Ιουλίου 04, 2020

Πορτραίτα

Βίνσεντ Βαν Γκογκ: Αυτός που δεν έχει μάθει να λέει «αυτή και καμιά άλλη», δεν ξέρει τι είναι αγάπη.

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1853 και έφυγε στις 29 Ιουλίου του 1890.
Παρ’ ότι ο Βαν Γκογκ θεωρείται σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους και πιο σημαντικούς ζωγράφους που έχουν υπάρξει, όσο ζούσε βρισκόταν στο περιθώριο. Ήδη από τα νεανικά του χρόνια παρουσίασε τάσεις μελαγχολίας και ψυχολογικά προβλήματα, ώστε εν τέλει να οδηγηθεί στην αυτοκτονία. 

Τα τελευταία λόγια που είπε στον αδερφό του ήταν: «Η θλίψη θα κρατήσει για πάντα».

Αν και σύμφωνα με τελευταία ευρήματα ο Βαν Γκογκ δεν αυτοκτόνησε, αλλά δολοφονήθηκε.

Ο έρωτας με την ξαδέρφη του και το κομμένο αυτί

Ερωτεύτηκε την ξαδέρφη του, η οποία φυσικά τον απέρριψε, γεγονός που άργησε να ξεπεράσει. Σε ηλικία 27 ετών, μετακόμισε στη γαλλική πόλη Αρλ όπου συγκατοικούσε με τον διάσημο ζωγράφο Γκογκέν. Όταν αυτός αποφάσισε να φύγει ο Βαν Γκογκ το πήρε κατάκαρδα και έκοψε το αυτί του. Μετά από αυτό το σκηνικό κλείστηκε για δύο χρόνια σε ψυχιατρική κλινική αλλά δε κατάφερε να επανέλθει ποτέ.


Η μετά θάνατον αναγνώριση

Είναι μία από τις περιπτώσεις καλλιτεχνών που αναγνωρίστηκαν μετά το θάνατό τους. Όσο ζούσε είχε πουλήσει μόνο έναν πίνακα. Το 1901 ωστόσο έγινε μια έκθεση με έργα του στο Παρίσι και έκτοτε ήταν περιζήτητα! Πλέον θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες στην ιστορία της τέχνης. Μας χάρισε πάνω από 800 πίνακες, των οποίων η σημερινή αξία είναι μυθική.

 

 

Αποφθέγματα του Βαν Γκογκ

Αυτός που δεν έχει μάθει να λέει «αυτή και καμιά άλλη», δεν ξέρει τι είναι αγάπη.

Η θλίψη θα διαρκέσει για πάντα. (τα τελευταία του λόγια)


Ονειρεύομαι ότι ζωγραφίζω και μετά ζωγραφίζω αυτό που ονειρεύομαι.

Αν ακούς μια φωνή μέσα σου να σου λέει «δεν μπορείς να ζωγραφίσεις», τότε οπωσδήποτε να ζωγραφίζεις, και η φωνή θα σωπάσει.

Αν τελειοποιηθείς σε ένα μόνο πράγμα και το καταλάβεις καλά, αποκτάς και την κατανόηση και τη γνώση πολλών άλλων πραγμάτων.

Η τέχνη είναι πίστη και επιβάλλει το καθήκον να αγνοήσεις την κοινή γνώμη.

Έβαλα την καρδιά και την ψυχή μου στη δουλειά μου και στην πορεία έχασα το μυαλό μου

Πορτραίτα

Ζωρζ Μπατάιγ: «Μεθάω»

Η ζωή παραμένει ολοκληρωμένη με το να μην είναι υποταγμένη σε κάποιον ορισμένο σκοπό που την ξεπερνά. Kαθένας από εμάς μαθαίνει πικρά πως το να παλεύει για την ελευθερία του σημαίνει καταρχήν να την αλλοτριώνει.

Η ολότητα είναι μέσα μου αυτή η πληθωρικότητα: δεν είναι παρά μια κενή προσδοκία, μια δυστυχής επιθυμία να κατασωτεύεσαι χωρίς άλλο λόγο από την ίδια την επιθυμία να φλέγεσαι. Αυτή η πληθωρικότητα είναι η όρεξη για γέλιο, αυτό το άχτι για ηδονή, για αγιοσύνη, για θάνατο.

Κατά βάθος, ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν είναι παρά ένα ον όπου καταλύεται η υπερβατικότητα, το οποίο δεν απέχει από τίποτε πια: λιγάκι καραγκιόζης, λιγάκι Θεός, λιγάκι τρελός... είναι η διαφάνεια.

Ορισμός του ολοκληρωμένου ανθρώπου: ο άνθρωπος που η ζωή του είναι μια γιορτή «δίχως κίνητρο» και γιορτή με όλες τις έννοιες της λέξης -γέλιο, χορός, όργιο, που δεν υποτάσσονται ποτέ, μια θυσία που χλευάζει σκοπούς και υλικούς και ηθικούς.

Η κορυφή αντιστοιχεί στην υπερβολή, την πληθωρικότητα των δυνάμεων. Φέρει στο μέγιστο την τραγική ένταση. Συνδέεται με τις άμετρες δαπάνες ενέργειας, με την παραβίαση της ακεραιότητας των όντων.

Γειτνιάζει λοιπόν περισσότερο με το κακό παρά με το καλό. Ο ξεπεσμός -αντιστοιχώντας στις στιγμές εξάντλησης, κόπωσης- προσδίδει όλη την αξία στη μέριμνα για τη συντήρηση και τον εμπλουτισμό του όντος. Απ' αυτήν πηγάζουν οι ηθικοί κανόνες.

Η κορυφή δεν είναι «αυτό που πρέπει να κατακτήσουμε». Ο ξεπεσμός, «αυτό που πρέπει να εξαλείψουμε». Όπως και η κορυφή δεν είναι εντέλει παρά το απρόσιτο, ο ξεπεσμός είναι εξαρχής το αναπόφευκτο.

Ζω στο έλεος γέλιων που με τέρπουν, σεξουαλικών διεγέρσεων που με κάνουν να αγωνιώ.

Το σύμπαν, συγκρινόμενο με το ερωμένο ον, μοιάζει φτωχό και κενό: δεν είναι στο «παιχνίδι», καθώς δεν είναι «φθαρτό».

Μεθάω με το να μην επιθυμώ τίποτα και να μην είμαι εξασφαλισμένος. Δοκιμάζω μια αίσθηση ελευθερίας.

Μπροστά σε αυτούς που διαθέτουν ένα κίνητρο, ένα λόγο, δεν μετανιώνω για τίποτε, δεν ζηλεύω κανέναν. Τους πιέζω, αντίθετα, να μοιραστούν την τύχη μου.

Νιώθω ευτυχισμένο το μίσος μου για τα κίνητρα και ευτυχισμένη την εύθραυστη φύση μου. Η ακραία δυσκολία της κατάστασής μου είναι η τύχη μου. Μεθώ μ' αυτήν.

O Ζωρζ Μπατάιγ (10 Σεπτεμβρίου 1897-9 Ιουλίου 1962) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, διανοούμενος και συγγραφέας.

o-klooun.com

Πορτραίτα

Η σπουδαία συγγραφέας που πέθανε από έρωτα άφησε πίσω της μία συγκλονιστική επιστολή

Το γράμμα της σπουδαίας συγγραφέως στον Ίωνα Δραγούμη αποτελεί μέχρι και σήμερα μία από τις πιο αληθινές στιγμές τρελού, ανεκπλήρωτου έρωτα.

Αγγίζοντας τα επίπεδο του μυθικού, κάτι αντίστοιχο με τον μανιασμένο έρωτα της Μαρίας Πολυδούρη για τον Κώστα Καρυωτάκη, η αγάπη της Πηνελόπης Δέλτα για τον Ίωνα Δραγούμη, μία στην ουσία πλατωνική και ανεκπλήρωτη αγάπη με πολλά εμπόδια και δυσκολίες, ήταν αυτή που τελικά την «σκότωσε» εν μέσω του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου.

Είχαν προηγηθεί άλλες δύο απόπειρες αυτοκτονίας, αφού η Δέλτα που πονούσε τρομερά για το γεγονός ότι αδυνατούσε να αφήσει τον άντρα της, Στέφανο Δέλτα και τα τρία τους παιδιά, για να φύγει με τον μεγάλη της έρωτα.

Το τελειωτικό χτύπημα για την σπουδαία συγγραφέα ήρθε όταν έμαθε, το 1912, για τη σχέση του αγαπημένου της Ίωνα με την Μαρίνα Κοτοπούλη. Τότε ντύθηκε στα μαύρα από πάνω μέχρι κάτω και κλείστηκε στο σπίτι.

Το τέλος ήρθε τελικά αρκετά χρόνια αργότερα όταν η Δέλτα αυτοκτόνησε τελικά στις 2 Μαϊου του 1941.

Η επιστολή που είχε γράψει στον Δραγουμή αποτελεί μέχρι και σήμερα κορωνίδα του μαρτυρικού, απελπισμένου, ανεκπλήρωτου έρωτα και εξακολουθεί αν συγκινεί. Σημερα το γράμμα είναι ιδιοκτησία του Μουσείου Μπενάκη.

«Μένω ακόμη ένα χρόνο, σου το έγραψα· αν με θέλεις ύστερα, αν δεν αλλάξεις, Ιων μου, αν θέλεις τότε, πάρε με…

Και τώρα όμως αν με ήθελες δεν θα μπορούσα να σου πω πια όχι· τώρα δεν ξέρω πια τι θα πει τιμή και λόγος και όρκος· ξέρω πως στον κόσμο κάπου ζεις εσύ, πως μ’ αγαπάς ακόμη, πως εσύ μπορείς να γίνεις δικός μου όποταν σε φωνάξω. Ιων μου, δεν σε φωνάζω· μα αν με θελήσεις ποτέ, ξέρεις πού είμαι· σε περιμένω πάντα και σ’ αγαπώ σαν Μήδεια, είσαι το μόνο δίλημμα που ζει μέσα μου με φρικτή ένταση· τ’ άλλα όλα πέθαναν, η αγάπη σου τα σκότωσε!

Μη με φοβηθείς· αγαπώ άγρια, μα αγαπώ με φοβερή tendresse το χλωμό παιδί που με φίλησε στο στόμα εκεί στα πεύκα.

Ιων μου, θα πεις πως είμαι τρελή, και το ξέρω, μα όπως εκείνο το βράδυ, που πρώτη φορά με ξανάβλεπες, ύστερα από την πρώτη απόπειρα, ήσουν «τρελός για μένα», έτσι κι εγώ είμαι τρελή για σένα…

Και μεθώ και δεν ξέρω πια να λογαριάσω τι θα πει «τιμή» και «λόγος».

Ξέρω μόνο πως σ’ αγαπώ, τ’ ακούς, Ιων; σ’ αγαπώ άγρια και θέλω την αγκαλιά σου και το στόμα σου που φιλεί φρικτά, σε θέλω όλον, όλον, δικό μου για πάντα, και πονώ αλύπητα και ανυπόφορα, και μ’ έρχεται να φύγω απόψε, πριν από το γράμμα μου, να μη σου μιλήσω πια, να μη σου γράψω «σ’ αγαπώ», μόνο να έλθω εκεί, να ορμήσω στο σπίτι σου, να χυθώ στο λαιμό σου, και χωρίς λέξη, να πνίξω την αναπνοή σου, φιλώντας σε στο στόμα, ως που να κλείσεις τα μάτια σου και να πέσει το κεφάλι σου στον ώμο μου, χλωμό και αποκαμωμένο, μισοπεθαμένο από συγκίνηση και πόνο και χαρά που σκοτώνει.

Το ξέρω πως είμαι τρελή· μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει.

Πηνελόπη Δέλτα – 27 Ιουλίου 1906

Πορτραίτα

Ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια της κλασσικής μουσικής που ενσάρκωσε την ουσία του βάλς με απίθανη ακρίβεια όχι μόνο σε μορφή αλλά και σε πνεύμα. Ο Γαλάζιος Δούναβης του Γιόχαν Στράους (υιού) που όσα χρόνια και να περάσουν, θα συνεχίσει να γνωρίζει παγκόσμια επιτυχία.

Ο πλήρης τίτλος του είναι Στον όμορφο γαλάζιο Δούναβη (An der schönen blauen Donau). Το έργο γράφτηκε το φθινόπωρο του 1866 ως μια παραγγελία του διευθυντή της Ανδρικής Χορωδίας της Βιέννης, Γιόχαν Χέρμπεκ. Εκείνος ήθελε ένα νέο έργο όλο ζωντάνια για να το παρουσιάσει στις καρναβαλικές εκδηλώσεις της πρωτεύουσας των Αψβούργων. Σκοπός του ήταν να αναστρέψει το βαρύ κλίμα που επικρατούσε στη Βιέννη από την ήττα του αυστριακού στρατού στον “Πόλεμο των επτά εβδομάδων” με την Πρωσία.


Η πρεμιέρα του Γαλάζιου Δούναβη γίνεται στις 13 Φεβρουαρίου του 1867, σε συναυλία της Ανδρικής Χορωδίας της Βιέννης στην αίθουσα Ντιάνα της Βιέννης:

Στράους συνέθεσε τη μουσική αφιερώνοντάς την στον ελληνικής καταγωγής μαικήνα των τεχνών και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Χορωδίας, Νικόλαο Δούμπα. Ο στίχος του Ούγγρου ποιητή Καρλ Μπεκ για τον “Δούναβη, τον όμορφο γαλάζιο Δούναβη” αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον συνθέτη.

Αρχικά, γράφτηκαν στίχοι από τον αστυνομικό και μέλος της χορωδίας Γιόζεφ Βάιλ. Ωστόσο, θεωρήθηκαν αταίριαστοι με την ποιότητα της μουσικής του Στράους και αντικαταστάθηκαν με νέους από τον Αυστριακό δικηγόρο και συνθέτη, Φραντς φον Γκέρνερτ, που έγραψε το 1890.

https://viralman.gr

Πορτραίτα

 

Ο Carl Jung ήταν ένας βαθυστόχαστος φιλόσοφος που ερευνούσε όλες τις εκφάνσεις του εαυτού, όταν έγραφε για την ανθρώπινη εμπειρία. Όπως θα δείτε παρακάτω, πίστευε ξεκάθαρα ότι αποτελούμε πνευματικά όντα και η ολοκληρωμένη πνευματική σχέση με τον εαυτό μας συμβάλλει στο να κατανοήσουμε βαθύτερα το ποιοι είμαστε.

Για κάποιους, αυτή η άποψη μεταφράζεται σε θρησκεία- η αναζήτηση δηλαδή ανακούφισης στην ύπαρξη κάτι ανώτερου από εμάς- αλλά αυτή δεν πρόκειται για τη μοναδική μορφή πνευματικότητας, ούτε βοηθά πραγματικά στο να φτάσουμε στον πυρήνα του ποιοι είμαστε (ή εναλλακτικά, ποιοι δεν είμαστε). Ο Carl Jung ήταν ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της σύγχρονης ψυχολογίας του βάθους, η οποία επιχειρεί να διευκολύνει μια συζήτηση με τις ασυνείδητες δυνάμεις, που βρίσκονται μέσα μας. Συνεισέφερε πολλές ιδέες, οι οποίες συνεχίζουν να επικρατούν και στη σύγχρονη θεωρία: αρχέτυπο, ερμηνεία ονείρων, περσόνα, anima και animus και πολλές ακόμα έννοιες. Εκτιμούσε βαθύτατα τη δημιουργικότητα και θεωρούσε ότι η πνευματικότητα αποτελεί ένα κεντρικό κομμάτι του ανθρώπινου ταξιδιού.

20 σημαντικά αποφθέγματα του Carl Jung που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε σε βάθος τον εαυτό σας
1. «Μην κρατάς κάποιον που θέλει να φύγει, γιατί αλλιώς δεν θα μπορέσεις να συναντήσεις εκείνον που έρχεται».

2. «Το μεγαλύτερο βάρος για ένα παιδί είναι να ζήσει τη ζωή των γονιών του».

3. «Μέχρι να κάνεις το ασυνείδητο, συνειδητό, εκείνο θα κατευθύνει τη ζωή σου και εσύ θα το ονομάζεις μοίρα».

4. «Ό,τι μας εκνευρίζει στους άλλους, μας διευκολύνει να κατανοήσουμε καλύτερα τους εαυτούς μας».

5. «Η συνάντηση δυο προσωπικοτήτων είναι σαν την ένωση δύο χημικών ενώσεων: αν υπάρξει αντίδραση και οι δύο θα αλλάξουν».

6. «Δεν είμαι αυτό που μου συνέβη. Είμαι αυτό που επέλεξα εγώ να γίνω».

7. «Το να γνωρίσεις τη δική σου σκοτεινή πλευρά αποτελεί τον καλύτερη μέθοδο για να αντιμετωπίσεις τη σκοτεινή πλευρά των άλλων».

8. «Αν είσαι ένα ταλαντούχο άτομο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις αποκτήσει κάτι. Σημαίνει ότι έχεις κάτι να δώσεις πίσω».

9. «Τα λάθη αποτελούν τελικά τη βάση της αλήθειας και αν ένας άνθρωπος δε γνωρίζει κάτι, τουλάχιστον αποτελεί γνώση για εκείνον, αν ξέρει τι δεν είναι».

10. «Το όραμά σας θα γίνει καθαρότερο, μόνο όταν εστιάσετε στην καρδιά σας. Αυτός που κοιτά προς τα έξω, ονειρεύεται, εκείνος που κοιτά προς τα μέσα, αγρυπνά».

11. «Οι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα, όσο υπερβολικό κι αν φαίνεται, μόνο και μόνο για να αποφύγουν να αντιμετωπίσουν τη ψυχή τους».

12. « Η μοναξιά δεν προέρχεται από την απουσία ανθρώπων γύρω μας, αλλά από την αδυναμία να επικοινωνήσουμε τα πράγματα που θεωρούμε σημαντικά ή να μην έχουμε απόψεις που για τους άλλους είναι απαράδεκτες».

13. «Η κατάθλιψη είναι σαν μια μαυροντυμένη γυναίκα. Αν βρεθεί στον δρόμο σας, μην τη διώξετε. Προσκαλέστε τη μέσα, προσφέρετέ της μια θέση, συμπεριφερθείτε της όπως στους φιλοξενούμενούς σας και ακούστε αυτά που έχει να σας πει».

14. «Ένας άνθρωπος που δεν έχει περάσει μέσα από την κόλαση των παθών του, δεν θα τα ξεπεράσει ποτέ».

15. «Η αντίληψή σου θα γίνει πιο ξεκάθαρη μόνο όταν κοιτάξεις μέσα στην ψυχή σου».

16. « Η “μαγεία” είναι απλά μια διαφορετική λέξη για έναν ψυχολογικό χαρακτηρισμό».

17. «Σε ό,τι αντιστέκεστε, επιμένει».

18. «Το όνειρο είναι μια μικρή, κρυμμένη πόρτα στο πιο βαθύ και ιερό σημείο της ψυχής, η οποία ανοίγει σε εκείνη την αρχέγονη νύχτα, που βρισκόταν η ψυχή πολύ πριν υπάρξει το συνειδητό «εγώ».

19. «Μπορεί να νομίζουμε ότι ελέγχουμε πλήρως τον εαυτό μας. Ωστόσο, ένας φίλος μπορεί εύκολα να μας αποκαλύψει κάτι για εμάς , για το οποίο δεν έχουμε καμία απολύτως ιδέα».

20. «Ό,τι μας ενοχλεί στους άλλους, μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας».

https://enallaktikidrasi.com

Πορτραίτα

 

Ο Γιάννης Ρίτσος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές. Έφυγε 11/11  πριν από 27 χρόνια, έφυγε από τη ζωή.

Ο Γιάννης Ρίτσος δημοσίευσε πάνω από 100 ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, 9 μυθιστορήματα, 4 θεατρικά έργα και μελέτες, με πολλά από τα έργα του να έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες.

Η «Σονάτα του Σεληνόφωτος», ο «Επιτάφιος» και η «Ρωμιοσύνη» είναι κάποια από τα σημαντικότερα ποιήματα του Ρίτσου, ο οποίος έχει κάνει επίσης πολλές μεταφράσεις ξένων ποιητών, όπως του Ναζίμ Χικμέτ, του Αλεξάνδρου Μπλοκ, του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι κ.ά.Πολλά ποιήματα του Ρίτσου έχουν μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη, τα γνωστότερα από τα οποία ήταν η «Ρωμιοσύνη» και ο «Επιτάφιος». Μεταξύ των τιμητικών διακρίσεων του Ρίτσου περιλαμβάνονται το κρατικό βραβείο ποίησης και το βραβείο Λένιν.

Ο Γιάννης Ρίτσος πέθανε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1990, σε ηλικία 79 ετών. Η σορός του ενταφιάστηκε στη γενέτειρά του, τη Μονεμβασιά. Άφησε πίσω του 50 ανέκδοτες συλλογές ποιημάτων.

Ας θυμηθούμε 15 από τις γνωστότερες φράσεις-αποφθέγματα του Γιάννη Ρίτσου:

Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του
Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει
Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις -εκεί που πάει να σκύψει με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, να τη, πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου
Να είμαστε έτοιμοι. Κάθε ώρα είναι η δική μας ώρα
Κάποτε θ' ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα
Δε χρειάζεται να θυμηθείς. Tο ξέρουμε
Εμείς δεν ξέρουμε τι είναι η ομίχλη. Εμείς που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως
Μου χρειάζεται πριν απ' το θάνατό μου μια ύστατη γνώση, η γνώση τού θανάτου μου, για να μπορέσω να πεθάνω
Κάποτε, από μια σύμπτωση, βρίσκουν οι λέξεις το άλλο νόημά τους
Μάθε ν' αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη
Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα. Μονάχος στην δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα
Αυτά που χάθηκαν, αυτά που δεν ήρθαν μην τα κλαις. Αυτά που τα 'χες και δεν τα 'δωσες κλάφ’ τα
Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου
Για να φτάσεις να πεις την αλήθεια, θα πρέπει -λέει- να μην περιμένεις πια τίποτα
Έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

 iefimerida.gr

Πορτραίτα

«Χωρίς εσένα θέλω να πεθάνω» - Στο φως οι παθιασμένες επιστολές του Καμύ στον έρωτα της ζωής του

Οι γεμάτες πάθος ερωτικές επιστολές μεταξύ του Αλμπέρ Καμύ και της ισπανίδας ηθοποιού Μαρίας Κασάρες ήρθαν στο φως την Παρασκευή, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά το μέγεθος αυτής της ιστορίας και άγνωστες πτυχές της σημαντικής προσωπικότητας στη λογοτεχνική ιστορία.

Εκείνη ήταν μια αξιόλογη και ανεξάρτητη ηθοποιός και εκείνος ήταν ο πιο αξιοθαύμαστος συγγραφέας της γενιάς του, μέλος της Γαλλικής Αντίστασης.

Περισσότερες από 860 επιστολές που βρίθουν ερωτικών εξομολογήσεων γράφτηκαν στη δεκαετή ιστορία τους και ενώ Καμύ ήταν παντρεμένος με την μαθηματικό και μουσικό Φρανσίν Φορ. Τ

ο πολύτιμο υλικό συγκεντρώθηκε από την κόρη του Καμύ. «Οι επιστολές τους κάνουν τον κόσμο ένα μεγαλύτερο, φωτεινότερο μέρος. Ο αέρας είναι πιο ανάλαφρος απλώς και μόνο επειδή υπάρχουν», γράφει η Καθρίν Καμύ ως εισαγωγή για το υλικό των 1.300 σελίδων που δημοσιεύει ο εκδοτικός οίκος Gallimard.

Η Κασάρες και ο Καμύ συναντήθηκαν στις 6 Ιουνίου 1944, την ημέρα που τα συμμαχικά στρατεύματα έκαναν απόβαση στις παραλίες της Νορμανδίας για να ξεκινήσουν την απελευθέρωση της Γαλλίας. Η Κασάρες ήταν 21 ετών και εκείνος 30 όταν την φίλησε για πρώτη φορά μετά από μια πρόβα για το έργο του «The Misunderstanding».

Το Παρίσι ήταν ακόμα υπό ναζιστική κατοχή και ο Καμύ ως συντάκτης της εφημερίδας «Combat» έπαιζε με την Γκεστάπο ένα θανατηφόρο παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Αλλά η έντονη επιθυμία τους δεν κατάφερε να προχωρήσει μετά την άφιξη της Φρανσίν στο πρόσφατα απελευθερωμένο Παρίσι τον Σεπτέμβριο.

Η Κασάρες αναγκάστηκε τότε να δώσει ένα τελεσίγραφο στον Καμύ. Παρά τη γέννηση των δίδυμων λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, η απιστία του Καμύ σύντομα οδήγησε την Φρανσίν σε κατάθλιψη. «Χωρίς εσένα θέλω να πεθάνω» «Οπουδήποτε γυρίζω βλέπω τη νύχτα», έγραφε ο Καμύ στην Κασάρες μετά το χωρισμό τους. «Χωρίς εσένα έχασα τη δύναμή μου. Θέλω να πεθάνω», την εξομολογούνταν.

Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση, έσμιξαν πάλι στη λεωφόρο Saint-Germain στο Παρίσι και το πάθος τους αναζωπυρώθηκε. Από τότε άρχισαν την καθημερινή αλληλογραφία. Μερικές φορές μιλούσαν για το έργο τους και για τους φίλους τους. Αλλά κυρίως έγραφαν για τον έρωτά τους και το πώς ήλπιζαν να είναι ξανά μαζί.

Ο Καμύ την αποκαλούσε «μικρέ μου γλάρε». «Πέφτω στο πάτωμα, συνεχίζω να φαντάζομαι τη στιγμή που κλείνουμε την πόρτα του υπνοδωματίου», της έλεγε.

 

«Εγώ βράζω μέσα και έξω, όλα καίγονται, η ψυχή μου, το σώμα, έξω, μέσα, η καρδιά μου και η σάρκα μου» του απαντούσε εκείνη.

«Η αδιάκοπη για δώδεκα χρόνια αλληλογραφία, δείχνει πόσο ακαταμάχητη ήταν η αγάπη τους», γράφει η κόρη του Καμύ.

Η τελευταία επιστολή του είχε ημερομηνία 30 Δεκεμβρίου 1959 - πέντε ημέρες πριν από το θάνατό του. «Τελευταία επιστολή», γράφει ο Καμύ προφητικά, αν και ίσως αναφερόταν στο τελικό γράμμα του έτους ή στο τελευταίο γράμμα πριν ξαναβρεθούν. Της είπε ότι θα επιστρέψει στο Παρίσι από το πατρικό του σπίτι στο Lourmarin στην Προβηγκία οδικώς στις 4 Ιανουαρίου, αν και είχε αγοράσει επίσης ένα εισιτήριο τρένου.

«Θα σε δω σύντομα, υπέροχή μου. Είμαι τόσο χαρούμενος στην ιδέα που χαμογελάω απλά γράφοντας το ... Σε φιλώ μέχρι την Τρίτη, όταν θα ξαναρχίσουμε».

Ο Καμύ δεν επέστρεψε ποτέ, πεθαίνοντας σε τροχαίο με το σπορ αυτοκίνητο του εκδότη του Μισέλ Γκαλιμάρ λίγο πριν φτάσει στο Παρίσι. Η Κασάρες πέθανε σε ηλικία 74 ετών το 1996, έχοντας παντρευτεί έναν τσιγγάνο τραγουδιστή που την παρηγορούσε μετά το θάνατο του Καμύ.

Πηγή: www.lifo.gr

Πορτραίτα

Ο Σουρής παίρνει ιδιαίτερο νόημα σήμερα και μας αποκαλύπτει τις πηγές ενός καθαρά ελληνικού είδους που ταυτίστηκε με τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες σ’ όλη τη διάρκεια του ελεύθερου εθνικού μας βίου.

Η ύπαρξη της νεοελληνικής πολιτικής σάτιρας συνδέεται αναπόσπαστα με το αγώνα για τον εκδημοκρατισμό και τον εξαστισμό της πολιτείας κι ακόμα αποτελεί μια συνεχή μάχη υπέρ ης ελευθεροτυπίας. Με αφετηρία το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα μας, οπότε παρατηρούνται οι πρώτες προσπάθειες για μια αστική αλλαγή στην Ελλάδα, η σάτιρα συνοδοιπόρησε με τα λαϊκά αιτήματα: ανεξαρτησία, συνταγματική νομιμότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθεροτυπία, εθνική ανεξαρτησία. Μεγάλα ονόματα διέπρεψαν στο είδος. Ας θυμηθούμε τον Ροΐδη νκαι τον Γαβριηλίδη στον «Ασμοδαίο» και το «Μη Χάνεσαι», το Σοφοκλή Καρύδη στο Φως», τον Λασκαράτο, τον Κλεάνθη Τριαντάφυλλο στο «Ραμπαγά» του και τέλος το Γεώργιο Σουρή και τον Κεφαλονίτη Μολφέτα για τον οποίο μας έδωσε στο τελευταίο τεύχος της «Επιθεώρησης Τέχνης» μια ενδιαφέρουσα μελέτη ο Κώστας Βαλέτας.

Η παρουσία του Ροΐδη και του Καρύδη στην αφετηρία της νεοελληνικής πολιτικής σάτιρας συνδέεται με μια εποχή όπου οι κοινωνικοί αγώνες δεν είχαν πάρει την κατοπινή τους οξύτητα και έτσι υπήρχε λιγότερο ποσοστό αντιδράσεων του κατεστημένου. Αυτό δε σημαίνει πως η σάτιρα δεν είχε την οξύτητά της και τους καίριους στόχους της. Ωστόσο οι αντιδράσεις ήταν μικρές, οι Αθηναίοι λίγο πολύ γνωρίζονταν μεταξύ τους και γελούσαν για τα οικεία κακά του τόπου, είτε γίνονταν στο παλάτι, είτε στον πολιτικό, είτε στον κοινωνικό χώρο.. Καταμηνύσεις, «εξύβρισις του βασιλέως», «περιύβρισις της αρχής» ήταν δύσκολο να κινητοποιηθούν κατά της σάτιρας. Ο Σοφοκλής Καρύδης έβγαζε το «Φως» με μότο στην προμετωπίδα της εφημερίδας: «Και ο δείνας και ο τάδες – είναι όλοι μασκαράδες»! Το διάβασε ο βασιλιάς Γεώργιος και είπε: «Τότε κι αυτός είναι μασκαράς». Τόμαθε ο Καρύδης και από τότε την άλλη μέρα πλούτισε το μότο του:

Και ο δείνας και ο τάδες
είναι όλοι μασκαράδες
Και ο συντάκτης του «Φωτός»
Είπεν η Αυτού Μεγαλειώτης
Μασκαράς είναι κι αυτός!

Έτσι, χωρίς κόμματα, με αμφιλεγόμενη την απόδοση ως προς το υποκείμενο της πρότασης, δημοσιευόταν του λοιπού το μότο. Και δεν κινήθηκε ο δικαστικός μηχανισμός για εξύβριση του βασιλέως. Η ελευθεροτυπία ήταν απείρως πολυτιμότερη από το να γίνει στόχος ένα πετυχημένο καλαμπούρι και διαφυλάχτηκε.

***

Όχι όμως για πολύ. Γρήγορα η κατάσταση σκλήρυνε γιατί βάραιναν οι ταξικές αντιθέσεις και το στέμμα, που δεν είχε καθαρή τη συνείδησή του από συνταγματικές παραβάσεις, δεχόταν άμεσες βολές με εκρηκτική δημοκρατική γόμωση. Κοτζαμπασισμσός, παλατιανά σκάνδαλα και επεμβέσεις στην πολιτική ζωή, εθνοκαπηλεία και πολεμοκαπηλεία, οι χρυσοκάνθαροι του πλούτου δέχονται το σφυροκόπημα της σάτιρας. Είναι πια η εποχή που η ελευθεροτυπία υφίσταται καθημερινά τα πλήγματα της πολιτείας, η εποχή που οδηγεί τον Κλεάνθη Τριαντάφυλλο στη φυλακή και την αυτοκτονία και το Ρόκκο Χοϊδά στο θάνατο επειδή δε θέλησε να υπογράψει δήλωση νομιμοφροσύνης έναντι του παλατιού. Από το ειδύλλιο περνάμε στο ασυνθηκολόγητο και τον ανελέητο αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον του τόπου, χωρίς μοναρχία και χωρίς κοτζαμπάσηδες στην πολιτική κονίστρα.

Η εμφάνιση του Σουρή συμπίπτει στο μεταίχμιο της στροφής. Ο έξυπνος αυτός Χιώτης, που για την καταγωγή του ερίζουν τόσες ελληνικές περιφέρειες όσες, τουλάχιστο, και για του Ομήρου, έπιασε το σφυγμό της εποχής του και κινήθηκε με θαυμαστή ακροβασία πάνω από τα γρανάζια του νόμου, ώστε ελάχιστες φορές να εμπλακεί . Η σάτιρά του κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις, δεν γνωρίζει ιδεολογικό στρατόπεδο. Χτυπάει το παλάτι, τη Βουλή, την πολιτική ηγεσία, αλλά και μέτρα εξαστισμού της νεοελληνικής κοινωνίας (ο Τρικούπης ήταν ο πιο προσφιλής του στόχος) υπερασπίζει την καθαρεύουσα και το αμετάφραστο των γραφών. Είναι μια σάτιρα που απευθύνεται προς όλους, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση, και που στο τέλος τούδωσε και το Σταυρό του Σωτήρος.

***

Ωστόσο δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει κανείς σήμερα μέσα στο έργο του τις καταβολές μιας προσπάθειας που αγωνίστηκε στο μεγαλύτερο ποσοστό της εναντίον της μοναρχίας, της βίας και της κοτζαμπάσικης αυθερεσίας γιατί η επικαιρότητα ήταν γεμάτη από τέτοια ευρήματα και η σάτιρα δεν ήτανβ δυνατό να τα παρακάμψει, το παλάτι ιδίως, για τις αντισυνταγματικές εκτροπές του, τις επεμβάσεις του, τις προικοδοτήσεις των βλαστών της δυναστείας, τις υπέρμετρες χορηγίες υπέρ του στέμματος, δέχεται συγκεντρωτικές βολές. Ακόμα και εναντίον της βασίλισσας κατηύθυνε οξύταες ριπές με το πρόσχημα ότι απευθύνεται στη συμβίθα του: «κυρά Γιώργαινα γυρίστρα, κυρά Γιώργαινα μπεκρού – έγινες πομπή του κόσμου, του μεγάλου και μικρού».

Απόσπασμα από άρθρο του Τάσου Βουρνά «Με την ευκαιρία των “Απάντων” του. Η πολιτική σάτιρα και ο Γ. Σουρής» στην «Αυγή» (26/2/1967)

atexnos.gr

Πορτραίτα

Fashion icon. Λάτρης της φύσης και των ζώων. Άντεξε το μακροχρόνιο πόνο. Ερωτευμένη με τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το φύλο τους. Αυστηρή στις κοινωνικές και πολιτικές της ιδέες. Προώθησε το ανθρώπινο σώμα και τις φυσικές του ατέλειες. Μια γυναίκα μπροστά από την εποχή της. Και τέλος, η πιο διάσημη γυναίκα καλλιτέχνης στην ιστορία.

Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι η Frida Kahlo αντιπροσωπεύει όλους μας για τους λόγους που μόλις είπα. Ναι, όλοι έχουμε λίγο Frida μέσα μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε μας αρέσει η δουλειά της είτε όχι. Γιατί όμως προκαλεί τόσο έντονα το ενδιαφέρον; Ταυτιζόμαστε με τα πάθη της, τον πόνο της, τις χαρές της και τις αυταπάτες της. Συμπάσχουμε, τη θεωρούμε φίλη μας ("cuate" όπως λένε στα ισπανικά, λέξη που χρησιμοποιούσε σαν υπογραφή στα γράμματά της σε φίλους) και την κάνουμε τη Frida μας (ή τη "Friducha" όπως περιγράφει κι η ίδια τον εαυτό της).

Η ειλικρίνεια, η στάση της απέναντι στη ζωή και ο τρόπος που αντιμετώπισε τις τραγωδίες την κάνουν έναν αξιαγάπητο χαρακτήρα με τον οποίο είναι εύκολο να ταυτιστείς. Γιατί, ποιος δεν έχει υποφέρει από φυσικό ή ψυχολογικό πόνο, που όσο μικρός κι αν ήταν, τον νίκησε στο τέλος; Ίσως όχι τόσο μεγάλο όσο ο πόνος που βίωσε από το ατύχημα που είχε και της προκάλεσε ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες. Ή ο πόνος που είχε όταν έμαθε ότι ο σύντροφός της την απάτησε με κοντινό συγγενικό της πρόσωπο. Λίγο ως πολύ όμως, η Frida είναι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει από φυσικό ή ψυχολογικό πόνο.

 

frida kahlo

Κάποτε σε ένα μουσείο άκουσα μια γυναίκα να λέει ότι καταλάβαινε τη Frida και τον πόνο της, όσο κοιτούσε τον πίνακα The Broken Column, στον οποίο η Frida ζωγραφίζει τον εαυτό της με έναν αρχαιοελληνικό στύλο στη θέση της σπονδυλικής της στήλης, το γυμνό σώμα της καλυμμένο με καρφιά και δάκρυα να πέφτουν από το πρόσωπό της: «Πρέπει να έπασχε από ινομυαλγία, αντιμετωπίζω κι εγώ την ίδια ασθένεια και οι πόνοι είναι φρικτοί, για αυτό και μου αρέσουν πολύ τα έργα της», τη θυμάμαι να λέει.

Μπορεί να ακουστεί ασήμαντο, όμως η Frida είναι επίσης τα κορίτσια στα μουσικά φεστιβάλ που φορούν στέμματα από λουλούδια, λες και πρόκειται για κάτι καινοτόμο που γεννήθηκε τη δεκαετία του 2000, όταν είναι μια συνήθεια που χρησιμοποιείται εκατοντάδες χρόνια σαν σύμβολο γονιμότητας και αγάπης για τη φύση. Η ζωγράφος έκανε αυτό το αξεσουάρ δημοφιλές όταν αποτέλεσε μέρος της εικόνας της και είναι αυτή τη στιγμή η πρώτη αναφορά που μας έρχεται στο μυαλό όταν το σκεφτόμαστε.

Ή τον κορσέ της, που χρησίμευε σαν βασικό κομμάτι για τη θεραπεία της μετά το ατύχημα για να κρατάει την πλάτη της όρθια, που δεν χρησιμοποιούσε σαν κάποιο σύμβολο της μόδας στη διάρκεια του 20ού και 21ου αιώνα που ενέπνευσε σχεδιαστές όπως οι Jean Paul Gaultier και Rei Kawakubo, που δημιούργησαν καινοτόμα φορέματα, όπως αυτά που εκτίθενται στο Μουσείο Frida Kahlo σαν μέρος της έκθεσης Appearances can be deceiving. The dresses of Frida Kahlo.

Fashionistas, σχεδιαστές, φωτογράφοι και εικονογράφοι βρήκαν στη Frida μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Δείτε απλά πόσες εικόνες υπάρχουν στο Instagram με το hashtag #FridaKahlo, ή τα αναρίθμητα ποστ σε Tumblr και Pinterest με έργα που έχουν κάνει οπαδοί της, εμπνευσμένα μποέμ ρούχα, πλεξούδες στην κορυφή των κεφαλιών και καθημερινά αντικείμενα που φέρνουν στο νου την εικόνα της.

Η Frida είναι επίσης όλοι εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες που δε μπορούν να αποκτήσουν παιδιά, όπως και η ίδια, που μετά το ατύχημα με το φορτηγό δε μπορούσε να τεκνοποιήσει. Η Frida είναι σε αυτούς που προστατεύουν τα ζώα και τη φύση, όπως η ίδια ακούραστα αναπαριστά στις αυτο-προσωπογραφίες της με τη μαϊμού Fulang Chang και το σκύλο Lord Xolotl, ή με τα γεμάτα χρώματα φρούτα.

Η Frida είναι οι Μεξικανοί που είναι περήφανοι για τις ρίζες τους, που τιμούν το όνομα της χώρας τους όπου κι αν πάνε, όπως και η ίδια που έγινε ο καλύτερος πρέσβης του Μεξικό σε όλο τον κόσμο. Η Frida είναι τα παιδιά με μεγάλα όνειρα, που φέρνουν στο νου αυτό που έκανε η ίδια, όταν ανέπνεε στο παράθυρο και ζωγράφιζε πάνω εκεί μια πόρτα μέσα από την οποία μπορούσε να αποδρά με το φανταστικό της φίλο. Η Frida είναι οι Λατινοαμερικανοί που ζουν στις ΗΠΑ και παλεύουν για μια καλύτερη ζωή, ακολουθώντας τα βήματα της Frida και του Diego που κατέκτησαν τη Νέα Υόρκη, το Ντιτρόιτ και το Σαν Φρανσίσκο με τα έργα τους.

 

Η Frida είναι όλοι αυτοί που αποδέχονται τις ατέλειές τους και δέχονται τον εαυτό τους σαν ατελή ανθρώπινα όντα, που εξελίσσονται και μεταμορφώνονται συνεχώς, όμορφα όμως παρόλα αυτά, που δε χρειάζονται πόδια γιατί έχουν φτερά για να πετάξουν. Η Frida είμαστε εμείς, που υπερασπιζόμαστε αυτά που πιστεύουμε και που θέλουμε ό,τι κι αν συμβεί, που δε φοβόμαστε να κερδίσουμε τους εχθρούς μας, όπως όταν η ίδια μιλούσε σε υψηλόβαθμους πολιτικούς ή στην πρώην σύζυγο του άνδρα της. Η Frida είναι οι άνδρες που ερωτεύονται άλλους άνδρες ή γυναίκες. Είναι οι γυναίκες που ερωτεύονται με άλλους άνδρες ή γυναίκες. Είναι οι εραστές που δε βρίσκουν κανενός είδους όρια (ούτε ηλικιακά, ούτε φυσικά) και παρασύρονται από τα πάθη τους και τα συναισθήματά τους στο όνομα της αγάπης, όπως η Frida και ο Diego, η Frida και ο Trotsky, η Frida και η Tina, η Frida και όλοι.

Η Frida είμαστε εμείς, που αναζητάμε την ελευθερία, που κάνουμε τη διαφορά, που ξεφεύγουμε από το συμβατικό. Η Frida είμαστε εμείς, που αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα φωνάζοντας «Ζήτω η ζωή» παρά τα σφάλματά μας, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα βρούμε την έξοδο δίχως επιστροφή. Η Frida είμαστε όλοι εμείς.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στη HuffPost Mexico και μεταφράστηκε στα ελληνικά, με αφορμή τη συμπλήρωση 63 χρόνων (στις 13 Ιουλίου) από το θάνατό της Frida Kahlo.

huffingtonpost.gr

Πορτραίτα

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1907 και πέθανε σαν σήμερα, στις 11 Ιουνίου του 1985. Το πραγματικό της επώνυμο ήταν Χανδάνου. Το επώνυμο Νοταρά το πήρε από το δρόμο που βρισκόταν η δραματική σχολή στην οποία φοιτούσε.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής, όπως την Ελλη Λαμπέτη, τον Δημήτρη Χορν και τον Νικηφόρο Νέζερ. Αξέχαστη θα μείνει η επιβλητική της φωνή. Μεταξύ των ερμηνειών της περιλαμβάνεται ένα τραγούδι σε στίχους του Ζαν-Πωλ Σαρτρ και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, με τίτλο "Στην Οδό του Μπλαμαντώ". Κύκνειο άσμα της; Η συνεργασία της με τον τελευταίο, στην "Πορνογραφία", το 1981.

Άφησε εποχή με τις ερμηνείες της στις ταινίες «Αχ, αυτή η γυναίκα μου», «Η χαρτοπαίχτρα», «Έγκλημα στα παρασκήνια», «Κυριακάτικο ξύπνημα» και στο ραδιόφωνο ως «Η κυρία Κυριακή» (η τελευταία ήταν ραδιοφωνική παραγωγή του Κώστα Π. Παναγιωτόπουλου).

Τραγική ειρωνία; Πέθανε εντελώς μόνη και αβοήθητη, σε διαμέρισμα που διέμενε επί της πλατείας Κουμουνδούρου, σημερινής πλατείας Ελευθερίας, στον αριθμό 22, το ενοίκιο του οποίου πλήρωνε κάποιος νέος επιχειρηματίας θαυμαστής της, που έμεινε όμως άγνωστος.

Τη βρήκαν δύο ημέρες αργότερα μετά από αναζήτηση από παρακείμενο εστιατόριο που συνήθιζε να πηγαίνει. Η αστυνομία διέρρηξε την πόρτα και τη βρήκε νεκρή στις 13 Ιουνίου του 1985.

Κηδεύτηκε σε στενό κύκλο στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου παρουσία της Αλίκης Γεωργούλη και της Ντίνας Κώνστα. Οι μόνοι της απόγονοι ήταν ανίψια...

tff.gr

 

Ad Sidebar
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή