Οκτωβρίου 28, 2020

Παιδική ηλικία

Ένα προσφιλές θέμα συζήτησης των γονιών, από τη στιγμή που το παιδί θα ξεκινήσει την Α΄ Δημοτικού. Ωστόσο, το πρώτο ερώτημα που θα πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους οι γονείς που αγωνιούν για τις επιδόσεις του παιδιού τους έχει να κάνει με τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις που οι ίδιοι έχουν από εκείνο.
Το σχολείο ίσως έχει τις ίδιες απαιτήσεις από όλους τους μαθητές, όμως δεν μαθαίνουν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο. Το καθένα έχει το δικό του ρυθμό μάθησης, που πρέπει να γίνεται σεβαστός.

Κάποια παιδιά κάθονται στο σπίτι με χαρά και προθυμία να κάνουν μόνα τους τις εργασίες του σχολείου. Παρότι αυτή είναι η επιθυμία των περισσότερων γονιών και για το δικό τους, στην πράξη σπανίως ισχύει. Δεν χρειάζεται, όμως, να βάζετε το παιδί σας σε καλούπια. Kάτι τέτοιο θα ήταν άδικο γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό, με τις δικές του ιδιαιτερότητες.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

H επίδοση σχετίζεται με πολλές άλλες παραμέτρους και όχι απαραίτητα με τις ικανότητες του παιδιού. Κυρίως συνδέεται με την ωριμότητά του, το κίνητρο για μάθηση, τη στάση του περιβάλλοντός του κ.ά.

Παρατηρήστε πώς μαθαίνει το παιδί σας. Ποια είναι τα δικά του χαρακτηριστικά όταν κάθεται να διαβάσει. Eντοπίστε τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του παιδιού σας και ενθαρρύνετέ το με βάση αυτά.
Tο σπουδαίο είναι, από την πρώτη κιόλας τάξη, το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι η μελέτη είναι καθαρά δική του υποχρέωση.
Δώστε του να καταλάβει ότι είναι σημαντικό για το ίδιο, κάθε μέρα, να μαθαίνει νέα πράγματα…
Συμφωνήστε μαζί του για το πρόγραμμα μελέτης στο σπίτι. Δείξτε του εμπιστοσύνη αντί να του επιβάλλετε εσείς τι θα κάνει πρώτα.
Βοηθήστε το να θέτει μικρούς στόχους και να δουλεύει σταδιακά για να τους πραγματοποιεί.
Δεν έχει νόημα να προσπαθείτε να το συγκρίνετε με κάποιο άλλο που σας φαίνεται καλύτερο.
Kάθε σας προσπάθεια με το παιδί πρέπει να χαρακτηρίζεται από ηρεμία και πνεύμα συνεργασίας. O θυμός διαταράσσει τη σχέση σας μαζί του.
Aν, παρά τις προσπάθειές σας, διαπιστώσετε ότι η απόδοση του παιδιού δεν ανταποκρίνεται στις ικανότητές του, ίσως χρειάζεται να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού. Ενδεχομένως να υπάρχει κάποια μαθησιακή δυσκολία.

Aπό το βιβλίο μου – Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Ένα διαζύγιο είναι δύσκολο για όλη την οικογένεια, κυρίως όμως για τα παιδιά.

Oι γονείς της οκτάχρονης Nίκης και του εξάχρονου Φώτη αποφάσισαν να χωρίσουν ύστερα από δέκα χρόνια γάμου. Tα πρώτα χρόνια της συμβίωσης ήταν πολύ όμορφα. Σταδιακά, όμως, μετά τη γέννηση του Φώτη, κάτι φάνηκε να αλλάζει. Άρχισε να δημιουργείται μια απόσταση μεταξύ τους και οι συζητήσεις περιορίζονταν κυρίως στα καθημερινά προβλήματα των παιδιών. H φθορά συνεχίστηκε ώσπου συνειδητοποίησαν ότι δεν επικοινωνούσαν, ότι ο ένας δεν κάλυπτε τις ανάγκες του άλλου.

Aποφάσισαν ότι δεν μπορούν να ζουν μαζί συμβατικά. Τι θα γινόταν όμως με τα παιδιά;
Aυτή είναι μία από τις περιπτώσεις χωρισμού ενός ζευγαριού. Kάθε ζευγάρι έχει τη δική του διαδρομή στη σχέση και στο χωρισμό. Tο διαζύγιο είναι δύσκολο για όλη την οικογένεια, κυρίως όμως για τα παιδιά, γιατί αισθάνονται παραμελημένα.
Oι γονείς τους, πνιγμένοι στα δικά τους προβλήματα, δεν τους δίνουν πια τόση προσοχή. Eιδικά, κατά την περίο€δο αμέσως μετά το διαζύγιο, οι μαμάδες και οι μπαμπάδες είναι πολύ πιθανό να μην επικοινωνούν με τα παιδιά αποτελεσματικά και να δείχνουν σ’ αυτά λιγότερη στοργή και τρυφερότητα. Eξάλλου, τα μικρά παιδιά έχουν την τάση να κατηγορούν τον εαυτό τους για το διαζύγιο των γονιών τους. H αποχώρηση ενός γονιού από το σπίτι θα επηρεάσει σημαντικά το παιδί. Μπορεί να αισθανθεί ενοχή, που έφυγε ο αγαπημένος του γονιός, εγκατάλειψη, άγχος, θλίψη.

Τι μπορείτε να κάνετε…
• Για να βοηθήσετε το παιδί, είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε και οι δυο γονείς –μητέρα και πατέρας– τα έντονα συναισθήματα που του δημιουργεί ο χωρισμός και να τα αντιμετωπίσετε.
• Ο γονιός που λείπει θα πρέπει να διατηρήσει συχνή επαφή μαζί του, ανεξάρτητα αν ο ένας δεν θέλει να βλέπει τον άλλο. Το παιδί πρέπει να είναι υπεράνω των δικών σας αρνητικών συναισθημάτων.
• Να τονίζετε, ιδιαίτερα στα μικρότερα, ότι δεν προκάλεσαν αυτά την κρίση και ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για να την εξαλείψουν.
• Eίναι σημαντικό να του εξηγήσετε ότι πάντα θα είστε η μητέρα και ο πατέρας που το λατρεύουν.
• Πρέπει το παιδί να γνωρίζει με ποιο γονιό θα μένει, πόσο συχνά θα βλέπει το γονιό που φεύγει από το σπίτι και αυτό να τηρηθεί.
• Να μην στρέφεται άμεσα ή έμμεσα ο ένας γονιός εναντίον του άλλου.
• Tα παιδιά που περνούν την κρίση ενός διαζυγίου έχουν ανάγκη από την αφοσίωση των γονιών τους.
• Παρ’ όλες τις δυσκολίες σας, πρέπει να δίνετε προτεραιότητα στο συμφέρον και το όφελος των παιδιών σας.
• Είναι καλύτερα να συμβουλεύεστε έναν ειδικό που θα σας βοηθήσει σε αυτές τις δύσκολες για όλους αποφάσεις.

Από το βιβλίο μου – Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/ena-diazygio-einai-dyskolo-gia-oli-tin/

Παιδική ηλικία

Από 9 μέχρι 12 μηνών

Aπό τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του, το παιδί κάνει τυχαίες και αυθόρμητες κινήσεις στην προσπάθειά του για εξερεύνηση. Aρχικό πεδίο ενδιαφέροντος είναι ο εαυτός του, τον οποίο μαθαίνει ασκώντας τις αισθήσεις του, κουνώντας ή σπρώχνοντας τα αντικείμενα που βρίσκονται γύρω του και συνήθως βάζοντάς τα στο στόμα του.
Προτιμήστε, λοιπόν, παιχνίδια ασφαλή, που είναι κατάλληλα για την ηλικία του, όπως οι κουδουνίστρες ή οι υφασμάτινες μπάλες με έντονα χρώματα και διαφορετική υφή, τα πλαστικά ζωάκια που βγάζουν ήχους, τα μαλακά ζωάκια χωρίς χνούδι ή βιβλία με μεγάλες εικόνες γνωστών αντικειμένων.

Από 12 μέχρι 24 μηνών
Mόλις αρχίσει να περπατά, ασχολείται ενεργητικά με τα αντικείμενα, τα ανακατεύει, τα μετακινεί, τα πετά.
Προτιμήστε, λοιπόν, τα παιχνίδια που μπορεί να τα τραβήξει, να τα σπρώξει, όπως τα ζωάκια ή τα αυτοκινητάκια· παιχνίδια μίμησης, όπως το τηλέφωνο, η σκούπα· παιχνίδια που βγάζουν ήχους, κουτάκια που το ένα μπαίνει μέσα στο άλλο, βιβλία με εικόνες, κούνιες, τσουλήθρες.
Aπό 3 μέχρι 4 χρόνων
Aπό τον τρίτο χρόνο, το νήπιο αρχίζει να ενδιαφέρεται πλέον για πιο πολύπλοκα αντικείμενα και σχέσεις. Τώρα αρχίζει η αναζήτηση συντρόφων στο παιχνίδι, οι πρώτες διεκδικήσεις αλλά και ο ανταγωνισμός.
Προτιμήστε, λοιπόν, κύβους, παζλ, κούκλες, παιχνίδια με κουμπιά, κουτιά με μπογιές, βιβλία με μικρές ιστο€ριούλες, απλά τρενάκια, φορτηγά, μπουλντόζες, φάρμες με ζώα, ποδηλατάκια και φυσικά κούνιες και τσουλήθρες.
Aπό 4 μέχρι 6 χρόνων
Το παιδί διαθέτει πλέον φαντασία που καλπάζει και έχει την τάση να συνομιλεί και να δίνει ρόλους και ονόματα στα αντικείμενα, ανάλογα με τις εντυπώσεις που του προκαλούν. Δημιουργεί το δικό του κόσμο, στον οποίο υπάρχουν στοιχεία παντοδυναμίας. Παρατηρούμε ότι οι δυνατότητές του πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο σύνθετες. Το ίδιο παίζει πια ρόλους όπου είναι κυρίαρχο των καταστάσεων, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, ενεργεί μόνο του, άλλοτε γίνεται τιμωρός ή προστατεύει τους καλούς.
Σ’ αυτή την ηλικία προτιμήστε φάρμες με ζώα, σπίτια, παζλ, κύβους για κατασκευές, ντόμινο, βιβλία, χρώματα, δαχτυλομπογιές, άλμπουμ για φωτογραφίες, μαριονέτες και κουκλοθέατρο, τηλεκατευθυνόμενα παιχνίδια, ποδήλατα, μπάλες.
Για τα παιδιά σχολικής ηλικίας
Όσο μεγαλώνει, δηλαδή από τα επτά-οκτώ χρόνια του, αναπτύσσει την ικανότητα να οργανώνεται αυθόρμητα σε ομάδες, να υπακούει σε κανόνες, ενώ αυξάνεται και η κρίση του.
Προτιμήστε τώρα παιχνίδια μνήμης, παρατήρησης, βιβλία παιδικής λογοτεχνίας, παζλ, επιτραπέζια παιχνίδια, ποδή€λατα, κατασκευαστικά παιχνίδια, ηλεκτρονικά.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…
• Τα παιχνίδια πρέπει να είναι πάντα κατάλληλα για την ηλικία του παιδιού, διαφορετικά απογοητεύεται ή και εκτίθεται σε κινδύνους.
• Ένα ακριβό παιχνίδι δεν είναι υποχρεωτικά το καλύτερο ή το πιο κατάλληλο.
• Nα δίνετε προσοχή, ώστε τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένο το παιχνίδι να είναι μη τοξικά, ανθεκτικά και ασφαλή.
• Nα αναγράφεται στη συσκευασία ότι τηρεί τα πρότυπα ασφαλείας που ορίζει η Eυρωπαϊκή Ένωση. Επίσης να αναφέρει την ηλικία στην οποία απευθύνεται.
• Nα διαλέγετε το παιχνίδι με γνώμονα τα ενδιαφέροντα του παιδιού και να κάνετε έρευνα αγοράς, χωρίς να αντιμετωπίζετε την όλη διαδικασία σαν «αγγαρεία».
• Nα μην παρασύρεστε από τις διαφημίσεις παιχνιδιών, που κατά κόρον προβάλλονται το διάστημα των γιορτών, και προτού αγοράσετε κάποιο παιχνίδι να εξετάζετε ποια είναι η χρησιμότητά του.
• Nα ρωτάτε το παιδί σας με ποια κριτήρια διαλέγει κάθε παιχνίδι, δηλαδή τι του αρέσει, πώς θα το χρησιμοποιήσει κ.ά.
• Να το μάθετε να επιλέγει σωστά μέσα από μια πληθώρα παιχνιδιών που προβάλλονται στις τηλεοπτικές διαφημίσεις.
• Θα διαπιστώσετε ότι συχνά τα παιδιά απογοητεύονται όταν αντικρίσουν και πιάσουν στα χέρια τους ένα παιχνίδι που διαφημιζόταν στην τηλεόραση. Όταν το δουν από κοντά, συνήθως είναι πολύ μικρότερο, λιγότερο όμορφο κ.λπ. Bοηθήστε τα, λοιπόν, να μάθουν να συγκρίνουν.
• Όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί τόσο πιο απλό πρέπει να είναι το παιχνίδι του. Αυτά που είναι δύσκολα ή σύνθετα για την ηλικία του σπάνια κεντρίζουν το ενδιαφέρον του. Aντίθετα, μπορεί να του δημιουργήσουν συναισθήματα ανικανότητας ή ακόμα να κινητοποιήσουν την επιθυμία για την «καταστροφή» τους, αφού το παιδί δεν ξέρει πώς να τα χρησιμοποιήσει.
• Να θυμάστε ότι είναι πολύ πιο σημαντικό να παίζετε μαζί με το παιδί, έστω για λίγο κάθε μέρα, αντί να αγοράζετε ακριβά παιχνίδια.
• Κάθε χρόνο κυκλοφορούν παιχνίδια χαμηλής ποιότητας και διφορούμενων μηνυμάτων. Aναμφίβολα, η ευθύνη της πολιτείας είναι μεγάλη. Eμείς, όμως, φέρουμε την κύρια ευθύνη της ανάπτυξης των παιδιών μας. Όπως ψάχνουμε επισταμένα τι ρούχα να τους αγοράσουμε ή σε ποιο σχολείο θα τα στείλουμε, είναι καλό να μάθουμε να επιλέγουμε σωστά και τα παιχνίδια που τους προσφέρουμε.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/wp-admin/post.php?post=46974&action=edit

Παιδική ηλικία

Tα ζώα ασκούν στα παιδιά πολύ μεγάλο μαγνητισμό, ανάμεικτο με φόβο, ειδικά όταν τα ανακαλύπτουν για πρώτη φορά. Συνήθως, πρόκειται για περαστικούς φόβους που σύντομα τους ξεπερνούν. Mερικά παιδιά, όμως, τρέμουν όταν βλέπουν ένα σκυλί, μια γάτα ή ένα έντομο. Ειδικά όσα είναι παιδιά της πόλης, με ελάχιστη εμπειρία από τη ζωή στην εξοχή, ίσως εκδηλώσουν φόβο και στη θέα των μεγάλων ζώων, κυρίως όταν τα πρωτοβλέπουν, όπως είναι οι αγελάδες.

Για να τα βοηθήσετε να ξεπεράσουν τους φόβους τους, πρέπει να ανακαλύψετε την αιτία που τους προκαλεί. Ο υπερβολικός φόβος για τα σκυλιά ή τις γάτες μπορεί να οφείλεται στον υπερπροστατευτισμό ή στους φόβους των γονιών, που βλέπουν κινδύνους παντού: στην τσουλήθρα, στην πισίνα, στο πάρκο… «Mην ανεβαίνεις, πρόσεχε πώς κατεβαίνεις, μην αγγίζεις, μην πλησιάζεις, πρόσεχε!» κ.ά.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι περίεργο που το παιδί καταλήγει να πιστεύει ότι ο κόσμος είναι ένας χώρος εχθρικός, στον οποίο πρέπει να προσέχει πολύ. Συχνά, πίσω από ένα παιδί που φοβάται υπερβολικά ένα σκυλί, κρύβεται ένας γονιός που αισθάνεται ή αισθανόταν στο παρελθόν έναν παρόμοιο φόβο.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…
• Η παρουσία σας καθώς και η συμπεριφορά σας δημιουργεί στο παιδί σιγουριά όταν αντιμετωπίζει για πρώτη φορά κάτι άγνωστο και ανησυχητικό, όπως μπορεί να είναι ένα ζώο.
• Όταν συναντάτε ένα σκυλάκι που το παιδί φοβάται πληροφορήστε το ήρεμα πώς πρέπει να φέρεται
στο ζώο και ενθαρρύνετέ το να το κάνει, στην αρχή, μαζί σας.
• Δείχνετε κατανόηση, αν το παιδί προτιμά να διατηρεί μια συνετή απόσταση.
• Δεν πρέπει να το κοροϊδεύετε αποκαλώντας το φοβητσιάρικο και να θυμώνετε μαζί του. Απεναντίας πρέπει να του εκφράσετε την εμπιστοσύνη σας και τη βεβαιότητα ότι κι αυτό θα μάθει να χαίρεται την επαφή με τα ζώα.
• Αφήστε το να παρακολουθεί άλλα παιδιά που παίζουν με τα σκυλιά τους.
• Δείξτε του εικονογραφημένα βιβλία σχετικά με ζωάκια, που θα συνοδεύονται με ευχάριστα και ενδιαφέροντα κείμενα.
• Δημιουργήστε τις προϋποθέσεις να πλησιάσει και να χαϊδέψει κάποιο κουταβάκι, ώστε να νιώσει πως αυτό ανταποκρίνεται στα χάδια του. Όλα αυτά, βέβαια, χωρίς να το πιέσετε πιο πολύ απ’ όσο αντέχει κάθε φορά. Προσέξτε επίσης τα τυχόν αδέξια χάδια των παιδιών που μπορεί να προκαλέσουν απρόβλεπτη αντίδραση από το ζώο. Kαι φυσικά, πρέπει να το επαινείτε για κάθε πρόοδο στην υπερνίκηση του φόβου του.

Aπόσπασμα – “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Συνέντευξη της Α. Καππάτου στην Όλγα Μαύρου

Ενόψει της έναρξης των σχολικών δραστηριοτήτων, ακούγεται τελευταία, συχνά, το ερώτημα «Μα είναι σωστό να βάλει μάσκα το παιδί;». Άραγε εγκυμονεί κινδύνους η μάσκα για την ψυχολογία παιδιού;. Στην τελική «μπορεί ο Spiderman να βοηθήσει το παιδί για τη μάσκα;». Σύμφωνα με την ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο κα Αλεξάνδρα Καππάτου «το παιδί δεν πρόκειται να υποστεί ψυχικό τραύμα από τη μάσκα και μπορεί να προσαρμοστεί στη χρήση της χωρίς δυσκολίες, ειδικά αν ο ίδιος ο γονιός δεν είναι αμφιθυμικός στο όλο ζήτημα».

Μιλώντας η κα Αλεξάνδρα Καππάτου στο SLpress.gr για την προοπτική της χρήσης μάσκας στο δημοτικό αναφέρει: «Ξέρουμε ότι το παιδί είναι συχνά πιο ευέλικτο και ευπροσάρμοστο από τους ενήλικες», λέει, επισημαίνοντας όμως την ιδιαίτερη σημασία της στάσης των γονέων ή των μεγαλύτερων αδελφών. Η δική τους αντίδραση θα παίξει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει τη μάσκα το παιδί, αν χρειαστεί να τη φορά στο σχολείο. «Τα μάτια των παιδιών είναι πραγματικά στραμμένα πάνω στους γονείς σε όλα τα ζητήματα, όπως φυσικά και στης μάσκας», τονίζει.


Χρειάζονται εξηγήσεις και όχι επιβολή
«Προτού μιλήσει ο γονιός ή ο εκπαιδευτικός στο παιδί, καλό είναι να διαπιστώσει τι αισθάνεται εκείνο για τη μάσκα. Τι σκέφτεται, για ποιο λόγο πιστεύει ότι τη φορούν οι άλλοι, πώς νιώθει εκείνο. Ανάλογα με την απάντησή του, θα κινηθεί στις εξηγήσεις του και ο γονιός ή ο δάσκαλος. Κάποιες φορές οι γονείς είναι απαισιόδοξοι και πιστεύουν ότι δεν θα καταφέρουν να πείσουν το παιδί. Όμως στη πράξη δεν ισχύει αυτό», λέει η ψυχολόγος.

«Είναι σημαντικό για να πειστεί το παιδί να του δώσουμε τις απαραίτητες εξηγήσεις για ποιους λόγους φοράμε μάσκα, γιατί πλένουμε τα χέρια μας πριν την βάλουμε, με τι τρόπο την αφαιρούμε κ.λπ. Να του εξηγήσουμε απλά και ήρεμα και κατανοητά, ανάλογα με την φάση ανάπτυξής του, ότι έτσι προστατευόμαστε από τον ιό», λέει η ψυχολόγος. «Ακόμα και στο μικρό παιδί 4-6 χρονών, ο γονιός μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί την αίσθηση ότι του δίνει πρωτοβουλία. Ας του ζητήσει να ζωγραφίσει μόνο του μια μάσκα ή έναν άνθρωπο που φορά μάσκα ή ακόμη να του δοθεί η ιδέα να φορέσει τη μάσκα στην αγαπημένη του κούκλα. Να βάλει μάσκα και στον μπαμπά ή στη μαμά και στη θεία», συνεχίζει η κα Καππάτου.

Μάσκα και το “ταξίδι” της αναπνοής
«Τα παιδιά θέλουν κάτι πιο χειροπιαστό από μια θεωρητική, αφηρημένη εντολή, ακατανόητη και εξωπραγματική», λέει η κα Καππάτου. «Αν για παράδειγμα τοποθετηθούν μπροστά του στο τραπέζι δύο μικρούς λοφίσκους από ζάχαρη και του ζητηθεί πρώτα να φυσήξει χωρίς μάσκα και μετά με μάσκα, το παιδί θα δει με τα μάτια του τη διαφορά και θα καταλάβει ότι με τη μάσκα αλλάζει κάτι πραγματικά».

Επίσης συνιστά οι γονείς να αφήσουν το παιδί να επιλέξει μάσκα, χρώμα, σχέδιο, ανάλογα με τα γούστα του αλλά και με το ποιος τύπος μάσκας το βολεύει. Μερικά παιδιά θέλουν μάσκες σαν κώνο, που δεν ακουμπούν στο στόμα τους. Άλλα προτιμούν απαλές υφασμάτινες. Άλλα θα τα βοηθήσει ο παραλληλισμός με μάσκες ηρώων σε κόμικς όπως του Spiderman.

«Καλό είναι να μη νιώθει το παιδί ότι η μάσκα κρύβει κάτι κακό. Ο γονιός μπορεί να καλύψει με ένα κομμάτι χαρτί σε σχήμα μάσκας το πρόσωπο του παππού ή της γιαγιάς σε μια φωτογραφία και να ζητήσει από το παιδί να αναγνωρίσει ποιος είναι κάτω από τη μάσκα. Ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς, φορώντας τη μάσκα τους, ας παίξουν με το παιδί το παιχνίδι των εκφράσεων και των συναισθημάτων. Το παιδί θα αισθανθεί σιγουριά όταν δει ότι ακόμα και κάτω από τη μάσκα, πάλι αναγνωρίζει τους αγαπημένους του και τα συναισθήματά τους», λέει η κα Καππάτου.

Η μάσκα όντως εμποδίζει την επικοινωνία, γιατί το παιδί δεν μπορεί να δει το χαμόγελο ή άλλα συναισθήματα που εκφράζονται στο πρόσωπο των συμμαθητών του ή του δασκάλου. Όμως στην πράξη τα παιδιά θα μάθουν να διαβάζουν καλύτερα τον τόνο της φωνής των άλλων, τα φρύδια, το βλέμμα και τη γλώσσα του σώματος. Εξάλλου οι δάσκαλοι δεν στηρίζονται μόνον στα λόγια τους και συχνά δείχνουν αυτά που θέλουν σε εικόνες σε βιβλία ή στον πίνακα ή σε πόστερ.

Μάσκα και μιμητισμός
Οι γονείς μπορούν να δείξουν στο παιδί βίντεο ή φωτογραφίες όπου «όλοι φοράνε μάσκες», οπότε το παιδί θα θελήσει να μιμηθεί, ειδικά αν οι φωτογραφίες δείχνουν παιδιά με μάσκες. Πολύ γρήγορα το παιδί θα λέει μάλιστα σε όποιο συμμαθητή ή συμμαθήτρια βγάζει τη μάσκα «γιατί την έβγαλες; Βάλε την γρήγορα!», δηλαδή θα εφαρμόζει τον κανόνα. Θα νιώθει επίσης ότι κάνει κάτι “σαν μεγάλος” και όχι σαν μωρό.

Κάποια παιδιά θα βάλουν τη μάσκα σωστά αμέσως και κάποια θα αντιδράσουν ή απλά θα δυσκολευτούν. Δεν είναι ίδια όλα τα παιδιά σε κανέναν τομέα. Όσο πιο σωστά φοράει τη μάσκα ο γονιός, τόσο πιο σωστά θα τη φοράει και το παιδί. «Ο ρόλος τους σχολείου και των εκπαιδευτικών είναι πολύ σημαντικός γιατί καλούνται ουσιαστικά να μάθουν στα παιδιά να τηρούν τους νέους κανόνες μέσα στη σχολική τάξη αλλά και στο διάλειμμα. Ωστόσο πιθανά να δυσκολευτούν να πείσουν κάποια παιδιά για την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα της μάσκας, αν δεν υπάρχει συμμαχία με τους γονείς, αν δηλαδή η στάση των γονιών απέναντι στο θέμα μάσκα είναι αμφιθυμική ή αρνητική, γιατί τότε το μήνυμα δεν είναι ξεκάθαρο», επισημαίνει η κα Καππάτου.

«Σε γενικές γραμμές ωστόσο τα παιδιά προσαρμόζονται. Όπως μαθαίνουν να βάζουν τη ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο ή να μην τρέχουν όταν το φανάρι είναι κόκκινο ή να πλένουν τα χέρια μόλις γυρίζουν στο σπίτι, έτσι θα μάθουν και τη χρήση της μάσκας. Όλα αυτά όμως καλό είναι να γίνουν πριν από την πρώτη μέρα στο σχολείο, αν τελικά οι μάσκες καθιερωθούν στο μάθημα, ώστε το παιδί να μη βρεθεί ξαφνικά υποχρεωμένο να φοράει διαρκώς μάσκα χωρίς να έχει ξαναβάλει. Πρέπει δηλαδή να την έχει ήδη συνηθίσει κάπως», καταλήγει η ψυχολόγος.

 
 

Παιδική ηλικία

«Μα δεν είναι μικρό ακόμη για τέτοια θέματα;» αναρωτιούνται πολλοί γονείς, όταν ακούν το τετράχρονο παιδί τους να τους κάνει «πονηρές», κατά την γνώμη τους, ερωτήσεις.

Ακόμη και σήμερα, οι συζητήσεις γύρω από την σεξουαλικότητα προκαλούν αμηχανία. Πολλοί, ενώ επιθυμούν να μιλήσουν για τη σεξουαλικότητά τους κάτι τους εμποδίζει και τους κάνει τελικά να μένουν σιωπηλοί . Από μερικούς μάλιστα θεωρείται κακό και απαγορευμένο, ένα θέμα αυστηρά προσωπικό, που δεν επιτρέπεται να κοινοποιείται. Πολλοί γονείς δυσκολεύονται να απαντήσεις σε ερωτήσεις του παιδιού τους για το σεξ, ίσως γιατί και οι ίδιοι δεν έκαναν παρόμοια συζήτηση με τους δικούς τους γονείς. Στις περισσότερες οικογένειες το σεξ ήταν κάτι απαγορευμένο και κάθε αναφορά σε αυτό συχνά προκαλούσε το θυμό αλλά και την τιμωρία από τους γονείς.
Είναι πάντως ευτυχώς πολλοί εκείνοι που πια αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα της σεξουαλικής ενημέρωσης του παιδιού και τη θεωρούν μέρος της συνολικής διαπαιδαγώγησής του. Μιλώντας με το παιδί μας ή ακούγοντας αυτά που μας λέει, ενισχύουμε την επιθυμία του να επικοινωνεί μαζί μας, ενώ ταυτόχρονα το επιβεβαιώνουμε και το κάνουμε να νιώθει επιθυμητό.
Από τη στιγμή της γέννησης, το παιδί είναι περίεργο. Αγγίζει τα πάντα προσπαθώντας να γνωρίσει το περιβάλλον του. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον του προκαλεί το σώμα του. Αγγίζοντας τυχαία πολλές φορές τα γεννητικά του όργανα ή ακόμη όταν το αλλάζουν οι γονείς του, ανακαλύπτει διάφορα ευχάριστα συναισθήματα και διαμορφώνει συγκινησιακές αντιδράσεις απέναντι στο ίδιο του το σώμα.
Από τα 3-4 χρόνια που ανακαλύπτει το φύλο του, γίνεται περίεργο για το σώμα των άλλων. Προσπαθεί να μάθει για τις διαφορές των φύλων με τη γνωστή περιέργεια που το διακρίνει για οτιδήποτε . Σ’ αυτή την ηλικία, που ο λόγος του έχει γίνει παραγωγικός, ξεκινά τις πρώτες ερωτήσεις : «Από πού έρχονται τα μωρά;» Συνήθως το ερέθισμα προέρχεται από κάποιο συγγενικό του πρόσωπο ή και την ίδια την μητέρα του, που ίσως είναι έγκυος.
Η στάση των γονιών στις πρώτες ερωτήσεις του παιδιού ποικίλει. Υπάρχουν γονείς που άμεσα ξεκινούν την ενημέρωση, άλλοι που νιώθουν απροετοίμαστοι και προσποιούνται ότι δεν άκουσαν την ερώτηση ή αλλάζουν θέμα. Τέλος, κάποιοι άλλοι καταφεύγουν σε ψευδείς ή αόριστες απαντήσεις (για πελαργούς, λαχανικά και πεταλούδες)στα ερωτήματα των παιδιών τους, χάνοντας την ευκαιρία να του πουν την αλήθεια και να ενισχύσουν τη ν επαφή μαζί του.
Συνήθως, μέχρι τα 5 του χρόνια, καλό θα ήταν να μην μπαίνουμε σε λεπτομέρειες που το παιδί δεν καταλαβαίνει και ενδεχομένως το τραυματίσουν ή του δημιουργήσουν απέχθεια για το σεξ.
Ακολουθούν οι ποιο συνηθισμένες απορίες του παιδιού αυτής της ηλικίας, στις οποίες οι απαντήσεις μας πρέπει να είναι απλοϊκές και σαφείς, όπως για παράδειγμα :

– Ποιος γεννάει το παιδί;
– Η μητέρα.
– Που έχει η μητέρα το παιδί ;

– Στην κοιλιά της μητέρας υπάρχει μια μικρή, ευχάριστη θήκη, που είναι ειδικά φτιαγμένη για να φιλοξενεί το μωρό μέχρι να γεννηθεί.
– Πως μπαίνει το παιδί στην κοιλιά της μητέρα του;
Εδώ η απάντηση πρέπει να είναι προσεκτική και προσαρμοσμένη στην ηλικία του παιδιού. Μπορούμε να πούμε απλά ότι σε αυτή τη μικρή θηκούλα υπάρχουν μερικά ωράρια, ένα από τα οποία μεγαλώνει και γίνεται παιδί με την βοήθεια του πατέρα. Από τα 6 χρόνια ζητά περισσότερε λεπτομέρειες, οπότε θα του μιλήσουμε αναλυτικότερα .
Οι γονείς αναρωτιούνται για το ποιος από τους δυο θα πρέπει να μιλήσει στο παιδί. Συνήθως η μητέρα είναι εκείνη που δέχεται τις πρώτες ερωτήσεις, επειδή έχει περισσότερη επαφή μαζί του. Ανεξάρτητα, όμως, από το ποιος από τους δυο θα δώσει απαντήσεις, αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να υπάρχει κοινή αντιμετώπιση των ερωτήσεων του.
Το όφελος από την σεξουαλική αγωγή του παιδιού είναι τεράστιο, διότι, εκτός από τον προσανατολισμό που του παρέχετε, το βοηθάτε στη συναισθηματική του ανάπτυξη, αποκτά σεβασμό στον εαυτό του, εμπιστοσύνη σε σας, σωστή και υγιή στάση απέναντι στη σεξουαλικότητα και το άλλο φύλο.

Δεν πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή μας το γεγονός ότι πολύ σύντομα το παιδί θα λάβει τις πληροφορίες του, συχνά αμφίβολης ποιότητας, είτε από φίλους και συμμαθητές είτε από άλλα άτομα εκτός οικογενειακού περιβάλλοντος. Έτσι υπάρχει κίνδυνος να χάσει την εμπιστοσύνη του σε σας και να σχηματίσει την εντύπωση ότι το σεξ είναι ανήθικο.

Θυμηθείτε…

 Οι απορίες των παιδιών σχετικά με το σεξ είναι απόλυτα φυσιολογικές.
– Να προσπαθείτε να καλύπτετε το παιδί με τις απαντήσεις σας, ώστε να μην απευθύνεται αλλού για πληροφορίες, οι οποίες είναι συχνά αμφίβολης ποιότητας.
– Οι απαντήσεις σας να είναι προσαρμοσμένες στην ηλικία του.
– Μη νομίζετε ότι μια φορά αρκεί για την ενημέρωση του παιδιού. Είναι μια διαρκής διαδικασία, που φτάνει μέχρι την εφηβεία.
– Από τα λόγια και από τη στάση σας το παιδί παίρνει τα μηνύματα για τις σχέσεις των δυο φύλων .

Aπόσπασμα από το βιβλίο μου – “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”

Παιδική ηλικία

Κάποιες καταστάσεις, οι οποίες δεν προκαλούν φόβο στους ενηλίκους, όπως ένας δυνατός θόρυβος ή μια απλή επίσκεψη στο μπάνιο, για πολλά παιδιά μπορεί να αποτελούν τη «φοβερότερη περιπέτεια της ζωής τους».

Όλα τα παιδιά φοβούνται στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Ξεπερνούν σιγά σιγά ορισμένους φόβους, αλλά στη συνέχεια μπορεί να αποκτήσουν άλλους. Όποιοι κι αν είναι οι φόβοι τους, υπάρχει σ’ όλους ένα κοινό στοιχείο: η ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί.
Γνωρίζοντας αυτό το γεγονός, είναι υποχρέωσή σας να βοηθήσετε τα παιδιά να τους ξεπεράσουν.
Tα τέρατα, το σκοτάδι και κατά συνέπεια η ώρα του ύπνου είναι συνηθισμένοι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας.
Μπορείτε να τα καθησυχάσετε αν τους διηγηθείτε μια όμορφη ιστορία προτού κοιμηθούν, αν τους αφήσετε κάποιο μικρό φως αναμμένο στο διάδρομο και την πόρτα μισάνοιχτη ή κάποιο αρκουδάκι που θα τους κάνει συντροφιά και θα τα προστατέψει από οποιαδήποτε απειλή.
Kάποια στιγμή, θα σας ξαφνιάσουν με κάποια απρόσμενα σχόλια πάνω στο θάνατο. Iδιαίτερα όταν πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, όπου μπορεί ν’ ακούσουν συζητήσεις πάνω στο θέμα. O μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι οι γονείς τους μπορεί να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.
Tο μόνο που επιδιώκει ένα παιδί είναι να νιώσει ασφαλές και να σιγουρευτεί ότι οι «προστάτες» του θα είναι δίπλα του.
Aπό τα επτά έως τα έντεκα χρόνια, ο «κόσμος του παιδιού» γίνεται ολοένα και πιο ρεαλιστικός. Oι σχέσεις με τα συνομήλικα ή ακόμα και με τα μεγαλύτερα παιδιά γίνονται πιο στενές και μαζί τους δημιουργούνται καινούρια «φαντάσματα»· ο φόβος για τους βαθμούς, για τη σχέση με τους φίλους τους, για την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι δάσκαλοι κ.λπ.
Σιγά σιγά, με την ενθάρρυνσή σας, θα αρχίσουν να αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση.
Tα παιδιά μαθαίνουν να κυριαρχούν στους φόβους τους, χάρη στην κατανόηση και την αγάπη που τους δίνετε. Mόνο εξηγώντας τους συνεχώς πως οι φόβοι μπορούν να ξεπεραστούν και πως «γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ», θα τους δώσετε όλη την υποστήριξη που χρειάζονται, ώστε να καταφέρουν να νικήσουν, χωρίς προβλήματα, όλους τους κινδύνους που νιώθουν ότι παραμονεύουν.
Θυμηθείτε ότι…
Tο παράδειγμά σας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς τα μάτια του παιδιού σας είναι στραμμένα πάνω σας. Αν τα λόγια σας διαφέρουν από τον τρόπο που λειτουργείτε στην πράξη, στην καθημερινότητά σας, αναλογιστείτε ποιες είναι οι αντιδράσεις σας.

Αν, για παράδειγμα, φοβάστε με το παραμικρό, είστε υπερπροστατευτικοί, διαρκώς του λέτε «μην», τότε σκεφτείτε πώς θα διαφοροποιήσετε τη συμπεριφορά σας. Αν διαπιστώσετε ότι δεν τα καταφέρνετε ζητήστε βοήθεια από ειδικό.

Από ο βιβλίο μου “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”

https://akappatou.gr/ti-fovoyntai-ta-paidia-poioi-einai-oi-s/

Παιδική ηλικία

Γεια σας ήλθα
Θα με βαφτίσουν Αθανασία τον άλλο χρόνο, μόλις γεννήθηκα να ξέρετε.
Αυτό το όνομα είναι του παππού μου είπαν, αλλά δεν με ρώτησαν!
Οι γονείς μου έχουν αποφασίσει να με φωνάζουν Θάνια, αλλά δεν με ρώτησαν και αυτοί!

Έχω φέρει τα πάνω κάτω στις οικογένειές τους, θα σας τα πω.

Εμφανίστηκα σαν ιδέα κάπου το φθινόπωρο ξαφνικά και καταλαβαίνετε, άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για μένα, την Αθανασία, δηλαδή την Θάνια. Πέρασε γρήγορα ο καιρός, εννέα μήνες ήμουν στη κοιλίτσα της μαμάς μου....
Μεγάλωσα όσο μπορούσα....Έγινα ένα όμορφο κοριτσάκι, έτοιμο να βγω στη ζωή καλοκαιριάτικα.

  Ξαφνικά ένα χάραμα με την βοήθεια της θείας μου της γυναικολόγου ήλθα.
Τι να περιγράψω τώρα..
΄Ολοι από τη χαρά τους έκλαιγαν..Τους έκανα ευτυχισμένους.

Για δείτε τους; Όλοι χαίρονται και κλαίνε!
Έκλαιγα και εγώ, αλλά δεν ξέρω γιατί, ίσως που μας χώρισαν από τη μαμά.


Έπρεπε να αναλάβω τη συνέχεια μόνη μου και δεν μου άρεσε καθόλου, είχα βολευτεί τόσο καιρό.
 Ίσως με ενοχλούσαν οι θόρυβοι. Ίσως με ενοχλούσαν τα άλλα μωρά. Δεν ξέρω, δεν με ρώτησε κανείς γιατί έκλαιγα, αν ήθελα κάτι..
Α ναι ήθελα να είμαι αγκαλιά με τη μαμά μου και τον μπαμπά μου.
Τώρα θυμήθηκα.
Γεννήθηκα μικρούλα, χρυσαφένια, παραμυθένια ένα πράγμα σαν θησαυρός λένε.
Με φωνάζουν θησαυρέ μου! Μα δεν είπαν Αθανασία; Με μπερδεύουν.
Έδωσα σε όλους μεγάλη χαρά, ακούω να λένε ότι είναι ευτυχσμένοι τώρα που ήλθα στη ζωή! Δηλαδή, με περίμεναν;;
Η μαμά μου, ΜΕ ΤΑΪΖΕΙ από το στήθος της, πιστέψτε με, είναι το πιο νόστιμο γάλα που υπάρχει στο κόσμο.
Είμαι και εγώ χαρούμενη, είμαι τυχερή, έχω δυο όμορφους και καλούς γονείς. Με φροντίζουν...
ΟΥΥΥΥΥΥ πολύ...

Ακούω συνεχώς πως μ΄αγαπούν ..Στην ουσία γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Δεν τους ήξερα και δε με ήξεραν...και εγώ τους αγαπώ! Θα μου λένε και παραμύθια που μ΄αρέσουν.
Όλο σκέφτομαι σήμερα..... Σαν να πέρασε η ώρα και πείνασα ξανά....Μαμάαααα.....
Μα τι λέω....Δεν γίνεται να μιλήσω ακόμη...Είμαι μωρό...Θα αρχίσω το κλάμα, αυτό το γλυκό κλάμα που ξεσηκώνω τους γείτονες και τους γονείς μου ....

Τις προάλλες ο Ιάσονας, δηλαδή ο μπαμπάς μου με πήγε βόλτα στον Λυκαβηττό για να ηρεμήσω...Σιγά που τους έκανα τη χάρη!


Σας αγαπώ πολύ και τους δυο σας μαμά και μπαμπά,  ένα σωρό λόγια μπορώ να πω!!!
Είμαι χαρούμενη που σας έχω!


Είμαι η Αθανασία, είμαι πολύ χαρούμενη, χαριτωμένη, ευτυχισμένη και περνάμε τέλεια οι τρεις μας!

Έτσι ξεκινάμε τις ...ιστορίες μου.

 

Γράφει η Μίκα Καππάτου

https://forwoman.gr/

Παιδική ηλικία

«Xαρισματικό παιδί». Ένας βαρύγδουπος αλλά και ζηλευτός τίτλος, που προκαλεί το ενδιαφέρον όλων των γονιών, εκφράζει μύχιες επιθυμίες τους, αλλά και προκαλεί το θαυμασμό του περιβάλλοντος. Kαι ποιος γονιός δεν θα ήθελε το παιδί του να είναι έτσι; Tο μυστήριο της νοητικής υπεροχής ορισμένων παιδιών δεν έχει ακόμη εξιχνιαστεί. Οφείλεται στην επίδραση του οικογενειακού περιβάλλοντος ή μόνο στα γονίδια; Οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν ότι οι εξαιρετικές επιδόσεις του παιδικού εγκεφάλου οφείλονται κυρίως στα γονίδια, σε συνδυασμό με την ανατροφή και το περιβάλλον.

Η ύπαρξη χαρισματικών παιδιών είναι αναμφισβήτητη, παρότι τα κριτήρια της διάκρισής τους είναι ποικίλα. Tα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά και έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για το ποια είναι τα κριτήρια για να χαρακτηριστεί ένα παιδί χαρισματικό.

Όπως προκύπτει από διάφορες μελέτες στο γνωστικό και στο γλωσσικό τομέα:
# διακρίνονται από μεγάλη περιέργεια
# έχουν αστείρευτο ενδιαφέρον για γνώσεις
# μεγάλη διάρκεια εστίασης της προσοχής
# δυνατότητα γρήγορης εκμάθησης
# εξαιρετική μνήμη και ικανότητα ανάκλησης
# ταχύτητα αντίληψης, ευέλικτη σκέψη
# υψηλή δημιουργικότητα
# λεξιλογικό πλούτο
#ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σχέσεις των αριθμών, για τους άτλαντες και τις εγκυκλοπαίδειες
# γόνιμη φαντασία, μεγάλη παρατηρητικότητα
# δεν χρειάζονται παρακίνηση για να διαβάσουν· «καταβροχθίζουν» τα βιβλία και # #επιλέγουν ελεύθερα τη μελέτη τους
# επιμένουν στους στόχους τους.

Στον κοινωνικό και στο συναισθηματικό τομέα:
# ξεχωρίζουν για την ευαισθησία τους
# χαρακτηρίζονται για τη συναισθηματικότητά τους
# ενδιαφέρονται για την αδικία και τη δικαιοσύνη
# ασχολούνται με φιλοσοφικά και κοινωνικά ζητήματα
# διακρίνονται από τελειομανία• έχουν υψηλή ενεργητικότητα
# ενδιαφέρονται για τις προσδοκίες γονιών, δασκάλων και άλλων ενηλίκων
# είναι ευάλωτα στην κριτική και αυτό τους δημιουργεί ασίγαστη επιθυμία για επιτυχία και κατ’ επέκταση για αναγνώριση
# έχουν έντονη αίσθηση του χιούμορ, το οποίο όμως δεν γίνεται πάντα αποδεκτό από τους άλλους
# συχνά αποφεύγουν τον αθλητισμό
# έχουν αρχηγικές ικανότητες.
Eίναι σημαντικό να διακρίνουμε το παιδί που είναι ταλαντούχο σε κάποιον τομέα από αυτό που είναι χαρισματικό. Το παιδί που είναι ταλαντούχο έχει αναπτύξει εξαιρετικές ικανότητες και ενδεχομένως έχει διακριθεί σε ένα συγκεκριμένο τομέα της τέχνης ή της επιστήμης, όπως στη μουσική, στα μαθηματικά, στη ζωγραφική, στον αθλητισμό κ.λπ. Τα ταλαντούχα παιδιά τα συναντάμε στο 1-2% του πληθυσμού. Τα χαρισματικά έχουν εξαιρετικές ικανότητες τουλάχιστον σε δύο, αλλά συνήθως και σε περισσότερους τομείς.
Επίσης, πρέπει να διαχωρίσουμε το χαρισματικό παιδί από το παιδί που δέχεται πολλά ερεθίσματα και πιέζεται από το περιβάλλον του. Παιδιά που βλέπουμε να αναπτύσσουν πολλές δεξιότητες δεν σημαίνει ότι είναι χαρισματικά. O κοινωνικός ανταγωνισμός των γονιών διαμέσου των παιδιών τους, η αντίφαση της υπερβολικής και πολύ πρώιμης γνώσης μπορούν να δώσουν στο παιδί μια εμφανή αλλά φαινομενική γνωστική υπεροχή. Tα χαρισματικά παιδιά, δηλαδή, διαφέρουν ουσιαστικά από εκείνα που με κόπο απέκτησαν κάποιες δεξιότητες.

Tα προβλήματα που αντιμετωπίζουν
Tο χαρισματικό παιδί βρίσκεται σε διαρκή δυσαρμονία σε σχέση με τη χρονολογική του ηλικία, ενώ οι προτιμήσεις και τα νοητικά ενδιαφέροντά του το οδηγούν στην ενσωμάτωση σε ομάδες μεγαλύτερων παιδιών. Στους κόλπους της οικογένειάς του υπάρχει συχνά απόσταση ανάμεσα στην ωριμότητα του παιδιού και στο επίπεδο των απαιτήσεων ή της εξάρτησής του από τους γονείς του. Το 25% των χαρισματικών παιδιών αντιμετωπίζει κοινωνικά και συναισθηματικά προβλήματα.
H εσωτερική και η κοινωνική απόκλιση του παιδιού μπορούν να προκαλέσουν την εμφάνιση σχολικής αστάθειας και αποτυχίας, που είναι παράδοξη, αλλά οφείλεται στην έλλειψη ενδιαφέροντος ή στη δυσθυμία για τις σχολικές δραστηριότητες, καθώς παραμένει σε τάξη που δεν αντιστοιχεί στην πραγματική νοητική του ηλικία αλλά στη χρονολογική. Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι μέχρι και 50% από αυτά εγκαταλείπουν τις σπουδές ως την εφηβεία. Στη χώρα μας, δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα και η κοινωνία γενικότερα δεν έχουν την κατάλληλη υποδομή για να υποδεχθούν τα χαρισματικά παιδιά.
H δημιουργία ειδικών προγραμμάτων παρέχει σ’ αυτά τα παιδιά μια εκπαίδευση προσαρμοσμένη στις νοητικές τους ανάγκες, διεγείρει τη δημιουργικότητά τους και επιτρέπει την καλύτερη ενσωμάτωσή τους στην ομάδα. Tαυτόχρονα, όμως, παρέχει σε ένα βαθμό προνομιακή μεταχείριση σε αυτά τα παιδιά, που είναι ήδη ευνοημένα από τη φύση τους, τους δίνει μια αίσθηση υπεροχής και τα εισάγει στο πεδίο ενός υπερβολικά έντονου ανταγωνισμού.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Οι γονείς κάνουν την διαφορά”

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Συχνά οι γονείς παραπονιούνται: «Mερικές φορές, φαίνεται ότι τα λόγια μας είναι για τα παιδιά μας εντελώς περιττά. Για να κάνουν κάτι, πρέπει να το επαναλάβουμε πολλές φορές. Mας δίνουν την εντύπωση ότι δεν ακούν. Mιλάμε, μιλάμε, και εκείνα απτόητα συνεχίζουν το παιχνίδι τους…»
Άραγε, γιατί συμβαίνει αυτό;

Έλλειψη προσοχής, ανυπακοή, έλλειψη ενδιαφέροντος γι’ αυτά που τους λέτε ή κάτι άλλο; Έχετε μήπως σκεφτεί τον τρόπο με τον οποίο απευθύνεστε στα παιδιά; Δηλαδή, μήπως την ώρα που είστε μαζί, τους κάνετε διαρκώς υποδείξεις, παρατηρήσεις ή τους αναθέτετε δουλειές; «Πλύνε, παιδί μου, τα χέρια σου», «Γιατί δεν έβαλες στη θέση τους τα παπούτσια σου;» ή «Έλα να φας επιτέλους», «Ακόμα να διαβάσεις;» λέτε. Πόσες φορές επαναλαμβάνετε αυτές τις φράσεις; Μήπως, μάλιστα, αφού τα έχετε πει πολλές φορές, μετά εκνευρίζεστε που το παιδί σας συνεχίζει απτόητο το παιχνίδι του και, τελικά, κάνετε εσείς αυτά που πρέπει να έχει κάνει το ίδιο; Όπως φαίνεται, δεν επικοινωνείτε σωστά, με αποτέλεσμα να μην εισακούγονται τα λόγια σας.
Tι θα πρέπει να γνωρίζετε

Για τα παιδιά είναι σημαντικός ο τρόπος που τους απευθύνεστε, το ύφος που έχετε όταν τους μιλάτε, το βλέμμα σας, οι κινήσεις σας αλλά και ο τόνος της φωνής σας. Όπως είναι φυσικό επακόλουθο, οι αντιδράσεις τους είναι ανάλογες με αυτά που εισπράττουν.

Για να υπάρχει καλή επικοινωνία, το παιδί πρέπει να νιώθει ότι οι σκέψεις του, οι απόψεις του, τα συναισθήματά του «ακούγονται» και γίνονται αποδεκτά από εσάς.

Να τηρείτε ό,τι του λέτε. Για παράδειγμα, αν του πείτε «σταμάτα να σπρώχνεις τον αδελφό σου, διαφορετικά θα πας στο δωμάτιό σου» και έπειτα δεν το κάνετε, εκείνο θεωρεί ότι τα λόγια σας δεν έχουν σημασία. Tο ίδιο ισχύει και για τις υποσχέσεις.
Nα είστε όσο το δυνατόν πιο σαφείς.
Aν θέλετε το παιδί σας να κάνει εκείνο που του λέτε, πρέπει να αναρωτιέστε: «Έκανα ό,τι ήταν δυνατόν για να του δώσω να καταλάβει;».

Όταν μιλάτε στο παιδί, ο τόνος της φωνής σας να είναι στοργικός και τρυφερός, γιατί αυτό σημαίνει φιλικότητα. Αντίθετα, αν είναι ψυχρός, απόμακρος, επιτακτικός, αγχώδης, τότε δημιουργεί απόσταση.
Kοιτάζετε το παιδί στα μάτια, όταν θέλετε να του πείτε κάτι. Aκόμα και ένα πολύ μικρό παιδί καταλαβαίνει τότε ότι μιλάτε σοβαρά.
Βρίσκετε, με κάθε ευκαιρία, χρόνο για συζήτηση
– κατά την ώρα του φαγητού ή κάποια άλλη στιγμή που είναι χαλαρό. Mην παραμελείτε τα προβλήματα αλλά και μην μιλάτε με το παιδί διαρκώς γι’ αυτά. Καλό είναι να συζητάτε για πολλά θέματα.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτιχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/epikoinoniste-me-to-paidi-sas-apotele/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή