέρα Τερέζα της Καλκούτα, έλαβε πολλά εθνικά και διεθνή βραβεία για τη δια βίου υπηρεσία της στην ανθρωπότητα.

 

Πέθανε το πρωί της 10ης Αυγούστου του 2017 στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Aga Khan στο Καράτσι του Πακιστάν, μετά από τριήμερη νοσηλεία με αναπνευστικά προβλήματα. Οι γιατροί την είχαν βάλει σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής, αλλά η ίδια ζήτησε να την αποσυνδέσουν από αυτή, επειδή «επιθυμία της ήταν να ζήσει μια φυσιολογική ζωή».

Πηγές: https://www.google.com, https://en.wikipedia.org

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή