Οκτωβρίου 19, 2021

ΕΦΗΒΕΙΑ

Oι έφηβοι μπορεί να μιλούν με τις ώρες μέσω του facebook ή να ανταλλάσσουν μηνύματα στο κινητό. Όλος ο ελεύθερος χρόνος τους, συνήθως σε βάρος της μελέτης τους αλλά και της ξεκούρασής τους, αφιερώνεται στην επικοινωνία με τους φίλους. Οι γονείς απελπίζονται.

Αναρωτιούνται παράλληλα: «Γιατί να χάνει έτσι άσκοπα τις ώρες του;» και «Πότε θα προλάβει να διαβάσει;» ή «Γιατί δεν κάνει κάτι πιο δημιουργικό;».

Oι παντός είδους συνομιλίες βρίσκονται στο επίκεντρο της κοινωνικής ζωής των εφήβων.

O έφηβος έχει δρομολογήσει την πορεία «εξόδου» στην κοινωνία του, που την αποτελούν σε αυτό το στάδιο οι συνομήλικοί του, δηλαδή οι συμμαθητές του και η παρέα του.

Όταν δεν είναι μαζί τους «έξω», τους αισθάνεται κοντά του μιλώντας στο τηλέφωνο ή στο facebook. Tο παιδί που μιλάει με τους φίλους του μπορεί όντως να λέει κουβέντες που για τους γονείς ανήκουν στην κατηγορία της «αερολογίας», αλλά για το ίδιο είναι ζωτικής σημασίας: είναι η επικοινωνία «με τους δικούς του» που του είναι απολύτως απαραίτητη.

Tου είναι σαφώς πιο ευχάριστο να μιλά με τους φίλους του παρά να διαβάζει μαθήματα ή να τρώει μαζί σας. Όταν όμως διαπιστώσετε ότι ο έφηβος χρησιμοποιεί με τις ώρες το facebook και το κινητό για να επικοινωνήσει με τους φίλους παραμελώντας τις άλλες του δραστηριότητες, αναλογιστείτε μήπως δεν τους συναντά όσο συχνά χρειάζεται, ενδεχομένως εξαιτίας των απαγορεύσεών σας ή των υποχρεώσεών του, ή υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα που απασχολεί ιδιαίτερα το παιδί σας και νιώθει την ανάγκη να το μοιράζεται μαζί τους.

Φερθείτε διακριτικά, με στόχο όχι να ελέγξετε το παιδί, αλλά να το στηρίξετε στο πιθανό πρόβλημα που το έχει αποσυντονίσει.

Tι σας προτείνω
Nα καθορίσετε συγκεκριμένα τις ώρες που θα χρησιμοποιεί το facebook ή το κινητό κατόπιν συμφωνίας μαζί του.
Δώστε του τη δυνατότητα να επιλέξει το ίδιο πότε θέλει να αφιερώνει χρόνο στην επικοινωνία με τους φίλους του.

Για παράδειγμα, αφού ολοκληρώσει τα μαθήματά του μπορεί να χρησιμοποιεί το facebook ή το τηλέφωνο για 30 λεπτά ή παραπάνω ανάλογα με τη συνεννόησή σας.

Mην λογοκρίνετε το περιεχόμενο των συνομιλιών του παιδιού. Aκόμα κι αν πιστεύετε βαθύτατα ότι συζητιούνται «ανοησίες», δεν έχετε δικαίωμα να παρεμβαίνετε στις συνομιλίες του. Με αυτό τον τρόπο ενδέχεται να δημιουργήσετε αρνητικό κλίμα και ρήγμα στη σχέση σας.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου Εμπιστευτείτε τους εφήβους, Εμπιστευτείτε την ΖΩΗ

https://akappatou.gr/

 

ΕΦΗΒΕΙΑ

Οι έφηβοι βιώνουν την επιτακτική ανάγκη να γίνουν ανεξάρτητοι και να δημιουργήσουν τη δική τους ταυτότητα χωριστά από τους γονείς τους. Στην προσπάθειά τους αυτή αναζητούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία, αυτονομία, δεν θέλουν να τους ασκείται έλεγχος από τους γονείς και, σε κάποιες περιπτώσεις, καταφεύγουν στα ψέματα.
Για πολλούς εφήβους, το ψέμα είναι η εύκολη διέξοδος από τα καθήκοντά τους και η αφορμή για να ζήσουν μια «περιπέτεια» που εσείς θα τους «στερούσατε».
Ο έφηβος μπορεί επίσης να καταφύγει στο ψέμα για να απο-φύγει μια πιθανή συνέπεια ή τιμωρία από σας, αν λόγου χάριν έχει κάνει κάτι που κατά κανόνα δεν του επιτρέπετε.
Μπορεί επίσης να σας πει ψέματα αν είστε ήδη θυμωμένοι μαζί του και δεν θέλει να θυμώσετε ακόμα περισσότερο.
Για να εκτονώσει πιο περίπλοκα συναισθήματα που τον μπερδεύουν. Πολύ συχνά το ψέμα μπορεί να είναι για τον έφηβο ένα μέσο για να περιφρουρήσει τον εσωτερικό του κόσμο.
Επειδή ντρέπεται για κάτι και προσπαθεί να το αποτινάξει, αποκρούοντας την πραγματικότητα σχετικά με αυτό.
Είναι ένας τρόπος για να κρατά μακριά τους γονείς από δραστηριότητες ή σχέσεις που ο ίδιος κρίνει προσωπικές.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Εμπιστευτείτε τους Εφήβους, Εμπιστευτείτε Τη Ζωή”

 https://akappatou.gr/
 

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η επιλογή επαγγέλματος σαν στοίχημα ζωής
Το επάγγελμα που θα διαλέξει ένας έφηβος ή/και ενήλικος είναι σύμφυτο με τα όνειρα, τις ελπίδες αλλά και τις επενδύσεις των σημαντικών άλλων στη ζωή του σχεδόν από τη γέννησή του. Η ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις» πλανάται στα στόματα όλων των μεγάλων και απευθύνεται σε κάθε παιδί του περιβάλλοντός τους.

Το κάθε παιδί αναπτύσσεται συνειδητοποιώντας ότι μπορεί να πετύχει κάποια πράγματα που άλλοι δε μπορούν ή αντίθετα δε μπορεί κάποια που για άλλους φαντάζουν εύκολα. Συνάμα, του αρέσουν κάποιες δραστηριότητες, ενώ κάποιες άλλες όχι. Αναπτύσσει ταλέντα και δεξιότητες και ταυτόχρονα επιθυμίες και ενδιαφέροντα. Με κάποια στοιχεία της προσωπικότητας του ταυτίζεται με τους γύρω του, με κάποια όμως διαφοροποιείται. Η ανάπτυξη αυτή συνθέτει τη μοναδικότητά του που με αυτή πορεύεται και με αυτή συνυπάρχει και συνδιαλέγεται με τους άλλους δημιουργώντας το δικό του μικρόκοσμο.

Η εφηβεία σηματοδοτείται από το στοίχημα απόκτησης ταυτότητας. Ο έφηβος σταδιακά αποτινάζει την εξάρτηση από τους γονείς που είχε σε μικρότερες ηλικίες και αποκτά δικά του ενδιαφέροντα, δικές του προτιμήσεις τα οποία εκφράζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Στα πλαίσια της απόκτησης ταυτότητας εντάσσεται και η επιλογή επαγγέλματος, η απόφαση της οποίας λαμβάνεται κατά τη θύελλα των αλλαγών της εφηβείας. Οι μόνες άμεσες επαγγελματικές εμπειρίες που έχουν οι έφηβοι είναι τα επαγγέλματα των γονιών τους με τις όποιες δυσκολίες και εμπόδια έχει καταγράψει η δική τους οπτική. Ωστόσο, είναι δέκτες πολλών μηνυμάτων από φίλους, συμμαθητές, συγγενείς και βέβαια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που έχουν συμπληρωθεί με το διαδίκτυο και την πληθώρα πληροφοριών που φέρει.

Τα παιδιά έχουν να κερδίσουν πολλά στοιχήματα σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο και να αντιμετωπίσουν αρκετές πρωτόγνωρες καταστάσεις. Κάποια βρίσκονται αντιμέτωπα με τη σύγχυση όσον αφορά την επιλογή επαγγέλματος. Τι θέλω εγώ; Τι μπορώ να κάνω; Τι θέλουν οι γονείς μου; Να διαλέξω αυτό για να μπω στην ίδια σχολή με τη φίλη μου; Να κάνω το επάγγελμα του πατέρα του φίλου μου γιατί έχει κύρος και αποφέρει αρκετά χρήματα; Να ακολουθήσω το όνειρο που είχα από παιδί; Τι να κάνω; Όλα αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα ζητούν απάντηση από τον έφηβο ή ακόμα και από τον μετέφηβο που βρίσκεται στο σταυροδρόμι της σταδιοδρομίας του. Συχνά τα ερωτήματα δεν έχουν μία απάντηση. Ως εκ τούτου, η απόφαση καθίσταται μια ερευνητική υπόθεση η οποία επιζητά στρατηγική λύσεων.
Οι γονείς από την άλλη πλευρά παλεύουν με τις δικές τους χίμαιρες , τα δικά τους θέλω, τις δικές τους επιθυμίες τις οποίες συχνά μεταβιβάζουν στη ζωή του παιδιού τους, ενώ κάποιοι αισθάνονται προδομένοι με τις αποφάσεις των παιδιών τους. Κάποιοι άλλοι αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες τόσο των επαγγελματικών ευκαιριών όσο και της επαγγελματικής ζωής αφουγκράζονται τις επιθυμίες των παιδιών και γίνονται συνοδοιπόροι στην πορεία της λήψης αυτής της σημαντικής απόφασης.

Σε κάθε περίπτωση, τόσο η λήψη απόφασης όσο και η προετοιμασία των παιδιών για την κατάκτηση των στόχων τους αποτελεί μία ψυχοπιεστική κατάσταση για όλη την οικογένεια. Συχνά συμμετέχει ο συγγενικός και φιλικός περίγυρος με πληθώρα συμβουλών και γνωμών που περιπλέκουν την κατάσταση.
Στην πραγματικότητα το επάγγελμα είναι κάτι παραπάνω από μία απόφαση. Πρόκειται για μια νευραλγική διάσταση της ενήλικης ζωής. Συνυφαίνεται με τα δομικά στοιχεία της προσωπικότητας του ατόμου και αποτελεί έκφανση της αλληλεπίδρασής του με το περιβάλλον του. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι οι άνθρωποι αναζητούν εκείνα τα εργασιακά περιβάλλοντα που ταιριάζουν με την προσωπικότητά τους. Η προσωπικότητα είναι ένας πυλώνας που επηρεάζει την επιλογή. Οι άλλοι δύο είναι οι ικανότητες και ενδιαφέροντά τους.

Ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του διαμορφώνει αξίες οι οποίες αποτελούν στοιχείο της προσωπικότητάς του. Οι αξίες καθορίζουν όχι μόνο την επιλογή του επαγγέλματός του αλλά το βαθμό ικανοποίησής από αυτό . Η ικανοποίηση συμβάλλει αποτελεσματικά σε αυτό που ονομάζουμε ποιότητα ζωής.

 

 

Οι αξίες αφορούν το κύρος που συνοδεύει το μελλοντικό επάγγελμα, την αποκατάσταση που προσφέρει, τα χρήματα που θα κερδίζει, την αξία της προσφοράς, τον προσωπικό χρόνο, τη δυνατότητα ταξιδιών, τη δημιουργικότητα, το εργασιακό περιβάλλον, τις επαγγελματικές σχέσεις και άλλες αξίες που διαμορφώωει το άτομο κατά τη διάρκεια της εξελικτικής του πορείας. Το κάθε επάγγελμα απευθύνεται σε ένα πλέγμα ικανοτήτων, ενδιαφερόντων , αξιών και χαρακτηριστικών προσωπικότητας χωρίς να αποτελεί μονόδρομο.

Στην πραγματικότητα σε κάθε άτομο αντιστοιχεί μία ποικιλία επαγγελμάτων και αντίστροφα. Για αυτό το λόγο η διαδικασία λήψης επαγγελματικής απόφασης είναι πολυδιάστατη. Για τη λύση αυτών των δυσκολιών έχει αναπτυχθεί ο κλάδος της επαγγελματικής συμβουλευτικής όπου τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει ραγδαία εξέλιξη. Η επαγγελματική συμβουλευτική πέρα από επιστημονικό έργο είναι και τέχνη. Ο σύμβουλος μέσα από τη δημιουργία μίας διαπροσωπικής σχέσης καθοδηγεί την απόφαση για την επιλογή επαγγέλματος σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, τις ικανότητες και τα ενδιαφέροντα του ατόμου που προσφεύγει σε αυτόν.

Η συμβουλευτική διαδικασία αποτελείται από βήματα, θέτει στόχους, περιλαμβάνει σχέδιο δράσης και τέλος παράγει εναλλακτικές λύσεις οι οποίες όμως απευθύνονται στη μοναδικότητα του κάθε ατόμου. Στο σχέδιο δράσης περιλαμβάνονται αξιολογητικές διαδικασίες στα πλαίσια διευκόλυνσης της συμβουλευτικής. Η αξιολόγηση δεν αφορά μόνο τη συμπλήρωση μερικών ερωτηματολογίων και ανάγνωσης κάποιων σειρών αποτελεσμάτων. Περιλαμβάνει τη διάδραση συμβούλου-συμβουλευόμενου , την ενεργητική ακρόαση των αναγκών του τελευταίαου , την ανακάλυψη των ιδιαιτεροτήτων του, τη διερεύνηση των ικανοτήτων του και τέλος την παροχή εναλλακτικών λύσεων και στρατηγικών με την παράλληλη παροχή πληροφοριών εκπαιδευτικών και επαγγελματικών ευκαιριών. Με τον τερματισμό της συμβουλευτικής διαδικασίας ο συμβουλευόμενος δεν θα έχει μόνο αποκομίσει πληροφορίες που θα τον διευκολύνουν στην επιλογή επαγγέλματος αλλά θα έχει συμμετάσχει με τη βοήθεια του συμβούλου σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας με στόχο την ισορροπία μεταξύ της προσωπικής και επαγγελματικής ζωής. Η ισορροπία αυτή αποσκοπεί ευρύτερα στην άντληση ικανοποίησης από το επάγγελμα και γενικότερα από τον ίδιο του το εαυτό. Η ικανοποίηση και η αίσθηση αυτεπάρκειας δυναμώνει την αυτοαντίληψη του ατόμου, την αυτοεικόνα του και συμβάλλει στην περαιτέρω ανάπτυξή του. Το τελευταίο δεν είναι απλά ένας σκοπός. Είναι στοίχημα ζωής.
Σύντομο Βιογραφικό


Η Ευγενία Παπαχρηστοπούλου είναι Αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας εν αποστρατεία. Παράλληλα με τα στρατιωτικά της καθήκοντα, ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές της στο Τμήμα Ψυχολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια εξειδικεύθηκε στην Κλινική Νευροψυχολογία φοιτώντας σε Μεταπτυχιακό της Ιατρικής Σχολής Αθηνών.
Τα τελευταία χρόνια της στρατιωτικής της καριέρας υπηρέτησε στο Κέντρο Ειδικής Φροντίδας Παιδιών του Πολεμικού Ναυτικού όπου απέκτησε πολλαπλή εμπειρία σε νευροψυχολογικές αξιολογήσεις παιδιών και εφήβων καθώς και σε ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις.
Δραστηριοποιήθηκε εθελοντικά στις δράσεις του Κέντρου Νοητικής Ενδυνάμωσης της Νευρολογικής Κλινικής του Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών πραγματοποιώντας πλήθος νευροψυχολογικών αξιολογήσεων σε ενηλίκους, ενώ συμμετείχε και σε ομάδες νοητικής ενδυνάμωσης ηλικιωμένων.
Σήμερα διατηρεί ιδιωτικο γραφείο. Ταυτόχρονα είναι καθηγήτρια Κλινικής Νευροψυχολογίας στον Τομέα Ψυχολογίας στο Επιστημονικό Κολλέγιο Ελλάδας (SCG).

H Φωτογραφία ειναι από το https://gr.pinterest.com/

https://www.forwoman.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Oι κανόνες είναι καλό να τίθενται πάντα έπειτα από συζήτηση. Έχει μεγάλη σημασία να διασφαλίσετε ότι ο έφηβος αποδέχεται την όλη διαδικασία και συμμετέχει. Έχοντας στη σκέψη του ότι τον ρωτήσατε και ότι ελάβατε υπόψη σας τη γνώμη του, θα νιώθει μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν παραβιάσεις των ορίων, είναι όμως πολύ πιθανό να είναι περιορισμένες. Θα προβληματίζεται περισσότερο προτού αθετήσει τη συμφωνία και, όταν την παραβαίνει, θα αποδέχεται πιο εύκολα ότι έσφαλε και θα βλέπει τις συνέπειες ως φυσικό και, κατά κάποιον τρόπο, αποδεκτό αποτέλεσμα, χωρίς να ξεσηκώνεται για την «αδικία».
Είναι σημαντικό να καταλάβει ο έφηβος πως τα όρια υπάρ-χουν για την ασφάλειά του.

Όμως το ίδιο πρέπει να καταλάβετε κι εσείς. Πολλοί γονείς αποφεύγουν να βάζουν όρια, επειδή φοβούνται πως δεν θα είναι πια αρεστοί στα παιδιά τους ή ότι δεν θα τους αγαπάνε όπως και πριν, και αυτό είναι κάτι που δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν. Ωστόσο, η επιβολή (λογικών) ορίων δεν σημαίνει έλλειψη αγάπης, απεναντίας δείχνει αληθινό ενδιαφέρον.
Eξηγήστε στον έφηβο ότι είναι φυσικό επακόλουθο, κάθε φορά που θα παραβαίνει έναν κανόνα, να αντιμετωπίζει και τις συνέπειες. Πείτε του ότι οι συνέπειες ισχύουν για όλους. Αν, για παράδειγμα, εσείς είστε ασυνεπείς στις επαγγελματικές σας υποχρεώσεις, διακυβεύεται η δουλειά σας, το εισόδημά σας, η αξιοπρέπειά σας κ.λπ.
Xρησιμοποιείτε συστηματικά τη λέξη «συνέπειες» και όχι «τιμωρία». Έτσι ο έφηβος αντιλαμβάνεται τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος, κατανοεί ότι φέρει ευθύνη για το πιθανώς δυσάρεστο για κείνον αποτέλεσμα και γνωρίζει ότι είναι στο χέρι του να το αποτρέπει στο εξής με τη συμπεριφορά του. Η λέξη «τιμωρία» έχει απειλητική χροιά και του επιβάλλεται αυταρχικά, χωρίς ο ίδιος να συναισθάνεται τον ρόλο του στην όλη διαδικασία.

Στις διαπραγματεύσεις για διάφορα ζητήματα, κυρίως για όσα αφορούν τις συναναστροφές και τις εξόδους του, διαβε- βαιώστε τον έφηβό σας ότι τον εμπιστεύεστε απόλυτα, αλλά ότι αντικειμενικά έχετε την υποχρέωση να τον προφυλάσσετε απ’ όσα δεν είναι ακόμη έτοιμος να αντιμετωπίσει. Εξηγήστε του ότι, εφόσον είναι ανήλικος, δυστυχώς ή ευτυχώς φέρετε κι εσείς ευθύνη για ό,τι τυχόν κάνει.
Όσο κι αν σας ενοχλεί η συμπεριφορά του παιδιού σας, μη σηκώσετε ποτέ το χέρι σας. Το ξύλο δίνει στο παιδί το μήνυμα πως είναι αποτελεσματικό, και πάντως αποδεκτό, να ελέγχεις τους άλλους με τη βία. Μπορεί, αντιστρόφως, να το κάνει να αποδέχεται τη βία των άλλων εναντίον του «για το καλό του». Εξάλλου, το ξύλο δεν θα αποδίδει καθόλου σε κάνα δυο χρόνια, γιατί τότε το παιδί σας θα είναι απλούστατα πιο δυνατό από σας. Tι θα κάνετε σ’ εκείνη την περίπτωση;

Διαπραγματευθείτε μαζί του
Tα όρια χρειάζονται σε κάθε τομέα, αφορούν το διάβασμα, την εμφάνιση, το φαγητό, τη συμπεριφορά στο σπίτι, στο σχολείο, στις συντροφιές κ.λπ. Γι’ αυτό, αποφασίστε ποιοι τομείς είναι ουσιαστικοί και τοποθετηθείτε με σαφήνεια.

Δοκιμάστε κι αυτό…
Aξιολογείτε και επανεξετάζετε ανά τακτά χρονικά διαστή- ματα –φέρ’ ειπείν, κάθε δυο τρεις μήνες τα όρια που έχετε θέσει στο παιδί σας σε διάφορους τομείς, ακόμα κι αν δεν σας έχει δώσει κάποια αφορμή. Συνήθως οι ελευθερίες αυξάνονται και οι περιορισμοί μειώνονται. Μερικές φορές όμως απαιτείται το αντίθετο. Tα όρια που είχατε θέσει, λόγου χάριν, σχετικά με την ώρα που θα πηγαίνει για ύπνο το καλοκαίρι πρέπει να αλλάξουν τώρα που το παιδί ξυπνά νωρίς για το σχολείο. Ίσως χρειαστεί να περιοριστούν κάποιες ελευθερίες, αν διακρίνατε ανώριμη συμπεριφορά, ή αντίθετα να διευρυνθούν, αν διαπιστώσατε εκ μέρους του καλή συνεργασία.

Κάποια άλλα όρια μπορεί να παρουσιάζουν διακυμάνσεις για άλλους λόγους. Αν, για παράδειγμα, χάσατε τη δουλειά σας, το χαρτζιλίκι του παιδιού θα πρέπει να ελαττωθεί, ώστε να συμμετέχει κι εκείνο στις περικοπές που πρέπει να αντιμετωπίσετε όλοι μαζί.
Διερευνήστε τι κάνουν οι άλλοι γονείς συνομήλικων παι-διών, ώστε να διαπραγματευτείτε κάτι ανάλογο με την κόρη ή τον γιο σας – ας πούμε, για την επιστροφή από τη βραδινή έξοδο.
Aν γενικά διαπιστώσετε μεγάλες αποκλίσεις σε σχέση με τα όρια που θέτετε εσείς, αναρωτηθείτε πού μπορεί να οφείλεται αυτό.

Mπορεί να συμβαίνει ένα από τα εξής:

α. Tο παιδί σας να είναι πολύ ανώριμο ή, αντίθετα, εξαιρετικά ώριμο.

β. Να είστε πολύ αυστηροί ή πολύ χαλαροί.

γ. Όλοι οι άλλοι γονείς να είναι υπερβολικά αδιάφοροι ή αυστηροί.

Προσπαθήστε να καταλάβετε τι από τα τρία ισχύει.
Αποφύγετε τους πολύ αυστηρούς κανόνες, ώστε να έχετε αρκετές πιθανότητες να γίνουν σεβαστοί. Αν, για παράδειγμα, ορίσετε στο δεκατετράχρονο παιδί σας να παίξει το αγαπημέ- νο του ηλεκτρονικό παιχνίδι για μισή ώρα το Σαββατοκύριακο, είναι πιθανό ότι δεν θα το τηρήσει. Αποφασίστε εξαρχής ποιο όριο είναι ανεκτό για σας και συζητήστε το μαζί του.
Όταν το παιδί παραβιάζει τους κανόνες, πρέπει να εφαρ- μοστούν οπωσδήποτε οι συνέπειες στις οποίες έχετε συμφω- νήσει και τις γνωρίζει το παιδί σας. Μην εξαντλείτε όμως την αυστηρότητά σας.

Mην απειλείτε με συνέπειες που δεν θα εφαρμόσετε.
Σε γενικές γραμμές, η τακτική είναι να μην επιβάλλετε ποτέ κανόνες και συνέπειες που μπορεί να οδηγήσουν το παιδί σε απόγνωση. O λόγος είναι ότι ο έφηβος που νιώθει να ασφυκτιά μπορεί να λειτουργήσει εντελώς απρόβλεπτα. Αν, κατά τη γνώμη σας, το παιδί σας αντιμετωπίζει κάποιο σοβαρό κίνδυνο, πρέπει να πάρετε οπωσδήποτε μέτρα.
Εξαιρέστε κάποιους τομείς από τα όρια, ώστε να αισθάνε- ται πως σε κάποιες σφαίρες δραστηριοτήτων είναι ελεύθερο. Μπορεί, λόγου χάριν, να είναι η μουσική, το χτένισμα, το σκουλαρίκι ή οι βαθμοί σε ένα δευτερεύον μάθημα.
Συζητήστε με το παιδί σας τι σκέφτεται να κάνει αν κάποιοι άλλοι του προτείνουν να παραβιάσει, λόγου χάριν, τη συμφωνία σας για την ώρα επιστροφής του στο σπίτι. Ίσως θα του είναι πιο εύκολο να πει ότι είναι προσωπική του επιλογή να επιστρέφει νωρίς, για να ξεκουράζεται. Έτσι, θα νιώθει πιο υπεύθυνο, αλλά θα ανοίγει και κύκλο συζητήσεων και διαπραγματεύσεων με την παρέα του.
Aν ο έφηβός σας καταπατά συνεχώς τα όρια, αναλογιστείτε για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Αν δυσκολεύεστε στην επικοινωνία μαζί του, αναζητήστε τη βοήθεια ειδικού.

“Εμπιστευτείτε τους Εφήβους, ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΤΕ ΤΗ ΖΩΗ”

Η φωτογραφία είναι από το διδίκτυο https://pixabay.com/

https://akappatou.gr/apofygete-toys-poly-aystiroys-kanone/

ΕΦΗΒΕΙΑ

H δεκαεξάχρονη Αλεξάνδρα, εδώ και δύο μήνες, άρχισε να δείχνει αδιαφορία για τα μαθήματά της, να στήνεται μπροστά στην τηλεόραση με τις ώρες και να παρακολουθεί καθετί άσχετο.
«Kλεινόταν στον εαυτό της και ήταν όλη την ώρα αφηρημένη. Δεν μπορούσε να ξυπνήσει το πρωί για να πάει στο σχολείο και έχανε συστηματικά τις πρώτες δύο ώρες. H διάθεσή της ήταν κακή. Έδειχνε να μην την ενδιαφέρει τίποτε γύρω της. H Αλεξάνδρα είναι άριστη μαθήτρια, εξαιρετικά ευφυής, με δυνατή σκέψη, κρίση και άποψη» λένε οι γονείς της. «Δεν καταλάβαμε τι συμβαίνει, νομίζαμε ότι είχε κουραστεί από τις σχολικές της υποχρεώσεις και γι’ αυτό έβλεπε διαρκώς τηλεόραση. Της είχαμε όμως εμπιστοσύνη και θεωρούσαμε πως ήταν σε θέση να διαχειριστεί τον χρόνο και τις υποχρεώσεις της» εξηγεί ο πατέρας της. «Ωστόσο, όσο περνούσε ο καιρός, η Αλεξάνδρα κλεινόταν όλο και περισσότερο στον εαυτό της, απέφευγε να συναντήσει τις φίλες της και, παρότι κοιμόταν πολλές ώρες, παραπονιόταν ότι νιώθει κουρασμένη. Aρχίσαμε να υποψιαζόμαστε ότι κάτι τρέχει, ανησυχήσαμε πολύ, αποφασίσαμε να τη ρωτήσουμε τι της συμβαίνει. Εκείνη μας απάντησε ότι δεν γνωρίζει, απλώς δεν έχει διάθεση. Μετά από εκτενείς συζητήσεις, μας αποκάλυψε ότι την πρόδωσε η πιο στενή της φίλη, η Αναστασία. Με δάκρυα στα μάτια μάς εξομολογήθηκε ότι η Αναστασία δημιούργησε σχέση, χωρίς να την ενημερώσει, με το αγόρι που της άρεσε εδώ και τρεις μήνες, και που συζητούσαν συνέχεια για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να τον πλησιάσει η Αλεξάνδρα».

Οι έφηβοι αντιμετωπίζουν διάφορες πιέσεις λόγω των αλλαγών της εφηβείας καθώς και λόγω του πιεστικού ερωτήματος που καλούνται να απαντήσουν σχετικά με το ποιοι είναι και πού ανήκουν. Παράλληλα, ενδεχομένως η σχέση με τους γονείς τους να γίνει συγκρουσιακή στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους.

Οι περισσότεροι έφηβοι καταφέρνουν να διαχειριστούν αυτές τις προκλήσεις, υπάρχουν όμως και κάποιοι που δυσκολεύονται εξαιρετικά, γεγονός που μαζί με άλλες παραμέτρους συμβάλλει ίσως στο να παρουσιάσουν κατάθλιψη.
Η κατάθλιψη δεν είναι απλώς κακή διάθεση ή μια περιστασιακή μελαγχολία, είναι ένα σοβαρό πρόβλημα ψυχικής υγείας που επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής του εφήβου, προκαλώντας του βαθιά αίσθηση απελπισίας, θλίψης ή θυμού.

Οι έφηβοι με κατάθλιψη δεν εμφανίζονται κατ’ ανάγκην λυπημένοι ή απομονωμένοι, αντίθετα, σε κάποιες περιπτώσεις κατάθλιψης, ίσως δείχνουν ευερεθιστότητα, επιθετικότητα και εμφανή οργή. Πολλοί γονείς δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι το παιδί τους μπορεί να πάσχει από κατάθλιψη και αφήνουν τον χρόνο να περάσει. Νομίζουν ότι είναι κάτι παροδικό ή σύνηθες στο πλαίσιο της εφηβείας.

Προσανατολίστε τον έφηβο διακριτικά σε τομείς στους οποίους έχει καλές επιδόσεις, ώστε να ενισχυθεί η αυτοεκτίμησή του.
Aν δίνετε την εντύπωση ότι ως γονείς νιώθετε αβοήθητοι, προσπαθήστε, όσο μπορείτε, να ελέγξετε τη συμπεριφορά σας. Δεν βοηθά τον έφηβο να ζει σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί η απελπισία.

Mάθετε στο παιδί να αναγνωρίζει από μικρό τα συναισθήματά του. Έχει σημασία να κατανοεί τι το εκνευρίζει και να βρίσκει τρόπους να το διαχειρίζεται.

Από το βιβλίο μου «Εμπιστευτείτε τους εφήβους, εμπιστευτείτε τη ζωή!»

ΕΦΗΒΕΙΑ

Tα σοβαρά προβλήματα προκύπτουν όταν ο έφηβος καταφεύγει συστηματικά στο ψέμα και πλέον δεν γνωρίζουμε πότε λέει αλήθεια. Κάποιες φορές οι έφηβοι λένε τόσο πολλά και τόσο περίπλοκα ψέματα όχι μόνο σ’ εσάς, αλλά και στους φίλους, τους γνωστούς ή τους δασκάλους τους που μπορεί τα πράγματα να οδηγηθούν σε πολύ δύσκολο σημείο. Για παράδειγμα, μπορεί να πουν ένα ψέμα για να εντυπωσιάσουν κάποιον και, όταν αυτό αποκαλυφθεί, τα παιδιά να πέσουν θύματα κοροϊδίας ή ακόμα και bullying. Μπορεί επίσης να μπλέξουν με επικίνδυνες παρέες κ.ο.κ.

Τι σας προτείνω
Συζητήστε αναλυτικά με τον έφηβό σας σχετικά με τη συ- νήθειά του να λέει ψέματα και ρωτήστε τον γιατί υιοθετεί αυτήν τη συμπεριφορά τι πιστεύει ότι κερδίζει. Εξηγήστε του ότι αυτό που θεωρεί κέρδος είναι στην ουσία απώλεια, γιατί, όταν το ψέμα του αποκαλυφθεί (κάτι που κάποια στιγμή είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συμβεί), οι συνέπειες θα αποδειχθούν πιο σοβαρές απ’ ό,τι φαντάζεται.
Ακούστε τον με προσοχή, ακόμα και αν δεν συμφωνείτε.
Διαβεβαιώστε τον ότι τον αγαπάτε, παρότι δεν σας αρέσει η τακτική του. Να θυμάστε ότι κάτω από αυτήν την ενοχλητική συμπεριφορά κρύβεται κάτι.
Καταστήστε σαφές ότι στην οικογένειά σας το ψέμα πάντα θα αντιμετωπίζεται ως σοβαρό παράπτωμα και θα έχει συνέ- πειες.
Εξηγήστε στον έφηβο τις επιπτώσεις που υφίσταται κάποιος όταν λέει ψέματα (χάνει τους φίλους του, την αξιοπιστία του κ.λπ.).

Ρωτήστε τον αν έχει αντιληφθεί ότι λέγοντας ψέματα πληγώνει αυτούς που αγαπά.
Τονίστε του ότι αυτοί που ψεύδονται κάνουν περίπλοκη τη ζωή τους, γιατί έχουν διαρκώς τον φόβο μήπως αποκαλυφθεί η αλήθεια και έλθουν τα πάνω κάτω.
Συχνά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου, γιατί, πασχίζοντας να καλύψουν το ένα ψέμα με κάποιο άλλο, έρχονται σε δύσκολη θέση, αφού δεν μπορούν να θυμηθούν τι είπαν στον καθένα.
Βλάπτουν τελικά τον εαυτό τους, επειδή δεν έχουν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνη των ενεργειών τους. Έτσι, αυτό που τελικά πετυχαίνουν είναι να μειώνεται η αυτοεκτίμησή τους.
Οι ψεύτες συνήθως είναι μοναχικοί απομονώνονται, προκειμένου να αποφύγουν τις ερωτήσεις εκείνων στους οποίους έχουν πει ψέματα.
Όσο πιο συχνά λένε ψέματα τόσο πιθανότερο είναι να τα πιστέψουν κάποια στιγμή και οι ίδιοι.
Το συμπέρασμα είναι ότι οι ψεύτες ξεγελούν τον ίδιο τον εαυτό τους. Γιατί τα ψέματα δεν διαρκούν και οι ψεύτες δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο θέλουν να πιστεύουν.
Μιλήστε λεπτομερώς για την εμπιστοσύνη, δίνοντας στο παιδί έναν κατάλογο με πράγματα που θα το ωφελήσουν όταν το εμπιστεύεστε.
Ρωτήστε το αν θα ’θελε να αλλάξει.
Διαβεβαιώστε το ότι θα είστε δίπλα του σε αυτή την προσπάθεια και ότι σκοπεύετε να αποκαταστήσετε την εμπιστο- σύνη, δίνοντάς του μια ευκαιρία ώστε να δημιουργηθεί μια ειλικρινής σχέση μεταξύ σας χωρίς δυσπιστία.
Μην αισθάνεστε ενοχές για τον τρόπο που το μεγαλώσατε, όλοι οι γονείς κάνουν λάθη το βασικό είναι να τα εντοπίζουν και να έχουν τη διάθεση και τη δυνατότητα να τα διορθώνουν ñ ζητήστε από το παιδί να σας πει την αλήθεια χωρίς να δείχνετε εξοργισμένοι. Πείτε του ότι μπορεί να σας εμπιστευθεί τα πάντα και πως θα είστε δίκαιοι αλλά όχι αυστηροί μαζί του. Έτσι θα αποφύγετε τουλάχιστον τα ψέματα από φόβο.
Αν, για οποιονδήποτε λόγο, είναι δύσκολο στον έφηβό σας να σας αποκαλύψει την αλήθεια πρόσωπο με πρόσωπο, ζητήστε του να το κάνει με άλλον τρόπο (π.χ. να σας γράψει ένα σημείωμα).
Μην παραβλέπετε τα μικρά ψέματα που μπορεί να σας λέει το παιδί σας, γιατί έτσι του το κάνετε πιο εύκολο να σας λέει όλο και μεγαλύτερα.

Προσοχή! Όταν το ψέμα είναι το βασικό στοιχείο επικοινωνίας με τον έφηβο, πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια από ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο.

Από το βιβλίο μου «Εμπιστευτείτε τους εφήβους, εμπιστευτείτε τη ζωή!»

(Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο)

https://akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η έμμηνος ρύση είναι ασφαλώς ένα απόλυτα φυσιολογικό στοιχείο στη ζωή μιας γυναίκας. Εμφανίζεται στα κορίτσια γύρω στα δώδεκα με δεκατρία συνήθως, αλλά μερικές φορές μπορεί να εμφανιστεί νωρίτερα ή αργότερα. Σηματοδοτεί το πέρασμα των κοριτσιών από την παιδική ηλικία στην εφη- βεία. Γι’ αυτό, καλό είναι η γενική ενημέρωση του παιδιού να γίνεται ήδη στα οκτώ με εννιά του χρόνια, χρησιμοποιώντας απλά λόγια, ώστε να μην ξαφνιαστεί αν του συμβεί νωρίτερα από το συνηθισμένο και αναμενόμενο. Αν υπάρχει και αγόρι στην οικογένεια αδελφός, δηλαδή καλό είναι να ενημερωθεί κι εκείνο, εκτός αν είναι πολύ μικρότερ

Μιλήστε στην έφηβη
H ενημέρωση της έφηβης πρέπει να γίνεται από τη μητέρα. Αν δεν υπάρχει στο άμεσο περιβάλλον το κατάλληλο πρό- σωπο λόγω απουσίας ή αδυναμίας της μητέρας, τότε μπορεί να γίνει από τον παιδίατρο ή τον γυναικολόγο της μητέρας.

Εξηγήστε στο κορίτσι τι είναι η έμμηνος ρύση, κάθε πότε συμβαίνει και ποια είναι η χρησιμότητά της. Η έφηβη πρέπει να καταλάβει ότι το αίμα που αποβάλλεται είναι μια φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού, όπως τα ούρα, ο ιδρώτας ή το σάλιο μας.
Η έμμηνος ρύση μπορεί να είναι στην αρχή ακατάστατη σε διάρκεια, σε ποσότητα αλλά και σε συχνότητα. Σιγά σιγά θα σταθεροποιηθεί. Η έφηβη δεν πρέπει να ανησυχεί ότι αυτή η αστάθεια ενδέχεται να κρύβει κάποιο πρόβλημα.
Πολλές έφηβες αισθάνονται απέχθεια για το σώμα τους, επειδή έχουν την ιδέα ότι ο κόλπος τους εκκρίνει κάτι άσχη- μο. Είναι σκόπιμο να μην επιμείνετε να συζητήσει η έφηβη το θέμα, στις περιπτώσεις που είναι αρνητική. Σταδιακά θα καταλάβει ότι οι εκκρίσεις της είναι απολύτως φυσιολογικές και ότι το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις γυναίκες.
Kαλό είναι η έφηβη να γνωρίζει ότι, τις ημέρες που είναι αδιάθετη, πρέπει να φροντίζει να αλλάζει σερβιέτα κάθε τρεις τέσσερις ώρες. Έτσι δεν θα έχει την ανασφάλεια ότι το σώμα της αναδίδει κάποια ενοχλητική μυρωδιά. Βασικά, όλα αυτά τα υγρά που εκκρίνει το σώμα δεν είναι δύσοσμα από μόνα τους, αλλά αποκτούν μια ιδιάζουσα οσμή όταν έρχονται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα.
Ενημερώστε την ότι ως πρώτη ημέρα της εμμήνου ρύσεως λογαριάζεται η ημέρα που αδιαθετεί. Πιο γόνιμες είναι οι ημέ- ρες γύρω από τη δέκατη τέταρτη ημέρα πριν από την επόμενη περίοδο. Κατά συνέπεια, είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί η δέκατη τέταρτη ημέρα, αφού δεν μπορεί κανένα κορίτσι να είναι βέβαιο ποια ημέρα θα αδιαθετήσει. Επιπλέον, η ωορρηξία επηρεάζεται από στρες, ιώσεις, ορμονικές αλλαγές κ.λπ. ñ Aπό τη στιγμή που αρχίζει η έμμηνος ρύση, το κορίτσι έχει κάποιες πιθανότητες να συλλάβει, και αυτό πρέπει να το ξέρει οπωσδήποτε, όσο μικρό κι αν είναι.
Aν για την ίδια τη μητέρα η έμμηνος ρύση είναι επώδυνη εμπειρία, δεν θα πρέπει να προϊδεάσει την έφηβή της ότι «θα μπει στα βάσανα» και θα υποφέρει εξάλλου, δεν είναι απαραίτητο ότι θα συμβεί το ίδιο και στο παιδί της. Αν η έφηβη αντιμετωπίσει εξαρχής το θέμα ως μαρτύριο, τότε θα θεωρεί φυσικό τις ημέρες που είναι αδιάθετη να σταματά σχεδόν όλες τις καθημερινές ασχολίες της, θα παραπονείται περισσότερο για τους πόνους και γενικά θα δυσανασχετεί πολύ πιο έντονα.
Aπό τη στιγμή που το κορίτσι παρουσιάσει έμμηνο ρύση, καλό είναι να αποκτήσει και τον δικό του γυναικολόγο. Έτσι, οι γονείς μπορούν να ελπίζουν ότι, σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά και το παιδί τούς κρύψει κάτι σοβαρό, θα το εμπιστευτεί τουλάχιστον στον γιατρό του. Aν το κορίτσι πονά, θα πρέπει η μητέρα να επικοινωνήσει με τον γυναικολόγο και τον παιδίατρο. Έχει σημασία η έμμηνος ρύση να μην αποτελεί άλλο ένα πρόβλημα στη δύσκολη φάση της εφηβείας.

Από το βιβλίο μου «Εμπιστευτείτε τους εφήβους, εμπιστευτείτε τη ζωή!»

(Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο)

https://akappatou.gr/emminos-rysi-milame-sto-paidi-chrisimo/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Ο δεκατετράχρονος Γιώργος μού διηγείται ότι έκλεψε το κινητό μιας συμμαθήτριάς του από την τσάντα της. «Δεν ξέρω τι με έπιασε» είπε. «Η αλήθεια είναι ότι το είχα προσέξει εδώ και αρκετές μέρες. Ήθελα να το αποκτήσω κι εγώ ζητούσα από τους γονείς μου χρήματα για να αλλάξω το δικό μου κινητό, αλλά ήταν αρηνητικοί. Μου έλεγαν να περιμένω να τελειώσει η σχολική χρονιά και, αν ήταν καλοί οι βαθμοί μου, τότε θα μου επέτρεπαν αυτή την αλλαγή. Έτσι, χωρίς να το πολυσκεφτώ, την ώρα του διαλείμματος βρήκα την ευκαιρία, άνοιξα την τσάντα της και το πήρα. Tο έκρυψα στο παντελόνι μου. Γύρισα στο σπίτι αναστατωμένος. Tη νύχτα δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Δεν με πείραζε που η συμμα- θήτριά μου στο μεταξύ θα είχε καταλάβει ότι έλειπε και θα είχε στενοχωρηθεί. Mε ένοιαζε μόνο να μη με πιάσουν. H μητέρα μου δυστυχώς ανακάλυψε το κινητό, με ρώτησε και φυσικά δεν πείστηκε από την απάντησή μου ότι το βρήκα. Ύστερα από πολλή πίεση τής αποκάλυψα την αλήθεια. Tης είπα ότι εδώ και καιρό τής ζητούσα να μου αγοράσει καινούριο κινητό αλλά δεν το έκανε, γιατί δήθεν δεν διάβαζα. Έπεσε από τα σύννεφα, έδειξε θυμό, απογοήτευση, με αποκάλεσε κλέφτη. Απαίτησε να το επιστρέψω, εγώ όμως ήμουν σε πολύ δύσκολη θέση. Πώς να το έκανα αυτό; Και αν με καταλάβαινε η συμμαθήτριά μου, τι θα γινόταν; Πραγματικά, δεν μπορούσα να φανταστώ τι συνέπειες θα είχα ύστερα από αυτή την κίνηση».

Κάποιοι γονείς μένουν εμβρόντητοι όταν ανακαλύπτουν ότι το παιδί τους απέκτησε κάποιο αντικείμενο χωρίς να το πληρώσει. Ορισμένοι μάλιστα διαπιστώνουν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Nιώθουν ταραχή και αγωνία. Όταν το παιδί είναι μικρό, θεωρούν ότι ίσως δεν είναι τόσο σοβαρό το ζήτημα, γιατί το παιδί δεν καταλαβαίνει (παρότι τα περισσό- τερα παιδιά μπορούν να αντιληφθούν τι είναι δικό τους και τι των άλλων ήδη στα τρία με τέσσερα έτη, οπότε και αρχίζουν να κατανοούν ότι δεν παίρνουμε πράγματα που δεν μας ανήκουν). Τώρα όμως που το παιδί είναι στην εφηβεία, αυτό τους φαίνεται πάρα πολύ σοβαρό.

Τι οδηγεί τον έφηβο στην κλοπή
Τα αίτια που μπορεί να οδηγήσουν έναν έφηβο στην κλοπή είναι πολλά. Συνήθως όμως φταίει κάτι από τα παρακάτω:

H μεγάλη αυστηρότητα των γονιών προκαλεί τον έφηβο να κάνει «την επανάστασή του» ακόμα και κλέβοντας. Στο ίδιο αποτέλεσμα μπορεί να οδηγήσει επίσης η πολύ χαλαρή επίβλεψή τους και η αδυναμία τους να προσδιορίσουν τις συνέ- πειες της κάθε πράξης. Η συνήθεια αυτή μπορεί να ξεκινήσει τυχαία και στην αρχή να το κάνουν μόνο ευκαιριακά, αν φέρ’ ειπείν έχετε αφήσει το πορτοφόλι σας πάνω στο τραπέζι και το δουν. Σιγά σιγά όμως, όταν οι «ευκαιρίες» πυκνώνουν, η κακή συνήθεια μπορεί να εγκατασταθεί και να επεκταθεί.

H μεγάλη στέρηση, ίσως λόγω έντονων οικονομικών προβλημάτων της οικογένειας, που δεν του επιτρέπει να έχει κάποια πράγματα που επιθυμεί, όπως ας πούμε το τελευταίο μοντέλο κινητού τηλεφώνου που κατέχουν οι συμμαθητές του. Συχνά η πίεση που νιώθει ο έφηβος για να ταιριάξει με τους συνομηλίκους του και στην οικονομική κατάσταση μπο- ρεί να τον οδηγήσει στην κλοπή.
H «κακιά στιγμή» κατά την οποία το παιδί τυχαίνει να είναι αποδέκτης πολλών πιέσεων και αρνητικών συγκυριών. Παιδιά που είναι στενοχωρημένα, αγχωμένα, θυμωμένα, που αισθάνονται ότι δεν έχουν κανένα αποκούμπι και θέλουν να ξεσπάσουν κάπου ή να επαναστατήσουν μπορεί να καταφύγουν στην κλοπή.
Ο έφηβος απομονώνεται, αναζητά παρέες στις οποίες να νιώθει αποδεκτός και ίσως κάπως έτσι «ανακαλύπτει» τις παραβατικές.
Κάποιες φορές μπορεί να καταφεύγει σε τέτοιες συμπεριφο- ρές για να τραβήξει το ενδιαφέρον σας.
Η κλοπή μπορεί να είναι σημάδι ότι το παιδί κάνει χρήση ουσιών και χρειάζεται χρήματα για να αγοράζει αλκοόλ ή ναρκωτικά, καθώς το χαρτζιλίκι του συνήθως δεν επαρκεί για να καλύψει αυτές του τις ανάγκες και, φυσικά, δεν θα σας ζητήσει ποτέ χρήματα γι’ αυτά.
Κάποιες φορές μπορεί να χρειάζεται κάτι έκτακτο, που όμως δυσκολεύεται, φοβάται ή ντρέπεται να σας αποκαλύψει (προφυλακτικά, τεστ εγκυμοσύνης, φάρμακα για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα κ.λπ.), με αποτέλεσμα να στραφεί στην κλοπή.
Μερικά παιδιά το κάνουν μόνο και μόνο για την «περιπέτεια» και την αδρεναλίνη. Είναι περίεργα να διαπιστώσουν αν μπορούν να το κάνουν, αν θα καταφέρουν να ξεφύγουν, τι θα γίνει αν τα πιάσουν κ.λπ.

Από το βιβλίο μου «Εμπιστευτείτε τους εφήβους, εμπιστευτείτε τη ζωή!»

https://akappatou.gr/echo-anakalypsei-oti-klevei-mia-sympe/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Συνηθισμένες ερωτήσεις των παιδιών κατά την ανακοίνωση του διαζυγίου
«Γιατί χωρίζετε;»
«Ποιος φταίει;»
«Εγώ τι φταίω και μου συμβαίνει αυτό;»
«Πού θα μένει ο μπαμπάς (ή η μαμά) τώρα που θα φύγει από το σπίτι;»•
«Πότε θα τον/τη βλέπω;»
«Εμένα ποιο θα είναι το σπίτι μου;»
«Θα με χωρίσετε κι από τα αδέλφια μου;»
«Θα πρέπει να αλλάξουμε σπίτι;»
«Θα αλλάξω σχολείο;»
«Αν έχω δύο δωμάτια, ένα σε κάθε σπίτι, πού θα έχω τα πράγματά μου;»•
«Θα το πείτε σε όλους;»
«Τι να πω στους φίλους μου;»
«Όταν πηγαίνω στο σπίτι του μπαμπά (ή της μαμάς) που είναι σε άλλη γειτονιά, θα μπορώ να φέρνω τους φίλους μου εκεί;»
«Ποιος θα με πηγαίνει τώρα στο μπαλέτο, στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ ή στα αγγλικά;»
«Θα με αγαπάει πάντα ο μπαμπάς (ή η μαμά);»
«Αφού φεύγει ο μπαμπάς (ή η μαμά), θα φύγεις
κι εσύ;»

Τι να πείτε στα παιδιά
Στα μάτια του παιδιού η οικογενειακή αγάπη είναι δεδομένη και ιερή. Αν ακούσει ότι ο ένας γονιός έπαψε να αγαπά τον άλλο, θα σκεφθεί ότι ίσως αύριο ή σε λίγους μήνες οι γονείς του θα πάψουν να αγαπούν κι εκείνο.
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού,
φράσεις όπως:
• «Η μαμά και ο μπαμπάς θα ζουν σε διαφορετικά σπίτια στο εξής για να αισθάνονται καλύτερα».

• «Αποφασίσαμε να μην ζούμε πια μαζί, επειδή μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα».
• «Δεν νιώθουμε ευτυχισμένοι όταν είμαστε οι δυο μας».
• «Θα ζούμε χωριστά για να μην έχουμε συνέχεια καβγάδες ή ψυχρότητα»
.• «Έχουμε πολύ διαφορετικούς στόχους κι αυτοί δεν μπορούν να υλοποιηθούν όσο μένουμε μαζί».
• «Αποφασίσαμε να χωρίσουμε επειδή πάψαμε να επικοινωνούμε σωστά. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε ξανά, αλλά δεν τα καταφέραμε».Όποιος αναλάβει να ανακοινώσει το διαζύγιο, θα πρέπει να εμφυσήσει στα παιδιά σιγουριά για το μέλλον με φράσεις όπως:
• «Θα δείτε ότι αυτό θα είναι καλύτερο και για σας».
• «Ανεξάρτητα από το πώς νιώθουμε μεταξύ μας, η μητέρα σας (ή ο πατέρας σας) κι εγώ θα συνεχίσουμε να σας αγαπάμε και να σας φροντίζουμε όπως πάντα».
• «Δεν θα στερηθείτε τίποτε από όσα επιθυμείτε».
• «Ο μπαμπάς (ή η μαμά, σε περίπτωση που εκείνη φύγει από το σπίτι) θα σας βλέπει πολύ συχνά».
• «Θα είναι σαν να έχετε δύο σπίτια, αλλά δεν θα αλλάξει τίποτε άλλο σημαντικό».
• «Για σας θα είναι σαν ο ένας από τους δυο μας να λείπει σε δουλειά πιο πολλές ώρες».

Από το βιβλίο μου “Οι γονείς χωρίζουν”

https://akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η έμμηνος ρύση είναι ασφαλώς ένα απόλυτα φυσιολογικό στοιχείο στη ζωή μιας γυναίκας. Εμφανίζεται στα κορίτσια γύρω στα δώδεκα με δεκατρία συνήθως, αλλά μερικές φορές μπορεί να εμφανιστεί νωρίτερα ή αργότερα. Σηματοδοτεί το πέρασμα των κοριτσιών από την παιδική ηλικία στην εφη- βεία.

Γι’ αυτό, καλό είναι η γενική ενημέρωση του παιδιού να γίνεται ήδη στα οκτώ με εννιά του χρόνια, χρησιμοποιώντας απλά λόγια, ώστε να μην ξαφνιαστεί αν του συμβεί νωρίτερα από το συνηθισμένο και αναμενόμενο. Αν υπάρχει και αγόρι στην οικογένεια αδελφός, δηλαδή καλό είναι να ενημερωθεί κι εκείνο, εκτός αν είναι πολύ μικρότερο.

Μιλήστε στην έφηβη
H ενημέρωση της έφηβης πρέπει να γίνεται από τη μητέρα. Αν δεν υπάρχει στο άμεσο περιβάλλον το κατάλληλο πρόσωπο λόγω απουσίας ή αδυναμίας της μητέρας, τότε μπορεί να γίνει από τον παιδίατρο ή τον γυναικολόγο της μητέρας.

Εξηγήστε στο κορίτσι τι είναι η έμμηνος ρύση, κάθε πότε συμβαίνει και ποια είναι η χρησιμότητά της. Η έφηβη πρέπει να καταλάβει ότι το αίμα που αποβάλλεται είναι μια φυσιο- λογική λειτουργία του οργανισμού, όπως τα ούρα, ο ιδρώτας ή το σάλιο μας.
Η έμμηνος ρύση μπορεί να είναι στην αρχή ακατάστατη σε διάρκεια, σε ποσότητα αλλά και σε συχνότητα. Σιγά σιγά θα σταθεροποιηθεί. Η έφηβη δεν πρέπει να ανησυχεί ότι αυτή η αστάθεια ενδέχεται να κρύβει κάποιο πρόβλημα.
Πολλές έφηβες αισθάνονται απέχθεια για το σώμα τους, επειδή έχουν την ιδέα ότι ο κόλπος τους εκκρίνει κάτι άσχη- μο. Είναι σκόπιμο να μην επιμείνετε να συζητήσει η έφηβη το θέμα, στις περιπτώσεις που είναι αρνητική. Σταδιακά θα καταλάβει ότι οι εκκρίσεις της είναι απολύτως φυσιολογικές και ότι το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις γυναίκες.
Kαλό είναι η έφηβη να γνωρίζει ότι, τις ημέρες που είναι αδιάθετη, πρέπει να φροντίζει να αλλάζει σερβιέτα κάθε τρεις τέσσερις ώρες. Έτσι δεν θα έχει την ανασφάλεια ότι το σώμα της αναδίδει κάποια ενοχλητική μυρωδιά. Βασικά, όλα αυτά τα υγρά που εκκρίνει το σώμα δεν είναι δύσοσμα από μόνα τους, αλλά αποκτούν μια ιδιάζουσα οσμή όταν έρχονται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα.
Ενημερώστε την ότι ως πρώτη ημέρα της εμμήνου ρύσεως λογαριάζεται η ημέρα που αδιαθετεί. Πιο γόνιμες είναι οι ημέ- ρες γύρω από τη δέκατη τέταρτη ημέρα πριν από την επόμενη περίοδο. Κατά συνέπεια, είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί η δέκατη τέταρτη ημέρα, αφού δεν μπορεί κανένα κορίτσι να είναι βέβαιο ποια ημέρα θα αδιαθετήσει.

Επιπλέον, η ωορρηξία επηρεάζεται από στρες, ιώσεις, ορμονικές αλλαγές κ.λπ. ñ Aπό τη στιγμή που αρχίζει η έμμηνος ρύση, το κορίτσι έχε κάποιες πιθανότητες να συλλάβει, και αυτό πρέπει να το ξέρει οπωσδήποτε, όσο μικρό κι αν είναι.
Aν για την ίδια τη μητέρα η έμμηνος ρύση είναι επώδυνη εμπειρία, δεν θα πρέπει να προϊδεάσει την έφηβή της ότι θα μπει στα βάσανα» και θα υποφέρει εξάλλου, δεν είναι απαραίτητο ότι θα συμβεί το ίδιο και στο παιδί της.

Αν η έφηβη αντιμετωπίσει εξαρχής το θέμα ως μαρτύριο, τότε θα θεωρεί φυσικό τις ημέρες που είναι αδιάθετη να σταματά σχεδόν όλες τις καθημερινές ασχολίες της, θα παραπονείται περισσότερο για τους πόνους και γενικά θα δυσανασχετεί πολύ πιο έντονα.
Aπό τη στιγμή που το κορίτσι παρουσιάσει έμμηνο ρύση, καλό είναι να αποκτήσει και τον δικό του γυναικολόγο.

Έτσι, οι γονείς μπορούν να ελπίζουν ότι, σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά και το παιδί τούς κρύψει κάτι σοβαρό, θα το εμπιστευτεί τουλάχιστον στον γιατρό του. Aν το κορίτσι πονά, θα πρέπει η μητέρα να επικοινωνήσει με τον γυναικολόγο και τον παιδίατρο. Έχει σημασία η έμμηνος ρύση να μην αποτελεί άλλο ένα πρόβλημα στη δύσκολη φάση της εφηβείας.

Από το βιβλίο μου «Εμπιστευτείτε τους εφήβους, εμπιστευτείτε τη ζωή!».

https://akappatou.gr/emminos-rysi-exigiste-sto-koritsi-ti-e/

 
 
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.