Σεπτεμβρίου 21, 2019

Παιδική ηλικία

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση του ενδιαφέροντος των γονιών για το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων από τα παιδιά τους. Αγωνιούν να μυήσουν το παιδί τους στο μαγικό κόσμο του βιβλίου από πολύ νωρίς, ώστε να του κεντρίσουν το ενδιαφέρον για το διάβασμα, με στόχο να συμπληρώσει και να εμπλουτίσει τις σχολικές γνώσεις.

Έτσι, όλο και πιο συχνά, συναντάμε λιλιπούτιους πελάτες στα βιβλιοπωλεία ή στις εκθέσεις βιβλίου, που ζητούν να προμηθευτούν παιδικά βιβλία. Από την άλλη πλευρά, η παιδική λογοτεχνία εμπλουτίζεται με νέους τίτλους ακολουθώντας αλματώδεις ρυθμούς.

Πως Θα κάνουμε να αγαπήσει το διάβασμα;

Δε χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο για να μάθει το παιδί να αγαπά τα βιβλία. Γίνεται αυθόρμητα, από πολύ νωρίς, με κίνητρο την έμφυτη περιέργειά του και την τάση του να μιμείται το παράδειγμά μας. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, τα τραγουδάκια ή τα παραμύθια, που τόσο ευχάριστα ακούνε τα παιδιά και τα συντροφεύουν στο παιχνίδι, στο φαγητό ή στον ύπνο, είναι ένα είδος λογοτεχνίας. Αρέσουν σ’ όλα τα παιδιά, γιατί είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και εκδήλωσης της τρυφερότητας από την πλευρά των γονιών τους.

Σε ποια ηλικία το παιδί ξεκινά να ανακαλύπτει το βιβλίο;

Από τον πρώτο χρόνο της ζωής του, το παιδί ανακαλύπτει το βιβλίο, που είναι γεμάτο με όμορφα χρώματα και εικόνες. Το κοιτάζει, το ξεφυλλίζει, το δαγκώνει και αναγνωρίζει στις εικόνες του αντικείμενα από το χώρο του. Μεγαλώνοντας, αναζητά περισσότερο τα βιβλία με ιστοριούλες και εικόνες.

Η συμβολή των γονιών είναι σημαντική, όταν το συντροφεύουν την ώρα που διαβάζει, δείχνοντάς του ότι χαίρονται και ότι περνάνε καλά. Από τα 3- 4 χρόνια του παιδιού καθιερώστε τις επισκέψεις στο βιβλιοπωλείο σε τακτά διαστήματα για να του δώσετε τη δυνατότητα να σας πει τι του αρέσει αλλά και για να διαλέξετε τα βιβλία που θέλετε. Είναι σημαντικό να του δείξετε με το παράδειγμά σας ότι σας αρέσει το διάβασμα.

Μετά τα 6 χρόνια, το παιδί περνά σταδιακά από τις εικόνες στα κείμενα. Η χαρά του είναι μεγάλη, όταν διαπιστώνει ότι καταφέρνει μόνο του να διαβάσει ένα βιβλίο με μεγάλα γράμματα. Τώρα πια αρχίζουν να διαμορφώνονται οι προτιμήσεις του.

Στόχος είναι να μάθει να εκφράζεται και να σκέφτεται δημιουργικά.

Τι σας συμβουλεύω...

# Συζητήστε με το παιδί το βιβλίο που διάβασε, εξηγήστε του ό,τι δεν κατάλαβε και σχολιάστε το.

# Δώστε στο παιδί ένα όμορφο τετράδιο, που θα το ονομάσετε «ημερολόγιο βιβλίων» και στο οποίο θα καταγράφει κάθε βιβλίο που τελειώνει. Έτσι, αισθάνεται ότι πετυχαίνει κάτι σπουδαίο, ιδιαίτερα μάλιστα καθώς μεγαλώνει ο κατάλογός του.

# Δημιουργήστε ένα χώρο στη βιβλιοθήκη για τα δικά του βιβλία.

# Καθιερώστε σε κάθε γιορτή να χαρίζετε ένα βιβλίο στο παιδί αλλά και στο σύντροφό σας. Δωρίστε βιβλία και σε φίλους του, όταν το καλούν.

# Αξιοποιήστε τις ευκαιρίες που σας παρέχει το περιβάλλον για να το βοηθήσετε να διαβάζει. Τέτοιες ευκαιρίες σας προσφέρουν οι πινακίδες στους δρόμους, οι αφίσες, οι διαφημίσεις, η εύρεση ενός ονόματος που χρειάζεστε από τον τηλεφωνικό κατάλογο, η κατάρτιση του καταλόγου με τα ψώνια που πρέπει να κάνετε, η ανάγνωση της συνταγής για το φαγητό ή το γλυκό που θέλετε να φτιάξετε.

# Παίξτε παιχνίδια με λέξεις, όλη η οικογένεια μαζί.

 

Από το βιβλίο μου - "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά"

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Αντιμετωπίζετε το παιδί σας όπως θα θέλατε να αντιμετωπίζει κι αυτό τους άλλους. Μην το φέρνετε σε δύσκολη θέση και μην το κάνετε να ντρέπεται.

Μη σπεύδετε να υπερασπιστείτε αυτόν που έχει προσβληθεί. Μερικοί γονείς ταυτίζονται σε υπερβολικό βαθμό με τον άλλον ενήλικο και επιμένουν να του ζητήσει συγγνώμη το παιδί. Μην ξεχνάτε ότι, τις περισσότερες φορές, δεν έχει την παραμικρή ιδέα ότι είπε κάτι κακό.

Φροντίστε τα σχόλια σας εκείνη τη στιγμή να είναι όσο γίνεται πιο απλά. Πείτε του "ας μιλήσουμε για αυτό αργότερα".

Τα παιδιά μαθαίνουν από τα παραδείγματα που τους δίνετε και από απλές συζητήσεις. Χρησιμοποιείτε τα γεγονότα για να υπενθυμίζετε και να δίνετε έμφαση σε γενικούς κανόνες.

Δεν αρκεί να του λέτε "αυτό που είπες δεν ήταν ωραίο". Πρέπει να του εξηγήσετε με πολύ απλά λόγια πως ο άλλος μπορεί να πληγωθεί από ένα τέτοιο σχόλιο και συνεχίστε "προσπαθούμε να μη θίγουμε τους άλλους".

Το σημαντικότερο είναι να δώσετε στο παιδί σας να καταλάβει ότι είσαστε πάντα διαθέσιμη να απαντάτε στις ερωτήσεις του και ότι ενδιαφέρεστε για τα συναισθήματά του. Πείτε του ότι όταν έχει αμφιβολίες σχετικά με το τι θα πρέπει να λέει είναι καλύτερα να μη μιλάει καθόλου.

Aπό το βιβλίο μου Μεγαλώστε Ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

“Μπαμπά, ο Φώτης με κοροϊδεύει, μου λέει συνέχεια ότι είμαι γυαλάκιας, δε με θέλει στην παρέα... Στενοχωριέμαι πολύ, δεν έχω με ποιον να παίξω.”
Οι αιτίες που βρίσκουν τα παιδιά για να αποκλείουν κάποιους συμμαθητές από την παρέα τους είναι πάρα πολλές. Μερικές από αυτές είναι όταν έχουν μαλώσει ή διαφωνήσει, όταν κάποιος είναι επιθετικός ή εριστικός, όταν βλέπουν ένα παιδί δειλό, εσωστρεφές, που δεν αντιδρά στα πειράγματα, ή όταν ένα παιδί έχει κάποια ιδιαιτερότητα, δηλαδή είναι παχουλό ή φορά γυαλιά ή έχει πεταχτά αυτιά κι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στα πειράγματα.

Συνήθως ένας είναι ο αρχηγός στα πειράγματα και οι άλλοι ακολουθούν. Τα παιδιά που δέχονται αυτά τα πειράγματα δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν την απόρριψη αυτή. Συχνά, θυμώνουν, κλαίνε ή αρχίζουν να έχουν αμφιβολίες για τον εαυτό τους.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε:

- Είναι καλύτερα να βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει ευθέως την απογοήτευσή του.

- Προσπαθήστε να μάθετε γιατί έχει αποκλειστεί από τους φίλους του. Μάλιστα, ακόμη κι αν διαφωνείτε με αυτά που σας λέει, μάθετε να είστε υπομονετικός συνομιλητής, χωρίς να το κρίνετε.

- Βεβαιώστε το πώς, έστω κι αν δεν γίνεται δεκτό από την παρέα, είναι μια χαρά.

- Προτρέψτε το να αρχίσει να συναναστρέφεται και άλλα παιδιά.

- Αν υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι, για τους οποίους το αποφεύγουν κάποια παιδιά στο σχολείο, όπως η εμφάνισή του, η συμπεριφορά του και οι επιδόσεις του στο σχολείο, η κοινωνική ή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, βοηθήστε το να αποδεχθεί τις διαφορές αυτές και, αντίστοιχα, να εντοπίσει τα δυνατά του σημεία και να νιώθει γι’ αυτά χαρά και υπερηφάνεια.

- Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί σας στην κατεύθυνση αυτή, είναι να ανακαλέσετε μια δική σας παρόμοια εμπειρία απόρριψης από το παρελθόν. Εξηγήστε του τι κάνατε εσείς σ’ αυτή την περίπτωση. Πως αντιδράσατε, πως νιώσατε και πως διαχειριστήκατε τα αισθήματα απόρριψης.

- Βρείτε εναλλακτική λύση, όπως π.χ. να γραφτεί σε κάποιον αθλητικό σύλλογο ή να εξασκήσει κάποιο χόμπι.

- Να κάνει παρέα με παιδιά της γειτονιάς ή και με παιδιά δικών σας φίλων και συγγενών.

- Μην πιέζετε, πάντως, τις καταστάσεις. Μην παίρνετε το μέρος του, μην το κανακεύετε γιατί έτσι δεν το βοηθάτε. Αντίθετα, προτρέψτε το να αντιδράσει, να κάνει παρέα με κάποιο άλλο παιδί που σίγουρα υπάρχει.

- Τέλος, αν το παιδί συνεχίσει να έχει δυσκολίες, ζητήστε βοήθεια ψυχολόγου.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

H ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας στο παιδί
H εμφάνιση και η ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας αποτελούν ένα από τα βασικά ενδιαφέροντα των γονιών, δεδομένου ότι η λεκτική επικοινωνία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη μελλοντική εξέλιξη του παιδιού.

Πότε ξεκινά να αναπτύσονται ο λόγος και η ομιλία ;

Κυρίως κατά τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και τελειοποιούνται μέχρι τα εννέα. Σε αυτή την πορεία, η επίδραση του περιβάλλο-ντος είναι σημαντική. Eίναι γεγονός ότι το βρέφος, από τη στιγμή που έρχεται στη ζωή, δέχεται πληθώρα λεκτικών ερεθισμάτων από τους ενηλίκους που το περιβάλλουν. Στην πραγματικότητα, όμως, έρχεται σε επαφή με τη γλώσσα πολύ πριν από τη γέννηση. H εξοικείωση του εμβρύου με τη φωνή της μητέρας του ξεκινά κατά το διάστημα της ενδομή-τριας ζωής, όσο μπορεί να την αντιληφθεί διαμέσου του αμνιακού υγρού.

Οι πιο κρίσιμες ηλικίες...

Oι πιο κρίσιμες ηλικίες για την ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας είναι από 1 έως 5 χρόνων. Όσο περισσό-τερα ερεθίσματα δέχεται το παιδί και όσο περισσότερες εμπειρίες ή ευκαιρίες του παρέχονται για να χρησιμοποιεί τη γλώσσα, χωρίς πιέσεις, τόσο πιο νωρίς συνειδητοποιεί την ανάγκη χρήσης της γλώσσας ως μέσου επικοινωνίας. Στην αρχή, το βρέφος βγάζει άναρθρες φωνές, που έχουν στόχο κυρίως να εκφράσουν τη φυσιολογική δυσφορία του, π.χ. την πείνα, τον πόνο. Tο κλάμα, τα γουργουρίσματα, τα ψελλίσματα και οι φωνούλες συνιστούν τις πρώτες γλωσσικές εκφράσεις του παιδιού και συνήθως αντικατοπτρίζουν τη φυσική του κατάσταση. Σταδιακά συντίθενται τα σημάδια μιας επικοινωνίας μεταξύ του παιδιού και του περιβάλλοντός του και γύρω στους δώδεκα μήνες έχουμε τις πρώτες λέξεις

Οι πρώτες λεξούλες.....

Σ’ αυτή την περίοδο το παιδί χρησιμοποιεί μια λέξη, της οποίας η ερμηνεία εξαρτάται από το περιεχόμενο των κινήσεων, της μίμησης και των συνθηκών. Έτσι «τουτού» σημαίνει «βλέπω ένα αυτοκίνητο», ή «ακούω ένα αυτοκίνητο», ή «αυτό είναι το αυτοκίνητο του μπαμπά». Πρέπει, βέβαια, να σημειώσουμε ότι η παθητική αντίληψη του λόγου –ο εσωτερικός λόγος– πάντα προηγείται της ενεργητικής έκφρασης. Προτού, δηλαδή, το βρέφος αρθρώσει τις πρώτες του λεξούλες, είναι ήδη ικανό να κατανοήσει αρκετά από όσα ακούει. Στο τέλος του πρώτου χρόνου, θα απαντά όταν ακούει το όνομά του, θα καταλαβαίνει μερικές λεξούλες και απλές φράσεις και φυσικά θα χρησιμοποιεί ήχους και κάποιες μεμονωμένες λέξεις

Οι πρώτες φράσεις.....

Aπό τους 18 μήνες μέχρι τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού εμφανίζονται οι πρώτες φράσεις, οι πρώτοι δηλαδή συνδυασμοί δύο λέξεων, π.χ., «να μωρό», καθώς και η άρνηση, π.χ., «όχι νάνι», «όχι μαμ», που εισάγουν το παιδί στους πρώτους αντιληπτικούς χειρισμούς. Tώρα ο ρόλος της οικογένειας είναι σημαντικός, αφού, όταν απουσιάζουν τα γλωσσικά ερεθίσματα, παρατηρείται φτωχό λεξιλόγιο ή καθυστέρηση στην εκμάθηση του προφορικού λόγου.

Tο παιδί μιμείται και επαναλαμβάνει με τον τρόπο του το προφορικό μοντέλο του ενηλίκου. Έτσι, μαθαίνει σταδιακά καινούριες λέξεις και νέες δομές που, στη συνέχεια, επενδύο€νται στην καθημερινή λεκτική του δραστηριότητα. Να υπογραμμίσουμε ότι τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία δεν μπορούν να προφέρουν καλά κάθε λέξη, γι’ αυτό είναι σημαντικό να επικεντρω-νόμαστε στο τι λέει και όχι στο πώς το λέει.

Οι πρώτες προτάσεις....

Στα 2 με 3 χρόνια το παιδί σχηματίζει σύντομες προτάσεις και ερωτήσεις, χρησιμοποιώντας περίπου 200 λέξεις. Μπορεί να ακούει ιστοριούλες και να απαντά σε ερωτήσεις με απλά λογάκια. Στα 3 χρόνια μαθαίνει το «εγώ». Mετά τα 3 χρόνια σχηματίζει προτάσεις με τρεις, τέσσερις ή περισσότερες λέξεις, χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό, πτώσεις, χρόνους ρημάτων κ.λπ. Tο παιδί πλέον το κατανοούν όχι μόνο οι γονείς του, αλλά και το εξω-οικογενειακό του περιβάλλον. Μπορεί πλέον να απαντά σε ερωτήσεις, να κάνει φίλους, να παίζει σε ομάδα συνομήλικων παιδιών.

Γλωσσική εξέλιξη...

H περίοδος από τα 3 μέχρι τα 6 χρόνια είναι ταχείας γλωσσικής εξέλιξης, τόσο στον τομέα της κατανόησης όσο και στον τομέα της έκφρασης και το παιδί χρησιμοποιεί περίπου 2.500 λέξεις. Mέχρι τα 5 χρόνια, το παιδί μπορεί να διηγηθεί πρόσφατα γεγονότα, να χρησιμοποιεί προτάσεις μεγάλες και σωστές και να ονομάζει τα βασικά χρώματα. Oι μόνοι φθόγγοι που μπορεί να μην προφέρει για λίγο καιρό ακόμη σωστά είναι το ρ, το δ, το σ και το θ, ενώ και αυτοί πρέπει να έχουν αποκατασταθεί μέχρι το παιδί να πάει στο σχολείο. Kάθε φορά που το παιδί φτάνει να κατακτήσει έναν ήχο της γλώσσας του, ώσπου να το επιτύχει, έχει προηγουμένως περάσει από παρεμφερείς ήχους. Πολύ συχνά παρατηρούνται κάποιοι μηχανισμοί διευκόλυνσης, όπως παραλείψεις, αντικαταστάσεις, αντιμεταθέσεις, τους οποίους εγκαταλείπει γρήγορα, καθώς το φωνολογικό σύστημά του εξελίσσεται.

Εξελίσσονται όλα τα παιδιά με τον ίδιο ρυθμό;

Έτσι, θεωρείται φυσιολογικό ένα 3χρονο παιδί στην προσπάθειά του να επικοινωνήσει λεκτικά μαζί μας να λέει «παπέλο» αντί για «καπέλο» ή «νελό» αντί για «νερό». Όταν όμως αυτό συμβαίνει με ένα 6χρονο παιδί, πρέπει να απευθύνεστε σε ειδικό. Bέβαια, δεν εξελίσσονται όλα τα παιδιά με τον ίδιο ρυθμό και δεν ακολουθούν την πορεία ανάπτυξης του λόγου που προαναφέραμε. Όπως μερικά παιδιά περπατούν πιο αργά από τα άλλα, το ίδιο συμβαίνει και στο θέμα της ομιλίας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η αντίδραση των γονιών ποικίλλει: Kάποιοι πανικοβάλλονται και αρχίζουν τις ερωτήσεις στους ειδικούς, ενώ, αντίθετα, άλλοι δεν ανησυχούν, γιατί ανατρέχουν στο παράδειγμα συγγενικών τους προσώ-πων που καθυστέρησαν να μιλήσουν.

Για μερικούς το θέμα περνά σχεδόν απαρατήρητο. Aναμφισβήτητα, τα προβλήματα του λόγου και της ομιλίας είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ψυχοπαθολογίας του παιδιού και παρουσιάζουν αρκετές διαβαθμίσεις.

Για παράδειγμα, κάποια 2χρονα ή 3χρονα παιδιά δεν λένε σχεδόν τίποτε, άλλα καταφέρνουν να εκφραστούν με δυσκολία ή με κάποιες ατέλειες, κάποια άλλα παρόλο που μιλούν δεν καταλαβαίνουμε τι θέλουν να πουν και βγάζουμε κάποιο νόημα μόνο από τα συμφραζόμενα. Άλλα παιδιά είναι εξαιρετικά φλύαρα, εντούτοις ύστερα από προσεκτική εξέταση καταλαβαί-νουμε ότι δεν εκφράζονται καλά, ότι το λεξιλόγιό τους είναι φτωχό, γενικόλογο, γεμάτο περιττές εκφράσεις.

Συχνά έχουμε καθυστέρηση στο λόγο, γιατί;

Περίπου το 17% των 2χρονων παιδιών, το 8% των 3χρονων και το 3% των 5χρονων παρουσιάζουν καθυστέρηση στο λόγο. Η αναλογία είναι 3-5 αγόρια προς 1 κορίτσι. Όταν ο λόγος και η ομιλία δεν αναπτύσσονται ομαλά από τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού –θα εξελιχθούν βέβαια καθώς αυτό θα μεγαλώνει–, ενδέχεται να παραμείνει φτωχός κι αδέξιος και η ομιλία μη κατανοητή. Πολύ συχνά, αυτές οι καθυστερήσεις οφείλονται σε διαταραχές της ακοής, έστω και ελαφράς μορφής, που μπορεί να προέρχονται από διάφο-ρους λόγους, όπως συχνές ωτίτιδες.

Επίσης μπορεί να οφείλονται σε διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή ή σε νοητική υστέρηση. Eξάλλου, παιδιά που είχαν δυσκολίες στο λόγο ή και στην ομιλία ενδέχεται στο σχολείο να παρουσιάσουν μαθησιακές δυσκολίες. Mπορεί ακόμα το πρόβλημα του παιδιού να οφείλεται σε ένα περιβάλλον φτωχό σε ερεθίσματα.

Nα αναφέρουμε ότι αρκετοί γονείς συνήθως περιμένουν ώσπου το παιδί να πάει στο σχολείο, ελπίζοντας ότι θα βελτιωθεί ο λόγος ή και η ομλία του, πράγμα που μερικές φορές επιτυγχά-νεται. Aυτό, ωστόσο, ενέχει κινδύνους, γιατί, σε περιπτώσεις που ο λόγος είναι φτωχός και η ομιλία μη κατανοητή, το παιδί δεν θα μπορεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του σχολείου, με επακόλουθο να δυσχεραίνονται οι σχέσεις του με τους συμμαθητές του αλλά και με την οικογένειά του

Πότε να ανησυχούμε;

Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, το παιδί καταλήγει να παρουσιάζει ψυχοσυναισθηματικές δυσκολίες. Συνήθως, η οικογένεια συμβουλεύεται τον ειδικό, όταν το παιδί βρίσκεται σε ηλικία 4 έως 8 ετών. Aρχίζουμε να ανησυχούμε για καθυστέρηση στο λόγο ή και στην ομιλία, όταν το παιδί δεν λέει πολλά πράγματα στα 3 χρόνια.

Συμπέρασμα.....

Συμπερασματικά, ένα υψηλό ποσοστό παιδιών και στη χώρα μας παρουσιάζει διαταραχές στο λόγο ή και στην ομιλία, που μπορεί να οφείλονται σε γενικότερη αναπτυξιακή καθυστέρη-ση, σε προβλήματα που αφορούν αποκλειστικά τη λειτουργία του λόγου, σε διαταραχές στην άρθρωση, τραυλισμό, βαρηκοΐα ή συναισθηματικές διαταραχές.

Aπό το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Ο δεύτερος γάμος του ενός ή και των δύο γονιών πυροδοτεί πολύ συχνά το πρόβλημα της «γονικής αποξένωσης», κατά την οποία ο ένας από τους δύο γονείς –συνήθως ο πατέρας– αρχίζει να απομακρύνεται σημαντικά από τα παιδιά του πρώτου γάμου.

Η αιτία είναι συχνά η αφοσίωση του πατέρα προς τη δεύτερη οικογένεια που δημιουργεί ή οι οικονομικές δυσχέρειες που προκύπτουν από τις αυξημένες πλέον υποχρεώσεις του. Επίσης, αιτία μπορεί να είναι η εχθρική στάση της πρώην συζύγου του, η οποία ζηλεύει το νέο γάμο του και αρχίζει να αποξενώνει έμμεσα το παιδί της από τον πατέρα.

Η αποξένωση αυτή είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να αντιμετωπίσει ένα παιδί μετά το διαζύγιο των γονιών του και είναι η βασικότερη αιτία για τη δημιουργία ψυχολογικών τραυμάτων από το χωρισμό.
Για να συνεχίσει ένα παιδί να έχει δύο βιολογικούς γονείς και ουσιαστικά να μη χάσει τον έναν από αυτούς, πρέπει η μητέρα και ο πατέρας, αλλά και οι σύντροφοί τους, να κινούνται πάντα με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών.

Γεγονός που είναι αρκετά δύσκολο, πόσω μάλλον όταν προστίθενται και τα παιδιά της δεύτερης οικογένειας. Όσο πιο καλά έχετε ξεκαθαρίσει ως γονείς μεταξύ σας τις αυτονόητες απαιτήσεις για τη σωστή ανατροφή και ψυχική ισορροπία των παιδιών σας, τόσο πιο εύκολα θα προσαρμοστεί και ο/η δεύτερος/η σύζυγος, ώστε οι ενήλικοι να αναζητούν την προσωπική ευτυχία που τους αξίζει, χωρίς να τη στερούν από τα παιδιά του πρώτου γάμου.

Εάν ο γονιός αποξενωθεί από το παιδί του, ο μεγάλος χαμένος θα είναι το παιδί μα και ο ίδιος.

Ειδικά οι άνδρες καλό είναι να εξετάζουν το ενδεχόμενο, λόγω των υποχρεώσεών τους, να μην υπολείπονται σε μέριμνα, αφού οι έρευνες δείχνουν ότι, όταν ξαναπαντρεύονται, αφιερώνουν στα παιδιά του πρώτου γάμου το μισό χρόνο από εκείνον που διέθεταν μέχρι το δεύτερο γάμο.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Το παιδί στο παιδικό σταθμό επιβεβαιώνεται μέσα στην ομάδα, δημιουργεί φιλίες και εκφράζει τα συναισθήματά του 

Ο παιδικός σταθμός είναι εμπειρία ζωτικής σημασίας για το παιδί. Mαθαίνει να προσαρμόζεται στην ομάδα των παιδιών, να ανταλλάσσει και να μοιράζεται τα πράγματά του.

Eπίσης, παύει να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και απομακρύνεται από την υπερπροστασία των γονιών του, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για τα μοναχοπαίδια.

Aποκτά γνώσεις, διεγείρεται το ενδιαφέρον του για μάθηση και επεξεργάζεται συστηματικά πληροφορίες. Aρχίζει τα «γιατί», η μέρα του αποκτά ρυθμό, μαθαίνει να εξυπηρετεί μόνο του τον εαυτό του, κάνει βασικά βήματα προς την αυτονομία, την ανεξαρτησία και την απόκτηση υπευθυνότητας.

Eπιβεβαιώνεται μέσα στην ομάδα, δημιουργεί φιλίες, εκφράζει τα συναισθήματά του, μαθαίνει ότι άλλοτε κερδίζουμε και άλλοτε χάνουμε και υπολογίζει τους άλλους.

H προσαρμογή του παιδιού στο σταθμό εξαρτάται από τη στάση σας…

• Ίσως χρειάζεται πρώτα εσείς να προσαρμοστείτε στην ιδέα του αποχωρισμού και να αποβάλλετε τις συνήθεις ενοχές ότι από τόσο μικρό το «βάζετε στα βάσανα». 

• Δείξτε ότι του έχετε εμπιστοσύνη, εκδηλώστε του στοργή αλλά και αποφασιστικότητα στον αποχαιρετισμό. 

• Mην ξεχνάτε ότι υπεύθυνοι και ειδικευμένοι άνθρωποι θα το φροντίζουν και θα μοχθούν για τη μάθησή του. H εδραίωση σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στο γονιό και τον παιδαγωγό διευκολύνει το έργο του δεύτερου. 

• H διαδικασία της «πρόληψης» εντάσσεται στις πλέον ουσιαστικές προσφορές ενός σταθμού προς τα παιδιά. Aπαιτεί, όμως, παιδαγωγούς με σημαντική ψυχοπαιδαγωγική υποδομή και ευαισθησία και συνεργάσιμους γονείς που θα σέβονται την προσφορά και το έργο των νηπιαγωγών. Στον παιδικό σταθμό πιθανόν να εντοπιστούν πολλά προβλήματα, που αργότερα ίσως ταλαιπωρήσουν γονείς και παιδιά.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Η Κυρία Καππάτου συμβουλεύει τους γονείς πως να στηρίζετε τα παιδιά μετά το σεισμό..

Όλοι βιώσαμε σήμερα ένα ισχυρό σεισμό που έπληξε κυρίως την Αθήνα και έγινε αντιληπτός σε πολλές περιοχές. Όπως είναι φυσικό ένα τέτοιο τρομακτικό γεγονός που συνέβη αιφνίδια μας αναστάτωσε όλους. Μαζί με μας τρόμαξαν και τα παιδιά μας.

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορεί να μην κατάλαβαν τι ακριβώς έχει συμβεί όμως ανάλογα με τη στάση των γονιών εισπράττουν μηνύματα αγωνίας ή ανασφάλειας για τη κατάσταση. Επίσης όταν έχουν βιώσει μια αρνητική εμπειρία όπως ο σεισμός ενδεχομένως κάποιο διάστημα μετά μπορεί να κατακλύζονται από διάφορες αρνητικές σκέψεις συναισθήματα και συμπεριφορές…

Τι μπορείτε να κάνετε

1. Διατηρείστε όσο μπορείτε τη ψυχραιμία σας.

2. Να θυμάστε ότι τα μάτια του παιδιού σας είναι στραμμένα πάνω σας και παρατηρούν το τρόπο με τον οποίο αντιδράτε.

3. κρατήστε μακριά τα παιδιά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την έκθεση σε αρνητικές ειδήσεις ή λεπτομέρειες σχετικά με το σεισμό. Η υπερέκθεση τους σε αυτά ενισχύει το άγχος τους.

4. προσπαθήστε να μη δραματοποιείτε τα συμβάντα , να θυμάστε δεν είναι απαραίτητο να δώσετε λεπτομερείς απαντήσεις αυτή τη στιγμή

5. διαβεβαιώσετε τα ότι είναι ασφαλή.

6. Ενθαρρύνετέ τα να μιλήσουν για το σεισμό και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους

7. δημιουργήστε προυποθέσεις ώστε να απασχολούνται με κάποια δραστηριότητα ή παιχνίδι για να μην έχουν τη σκέψη τους συνέχεια στο σεισμό

8. Να επανέρθετε σύντομα στη ρουτίνα σας

9. διατηρήστε τις συνήθειες της οριοθέτησης

10. Να παρατηρείτε ποτέ το παιδί σας έχει ανάγκη από υποστήριξη και να το να το καθησυχάζετε

11. δείξε τους ότι τα αγαπάτε

12. Αν φοβούνται προτρέψτε τα να πάρουν βαθιές εισπνοές ή να κρατήσουν το αγαπημένο τους ζωάκι τους ή μία κουβερτούλα

13. βοηθήσετε να μάθουν πως να προστατεύουν τους εαυτούς τους σε περίπτωση σεισμού. Διαμορφώστε μαζί μια στρατηγική

14. σε περίπτωση προβλήματος αν έχουν υπάρξει ζημιές εξήγηστέ τους ότι θα τις αποκαταστήσετε άμεσα.

15. Αν είστε σε κατάσταση πανικού πάρτε βαθειές αναπνοές ,μιλήστε με κάποιον αγαπημένο σας φίλο ή συγγενή , θα σας βοηθήσει .

16. Σκεφτείτε ότι ζούμε μια ασυνήθιστη κατάσταση και τα πράγματα θα επιστρέψουν στην κανονικότητα σύντομα

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

«Το παιδί μου λέει “όχι”, πριν ακόμα προλάβω να πω αυτό που θέλω» μου έλεγε μια μητέρα απελπισμένη από τη συμπεριφορά του τρίχρονου παιδιού της. Άλλοι γονείς λένε ότι το παιδί προσποιείται ότι δεν τους άκουσε, ή φωνάζει «όχι» και αρχίζει να κλαίει, ή αρνείται ό,τι κι αν του ζητήσουν.
Tο παιδί, από τα δύο του χρόνια, «παλεύει» ανάμεσα στην ανάγκη του να μεγαλώσει και στην πλήρη εξάρτησή του από εσάς για αγάπη και φροντίδα.

Λέγοντάς σας «όχι», υψώνει το ανάστημά του. Tο θέμα για το παιδί δεν είναι αν θα υπακούσει σε συνήθεις εντολές για θέματα της καθημερινότητας φαγητό, ντύσιμο, έξοδος, αλλά πώς θα εδραιώσει την έννοια του εαυτού του, της προσωπικότητάς του, η οποία είναι πέρα από τη σχέση σας. Δεν αμφισβητεί την επιβολή σας, απλώς προσπαθεί να είναι ένα ξεχωριστό άτομο.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…
• 
Μάθετε να ελίσσεστε όταν «προσκρούετε» στα «όχι» του παιδιού, αλλά και να αναγνωρίζετε ή να αποφεύγετε, όσο είναι δυνατόν, τις δύσκολες καταστάσεις.
• 
Πίσω από το κίνητρο που ωθεί το παιδί σας να γίνει ανεξάρτητο, βρίσκεται η επιθυμία του να σας ευχαριστήσει και να εισπράξει τον έπαινό σας.
• 
Mπορείτε να θέτετε όρια που να είναι απλά, λίγα και σαφή. Έχοντας καταλάβει αυτά τα όρια, αισθάνεται πιο ασφαλές στον έλεγχο των δικών του δυνάμεων. 
• 
Δεν έχει πλήρη επίγνωση των συνεπειών των πράξεών του και χρειάζεται πραγματικά επίβλεψη. 
• 
Προτιμάτε να του δίνετε τη δυνατότητα να παίρνει «αποφάσεις» προσαρμοσμένες στην ηλικία του, όποτε είναι δυνατό, παρά να του κάνετε ερωτήσεις στις οποίες θα απαντήσει αυτόματα «όχι».
• 
Σεβόμενοι τις προτιμήσεις του, στηρίζετε την ανάπτυξη της ανεξαρτησίας του και του δίνετε την ευκαιρία να γίνει ένα άτομο που θα σταθεί στα πόδια του. 
• 
Δεν μπορείτε να απαιτείτε από ένα παιδί τριών ή τεσσάρων χρόνων να κάνει εκείνο ακριβώς που του έχετε πει – χρειάζεται βοήθεια και υπομονή για να το πράξει.
• 
Aντιμετωπίζετε κάθε πρόβλημα ξεχωριστά κι αν μια συμπεριφορά επαναλαμβάνεται, αποφεύγετε να του το επισημαίνετε, π.χ. «Δε μαζεύεις “ποτέ” τα παιχνίδια σου». Eπισημαίνοντας το «ποτέ», θα μπορούσε να πιστέψει ότι δεν του έχετε εμπιστοσύνη.
• 
Aν, για παράδειγμα, περιμένετε επισκέπτες, να το ενημερώνετε εγκαίρως. Aν παραπονιέται ότι πλήττει με όλους αυτούς τους μεγάλους, το ακούτε προσεκτικά συμφωνώντας ίσως μαζί του, παράλληλα όμως του προτείνετε μια εναλλακτική δυνατότητα, για παράδειγμα, να καλέσετε ένα φίλο του ή να ασχοληθεί με ένα παιχνίδι που του αρέσει ιδιαίτερα.
• 
Όταν καταλαβαίνετε το παιδί σας, μπορείτε να χαμογελάτε μέσα σας με το δογματισμό του. Όσο κι αν εκνευρίζεστε κάποιες φορές, αυτά τα περιστατικά αποτελούν μια ευκαιρία για να έρθετε πιο κοντά

 

Από το βιβλίο μου μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Αποφασίσατε ότι ήρθε η ώρα το παιδί σας να αποχωριστεί τις πάνες; Στη διάρκεια αυτής της περιόδου θα βοηθήσετε πολύ το μικρό σας, αν το ενθαρρύνετε και το επαινείτε. 

Προτού προτείνετε τη χρήση δοχείου, βοηθήστε τo να συνειδητοποιήσει τις λειτουργίες του εντέρου, υπογραμμίζοντάς του το γεγονός κάθε φορά που του αλλάζετε την πάνα ή όταν ένα άλλο παιδάκι κάνει τα "κακά" του.

Βάλτε το δοχείο στην τουαλέτα και αφήστε το παιδί να το περιεργάζεται την ώρα που του κάνετε μπάνιο. Δώστε του τον απαραίτητο χρόνο να εξοικειωθεί με αυτό και επιτρέψτε του να το χρησιμοποιεί στην αρχή, όπως του αρέσει. Σύντομα, θα προσπαθήσει να το δοκιμάσει μιμούμενο τον τρόπο που κι εσείς χρησιμοποιείτε την τουαλέτα.

Τονίστε στο παιδί την ευκολία που θα έχει όταν δε θα φορά τις πάνες και δώστε έμφαση στο γεγονός ότι θα είναι μεγάλο παιδί πλέον. Θα βοηθούσε, ίσως, αν του αγοράζατε καινούρια εσώρουχα σε όμορφα χρώματα.

Εφόσον το παιδί έχει καθίσει αρκετές φορές στο δοχείο και τα έχει καταφέρει, έστω συμπτωματικά, δείξτε του εμπιστοσύνη και μην του φοράτε πλέον πάνες, ακόμα κι αν υπάρχει κίνδυνος να λερωθεί.

Υπενθυμίζετε συχνά ότι το δοχείο είναι στην τουαλέτα και ότι, όταν θελήσει, μπορεί μόνο του να καθίσει εκεί για λίγο. Αν έχει περάσει αρκετή ώρα χωρίς να έχει χρησιμοποιήσει το δοχείο, παροτρύνετέ το χωρίς όμως να το πιέζετε.

Ωστόσο, ακόμη κι όταν μάθει να χρησιμοποιεί το δοχείο, είναι εύκολο, στην αρχή τουλάχιστον, να ξεχνιέται και για αυτό πρέπει να δείχνετε κατανόηση. Είναι πράγματα που συμβαίνουν. Όταν π.χ., κάνει τα "κακά" στο πάτωμα ή στο χαλί, μαζέψτε τα και βάλτε τα στο δοχείο του. Με αυτό τον τρόπο καταλαβαίνει ότι για κάθε πράγμα υπάρχει η θέση του.

Εφόσον το παιδί έχει συνηθίσει στη χρήση του δοχείου, προτρέψτε το να κάθεται κανονικά στην τουαλέτα. Αφήστε το να κόψει μόνο του το χαρτί γελώντας με την πράξη του αυτή, ώστε να τη θεωρήσει κάτι αστείο.

Περιμένετε να περάσει λίγος καιρός μετά τις πρώτες επιτυχίες, προτού του αφαιρέσετε την πάνα κατά τη διάρκεια του βραδινού ύπνου. Όταν είναι στεγνή η πάνα του παιδιού το πρωί αποτελεί θετική ένδειξη. Τότε μπορείτε να του πείτε: "θα ήθελες απόψε να μην τη βάλουμε;". Αποφασίζετε ανάλογα με την απάντηση που θα σας δώσει.

Μην ξεχνάτε να το επαινείτε σε κάθε επιτυχία του, αλλά και να είσαστε ανεκτική με τις αναμενόμενες ατυχίες.

Τι θα πρέπει ν' αποφεύγετε

Να παρουσιάζετε το δοχείο στο παιδί πριν από τα δύο του χρόνια.

Να το υποχρεώνετε να κάθεται πολλή ώρα στο δοχείο μέχρι "να τα κάνει". Είναι πολύ πιθανό να αντιδράσει αρνητικά και ίσως αναπτύξει απέχθεια για αυτό. Όσο χρωματιστό και χαρούμενο να είναι, είναι πιθανό να μην εκτιμήσει καθόλου τη χρήση του. Η επιβολή φέρνει άρνηση, η άρνηση προκαλεί συγκράτηση και η συγκράτηση δυσκοιλιότητα. Αυτή η ψυχοσωματική αντίδραση σημαίνει σκληρά κόπρανα και συνεπώς πόνο και άρνηση.

Ένας φαύλος κύκλος.

Να αποδοκιμάζετε ή να απειλείτε τα παιδί, αν έχει λερώσει το εσώρουχό του.

Να αδειάζετε αμέσως το περιεχόμενο του δοχείου. Το παιδί είναι υπερήφανο για το περιεχόμενό του, το οποίο του ανήκει.

Να δείχνετε δυσφορία ή αηδία με τις κενώσεις του. Μπορεί, για παράδειγμα, σε μια έκρηξη γενναιοδωρίας το παιδί να σας προσφέρει το περιεχόμενο του δοχείου του σαν να ήταν μια ζωγραφιά του.

Να συζητάτε μπροστά του για την πρόοδό του στο συγκεκριμένο θέμα με συγγενείς ή φίλους.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Tελευταία οι γονείς δείχνουν ολοένα και περισσότερο ενδιαφέρον για το τι μπορεί να συμβολίζουν τα σχέδια των παιδιών τους. Έχει γίνει πια γνωστό ότι το παιδικό σχέδιο αποτελεί ένα μέσο γνωριμίας αλλά και προσέγγισης με το μαγικό κόσμο των παιδιών. Mας δίνεται η ευκαιρία να επικοινωνήσουμε μαζί του αλλά και να διαπιστώσουμε το πώς αισθάνεται.

Πιο συγκεκριμένα, το παιδί ζωγραφίζοντας διάφορα απλοϊκά για μας σύμβολα, όπως τον ήλιο, το σπίτι, το δέντρο, τον άνθρωπο κ.ά, στέλνει τα μηνύματά του, εκφράζει τις απορίες, τα ερωτήματά του και τους προβληματισμούς του, πράγματα που καλούμαστε να αποκωδικοποιήσουμε.

H αξία, λοιπόν, του σχεδίου είναι αναμφισβήτητη και αποτελεί πολύτιμο «εργαλείο» των ειδικών στο διαγνωστικό και θεραπευτικό τομέα. O τρόπος, όμως, με τον οποίο το παιδί θα ιχνογραφήσει, δεν είναι δεδομένος. Είναι μια διαδικασία που κατακτά σταδιακά.

Aπό τη στιγμή που μαθαίνει να βαδίζει, κάνει τις πρώτες σχεδιαστικές απόπειρές του, που είναι οι γνωστές στους περισσότερους γονείς ως «μουντζούρες». Tο ίδιο αισθάνεται μεγάλη ικανοποίηση από το κατόρθωμά του και το επαναλαμβάνει διαρκώς. Eνώ βελτιώνεται η κινητικότητά του, προσπαθεί να φτιάξει τον κύκλο ή ένα υποτιθέμενο σπίτι ή δένδρο, που για μας μπορεί να είναι «ακαταλαβίστικο», για το ίδιο όμως είναι απόλυτα κατανοητό.

Περίπου στα 3 χρόνια του, καταφέρνει να σχεδιάσει τον άνθρωπο, ενώ από τα 4 χρόνια, τα θέματα των σχεδίων του εμπλουτίζονται, γιατί απεικονίζει όχι μόνο αυτό που βλέπει, αλλά κι αυτό που ξέρει, ιδιαίτερα αν ακολουθεί συστηματική προσχολική εκπαίδευση. Έτσι μας επιτρέπεται να παρατηρήσουμε την εξέλιξή του. Eξάλλου, σε αυτή την ηλικία (4-6), παρατηρείται η μεγαλύτερη παραγωγή σχεδίων. Aπό τα 9 χρόνια το παιδί αναπαριστά όσο το δυνατόν πιο πιστά αυτό που βλέπει, δίνοντας σημασία στις λεπτομέρειες. Mπαίνοντας στην εφηβεία το ιχνογράφημα έρχεται δεύτερο, μια και προτιμά άλλους τρόπους έκφρασης.

Tα θέματα που επιλέγουν τα παιδιά εξαρτώνται από το βαθμό ωριμότητάς τους, το φύλο τους, τα βιώματά τους και άλλους παράγοντες. 

https://www.akappatou.gr/index.php

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή