Αυγούστου 09, 2020

Παιδική ηλικία

Κάποιες καταστάσεις, οι οποίες δεν προκαλούν φόβο στους ενηλίκους, όπως ένας δυνατός θόρυβος ή μια απλή επίσκεψη στο μπάνιο, για πολλά παιδιά μπορεί να αποτελούν τη «φοβερότερη περιπέτεια της ζωής τους».

Όλα τα παιδιά φοβούνται στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Ξεπερνούν σιγά σιγά ορισμένους φόβους, αλλά στη συνέχεια μπορεί να αποκτήσουν άλλους. Όποιοι κι αν είναι οι φόβοι τους, υπάρχει σ’ όλους ένα κοινό στοιχείο: η ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί.
Γνωρίζοντας αυτό το γεγονός, είναι υποχρέωσή σας να βοηθήσετε τα παιδιά να τους ξεπεράσουν.
Tα τέρατα, το σκοτάδι και κατά συνέπεια η ώρα του ύπνου είναι συνηθισμένοι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας.
Μπορείτε να τα καθησυχάσετε αν τους διηγηθείτε μια όμορφη ιστορία προτού κοιμηθούν, αν τους αφήσετε κάποιο μικρό φως αναμμένο στο διάδρομο και την πόρτα μισάνοιχτη ή κάποιο αρκουδάκι που θα τους κάνει συντροφιά και θα τα προστατέψει από οποιαδήποτε απειλή.
Kάποια στιγμή, θα σας ξαφνιάσουν με κάποια απρόσμενα σχόλια πάνω στο θάνατο. Iδιαίτερα όταν πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, όπου μπορεί ν’ ακούσουν συζητήσεις πάνω στο θέμα. O μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι οι γονείς τους μπορεί να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.
Tο μόνο που επιδιώκει ένα παιδί είναι να νιώσει ασφαλές και να σιγουρευτεί ότι οι «προστάτες» του θα είναι δίπλα του.
Aπό τα επτά έως τα έντεκα χρόνια, ο «κόσμος του παιδιού» γίνεται ολοένα και πιο ρεαλιστικός. Oι σχέσεις με τα συνομήλικα ή ακόμα και με τα μεγαλύτερα παιδιά γίνονται πιο στενές και μαζί τους δημιουργούνται καινούρια «φαντάσματα»· ο φόβος για τους βαθμούς, για τη σχέση με τους φίλους τους, για την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι δάσκαλοι κ.λπ.
Σιγά σιγά, με την ενθάρρυνσή σας, θα αρχίσουν να αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση.
Tα παιδιά μαθαίνουν να κυριαρχούν στους φόβους τους, χάρη στην κατανόηση και την αγάπη που τους δίνετε. Mόνο εξηγώντας τους συνεχώς πως οι φόβοι μπορούν να ξεπεραστούν και πως «γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ», θα τους δώσετε όλη την υποστήριξη που χρειάζονται, ώστε να καταφέρουν να νικήσουν, χωρίς προβλήματα, όλους τους κινδύνους που νιώθουν ότι παραμονεύουν.
Θυμηθείτε ότι…
Tο παράδειγμά σας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς τα μάτια του παιδιού σας είναι στραμμένα πάνω σας. Αν τα λόγια σας διαφέρουν από τον τρόπο που λειτουργείτε στην πράξη, στην καθημερινότητά σας, αναλογιστείτε ποιες είναι οι αντιδράσεις σας.

Αν, για παράδειγμα, φοβάστε με το παραμικρό, είστε υπερπροστατευτικοί, διαρκώς του λέτε «μην», τότε σκεφτείτε πώς θα διαφοροποιήσετε τη συμπεριφορά σας. Αν διαπιστώσετε ότι δεν τα καταφέρνετε ζητήστε βοήθεια από ειδικό.

Από ο βιβλίο μου “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”

https://akappatou.gr/ti-fovoyntai-ta-paidia-poioi-einai-oi-s/

Παιδική ηλικία

Γεια σας ήλθα
Θα με βαφτίσουν Αθανασία τον άλλο χρόνο, μόλις γεννήθηκα να ξέρετε.
Αυτό το όνομα είναι του παππού μου είπαν, αλλά δεν με ρώτησαν!
Οι γονείς μου έχουν αποφασίσει να με φωνάζουν Θάνια, αλλά δεν με ρώτησαν και αυτοί!

Έχω φέρει τα πάνω κάτω στις οικογένειές τους, θα σας τα πω.

Εμφανίστηκα σαν ιδέα κάπου το φθινόπωρο ξαφνικά και καταλαβαίνετε, άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για μένα, την Αθανασία, δηλαδή την Θάνια. Πέρασε γρήγορα ο καιρός, εννέα μήνες ήμουν στη κοιλίτσα της μαμάς μου....
Μεγάλωσα όσο μπορούσα....Έγινα ένα όμορφο κοριτσάκι, έτοιμο να βγω στη ζωή καλοκαιριάτικα.

  Ξαφνικά ένα χάραμα με την βοήθεια της θείας μου της γυναικολόγου ήλθα.
Τι να περιγράψω τώρα..
΄Ολοι από τη χαρά τους έκλαιγαν..Τους έκανα ευτυχισμένους.

Για δείτε τους; Όλοι χαίρονται και κλαίνε!
Έκλαιγα και εγώ, αλλά δεν ξέρω γιατί, ίσως που μας χώρισαν από τη μαμά.


Έπρεπε να αναλάβω τη συνέχεια μόνη μου και δεν μου άρεσε καθόλου, είχα βολευτεί τόσο καιρό.
 Ίσως με ενοχλούσαν οι θόρυβοι. Ίσως με ενοχλούσαν τα άλλα μωρά. Δεν ξέρω, δεν με ρώτησε κανείς γιατί έκλαιγα, αν ήθελα κάτι..
Α ναι ήθελα να είμαι αγκαλιά με τη μαμά μου και τον μπαμπά μου.
Τώρα θυμήθηκα.
Γεννήθηκα μικρούλα, χρυσαφένια, παραμυθένια ένα πράγμα σαν θησαυρός λένε.
Με φωνάζουν θησαυρέ μου! Μα δεν είπαν Αθανασία; Με μπερδεύουν.
Έδωσα σε όλους μεγάλη χαρά, ακούω να λένε ότι είναι ευτυχσμένοι τώρα που ήλθα στη ζωή! Δηλαδή, με περίμεναν;;
Η μαμά μου, ΜΕ ΤΑΪΖΕΙ από το στήθος της, πιστέψτε με, είναι το πιο νόστιμο γάλα που υπάρχει στο κόσμο.
Είμαι και εγώ χαρούμενη, είμαι τυχερή, έχω δυο όμορφους και καλούς γονείς. Με φροντίζουν...
ΟΥΥΥΥΥΥ πολύ...

Ακούω συνεχώς πως μ΄αγαπούν ..Στην ουσία γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Δεν τους ήξερα και δε με ήξεραν...και εγώ τους αγαπώ! Θα μου λένε και παραμύθια που μ΄αρέσουν.
Όλο σκέφτομαι σήμερα..... Σαν να πέρασε η ώρα και πείνασα ξανά....Μαμάαααα.....
Μα τι λέω....Δεν γίνεται να μιλήσω ακόμη...Είμαι μωρό...Θα αρχίσω το κλάμα, αυτό το γλυκό κλάμα που ξεσηκώνω τους γείτονες και τους γονείς μου ....

Τις προάλλες ο Ιάσονας, δηλαδή ο μπαμπάς μου με πήγε βόλτα στον Λυκαβηττό για να ηρεμήσω...Σιγά που τους έκανα τη χάρη!


Σας αγαπώ πολύ και τους δυο σας μαμά και μπαμπά,  ένα σωρό λόγια μπορώ να πω!!!
Είμαι χαρούμενη που σας έχω!


Είμαι η Αθανασία, είμαι πολύ χαρούμενη, χαριτωμένη, ευτυχισμένη και περνάμε τέλεια οι τρεις μας!

Έτσι ξεκινάμε τις ...ιστορίες μου.

 

Γράφει η Μίκα Καππάτου

https://forwoman.gr/

Παιδική ηλικία

«Xαρισματικό παιδί». Ένας βαρύγδουπος αλλά και ζηλευτός τίτλος, που προκαλεί το ενδιαφέρον όλων των γονιών, εκφράζει μύχιες επιθυμίες τους, αλλά και προκαλεί το θαυμασμό του περιβάλλοντος. Kαι ποιος γονιός δεν θα ήθελε το παιδί του να είναι έτσι; Tο μυστήριο της νοητικής υπεροχής ορισμένων παιδιών δεν έχει ακόμη εξιχνιαστεί. Οφείλεται στην επίδραση του οικογενειακού περιβάλλοντος ή μόνο στα γονίδια; Οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν ότι οι εξαιρετικές επιδόσεις του παιδικού εγκεφάλου οφείλονται κυρίως στα γονίδια, σε συνδυασμό με την ανατροφή και το περιβάλλον.

Η ύπαρξη χαρισματικών παιδιών είναι αναμφισβήτητη, παρότι τα κριτήρια της διάκρισής τους είναι ποικίλα. Tα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά και έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για το ποια είναι τα κριτήρια για να χαρακτηριστεί ένα παιδί χαρισματικό.

Όπως προκύπτει από διάφορες μελέτες στο γνωστικό και στο γλωσσικό τομέα:
# διακρίνονται από μεγάλη περιέργεια
# έχουν αστείρευτο ενδιαφέρον για γνώσεις
# μεγάλη διάρκεια εστίασης της προσοχής
# δυνατότητα γρήγορης εκμάθησης
# εξαιρετική μνήμη και ικανότητα ανάκλησης
# ταχύτητα αντίληψης, ευέλικτη σκέψη
# υψηλή δημιουργικότητα
# λεξιλογικό πλούτο
#ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σχέσεις των αριθμών, για τους άτλαντες και τις εγκυκλοπαίδειες
# γόνιμη φαντασία, μεγάλη παρατηρητικότητα
# δεν χρειάζονται παρακίνηση για να διαβάσουν· «καταβροχθίζουν» τα βιβλία και # #επιλέγουν ελεύθερα τη μελέτη τους
# επιμένουν στους στόχους τους.

Στον κοινωνικό και στο συναισθηματικό τομέα:
# ξεχωρίζουν για την ευαισθησία τους
# χαρακτηρίζονται για τη συναισθηματικότητά τους
# ενδιαφέρονται για την αδικία και τη δικαιοσύνη
# ασχολούνται με φιλοσοφικά και κοινωνικά ζητήματα
# διακρίνονται από τελειομανία• έχουν υψηλή ενεργητικότητα
# ενδιαφέρονται για τις προσδοκίες γονιών, δασκάλων και άλλων ενηλίκων
# είναι ευάλωτα στην κριτική και αυτό τους δημιουργεί ασίγαστη επιθυμία για επιτυχία και κατ’ επέκταση για αναγνώριση
# έχουν έντονη αίσθηση του χιούμορ, το οποίο όμως δεν γίνεται πάντα αποδεκτό από τους άλλους
# συχνά αποφεύγουν τον αθλητισμό
# έχουν αρχηγικές ικανότητες.
Eίναι σημαντικό να διακρίνουμε το παιδί που είναι ταλαντούχο σε κάποιον τομέα από αυτό που είναι χαρισματικό. Το παιδί που είναι ταλαντούχο έχει αναπτύξει εξαιρετικές ικανότητες και ενδεχομένως έχει διακριθεί σε ένα συγκεκριμένο τομέα της τέχνης ή της επιστήμης, όπως στη μουσική, στα μαθηματικά, στη ζωγραφική, στον αθλητισμό κ.λπ. Τα ταλαντούχα παιδιά τα συναντάμε στο 1-2% του πληθυσμού. Τα χαρισματικά έχουν εξαιρετικές ικανότητες τουλάχιστον σε δύο, αλλά συνήθως και σε περισσότερους τομείς.
Επίσης, πρέπει να διαχωρίσουμε το χαρισματικό παιδί από το παιδί που δέχεται πολλά ερεθίσματα και πιέζεται από το περιβάλλον του. Παιδιά που βλέπουμε να αναπτύσσουν πολλές δεξιότητες δεν σημαίνει ότι είναι χαρισματικά. O κοινωνικός ανταγωνισμός των γονιών διαμέσου των παιδιών τους, η αντίφαση της υπερβολικής και πολύ πρώιμης γνώσης μπορούν να δώσουν στο παιδί μια εμφανή αλλά φαινομενική γνωστική υπεροχή. Tα χαρισματικά παιδιά, δηλαδή, διαφέρουν ουσιαστικά από εκείνα που με κόπο απέκτησαν κάποιες δεξιότητες.

Tα προβλήματα που αντιμετωπίζουν
Tο χαρισματικό παιδί βρίσκεται σε διαρκή δυσαρμονία σε σχέση με τη χρονολογική του ηλικία, ενώ οι προτιμήσεις και τα νοητικά ενδιαφέροντά του το οδηγούν στην ενσωμάτωση σε ομάδες μεγαλύτερων παιδιών. Στους κόλπους της οικογένειάς του υπάρχει συχνά απόσταση ανάμεσα στην ωριμότητα του παιδιού και στο επίπεδο των απαιτήσεων ή της εξάρτησής του από τους γονείς του. Το 25% των χαρισματικών παιδιών αντιμετωπίζει κοινωνικά και συναισθηματικά προβλήματα.
H εσωτερική και η κοινωνική απόκλιση του παιδιού μπορούν να προκαλέσουν την εμφάνιση σχολικής αστάθειας και αποτυχίας, που είναι παράδοξη, αλλά οφείλεται στην έλλειψη ενδιαφέροντος ή στη δυσθυμία για τις σχολικές δραστηριότητες, καθώς παραμένει σε τάξη που δεν αντιστοιχεί στην πραγματική νοητική του ηλικία αλλά στη χρονολογική. Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι μέχρι και 50% από αυτά εγκαταλείπουν τις σπουδές ως την εφηβεία. Στη χώρα μας, δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα και η κοινωνία γενικότερα δεν έχουν την κατάλληλη υποδομή για να υποδεχθούν τα χαρισματικά παιδιά.
H δημιουργία ειδικών προγραμμάτων παρέχει σ’ αυτά τα παιδιά μια εκπαίδευση προσαρμοσμένη στις νοητικές τους ανάγκες, διεγείρει τη δημιουργικότητά τους και επιτρέπει την καλύτερη ενσωμάτωσή τους στην ομάδα. Tαυτόχρονα, όμως, παρέχει σε ένα βαθμό προνομιακή μεταχείριση σε αυτά τα παιδιά, που είναι ήδη ευνοημένα από τη φύση τους, τους δίνει μια αίσθηση υπεροχής και τα εισάγει στο πεδίο ενός υπερβολικά έντονου ανταγωνισμού.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Οι γονείς κάνουν την διαφορά”

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Συχνά οι γονείς παραπονιούνται: «Mερικές φορές, φαίνεται ότι τα λόγια μας είναι για τα παιδιά μας εντελώς περιττά. Για να κάνουν κάτι, πρέπει να το επαναλάβουμε πολλές φορές. Mας δίνουν την εντύπωση ότι δεν ακούν. Mιλάμε, μιλάμε, και εκείνα απτόητα συνεχίζουν το παιχνίδι τους…»
Άραγε, γιατί συμβαίνει αυτό;

Έλλειψη προσοχής, ανυπακοή, έλλειψη ενδιαφέροντος γι’ αυτά που τους λέτε ή κάτι άλλο; Έχετε μήπως σκεφτεί τον τρόπο με τον οποίο απευθύνεστε στα παιδιά; Δηλαδή, μήπως την ώρα που είστε μαζί, τους κάνετε διαρκώς υποδείξεις, παρατηρήσεις ή τους αναθέτετε δουλειές; «Πλύνε, παιδί μου, τα χέρια σου», «Γιατί δεν έβαλες στη θέση τους τα παπούτσια σου;» ή «Έλα να φας επιτέλους», «Ακόμα να διαβάσεις;» λέτε. Πόσες φορές επαναλαμβάνετε αυτές τις φράσεις; Μήπως, μάλιστα, αφού τα έχετε πει πολλές φορές, μετά εκνευρίζεστε που το παιδί σας συνεχίζει απτόητο το παιχνίδι του και, τελικά, κάνετε εσείς αυτά που πρέπει να έχει κάνει το ίδιο; Όπως φαίνεται, δεν επικοινωνείτε σωστά, με αποτέλεσμα να μην εισακούγονται τα λόγια σας.
Tι θα πρέπει να γνωρίζετε

Για τα παιδιά είναι σημαντικός ο τρόπος που τους απευθύνεστε, το ύφος που έχετε όταν τους μιλάτε, το βλέμμα σας, οι κινήσεις σας αλλά και ο τόνος της φωνής σας. Όπως είναι φυσικό επακόλουθο, οι αντιδράσεις τους είναι ανάλογες με αυτά που εισπράττουν.

Για να υπάρχει καλή επικοινωνία, το παιδί πρέπει να νιώθει ότι οι σκέψεις του, οι απόψεις του, τα συναισθήματά του «ακούγονται» και γίνονται αποδεκτά από εσάς.

Να τηρείτε ό,τι του λέτε. Για παράδειγμα, αν του πείτε «σταμάτα να σπρώχνεις τον αδελφό σου, διαφορετικά θα πας στο δωμάτιό σου» και έπειτα δεν το κάνετε, εκείνο θεωρεί ότι τα λόγια σας δεν έχουν σημασία. Tο ίδιο ισχύει και για τις υποσχέσεις.
Nα είστε όσο το δυνατόν πιο σαφείς.
Aν θέλετε το παιδί σας να κάνει εκείνο που του λέτε, πρέπει να αναρωτιέστε: «Έκανα ό,τι ήταν δυνατόν για να του δώσω να καταλάβει;».

Όταν μιλάτε στο παιδί, ο τόνος της φωνής σας να είναι στοργικός και τρυφερός, γιατί αυτό σημαίνει φιλικότητα. Αντίθετα, αν είναι ψυχρός, απόμακρος, επιτακτικός, αγχώδης, τότε δημιουργεί απόσταση.
Kοιτάζετε το παιδί στα μάτια, όταν θέλετε να του πείτε κάτι. Aκόμα και ένα πολύ μικρό παιδί καταλαβαίνει τότε ότι μιλάτε σοβαρά.
Βρίσκετε, με κάθε ευκαιρία, χρόνο για συζήτηση
– κατά την ώρα του φαγητού ή κάποια άλλη στιγμή που είναι χαλαρό. Mην παραμελείτε τα προβλήματα αλλά και μην μιλάτε με το παιδί διαρκώς γι’ αυτά. Καλό είναι να συζητάτε για πολλά θέματα.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτιχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/epikoinoniste-me-to-paidi-sas-apotele/

Παιδική ηλικία

Μύθι – μύθι, παραμύθι!
Γενιές και γενιές παιδιών έχουν μεγαλώσει με κλασικά παραμύθια, όπως Σταχτοπούτα, Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι, Κοκκινοσκουφίτσα και άλλα. Όταν ακούμε παραμύθι, η σκέψη μας κατευθείαν πηγαίνει στα παιδιά. Πράγματι, για όλα τα παιδιά η ώρα του παραμυθιού είναι η καλύτερη στιγμή της μέρας. «Άντε, μαμά, ξαναπές το», και πάλι από την αρχή το ίδιο παραμύθι. «Mα, παιδί μου, ακόμη δεν το βαρέθηκες;» διαμαρτύρεται η μητέρα. «Όχι, θέλω να μου το διαβάσεις πάλι…»
Tα παραμύθια είναι μαγικά, μυστηριώδη, γοητεύουν και καθηλώνουν το ενδιαφέρον των μικρών μας. Aπό τη στιγμή της γέννησης, οι γονείς με προθυμία ξεκινούν την αφήγηση ιστοριών στο παιδί και προμηθεύονται διάφορα βιβλιαράκια κατάλληλα για την ηλικία του.
Kανείς δεν αμφισβητεί ότι τα σημερινά παιδιά ήδη γνωρίζουν αρκετά παραμύθια και έχουν μυηθεί από νωρίς στην παιδική λογοτεχνία.
Συχνά, οι γονείς προβληματίζονται και με ρωτούν σχετικά με το περιεχόμενο των παραμυθιών, διότι, όπως αναφέρουν, κάποια είναι γεμάτα βία ή μηχανορραφίες και αναρωτιούνται αν τα παιδιά επηρεάζονται απ’ αυτά.
Όπως όμως θα έχετε παρατηρήσει, το παιδί γνωρίζει στο βάθος ότι ο ήρωάς του είναι ο καλός και ότι αυτός τελικά θα επικρατήσει, παρά τις ταλαιπωρίες που ίσως αντιμετωπίσει.
Άλλωστε, παρακολουθεί με ενδιαφέρον την εξέλιξη, περιμένοντας με ανυπομονησία τη στιγμή της δικαίωσης, της κάθαρσης, όπου όλα θα έχουν τακτοποιηθεί.
Στα αγόρια παρατηρείται μια ξεκάθαρη προτίμηση στους ισχυρούς και δυνατούς ήρωες που θα κινδυνεύσουν πολλές φορές, ίσως θα δυσκολευτούν, όμως δεν θα το βάλουν κάτω και στο τέλος θα νικήσουν. Tα κορίτσια προτιμούν, στην πλειονότητά τους, ηρωίδες τρυφερές ή ήρωες διασκεδαστικούς, που δίνουν έμφαση στο συναίσθημα, είναι γεμάτοι καλοσύνη, ομορφιά, γενναιοδωρία, που αντιμετωπίζουν καταστάσεις δραματικές, χωρίς επιθετικότητα, και όμως τελικά κατορθώνουν να υπερνικήσουν όλα τα εμπόδια.
Πού βοηθά το παραμύθι…
• Tο περιεχόμενο των παραμυθιών βοηθά το παιδί να προσεγγίσει φόβους ή εσωτερικές συγκρούσεις και, γενικά, συναισθήματα που το απασχολούν, να παρακολουθήσει ιστορίες με αναφορές σε θέματα, όπως εγκατάλειψη από τους γονείς, αδικίες, απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου, ζήλια για το αδελφάκι του, απογοητεύσεις, ενοχές.
• Περιγράφουν καταστάσεις με αλληγορικό τρόπο. Aυτές οι ιστορίες δίνουν στα παιδιά πολλά στοιχεία για να κατανοήσουν τον κόσμο και τον ίδιο τον εαυτό τους. Κατά έναν τρόπο τα βοηθούν να μεγαλώσουν.
 Tους εξηγούν ότι οι δυσκολίες είναι αναπόφευκτες, ενώ ταυτόχρονα τα βεβαιώνουν ότι μπορούν να τις υπερνικήσουν. Δηλαδή, τους δίνουν μηνύματα για την εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουν στον εαυτό τους, για την ανάγκη να αναπτύσσουν πρωτοβουλίες…
• Μέσα από τα παραμύθια, τα παιδιά αντλούν πολύτιμα στοιχεία και μαθαίνουν ν’ αναγνωρίζουν και να κατανοούν έννοιες αρκετά πολύπλοκες, όπως το καλό και το κακό.
• Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα παιδιά πρέπει να παλέψουν με μια σειρά από
συναισθήματα, που πολλές φορές είναι αντικρουόμενα, για να μπορέσουν να μεγαλώσουν, και το παραμύθι συντελεί σε αυτό.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά».

https://akappatou.gr/ta-paramythia-einai-magika-mystiriodi-g/

Παιδική ηλικία

Γράφει η Αλεξάνδρα Καππάτου

Η μητρότητα πάει χέρι – χέρι με τη χαρά και την ανείπωτη αγάπη. Όμως πάει χέρι – χέρι και με το άγχος. Άγχος για να τα προλάβετε όλα, άγχος αν το παιδί δεν αισθάνεται καλά… Άγχος για τα πάντα! Επειδή όμως έτσι δε γίνεται να «αποδώσετε» όσο θα θέλατε ούτε να απολαύσετε τη ζωή σας με οποιονδήποτε τρόπο, οι συμβουλές που ακολουθούν, πιθανότατα σας είναι απαραίτητες!

Τι σας αγχώνει

 Η έλλειψη χρόνου

Δουλειά, επιστροφή στο σπίτι και ξανά δουλειές (συμμάζεμα, μαγείρεμα, πλυντήρια κ.λπ.), η φροντίδα των παιδιών και το διάβασμα είναι οι βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους στρέφεται η κάθε μέρα σας. Συν κάποιες φορές που θέλετε να μιλήσετε ή να δείτε τους φίλους σας, να βρεθείτε με τον σύντροφό σας, να κάνετε κάτι μόνο για εσάς κι αυτά σας φαίνονται πάλι βουνό για να τα χωρέσετε στο ασφυκτικά γεμάτο πρόγραμμά σας.

Η έλλειψη χρημάτων

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα για κανέναν. Όταν όμως έχεις παιδιά και προσπαθείς να ανταποκριθείς στις ανάγκες τους από όταν γεννιούνται μέχρι και να σταθούν στα δικά τους πόδια και σε όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις ενός σπιτιού, δεν είναι καθόλου δύσκολο να αγχώνεσαι για το πώς θα τα βγάλετε πέρα.

Αν τα παιδιά είναι καλά

Από τη στιγμή που γεννιούνται και για πάντα, τα παιδιά σχεδόν μονοπωλούν το ενδιαφέρον σας. Η σκέψη σας είναι πάντα σε αυτά είτε περισσότερο είτε λιγότερο έντονη. Είναι καλά; Γύρισαν από το σχολείο; Μήπως τα πείραξε κανείς; Έφαγαν; Γιατί δεν πέφτει ο πυρετός; Πώς να τα αφήσω να πάνε μόνα τους διακοπές με τους φίλους τους; Κι αν γίνει κάτι; Και τώρα που πήρε μηχανάκι; Προσέχει αρκετά; Μήπως περνάει άσχημα στη δουλειά του; Αν αυτό δε σας αγχώνει, τότε τι;

Η σχέση με τον σύντροφό σας

Μέσα σε όλη αυτή την καθημερινή «τρέλα», το να βρείτε χρόνο για να μη «χάσετε» ο ένας τον άλλον, δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Αυτό όμως μπορεί να φθείρει τη σχέση περισσότερο απ’ όσο ίσως υπολογίζετε. Και δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάτε ότι εκτός από γονείς, είστε και ζευγάρι.

Η προσωπική σας ανάπτυξη

Όταν αποκτούμε παιδιά, αυτόματα γίνονται η προτεραιότητά μας και η δική μας ζωή και ανάγκες συχνά μένουν πίσω. Κάτι που μας επιβαρύνει ακόμα περισσότερο. Το να μη βρίσκουμε χρόνο να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να γυμναστούμε, να ασχοληθούμε με τα χόμπι μας, να κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας ή απλά να κοιμηθούμε όσο θα θέλαμε γίνονται μία επιπλέον πηγή άγχους.

Τι σας κάνει το άγχος

Μέσα σε όλα αυτά, το άγχος εκτός του ότι επιβαρύνει την υγεία σας, σωματική και ψυχική, σας κάνει και να αμφιβάλλετε για τις ικανότητές σας για τα πάντα. Είμαι αρκετά καλή μητέρα; Μήπως έπρεπε να είχα στηρίξει περισσότερο τη φίλη μου που με χρειαζόταν; Μήπως παραμελώ τον σύντροφό μου; Σας γεμίζει δηλαδή και με ενοχές και ρίχνει την αυτοεκτίμησή σας τη στιγμή που τη χρειάζεστε περισσότερο.

Πάρτε τον έλεγχο

Ορίστε έστω μία μέρα την εβδομάδα στην οποία θα κρατάτε λίγο χρόνο για τον εαυτό σας. Μείνετε όμως πιστή σε αυτό. Συμφωνήστε με τον σύντροφό σας ή κάποιον άλλον δικό σας άνθρωπο να αναλάβει τα παιδιά για μερικές ώρες κάνοντάς τους να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι αυτό για σας. Σιγά σιγά ίσως καταφέρετε να το κάνετε περισσότερες φορές μέσα στην εβδομάδα.

Γυμναστείτε

Έστω για 10’ κάθε μέρα αν δεν μπορείτε να κάνετε κάποιο σπορ ή να πάτε στο γυμναστήριο. Η άσκηση ευνοεί την παραγωγή ενδορφινών που φτιάχνουν τη διάθεσή μας και καταπολεμάνε το άγχος. Ιδανικά η άσκηση καλό είναι να γίνεται σε εξωτερικό χώρο για να επωφελείστε και από τον ήλιο και την αίσθηση της ελευθερίας που προσφέρει ο «απεγκλωβισμός» από τους τέσσερεις τοίχους. Μπορεί να σας φαίνεται δύσκολο να ξεκινήσετε όμως αν «πάρετε μπρος», θα δείτε πόσο πιο εύκολο θα σας φανεί. Αν δεν έχετε καθόλου χρόνο εκτός σπιτιού, σκεφτείτε μήπως κάνατε γυμναστική μαζί με τα παιδιά.

Κάντε διαλογισμό ή γιόγκα

Ή κάποια άλλη χαλαρωτική τεχνική όπως αναπνοές. Απευθυνθείτε σε κάποιον επαγγελματία ή απλά βρείτε πληροφορίες στο διαδίκτυο.

Μάθετε να συγχωρείτε τον εαυτό σας

Κανείς δεν είναι τέλειος σε όλα ούτε μπορεί να προλαβαίνει τα πάντα. Αποδεχτείτε το και για εσάς. Προσπαθήστε να είστε όσο πιο οργανωμένη γίνεται αλλά αν παρόλες τις προσπάθειές σας, πάντα κάτι μένει πίσω, απλά αφήστε το για μια άλλη φορά χωρίς να το φέρετε βαρέως.

Μην τα κρατάτε μέσα σας

Όταν πιεζόμαστε χωρίς να μοιραζόμαστε το βάρος, αυτό γίνεται διπλό. Γι’ αυτό μιλήστε με τους φίλους, τον σύντροφό σας ή όποιον άλλον εμπιστεύεστε για όσα νιώθετε. Μπορεί να σας κάνουν να νιώσετε ανακούφιση και μόνο που τα είπατε ή να σας βοηθήσουν να βρείτε μια λύση.

Προσέξτε τη διατροφή σας

Η ισορροπημένη διατροφή είναι ασπίδα και κατά του άγχους. Μπορεί να πνίγεστε και να τρώτε μόνο στο πόδι και ό,τι βρεθεί μπροστά σας, όμως όπως φροντίζετε και τους άλλους, έτσι πρέπει να φροντίζετε και τον εαυτό σας. Φρούτα, λαχανικά, καλά λιπαρά από ψάρια και ξηρούς καρπούς θα σας βοηθήσουν πολύ περισσότερο από τα πατατάκια και τα γλυκά που σας «παρηγορούν» μεν αλλά μόνο πρόσκαιρα.

Κάντε ένα διάλειμμα

Όταν νιώθετε ότι φτάνετε στα όριά σας, σταματήστε ό,τι κάνετε και πάρτε μια ανάσα. Βγείτε μια μικρή βόλτα, πάρτε βαθιές αναπνοές, μιλήστε στο τηλέφωνο με έναν φίλο ακούστε το αγαπημένο σας τραγούδι,… Μην αφήνετε το σώμα και το μυαλό σας να φτάνουν στο απροχώρητο.

Προσπαθήστε να το προλάβετε

Αν ξέρετε π.χ. ότι τα παιδιά αργούν να ετοιμαστούν το πρωί και αυτό σας προκαλεί εκνευρισμό, αποφασίστε τι θα φορέσουν από το προηγούμενο βράδυ. Ή μέσα στο ΣΚ, ετοιμάστε όσα περισσότερα φαγητά μπορείτε και καταψύξτε τα ώστε να είναι σχεδόν έτοιμα για μέσα στην εβδομάδα. Γενικά προσπαθήστε να προετοιμάσετε ό,τι μπορείτε χωρίς να πιέζεστε για να εξοικονομήσετε πολύτιμο χρόνο μελλοντικά.

Διαλέξτε τις μάχες σας

Μην εξαντλείστε σε κάθε τι μικρό και μεγάλο που μπορεί να προκύψει κάθε μέρα με τα παιδιά. Αν επιμένουν να φορέσουν κάτι με το οποίο διαφωνείτε ή αν δεν έχουν αδειάσει το πιάτο τους, ίσως δεν αξίζει τον κόπο να μαλώσετε μαζί τους. Είναι προτιμότερο να φυλάξετε τις δυνάμεις σας για κάτι πιο σοβαρό και αδιαπραγμάτευτο για σας.

Σκεφτείτε και μιλήστε θετικά

Ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε επηρεάζει και τον τρόπο που νιώθουμε. Προσπαθήστε να μη γεμίζετε το μυαλό σας με μαύρες σκέψεις και επίσης να μη μιλάτε με αρνητικό τρόπο. Αν π.χ. όλα πάνε στραβά, δε χρειάζεται να το λέτε κιόλας για να το ακούτε. Μη λέτε π.χ. «Να δω τι άλλο θα πάει χάλια» αλλά «οκ, αυτό δεν πήγε τόσο καλά, αλλά ας δούμε πως μπορούμε να το διορθώσουμε». Ή μη λέτε «πάλι τα έκανα θάλασσα» αλλά «έκανα ό,τι μπορούσα. Την επόμενη φορά ελπίζω να πάει καλύτερα» κ.ο.κ.

 https://akappatou.gr/
 

Παιδική ηλικία

Eίναι γνωστό ότι περίπου τα μισά βρέφη, στον πρώτο χρόνο της ζωής τους, πιπιλάνε το δάχτυλό τους ως αποτέλεσμα μιας βασικής ανάγκης να «βυζαίνουν», που ξεκινά προτού ακόμη έρθουν στον κόσμο.
Ωστόσο, η έντασή της ποικίλλει από μωρό σε μωρό.
Aπό την άλλη, παρατηρούμε ότι αρκετές μητέρες, για διάφορους λόγους, σταματούν νωρίς να θηλάζουν τα παιδιά τους ή βιάζονται να απομακρύνουν το μπουκάλι αμέσως μόλις αντιληφθούν ότι ο νεαρός βλαστός τους δεν πεινάει πια.
Mερικά βρέφη, όμως, νιώθουν ακόμη την ανάγκη να «βυζαίνουν», παρά το γεγονός ότι έφαγαν αρκετά. Tα μωρά αυτά ικανοποιούν αυτή την ανάγκη τους, «πιπιλώντας» τα δάχτυλά τους ή βάζοντας κάτι στο στόμα τους, όπως το σεντονάκι τους ή μια κουβερτούλα ή ένα ζωάκι.
Aυτή η ανάγκη σταδιακά, όσο μεγαλώνει το παιδί, ελαττώνεται. Ωστόσο, κάποια παιδιά συνεχίζουν να «κάνουν πιπίλα», όχι επειδή νιώθουν απαραίτητα την ανάγκη, αλλά επειδή ανακαλύπτουν ότι αυτό τους δίνει παρηγοριά όταν είναι κουρασμένα ή στενοχωρημένα, δεν ασχολούνται οι γονείς μαζί τους ή αισθάνονται λίγο κακοδιάθετα.

Λίγο προτού πάει για ύπνο. Σ’ αυτή την περίπτωση, ίσως είναι κουρασμένο και αυτός είναι ένας τρόπος για να χαλαρώσει. Δοκιμάστε να το βάζετε για ύπνο λίγο πιο νωρίς.
Όταν έχετε επισκέψεις. Ίσως νιώθει παραμελημένο και παρηγορείται με το δικό του γνωστό τρόπο. Bοηθήστε το να προσαρμοστεί με τους επισκέπτες στο σπίτι, χαρίζοντάς του περισσότερη προσοχή.
Όταν το έχετε μαλώσει. Ίσως είναι ο τρόπος που διαθέτει για να ηρεμήσει από την ένταση που νιώθει.
Όταν δεν ασχολείστε μαζί του όσο το ίδιο έχει ανάγκη, με αποτέλεσμα να αναζητά την παρηγοριά στη δακτυλολειχία.

Αυτή το ανακουφίζει. Η λύση είναι απλή: Αφιερώστε λίγο χρόνο για να κάνετε κάποια πράγματα μαζί του.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείτε, ακόμα κι αν το παιδί σας θεωρείτε ότι έχει «μεγαλώσει» –είναι δηλαδή δύο-τριών χρόνων– και εξακολουθεί να βάζει το χέρι στο στόμα και να κάνει πιπίλα.

Μην προσπαθήσετε να το αναγκάσετε να σταματήσει χρησιμοποιώντας περιορισμούς ή βάζοντας κάποια ουσία με δυσάρεστη γεύση στο δάχτυλό του, όπως συνήθως σας συμβουλεύουν οι γνωστοί σας.
Όλα αυτά δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα.
Eίναι βέβαιο ότι απλώς θα νιώσει ακόμα πιο άσχημα και θα αυξηθεί η επιθυμία του να «πιπιλάει» το δάχτυλό του περισσότερο από πριν.

Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί σας βάζει το δάχτυλό του στο στόμα.

Ρωτήστε το αν θα ήθελε να σταματήσει και συμφωνήστε μαζί, ή και σε συνεργασία με την παιδαγωγό στον παιδικό σταθμό, τον τρόπο.

Tα περισσότερα παιδιά θα ξεπεράσουν αυτή τη συνήθεια μόνα τους.

Aν το παιδί έχει περάσει τα πέντε χρόνια, ίσως είναι χρήσιμο να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”

https://akappatou.gr/pote-to-paidi-vazei-to-dachtylo-sto-stom/

Παιδική ηλικία

Πρωτότοκα και δευτερότοκα παιδιά – Οι γονείς οφείλουν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για τη συνύπαρξη των δύο παιδιών!
Πολλοί γονείς αναρωτιούνται γιατί είναι διαφορετική η συμπεριφορά τού ενός παιδιού τους από το άλλο. Όταν τους απαντώ ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν το πρώτο τους παιδί είναι διαφορετικός από εκείνον με τον οποίο ανατρέφουν το δεύτερο, μένουν συχνά έκπληκτοι.
Aυτό συμβαίνει επειδή τα βιώματα και οι εμπειρίες που έχουν αποκτήσει ήδη από τη γέννηση του πρώτου παιδιού, αλλά και οι διαφορετικές προσδοκίες τους, είναι παράγοντες που επιδρούν καθοριστικά στον τρόπο προσέγγισης του δεύτερου παιδιού τους. Συχνά αναφέρουν ότι το δεύτερο παιδί τους μεγαλώνει πολύ πιο εύκολα, χωρίς να τους κουράζει, ή ότι δεν κάνουν τα ίδια λάθη που έκαναν στο πρώτο τους παιδί.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

H σειρά γέννησης των παιδιών παίζει σημαντικό ρόλο στη δόμηση της προσωπικότητάς τους, καθώς και στο είδος των σχέσεων που θα καλλιεργήσουν με τα άλλα μέλη της οικογένειάς τους. Γι’ αυτό συχνότατα παρατηρούμε ότι τα αδέλφια διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους.

Όσα έρχονται πρώτα καταλαμβάνουν μια εξαιρετικά «τιμητική» θέση μέσα στην οικογένεια. Οι γονείς και οι συγγενείς τούς αφιερώνουν άφθονο χρόνο. Έτσι, το πρώτο παιδί συνήθως έχει ως μοντέλο μίμησης τη συμπεριφορά των ενηλίκων, αναπτύσσοντας ανάλογα χαρακτηριστικά, όπως ευσυνειδησία, οργάνωση, τελειομανία και σοβαρότητα.

Tο καινούριο αδελφάκι «κλονίζει το θρόνο» της μοναδικότητας του πρώτου μέσα στην οικογένεια και γίνεται το βασικό ερέθισμα έντονης ανησυχίας και αναστάτωσης για το πρωτότοκο. Δεν είναι καθόλου σπάνιο, λοιπόν, με την άφιξη του δεύτερου παιδιού να βλέπουμε το πρώτο να αντιδρά με διάφορους τρόπους, όπως με ανήσυχο ύπνο, με ξαφνικά κλάματα, κάνοντας ενοχλητικές για τους γονείς σκανταλιές ή έχοντας παράλογες απαιτήσεις.

Ίσως από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του δεύτερου παιδιού είναι ο ερχομός του σε μια οικογένεια, όπου όλοι φαίνεται να έχουν εξασφαλίσει τη θέση τους.

Tώρα εκείνο καλείται να «αγωνιστεί» για τη δική του. Θα προσπαθήσει, λοιπόν, να «επιβάλει την παρουσία του», καθώς και να αποδείξει την ικανότητά του με ποικίλους τρόπους. Συνήθως, αυτό επιτυγχάνεται με την αντίθεση. Tα τελευταία σε σειρά γέννησης παιδιά συχνά είναι οι γοητευτικοί και εφευρετικοί επαναστάτες της οικογένειας.
Οι γονείς οφείλουν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για τη συνύπαρξη των δύο παιδιών, ενισχύοντας τη συνεργασία τους και τονίζοντας τα ιδιαίτερα στοιχεία του καθενός. Επίσης, να εξασφαλίζουν έστω λίγο χρόνο, προκειμένου να ασχολούνται ατομικά με κάθε παιδί τους.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Oι γονείς της πεντάχρονης Mαργαρίτας ζήτησαν τη βοήθειά μου γιατί η μικρή μας φίλη δεν αποχωρίζεται την πιπίλα της. Tην έχει, μάλιστα, κρεμασμένη στο λαιμό της και σε κάθε ευκαιρία τη χρησιμοποιεί. «Στο νηπιαγωγείο που πηγαίνει, έπειτα από συζήτηση με τη δασκάλα, δέχθηκε τελικά να την αφήνει στην τσάντα της. Στο σπίτι μας όμως δεν ισχύει αυτό. Σε κάθε δραστηριότητα, η πιπίλα τής κρατά συντροφιά. Tα παιδιά θα αρχίσουν να την κοροϊδεύουν. Πραγματικά, δεν γνωρίζουμε πώς να το χειριστούμε» λένε οι γονείς της.

Η πρώτη επαφή του παιδιού με την πιπίλα
Όπως ήδη αναφέραμε, τα νεογέννητα ξεκινούν αντανακλαστικά το «πιπίλισμα», και μάλιστα από πολύ νωρίς. Συγκεκριμένα, από την ενδομήτρια ζωή τους, τα έμβρυα αρχίζουν να… προπονούνται στο «πιπίλισμα», ώστε από την πρώτη στιγμή που θα βρεθούν εμπρός στη θηλή της μητέρας ή στο μπιμπερό να είναι έτοιμα για το γεύμα τους.
Aρκετοί γονείς, όμως, θεωρούν ότι η πιπίλα αποτελεί την καλύτερη παρέα-παρηγοριά για το βρέφος τους, ώστε να το ηρεμεί όταν κλαίει ή γκρινιάζει για οποιοδήποτε λόγο. Έτσι, από νωρίς το συνηθίζουν να τη χρησιμοποιεί.
Συχνά παρατηρούμε τρίχρονα ή και τετράχρονα παιδιά να πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό και να κρατούν μερικές φορές όχι μόνο μια πιπίλα αλλά δύο και τρεις. Aλίμονο, αν τολμήσει κάποιος να τις πάρει ή να τις κρύψει! Θα γίνει έντονο επεισόδιο, το παιδί θα ξεσπάσει σε γοερά κλάματα αναζητώντας τη συντροφιά του… τις πιπίλες του!

Πώς θα κόψετε την πιπίλα…
• Aρχικά, λάβετε υπόψη σας την ηλικία του παιδιού, τη διάρ€κεια που χρησιμοποιεί την πιπίλα, όπως και την αντίδρασή του όταν τη χάνει.
• Δεν είναι σωστό να εξαφανίσετε την πιπίλα ξαφνικά, μια «ωραία πρωία»· είναι πιθανό να προκαλέσετε μεγάλες αντιδράσεις.
• Mειώνετε σταδιακά το χρόνο που έχει την πιπίλα στο στόμα. O καλύτερος τρόπος είναι να το απασχολείτε με τραγουδάκια, με παιχνίδια ή πηγαίνοντας περιπάτους.
• Δίνετε έμφαση στην επαφή του με παιδιά της ηλικίας του.
• Μπορείτε να συμφωνήσετε μαζί του, ώστε να χρησιμοποιεί την πιπίλα του μόνο όταν πηγαίνει για ύπνο.
• Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το απειλείτε ή να το τιμωρείτε γιατί «κάνει κακά πράγματα», επειδή έτσι του δημιουργείτε ενοχές, άγχος και φόβο.
• Tα περισσότερα παιδιά μέχρι τα πέντε χρόνια έχουν σταματήσει μόνα τους ή με τη συνεργασία της νηπιαγωγού τη χρήση της πιπίλας.
• Όταν το παιδί είναι πάνω από πέντε χρόνων και δυσκολεύεται να κόψει αυτή τη συνήθεια, ίσως είναι καλύτερα να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού. Πιθανόν, εκτός από την πιπίλα, το παιδί παρουσιάζει και άλλες «κακές συνήθειες».

Aπό το βιβλίο της Α. Καππάτου “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας.

https://akappatou.gr/pipila-einai-eykolo-na-ti-stamatisei-3/

Παιδική ηλικία

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου

H μελέτη της ψυχολογίας έχει επικεντρωθεί στην έρευνα της σχέσης μητέρας-παιδιού. Aυτή η σχέση θεωρούνταν πρωταρχικής σημασίας και για το λόγο αυτόν αποτέλεσε σχεδόν το μόνο σύστημα αναφοράς. Ωστόσο, υπάρχει κι ένα άλλο μέλος της οικογένειας που για πολλά χρόνια έμεινε στο σκοτάδι· είναι ο πατέρας, που άλλοτε θεωρούνταν δευτερεύον πρόσωπο σε ό,τι αφορούσε το μεγάλωμα του παιδιού. Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, οι ειδικοί άρχισαν να ασχολούνται πιο συστηματικά με το ρόλο του.

Oι απόψεις σχετικά με τον πατέρα έχουν τις ρίζες τους πολύ παλιά, τότε που ήταν ο κυρίαρχος της οικογένειας, προβάλλοντας την εικόνα του «αφέντη», του απρόσιτου και του «κουβαλητή», που παρακολουθούσε από μακριά την εξέλιξη του παιδιού και παρενέβαινε μόνο όταν ήταν αναγκαίο. O ρόλος του πατέρα ήταν επενδυμένος με μια δύναμη ομολογουμένως αξιοσημείωτη. Ήταν το σύμβολο, ο αρχηγός, αυτός που έπαιρνε τις αποφάσεις και κανείς δεν μπορούσε, τουλάχιστον άμεσα, να του εναντιωθεί και να τον αμφισβητήσει.

Στην τεχνοκρατική εποχή μας, ο πατρικός ρόλος δεν έμεινε αμετάβλητος. Oι γενιές που γεννήθηκαν μετά το 1930 επιβεβαίωσαν την κρίση της πατρικής εξουσίας. Σε αυτό συντέλεσε η δομή της πυρηνικής οικογένειας και η διαφοροποίηση της λειτουργίας κάθε μέλους της. Mε την εξαπλούμενη αστικοποίηση, την εκβιομηχάνιση και τις οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές του περασμένου αιώνα, παρατηρούμε σύσφιγξη αλλά και αναδίπλωση των ρόλων των μελών της. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των εργαζόμενων γυναικών που συμμετέχουν ενεργά στον οικονομικό στίβο και στον τομέα της παραγωγής.

Είναι αυτονότητο πλέον ότι οι γυναίκες πρέπει να εργαστούν, ενώ δεν είναι σπάνιο να έχουν φιλοδοξίες επαγγελματικές παράλληλα με το μητρικό τους ρόλο. Αξιώνουν από το σύντροφό τους ισότιμη συμμετοχή στην αντιμετώπιση των αναγκών της οικογένειας και στη λήψη αποφάσεων.

Tα τελευταία χρόνια τα νέα ζευγάρια συνειδητοποιούν ότι η γέννηση ενός παιδιού είναι κοινή υπόθεση και όχι μια περιπέτεια καθαρά γυναικεία. Ποτέ δεν ήταν τόσο έντονη η επιθυμία των μπαμπάδων να έχουν ενεργή παρουσία στη ζωή του παιδιού τους, παρότι οι ίδιοι δεν έχουν εξοικειωθεί απόλυτα με το νέο ρόλο τους, κυρίως επειδή δεν έχουν κάποιο πρότυπο να μιμηθούν. O δικός τους πατέρας δεν συνήθιζε να ασχολείται με τα παιδιά.

Παρατηρούμε ότι ο πατρικός ρόλος στο επίπεδο της αναμονής αλλά και της διαπαιδαγώγησης του παιδιού αναπτύχθηκε σε σημαντικό βαθμό. O πατέρας συμμετέχει από την πρώτη μέρα φροντίζοντας το μωρό, νανουρίζοντάς το και εκφράζοντας τα συναισθήματά του. O άνδρας που ασχολείται με το παιδί του δεν αποτελεί –όπως άλλοτε– σπάνια περίπτωση, αλλά ένα συνειδητοποιημένο άτομο που το συναντάμε καθημερινά. Αποκτούν, μάλιστα, θεωρητική υποδομή σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού με διάφορους τρόπους, κυρίως μέσα από το διαδίκτυο, από βιβλία ή σπανιότερα παρακολουθώντας σεμινάρια.

Η παρουσία τους, μάλιστα, είναι μερικές φορές τόσο έντονη στο μεγάλωμα του παιδιού, που δημιουργούνται συγχύσεις, εντάσεις ή και αντιπαλότητες με τη μητέρα. Ένα επιπλέον

ενδεικτικό στοιχείο της διαφοροποίησης του ρόλου τους σήμερα είναι ότι στις μονογονικές οικογένειες όλο και πιο συχνά συναντάμε πατέρες που έχουν αναλάβει αποκλειστικά την ευθύνη ανατροφής του παιδιού τους.

Mετά τη γέννηση του παιδιού, ο μητρικός ρόλος θα είναι πρωταρχικός, σταδιακά ωστόσο και ο ρόλος του πατέρα αποκτά σπουδαιότητα. Αρκετοί ψυχαναλυτές πιστεύουν ότι περίπου στο έβδομο έτος της ζωής του παιδιού οι ρόλοι των γονιών από άποψη σπουδαιότητας εξισώνονται, ενώ άλλοι θεωρούν ότι ο μητρικός και ο πατρικός ρόλος πρέπει να αντιμετωπίζονται εξαρχής ως ίσοι προκειμένου να έχουμε ψυχικά υγιή παιδιά.

Στην πορεία, ο ρόλος και των δύο γονιών μετριάζεται, προκειμένου το παιδί τους να αυτονομηθεί. H ψυχανάλυση μας διδάσκει ότι ο πατέρας είναι εκείνος που βοηθά το παιδί να ξεφύγει από το «αδιαίρετο» με τη μητέρα, δείχνοντάς του το μονοπάτι της ανεξαρτητοποίησης και απομακρύνοντάς το από το άμεσο περιβάλλον που αποτελεί η μητρική σφαίρα.

Aποστολή του, δηλαδή, είναι να «χωρίσει» το παιδί από τη μητέρα, προκειμένου αυτό να αποκτήσει την αυτονομία του και να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον εξωτερικό κόσμο. O πατέρας είναι εκείνος που ανοίγει στο παιδί τις πόρτες προς τα θαύματα του εξωτερικού κόσμου, το ωθεί να ακολουθήσει το δικό του δρόμο, να γίνει ο εαυτός του. Δεν του αποκαλύπτει μόνο το μονοπάτι των υποχρεώσεων αλλά και της ελευθερίας. H μητέρα αντιπροσωπεύει πάντα για το παιδί τον πειρασμό της επιστροφής στην πρωτογενή ασφάλεια.

Aντίθετα, ο πατέρας ξυπνά στο παιδί την επιθυμία για αυτόνομη ύπαρξη και το καλεί να χειραφετηθεί. Mε την αρρενωπή παρουσία του προκαλεί, κατά κάποιον τρόπο, το κορίτσι να γίνει γυναίκα και το αγόρι άνδρας. Έτσι, από την ηλικία περίπου των 3-4 ετών, ο πατέρας βοηθά τα παιδιά να ενσωματωθούν στο φύλο τους.

Πολλές μελέτες δείχνουν ότι ωθεί το παιδί του εξαρχής να παίζει πιο απαιτητικά παιχνίδια, να προσπαθεί να αντιληφθεί πιο δύσκολες ερωτήσεις και να πλουτίζει το λεξιλόγιό του. (Rowe, Coker and Pan, 2007).

Aπό την ποιότητα της σχέσης πατέρα-παιδιών θα επιβεβαιωθούν και οι δύο. O ρόλος του πατέρα είναι σημαντικός και στο ταραγμένο διάστημα της εφηβείας. Πρέπει να έχει τη διάθεση να συμπαραστέκεται στις αγωνίες και στα διλήμματα του παιδιού. Eξάλλου, μόνο οι σχέσεις μεταξύ παιδιού και απελευθερωμένων ενηλίκων, ανοικτών στο διάλογο, χωρίς φραγμούς στην επικοινωνία, επιτρέπουν την προσέγγιση, την κατανόηση αλλά και την εμβάθυνση στον ψυχισμό του παιδιού.

Eίναι αλήθεια ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από την ενεργητική παρουσία του πατέρα. Γι’ αυτό θα ήθελα να προτρέψω κάθε γονιό να βιώσει τον πιο σημαντικό ρόλο στη ζωή του: το ρόλο του πατέρα.

https://akappatou.gr/o-pateras-den-einai-komparsos-sti-zo/

https://akappatou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή