Νοεμβρίου 14, 2019

Μουσική

Babo Koro: Το γλέντι είναι κομμάτι της ψυχής μας
Λένα Κυριακίδη

Η «γιαγιά που χορεύει», η χαρά της συγκίνησης, το μοίρασμα και η παράδοση, η αίσθηση του προσωρινού γέννησαν, μεταξύ άλλων, τους Babo Koro οι οποίοι με τον τελευταίο δίσκο τους στις αποσκευές και νέο στα σκαριά μας καλούν σε ένα γλέντι από αυτά που ξέρουν να στήνουν την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου, όπου θα εμφανιστούν με τον Βασίλη Πετρίδη και τους Γκαϊλέ.

Στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε μαζί τους δεν μπορέσαμε ούτε εμείς ούτε εκείνοι να περιγράψουμε την ήχο τους, γιατί σκοπός τους δεν είναι να γίνουν ένα μουσικό «προϊόν» αλλά η σύμπραξη και η έκφραση, οπότε σας προτρέπουμε να τους ακούσετε.

Μιλήσαμε όμως για τον «Σίσυφο», γιατί το όνομά του φέρει το πρόσφατο άλμπουμ τους και γιατί όπως μας είπαν κάθε βράχος φαίνεται μικρότερος όταν τον σπρώχνουμε πολλοί, για την προσωπική και συλλογική μάχη με τον φόβο και την αμάθεια σε μια κοινωνία με περιορισμένη μνήμη αλλά και πράξεις ανιδιοτέλειας, για τα ταλαιπωρημένα Βαλκάνια και την ανάγκη αλληλεπίδρασης ανθρώπων και λαών μέσα στη διαφορετικότητα της έκφρασης που κρύβει ομοιότητες στις ανάγκες.

Το επταμελές συγκρότημα αποτελούν οι μουσικοί Σωτήρης Τσακανίκας, Δημήτρης Αναστασίου, Κώστας Νικολόπουλος, Αποστόλης Μπουρνιός, Γιάννης Δίσκος, Μιχάλης Δάρμας και η τραγουδίστρια Αντιγόνη Μπασακάρου, ενώ στο δίσκο την συνοδεύουν ξεχωριστοί ερμηνευτές: οι «Γιασεμί» Μάρθα Μαυροειδή, Ειρήνη Δερέμπεη, Μαρία Μελαχροινού και οι Δημήτρης Υφαντής, Λεωνίδας Μπαλάδας και Θοδωρής Μέρμηγκας.

Τι σημαίνει Babo Koro; Από πού πήγασε η ανάγκη για τη δημιουργία του συγκροτήματος και πώς έγινε;

Σε μία εντελώς ελεύθερη απόδοση, Babo Koro σημαίνει «γιαγιά που χορεύει». «Μπάμπω»/«βάβω» αποκαλούν τη γιαγιά στη βόρεια Ελλάδα και Ήπειρο, ενώ το «κόρο» προέρχεται από τον αρχαιοελληνικό χορό και άρα κουβαλά διπλή σημασία. Στη μπάμπω-Κόρω, τη γιαγιά που χορεύει και τραγουδάει, βρήκαμε μια εικόνα που μας δημιουργεί ένα πολύ έντονο συναίσθημα νοσταλγίας, συγκίνησης, χαράς, αψήφισης, θαυμασμού. Αυτά ήταν και τα συναισθήματα που δημιούργησαν την ανάγκη μας για το σχήμα, με στόχο τη σύμπραξη για τη συνέκφραση και τη συμμαθητεία.

Η μουσική σας είναι τουλάχιστον ένα μουσικό πάντρεμα παραδοσιακής και λαϊκής, balkan και swing. Πώς θα περιγράφατε την ταυτότητα της μπάντας;

Ο «Σίσυφος» δημιουργήθηκε δίχως περιορισμούς και δίχως στεγανά. Γι’ αυτό άλλωστε έχει πολλές ξεκάθαρες αναφορές και τον χαρακτηρίζει η υφολογική πληθώρα. Συνολικά συμμετέχουν εκτός του σχήματος άλλοι εννέα μουσικοί, εκφράζοντας ο καθένας το χρώμα που είχαμε φανταστεί για το κάθε κομμάτι. Ο κοινός τόπος όλων των ακουσμάτων είναι ο τρόπος που χειριστήκαμε το στίχο και την ενορχήστρωση. Φιλοδοξία μας είναι το να είναι αναγνωρίσιμος ο ήχος μας λόγω της ιδιαιτερότητας αυτού του κοινού τόπου, και όχι τόσο επειδή θα καταφέρουμε κάποτε να τον περιγράψουμε με το λόγο.

Τι ένωσε το συγκρότημα με την στιχουργική του Χρήστου Παπαναγιώτου που αποδεικνύεται ότι ταιριάζει στο ύφος σας και καταφέρνει να φέρει κάτι από τα παλιά, από τα παραδοσιακά τραγούδια με τα βαθιά νοήματα.

Με τον Χρήστο Παπαναγιώτου συνδεόμαστε με μία πολύχρονη φιλική και μουσική σχέση. Η στιχουργική του είναι ιδιαίτερα εικονοπλαστική και όντως βαθιά επηρεασμένη από την δημοτική αλλά και λαϊκή παράδοση, και ταίριαζε απόλυτα σε αυτό που θέλαμε να πούμε με τη μουσική μας, και μάλιστα ήταν παρών στη δημιουργία των πρώτων ιδεών. Έτσι η ένωση ήταν και φυσική και αβίαστη. Ταυτόχρονα, η αισθητική του Σωτήρη Τσακανίκα, που υπογράφει τους στίχους σε δύο από τα κομμάτια του δίσκου, ήταν απολύτως συμβατή με τα στιχουργική του Χρήστου, οδηγώντας το δίσκο σε μία αφηγηματική ομοιογένεια, την οποία θεωρούμε και βασικό στοιχείο της ταυτότητας μας.

Ποιοι λόγοι σαν οδήγησαν να δώσετε στον δίσκο το όνομα «Σίσυφος», του καταδικασμένου να πέφτει και να ξανασηκώνεται, αλλά και που στο ομώνυμο τραγούδι σας δεν μένει μόνος;

Ο μύθος του Σίσυφου βρίσκουμε ότι παραμένει εξαιρετικά επίκαιρος. Άλλωστε πολλοί σύγχρονοι διανοητές έχουν ασχοληθεί μαζί του. Μέσα στο μύθο βρήκαμε τους δικούς μας παραλληλισμούς, τόσο στην καθημερινότητα του καθενός χωριστά όσο και στη μουσική πραγματικότητα. Για εμάς η ουσία είναι ότι βλέπουμε το Σίσυφο ως λάτρη της Ζωής, όπως ο Καμύ, όμως πράγματι στο δικό μας αφήγημα δεν τον αφήνουμε μόνο του.

Όλες οι ανηφόρες μας φαντάζουν πιο εύκολες όταν τις μοιραζόμαστε και κάθε βράχος μας φαίνεται μικρότερος όταν τον σπρώχνουμε πολλοί. Αυτό αποτελεί κεντρικό θέμα του δίσκου μας και είναι από τα βασικά ζητήματα που μας εμπνέουν σε ολόκληρο το εγχείρημα μας. Η συλλογικότητα, η συναίσθηση του προσωρινού, ο χορός της γιαγιάς που κρύβει μια αψήφιση, το γλέντι, όλα αυτά μας κάνουν να βγάζουμε εκεί στην κορυφή του λόφου τη γλώσσα μας στους θεούς και να κοροϊδέυουμε προσωρινά το θάνατο, κι ας ξέρουμε ότι θα ξανακυλήσει η πέτρα μας κάτω και πάλι απ’ την αρχή.

Ακούγοντας το «Γέλα μου» δεν το σύνδεσα με το προσφυγικό όπως έκαναν οι σκηνοθέτες Θοδωρής Παπαδουλάκης και Γιώργος Πανταζής που οπτικοποίησαν εξαιρετικά το κομμάτι στο βίντεο κλιπ όπου βλέπουμε την σκληρότητα της προσφυγιάς αλλά και το πρόσωπο της αλληλεγγύης. Πώς βλέπετε το ζήτημα του «ξένου» -το οποίο σας αφορά όπως φαίνεται από το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου και από τις τσιγγάνικες επιρροές- ;

Το ζήτημα του ξένου και του ξεριζωμού δεν είναι βέβαια καινούργιο, και αφορά ιδιαίτερα μάλιστα την ελληνική κοινωνία που έχει σημαδευτεί από τη μετανάστευση. Άλλωστε, η λέξη «ξενιτεμένος» δεν είναι καθόλου εύκολο να μεταφραστεί. Η λαϊκή κουλτούρα το εκφράζει αυτό πολύ έντονα, και το βλέπουμε κοιτάζοντας την πολύ δυναμική επιστροφή των σμυρναίικων τραγουδιών τα τελευταία χρόνια, ή τη θεματολογία ενός μεγάλου ποσοστού των τραγουδιών της Ηπείρου, για να αναφέρουμε δύο παραδείγματα μόνο.

Εμάς μας ενδιαφέρει ο τρόπος που αυθόρμητα τοποθετείται ο καθένας μας απέναντι σε έναν ξένο, ειδικά όταν ο τελευταίος τον χρειάζεται. Η μουσική ταινία που δημιουργήσαμε για το «Γέλα μου» με τον Θ. Παπαδουλάκη, που έχει καταπιαστεί σε αρκετές δουλειές του με το συγκεκριμένο ζήτημα άμεσα ή έμμεσα («Οι επισκέπτες», «Ο αδερφός μου»), και τον Γ. Πανταζή, είχε σαν σκοπό την ευαισθητοποίηση.

Τόσο στο «Ξένος» που έχει άμεσο στιχουργικό αφήγημα, όσο και στο «Γέλα μου», όπου χρησιμοποιήσαμε επίτηδες την αντίθεση εικόνας και στίχου με στόχο την επέκταση του νοήματος, το αφηγηματικό μοτίβο μας είναι ίδιο και χρησιμοποιεί ρόλους για να εκφράσει τις αντίθετες συμπεριφορές που βρίσκουμε μέσα στην κοινωνία: Το ζευγάρι προσφύγων/ο κατατρεγμένος ξένος, ο επιστάτης που εκμεταλλεύεται/η μητέρα που φοβάται, η ηλικιωμένη Σμυρνιά γυναίκα-πρόσφυγας/ο αφέντης που ανοίγει τελικά το σπιτικό του, αντιπροσωπεύουν κατ’ αναλογία καταστάσεις και επιλογές με τις οποίες όλοι λίγο πολύ έχουμε βρεθεί ή μπορεί να βρεθούμε αντιμέτωποι.

Η κοινωνία μας νοιώθουμε ότι έχει πολύ περιορισμένη μνήμη, και γι αυτό στα αφηγήματά μας επιλέξαμε να θριαμβεύει η αλληλεγγύη και η ελπίδα, εμπνευόμενοι από πολλές κοινωνικές ομάδες αλλά και άτομα που κυριολεκτικά άνοιξαν τα σπίτια τους και τις καρδιές τους με ανιδιοτέλεια, ξεπερνώντας τις επιφυλάξεις τους και τον φόβο τους.

«Εδώ δεν είναι παίξε γέλασε: εδώ είναι Μπαλκάνια» έγραψε ο Εγγονόπουλος. Τα Βαλκάνια έγιναν τόπος εξεγέρσεων αλλά και «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης». Άλλοι δεν μπορούν να ξεχάσουν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, άλλοι κάνουν γι’ αυτά υποτιμητικές ή εχθρικές ερμηνείες κλπ. Πιστεύετε ότι η μουσική έχει πράγματι την δυνατότητα να ενώσει και ίσως να εκφράσει τα κοινά της περιοχής;

Και όχι μόνο της περιοχής, και όχι μόνο η μουσική, θα λέγαμε. Για εμάς ένα από τα σημαντικότερα και κρισιμότερα ζητήματα της κοινωνίας των ανθρώπων είναι η συνειδητοποίηση της κοινής μας μοίρας και η απόρριψη της έννοιας της «καθαρότητας». Η έντονη αλληλεπίδραση των λαών, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια, έχει υπάρξει αναγκαία αλλά και ιστορικά αναπόφευκτη για λόγους επιβίωσης, σε βαθμό που η έννοια της «καθαρότητας», τόσο για τις βιολογικές όσο και για τις ανθρωπιστικές επιστήμες, είναι εντελώς ξεπερασμένη και εκτός πραγματικότητας.

Είναι πολύ εντυπωσιακό το πόσες χώρες έχουν χωρέσει σε τόσο μικρή και ταλαιπωρημένη έκταση, και σε επίπεδο εθνικού αφηγήματος, όλες πασχίζουν να βρουν τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που τις ξεχωρίζουν από τους γείτονες, θέτοντας μάλιστα και ποιοτικό/αξιολογικό χαρακτήρα σε αυτά. Η «καθαρότητα» αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην διαμόρφωση της συνείδησης της οικουμενικότητας, και η τελευταία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ με δεδομένο το πόσο κρίσιμη είναι πλέον η κατάσταση για τον πλανήτη μας.

Στο τέλος πρόκειται για μία προσωπική μάχη του καθενός με τον φόβο και την αμάθεια, όπου η αφετηρία, οι καταβολές, η παιδεία, τα βιώματα, θα ορίσουν τον νικητή. Πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός εν γένει οφείλει να βοηθάει στη μάχη αυτή, με το να υπερβαίνει τα εθνικά αφηγήματα και τα σύνορα, που ας μην ξεχνάμε ότι αποτελούν νοητές γραμμές που καθορίζονται από συνθήκες και αλλάζουν μέσα στα χρόνια, και να υπενθυμίζει την απλή, αλλα ζωτικής πλέον σημασίας, πραγματικότητα: ότι μέσα στη διαφορετικότητα της έκφρασης κρύβεται η ομοιότητα στις ανάγκες.

Το γλέντι και το πανηγύρι είναι μια απάντηση στην σημερινή εκτραχυμένη κατάσταση που ζούμε;

Ίσως είναι πρωτίστως η ερώτηση. Το γλέντι το βλέπουμε ως κομμάτι της ψυχής, ως μία ακραία έκφραση συναισθήματος στην οποία η ατομική συνείδηση μπλέκει με την συλλογική. Στο γλέντι αντιλαμβανόμαστε ως νόημα την ενσυναίσθηση, το μοίρασμα, το όλον. Στα καλύτερα γλέντια που έχουμε παρευρεθεί, οι συμμετέχοντες ανά στιγμές κάθονταν με δάκρυα στα μάτια και σταμάταγαν το χορό.

Που πήγαν οι ανάγκες που δημιουργούσαν τα ειλικρινή γλέντια; Έφυγαν στ΄ αλήθεια, ή απλά μετασχηματίστηκαν και κρύφτηκαν στο σύγχρονο τρόπο ζωής; Είναι άραγε δυνατόν να νοιώθουμε ακόμα έτσι, μήπως έχουμε ξεχάσει πως γίνεται; Τα γλέντια που οδηγούν στην συλλογική κάθαρση σπανίζουν στις μέρες του ατομισμού που ζούμε, αλλά δημιουργούν αυτά τα ερωτήματα. Ταυτόχρονα όμως υποννοούν και τις απαντήσεις.

Πως ήταν για εσάς οι συναυλιακές εμπειρίες του καλοκαιριού που μας πέρασε και παίξατε από το Ziria Festival στο βουνό της Κορινθίας μέχρι το Φεστιβάλ Ακορντεόν της Σύρου;

Κάθε συναυλία είναι μοναδική, ειδικά αυτές που πλησιάζουν τα γλέντια όπως τα περιγράψαμε προηγουμένως. Το Φεστιβάλ Ακορντεόν της Σύρου είναι ένα φεστιβάλ που γνωρίζουμε και αγαπάμε από χρόνια, γιατί οι δημιουργοί του δίνουν την ψυχή τους προτάσσοντας τη συλλογικότητα, και κάθε χρόνο μοιάζει με ένα διαρκές γλέντι.

Αντίστοιχη θέση στην καρδιά μας πήρε και το Ziria, το οποίο έχει κάθε χρόνο έναν πολύ μεγάλο αριθμό δράσεων χωρίς αντίτιμο και βασίζεται στη συλλογική διοργάνωση και το μεράκι των διοργανωτών του. Φέτος που πήγε καλύτερα από κάθε χρονιά από πλευράς προσέλευσης αλλά και περιεχομένου, ήταν μοναδική εμπειρία για εμάς να βρισκόμαστε ενώπιων αρκετών χιλιάδων κόσμου, μοιραζόμενοι τη σκηνή με ονόματα όπως οι Planet of Zeus. Η ενέργεια και ανταπόκριση του κόσμου που εισπράττουμε από τέτοια Φεστιβάλ, μας τρέφει και μας βοηθά να συνεχίζουμε την προσπάθεια που κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια.

Πόσο δύσκολο ήταν να φτάσετε δημιουργικά και πρακτικά στον πρώτο σας δίσκο σε μια εποχή που η παραγωγή έχει περάσει αρκετά στον έλεγχο των ίδιων των καλλιτεχνών μετά την κατάρρευση της παλιάς μουσικής βιομηχανίας αλλά και σε μια εποχή που το διαδίκτυο έχει υπερχειλίσει από πληροφορία;

Η δημιουργία του «Σίσυφος» δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τον απόλυτο καλλιτεχνικό αλλά και τεχνικό έλεγχο από εμάς, απλά γιατί ο δρόμος αυτός μας ταιριάζει ιδιοσυγκρασιακά. Ανεξάρτητα με αυτό, όντως η παλιά μουσική βιομηχανία έχει πρακτικά καταρρεύσει σε σχέση με 10-15 χρόνια νωρίτερα, όπου το φυσικό μέσο κυριαρχούσε. Η γρήγορη πτώση αυτού του μοντέλου παγκοσμίως αλλά και η δυσμενής οικονομική κατάσταση που επικράτησε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα επέφερε μια αμηχανία σε αυτή την «αγορά», καταργώντας τους παλιούς αυτοματισμούς.

Πλέον καλλιτέχνες και επιχειρηματίες προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους σε μια θάλασσα πληροφορίας και επιλογών, και αν και οι πρώην μεγάλοι παίκτες εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι, αναζητούν και αυτοί τον νέο ρόλο τους σε ένα κατακερματισμένο και πιο ευέλικτο περιβάλλον. Από τη μεριά μας, των δημιουργών, το διαδίκτυο είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο για να «φωνάξουμε» στον κόσμο το αποτέλεσμα της δουλειάς μας, όμως τα πράγματα εκεί δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Το περιβάλλον αυτό έχει θέσει πλέον τους δικούς του σκληρούς κανόνες.

Πως βλέπετε τους εαυτούς σας μέσα στην εγχώρια σκηνή και ποια είναι τα επόμενα βήματά σας;

Προσπαθούμε να αποτελούμε ένα ζωντανό κύτταρο της εγχώριας σκηνής, με όσο περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις μπορούμε τόσο στην Αθήνα όσο και εκτός, και βέβαια τη συμμετοχή μας σε Φεστιβάλ. Έχουμε ήδη προγραμματισμένες αρκετές εμφανίσεις αλλά και συνεργασίες, με πιο άμεση την εμφάνισή μας την Παρασκευή 18 Οκτώβρη στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου, μαζί με τον Βασίλη Πετρίδη και τους Γκαϊλέ, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζουμε τον επόμενο δίσκο μας. Στις σελίδες μας στο facebook και στα υπόλοιπα social media αλλά και στο site μας μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες για το «Σίσυφος» καθώς και να παρακολουθήσει όλα μας τα βήματα.

 18 Οκτωβρίου στο Σταυρό του Νότου – Κεντρική Σκηνή (Φραντζή και Θαρύπου 37, Νέος Κόσμος)
Ώρα προσέλευσης: 21.30. Τηλ. κρατήσεων: 210 9226975, Γενική είσοδος: 13€ (με μπύρα ή κρασί).

https://www.efsyn.gr

Μουσική

Ο σαγηνευτικός Mario Biondi, επιστρέφει στην Αθήνα το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου, με τις σημαντικότερες soul ιστορίες του, που θα ακουστούν για πρώτη φορά στον επιβλητικό χώρο του Ηρωδείου, για μία νύχτα κάτω από τα αστέρια, μαγική από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό, γεμάτη πάθος και συναίσθημα, στη σκιά της Ακρόπολης.

Με τη βαθιά και αισθαντική χροιά του, θα μας ταξιδέψει στην εποχή των μεγάλων music halls, διατηρώντας παράλληλα το σύγχρονο στοιχείο αλλά και το «ιταλικό» ταμπεραμέντο του. Είτε τραγουδάει jazz, είτε soul standards, η ιδιαίτερη χροιά της φωνής του, οι πλούσιες ενορχηστρώσεις και μελωδίες, καθώς και το απαράμιλλο στιλ του δημιουργούν ένα σύνολο που μαγνητίζει.

Η σπουδαία πορεία του Mario Biondi ξεκίνησε το 2004 και ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του, για να φτάσει να χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο νέος Barry White. Έχει μοιραστεί τη σκηνή με τον Αμερικανό θρύλο, Ray Charles, και έχει συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως οι Chaka Kahn, Michael Bolton, Incognito και The Crusaders. Σημαντικός σταθμός στην μέχρι τώρα πορεία του είναι η συνεργασία του με τον παγκοσμίως γνωστό δημιουργό και συνθέτη, Burt Bacharach, ενώ η καλλιτεχνική του συνάντησή με τον βετεράνο της soulful house σκηνής, Dimitri From Paris, τον έφερε σε επαφή με ένα ευρύτερο ακροατήριο, το οποίο τον αγκάλιασε και έκτοτε τον ακολουθεί πιστά.

O Mario Biondi, επιστρέφει το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου, για να μας συνεπάρει με τις συγκλονιστικές και καθηλωτικές ερμηνείες του, αυτή τη φορά σε έναν χώρο που ταιριάζει περισσότερο από κάθε άλλον, σε αυτόν του Ηρωδείου, για μία μοναδική παράσταση που θα συζητηθεί και αναμφίβολα θα μας μείνει αξέχαστη!

Πληροφορίες:

Mario Biondi

Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου

Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Άνω Διάζωμα: 23ευρώ
Γ’ Ζώνη: 30 ευρώ
Β’ Ζώνη: 40 ευρώ
Α’ Ζώνη: 45 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη Β’: 50 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη Α’: 55 ευρώ
Προλάβετε να κλεισετε το εισιτήριο σας στην προνομιακή τιμή που ισχύει μέχρι και τις 15/7 (ισχύει για ολες τις ζώνες)

Προπώληση:

Άνω Διάζωμα: 25ευρώ
Γ’ Ζώνη: 35 ευρώ
Β’ Ζώνη: 45 ευρώ
Α’ Ζώνη: 50 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη Β’: 55 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη Α’: 60 ευρώ

Οργάνωση παραγωγής
gazarte

Οι πόρτες ανοίγουν: 20:00

Ώρα Έναρξης: 21:00

Links:

youtube.com/watch?v=5IzccDy94Zg

youtube.com/watch?v=RcOzgGmBRrY

youtube.com/watch?v=OS8kuJVYNgI

https://www.rocking.gr

Μουσική

Λορέντα Ράμου: Γυναικείο τουσέ στα πλήκτρα με δύναμη, αποφασιστικότητα 
Θάνος Μαντζάνας - Κριτικός μουσικής, δημοσιογράφος, συγγραφέας

Με σπουδές πιάνου και θεωρητικών αρχικά στην Αθήνα και στη συνέχεια μεταπτυχιακές στην Γαλλία, την Αγγλία και την Αμερική οι οποίες δεν περιλάμβαναν μόνο το όργανο της αλλά και την παιδαγωγική του καθώς και μουσικολογία η Λορέντα Ράμου, χωρίς να αμελεί το κλασικό ρεπερτόριο, στράφηκε κυρίως και εξειδικεύτηκε σε αυτό του εικοστού αιώνα και γενικότερα στην σύγχρονη μουσική. Το εξαιρετικό CD της με το σύνολο των πιανιστικών έργων του σπουδαίου Νίκου Σκαλκώτα που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από την εταιρεία Naxos ήταν μια πολύ καλή αφορμή για μια συζήτηση με μια πιανίστρια πραγματικά διαφορετική από την πλειοψηφία των εκτελεστών/ιών του οργάνου στην Ελλάδα.

Κάθε παιδί που έχει ταλέντο στην μουσική – εκτός φυσικά και αν αυτό είναι στο τραγούδι – ξεκινάει βέβαια μαθαίνοντας ένα όργανο. Από όσο μπορείτε να θυμηθείτε όμως εσείς επιλέξατε το πιάνο ή μήπως στην πραγματικότητα εκείνο επέλεξε εσάς;

Ήμουν πολύ μικρή για να επιλέξω. Η επιλογή ήταν της μητέρας μου που με πήγε στο ωδείο πριν κλείσω ακόμα τα πέντε. Γύρω στα δώδεκα – δέκα τρία πέρασα από μια φάση άρνησης και ήθελα να σταματήσω (το πιάνο, όχι γενικότερα τη μουσική). Συνάντησα ευτυχώς τον Τώνη Γεωργίου που ήταν ένας μοναδικός δάσκαλος και με έκανε να θέλω να γυρίσω τρέχοντας στο σπίτι για να δουλέψω τις ιδέες που είχαμε επεξεργαστεί στο μάθημα. Κάπως έτσι κατέληξε το πιάνο να γίνει κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου.


Μετά από τόσα χρόνια το πιάνο είναι για εσάς το μέσο με το οποίο εκφράζεστε ή πλέον μια προέκταση του εαυτού σας;

Παίζω πιάνο γιατί μου αρέσει να δημιουργώ ζωντανή μουσική. Ο στόχος μου δεν είναι η έκφραση του εαυτού μου αλλά η απόδοση ενός έργου με συνοχή και φαντασία και φυσικά το να νιώθω την ευχαρίστηση που μου προξενεί αυτή η διαδικασία, τόσο σωματικά όσο και διανοητικά. Ωστόσο κάθε εκτέλεση φέρνει αναπόφευκτα τη σφραγίδα του μουσικού που παίζει.

 


Μιλώντας προσωπικά και για τον εαυτό σας φυσικά, ο/η αληθινά καλός/ή εκτελεστής/ια όχι μόνο του πιάνου αλλά οποιουδήποτε οργάνου παίζει μόνο με τα χέρια του ή αναπόφευκτα – αν όχι νομοτελειακά – και με το μυαλό αλλά και την ψυχή του επίσης;

Όταν παίζουμε ακολουθούμε την ηχητική εικόνα την οποία έχουμε σχηματίσει στο εσωτερικό μας αυτί για ένα έργο και την «χορογραφία» των χεριών που την εξυπηρετεί καλύτερα τις οποίες βέβαια επαναπροσδιορίζουμε συνεχώς κατά τη διάρκεια της μελέτης. Ο/η αληθινά καλός/ή εκτελεστής/ια αφενός είναι σε θέση, με το ένστικτό, την εμπειρία και τις γνώσεις του/της, να φανταστεί κάτι ιδιαίτερο που έχει ενδιαφέρον να το ακούσουμε και αφετέρου διαθέτει τις τεχνικές δεξιότητες για να το υλοποιήσει.

Ανεξάρτητα από το αν έχετε μαθητεύσει κοντά του/της, τον/την έχετε γνωρίσει προσωπικά ή οτιδήποτε άλλο, ακόμα και από το αν είναι εν ζωή ή όχι, υπάρχει ένας πιανίστας ή μία πιανίστρια που να θεωρείτε ότι πραγματικά έχει φτάσει στην τελειότητα, ότι ενσαρκώνει το απόλυτο όσον αφορά στο παίξιμο του οργάνου;

Πώς να επιλέξω ποιος/α ενσαρκώνει την τελειότητα; Ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ, που με καθήλωσε από το ραδιόφωνο ένα παγωμένο χειμωνιάτικο βράδυ μέσα στο αυτοκίνητό μου, χωρίς να μπορώ να διακόψω για να ανέβω στο σπίτι, μέχρι να ακούσω και την τελευταία νότα μιας συναυλίας του με έργα Σούμπερτ στο Ωδείο της Μόσχας; Ο Mαουρίτσιο Πολίνι που τον άκουσα ζωντανά να ερμηνεύει τα 48 Πρελούδια και Φούγκες του Μπαχ; Ο Kρίστιαν Τσίμερμαν που σε ρεσιτάλ του στο Λονδίνο έπαιξε δίπλα - δίπλα τα «Valses nobles et sentimentales» του Ραβέλ με τις Παραλλαγές έργο 27 του Βέμπερν και κατάφερε να κάνει τις παραλλαγές να ακούγονται σαν ένα ιδιοφυώς παραμορφωμένο βαλς; Ή τα μαθήματα πιάνου με τον Πιερ Λοράν Αιμάρ; Και η λίστα είναι αρκετά πιο μεγάλη από όσους ανέφερα...

Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε έναν και μοναδικό συνθέτη και ένα και μοναδικό έργο – όχι απαραίτητα δικό του! – ως τον και το πιο αγαπημένα σας ποιος και ποιο θα ήταν και γιατί;

Δύσκολη ερώτηση... Η ομορφιά βρίσκεται ακριβώς σε όλον αυτό τον μουσικό πλούτο που μας περιβάλλει διαχρονικά. Ξεκινώ την καθημερινή μου μελέτη με Μπαχ αλλά μάλλον θα ξεχώριζα τον Μπετόβεν. Νιώθω μια ιδιαίτερη σχέση με το έργο του, στο σύνολό του και όχι μόνο το πιανιστικό γιατί από ένα μόνο μουσικό κύτταρο φτιάχνει ένα ολόκληρο σύμπαν. Από μεμονωμένα έργα θυμάμαι έντονα την «Ψάπφα» του Ιάννη Ξενάκη με τον Σύλβιο Γκουάλντα στα κρουστά στο Ηρώδειο. Ήμουν έφηβη, άκουγα Ξενάκη για πρώτη φορά, ήταν παρών ο ίδιος και ένιωσα να με παρασέρνει ένα ωστικό κύμα. Ήταν μια καθαρά σωματική εμπειρία, η ενέργεια αυτής της μουσικής είχε διαπεράσει όλα μου τα κύτταρα. Αλλά επιλέγοντας αυτό νιώθω να επαναστατούν ένα σωρό αναμνήσεις άλλων έργων, ο «Προμηθέας» του Λουίτζι Νόνο γιατί προτείνει έναν εντελώς διαφορετικό τύπο ακρόασης της μουσικής, το «Lonely Child» του Κλοντ Βιβιέ γιατί δεν υπάρχει έργο που να εκφράζει καλύτερα ένα εσωτερικό κενό και τόσα πολλά άλλα...

Μιλώντας και πάλι με βάση την δική σας ψυχοσύνθεση αλλά και εμπειρία, τι είναι γενικά δυσκολότερο αλλά και από τι αποκομίζει περισσότερη ικανοποίηση ένας/μία πιανίστας/στρια, το να παίζει σολιστικά έργα ή μαζί με ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο ορχηστρικό σχήμα;

Για εμένα η μία εμπειρία θρέφει την άλλη, η κάθε μία έχει διαφορετικές δυσκολίες αλλά η ικανοποίηση στο τέλος μιας συναυλίας είναι ίδια. Το παίξιμο με σύνολο δίνει ρυθμική ακρίβεια, φαντασία στα ηχοχρώματα και την μοναδική αίσθηση του να κάνεις μουσική μαζί με μια ομάδα ανθρώπων, ειδικά αν διευθύνει ένας εμπνευσμένος μαέστρος. Στο σολιστικό παίξιμο η ευθύνη για το συνολικό στήσιμο του έργου είναι μόνο προσωπική και νιώθει κανείς πολύ πιο εκτεθειμένος, έχει όμως μεγαλύτερη ελευθερία και μπορεί να αφεθεί περισσότερο σε αυτό που συμβαίνει εκείνη την στιγμή.

Ηταν λόγοι μουσικολογικοί ή και απλά αισθητικής - ή και προτίμησης - ή το ότι σας ταιριάζει περισσότερο ως προσωπικότητα αυτό που σας έκανε να στραφείτε κυρίως στο πιανιστικό ρεπερτόριο του εικοστού αιώνα και γενικότερα στην σύγχρονη μουσική και εντέλει να εξειδικευτείτε σε αυτήν;

Πρώτα αγαπάμε κάτι και μετά προσπαθούμε να εξηγήσουμε το γιατί. Για κάποιο εντελώς ανεξήγητο λόγο από μαθήτρια ακόμα άκουγα Σένμπεργκ, Στραβίνσκι, Μεσιάν, ηχογραφούσα όλες τις εκπομπές του Τρίτου Προγράμματος στις οποίες παιζόταν μουσική του εικοστού αιώνα και το ρεπερτόριο αυτό με συνέπαιρνε ολοκληρωτικά γιατί με πήγαινε σε νέα μονοπάτια, επειδή κάθε συνθέτης δημιουργούσε μια νέα γλώσσα και ένιωθα μια ακατανίκητη περιέργεια και επιθυμία να κατανοήσω περισσότερο αυτή την μουσική.

Γνωρίζοντας ότι έχετε ασχοληθεί με αυτό το αντικείμενο, ακόμα και ερευνητικά, θεωρείτε μουσικολογικό «έγκλημα καθοσίωσης» τον συνδυασμό του πιάνου με ηλεκτρονικές ηχητικές πηγές ή και την επεξεργασία του ήχου του, πιθανόν και του παιξίματος του, από υπολογιστή ή μια φυσιολογική εξέλιξη του οργάνου στον εικοστό πρώτο αιώνα; Γενικότερα σας ενδιαφέρει αλλά και αισθάνεστε ότι σας αφορά άμεσα ή ηλεκτρακουστική μουσική;

Το πιάνο βρισκόταν σε μια συνεχή διαδικασία εξέλιξης και κατασκευαστικής αναζήτησης μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Σε πολύ μικρότερο βαθμό αυτό ισχύει μέχρι τις ημέρες μας όμως το όργανο έχει πλέον σταθεροποιηθεί. Βλέπω το «πάντρεμα» με τα ηλεκτρονικά σαν ένα τρόπο να διευρυνθούν - και να διερευνηθούν - στο άπειρο οι δυνατότητες του οργάνου, κάτι που βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικό. Το τελευταίο μου ρεσιτάλ στο πλαίσιο του φεστιβάλ Tectonics τον Ιούνιο στη ΣΙΩ ήταν αφιερωμένο σε νέα έργα για πιάνο και ηλεκτρονικά γραμμένα ειδικά για την περίσταση από τους Παναγιώτη Κόκορα, Θάνο Πολυμενέα Λιοντήρη, Γιώργη Σακελλαρίου και Ανδρέα Λεβισιανό. Διεθνώς έχει σχηματιστεί πλέον ένα πολύ σημαντικό ρεπερτόριο για αυτόν τον συνδυασμό, προκαλώντας τον εκτελεστή να ψάξει νέους τρόπους να σχετιστεί με τον ήχο, τη ροή του στο χρόνο και το πώς διαχέεται στο χώρο.

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την συνεργασία σας με την Κωνσταντία Γιουρζή, μιαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση δημιουργού που όχι μόνον είναι από τις ελάχιστες Ελληνίδες συνθέτιδες αληθινά σύγχρονης μουσικής αλλά επιπλέον και καταξιωμένη σε ευρωπαϊκό επίπεδο;

Αυτό που εκτιμώ ιδιαίτερα στην Κωνσταντία είναι ότι βρίσκεται σε μια συνεχή αναζήτηση στο έργο της, κάνει δημιουργικές και τολμηρές επιλογές (όπως το να εισάγει jazz ιντερλούδια στην ηχογράφησή της του «O Φεγγαρένιος Πιερότος» του Σένμπεργκ!), και συλλαμβάνει συνεχώς νέους τρόπους για να προωθεί τη σύγχρονη μουσική. Έχω παίξει σε συναυλίες τις οποίες οργάνωσε η ίδια στο Μόναχο, συμμετείχα στο σύνολο που διηύθυνε σε έργα Ανέστη Λογοθέτη στη Στέγη το ’12 και εκτέλεσα έργα της στο CD «Music For Piano And String Quartet» που κυκλοφόρησε από την ECM. H συνεργασία μας ήταν πάντα εξαιρετική και, με αυτή την ευκαιρία, την ευχαριστώ ακόμα μια φορά ιδιαίτερα για την πρόταση της ηχογράφησης.

Εχετε μελετήσει επισταμένα και εις βάθος τα πιανιστικά έργα του Νίκου Σκαλκώτα, ήταν μάλιστα και το θέμα της διδακτορικής διατριβής σας στην Σορβόνη. Από μουσικολογικής πλευράς καταρχήν λοιπόν ποια θα λέγατε ότι είναι τα κυριότερα στοιχεία του πιανιστικού έργου του Σκαλκώτα τα οποία το καθιστούν διακριτό εντός του ελληνικού αλλά και του ευρύτερου ευρωπαϊκού ή ακόμα και του διεθνούς αναλόγου μουσικού πλαισίου της εποχής του και σε τι πάνω από όλα έγκειται η αξία τους; Και αντίστοιχα, ποιες δυσκολίες αλλά και προκλήσεις ίσως παρουσιάζουν για τον/την εκτελεστή/ια τους;

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο των πιανιστικών έργων του Σκαλκώτα είναι το ότι περικλείουν αναφορές σε τρεις αιώνες λόγιας μουσικής, από τον Μπαχ ως τις αρχές του εικοστού αιώνα, οι οποίες συνυπάρχουν ισότιμα με αυτές στην ελληνική παραδοσιακή μουσική και στη δημοφιλή μουσική της εποχής του. Το αυτί του δεν κάνει διακρίσεις, χρησιμοποιεί όλο αυτό το υλικό χωρίς κανενός είδους ιεράρχηση, επιδιώκει μάλιστα τους απροσδόκητους συνδυασμούς (για παράδειγμα μια ρεμπέτικη μελωδία με ατονική συνοδεία, ένα φουγκάτο στη μέση ενός χορού shimmy κ.λπ.). Διακρίνονται επίσης για την εξαιρετική καθαρότητα της φόρμας τους, την πολυδιάστατη υφή τους και την πυκνή συνθετική σκέψη. Ο συνδυασμός και η δημιουργική αφομοίωση όλων αυτών των στοιχείων τους προσδίδει την ιδιαιτερότητά τους, την πρωτοτυπία τους και την αξία τους μέσα στη συνθετική παραγωγή του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα. Οι δυσκολίες για τους/τις ερμηνευτές/ιε σχετίζονται με την αποσαφήνιση όλων των επιπέδων της γραφής διαμέσου της χρήσης διαφορετικών ηχοχρωμάτων για καθένα, δηλαδή μια εκτέλεση που θυμίζει το παίξιμο της ορχήστρας. Επίσης το να ξεπεράσει κανείς τις πολύ σοβαρές τεχνικές δυσκολίες ταχύτητας, άρθρωσης και μεγάλων ανοιγμάτων των δακτύλων που βρίθουν σε αυτά.

Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη μουσικολογική, εκτελεστική ή και συναισθηματική ακόμα παράμετρος τους στην οποία εστιάσατε ιδιαίτερα στον τελευταίο δίσκο σας ή απλά τα παίξατε όσο το δυνατόν καλύτερα και ορθότερα όπως πάντα; Και με την ευκαιρία, προγραμματίζετε ίσως να παρουσιάσετε ζωντανά τον δίσκο στο σύνολο του σε μία ή περισσότερες εμφανίσεις;

Θα ξεκινήσω από την δεύτερη ερώτηση, υπάρχει προγραμματισμένη παρουσίαση του δίσκου «From Berlin to Athens - Nikos Skalkottas Piano Works» στη Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στις 19 Νοεμβρίου και λίγες ημέρες μετά, στις 27 Νοεμβρίου, ένα σόλο ρεσιτάλ στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του ΜΜΑ με τίτλο «Ο Νίκος Σκαλκώτας, ο Μεσοπόλεμος και η jazz». Για αυτό επέλεξα έργα του δίσκου που είναι πιο κοντά στο πνεύμα της χορευτικής, εμπορικής jazz η οποία έκανε θραύση στο Βερολίνο του μεσοπολέμου συνδυάζοντάς τα με έργα παρεμφερούς χαρακτήρα συγχρόνων του Σκαλκώτα συνθετών (Λέο Ορνστάιν, Τζορτζ Αντάιλ, Έρβιν Σούλχοφ, Ίγκορ Στραβίνσκυ).

Το να ακούμε τον Σκαλκώτα σαν μέρος της μουσικής της εποχής του (και όχι μόνο) μας εισάγει σε ένα γόνιμο συσχετισμό που επηρεάζει τόσο την ακρόαση των έργων του ιδίου όσο και των άλλων συνθετών. Λίγο αργότερα, στις 7 και 8 Δεκεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, θα παίξω για πρώτη φορά ζωντανά στο σύνολο της τη σουίτα «Τα Παγανά» σε μια συναυλία όπου θα συμπράξω επίσης με τον Αντώνη Σουσάμογλου σε έργα για βιολί και πιάνο του Σκαλκώτα, γεγονός το οποίο με χαροποιεί ιδιαίτερα. Αυτό το πρόγραμμα θα παρουσιαστεί και στις 27 Ιανουαρίου στο Ωδείο Αθηνών. Το έργο «Τα Παγανά» ηχογραφήθηκε σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση στο προαναφερθέν CD μου, πρόκειται για την πρώτη εκδοχή του έργου, με πρωτότυπη μουσική του Σκαλκώτα, την οποία ανακάλυψε ο μουσικολόγος Γιάννης Σαμπροβαλάκης στο αρχείο του δημιουργού.

Όσο για τις εκτελεστικές ιδέες που είχα για την ηχογράφηση προέκυψαν από την έρευνα που έκανα στη μουσική του περιβάλλοντος του Σκαλκώτα στο Βερολίνο του Μεσοπολέμου, την αισθητική του πιανιστικού παιξίματος της εποχής, τις ιδιαιτερότητες των πιάνων Bechstein αλλά και την παραγωγή σύγχρονών του συνθετών. Το ενδιαφέρον είναι να «μπαίνει» κανείς στον ήχο μιας εποχής και αυτό να γίνεται δημιουργικό έναυσμα για την προσωπική του προσέγγιση.

Η σύνθεση σας έχει απασχολήσει καθόλου ή είναι εκτός του πλαισίου που λειτουργείτε ως μουσικός;

Σύνθεση με την έννοια του να πάρω ένα λευκό πεντάγραμμο και να αρχίσω να γράφω δεν είναι κάτι που έχω κάνει. Όμως με αφορμή τη συνεργασία μου με τον σημαντικότατο Γάλλο συγγραφέα Πασκάλ Κινιάρ (γνωστό στο ευρύ κοινό από τη νουβέλα του «Όλα Τα πρωινά Του Κόσμου» η οποία αποτέλεσε την βάση της ομότιτλης ταινίας του Αλέν Κορνό) ξεκίνησα, έχοντας σαν βάση γνωστά έργα, να φτιάχνω κάτι δικό μου πάνω σε αυτά επιλέγοντας μόνο λίγα στοιχεία καθενός που στη συνέχεια συνδυάζονται με νέο, διαφορετικό τρόπο. Το έκανα σε σονάτες του Μπετόβεν, τρίο του Χάιδν, έργα Μπαχ, Πέρσελ κ.ά. Είναι μια διαδικασία που περιγράφει ο ίδιος ο Κινιάρ στο βιβλίο του «Βίλα Αμαλία» του οποίου κεντρικός χαρακτήρας είναι μια συνθέτρια και πιανίστρια. Του οφείλω λοιπόν αυτή την τεχνική η οποία καταλήγει σε «έργα» στα οποία δεν αναγνωρίζεται πια το πρωτότυπο. Εκτός από τις εμφανίσεις που κάναμε μαζί στην Γαλλία, Ελλάδα και Μαρόκο δεν έχω ξαναπαίξει αυτά τα κομμάτια παρά σε λιγοστούς φίλους, συνεχίζω όμως την πρακτική αυτή όποτε έχω χρόνο. Ίσως κάποτε να τα ακούσει και μεγαλύτερο κοινό αλλά έχω αρκετή δουλειά ως τότε!

Μιλήστε μας για την συνεργασία σας με την Στέγη Ιδρύματος Ωνάση αλλά και για την εκπαιδευτική δραστηριότητα σας, κυρίως για το αν την θεωρείτε κάτι εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα ή ένα ακόμα και συμπληρωματικό τμήμα της συνολικής μουσικής ιδιότητας και φυσιογνωμίας σας.

Νιώθω πολύ τυχερή για τη συνεργασία μου με τη ΣΙΩ, αφενός γιατί μου δίνονται οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες να συμβάλλω στην προώθηση της σύγχρονης μουσικής μέσα από πολύ ενδιαφέροντα προγράμματα και αφετέρου γιατί θεωρώ ότι είναι ένας χώρος με σπάνια εργασιακή κουλτούρα. Ασχολούμαι κυρίως με τις συνεργασίες με το Πάντειο πανεπιστήμιο, πιο συγκεκριμένα με το τμήμα του Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού, στο πρόγραμμα «Μια γέφυρα μουσικής πάνω από τη Συγγρού» ενώ παράλληλα συνεργάζομαι με το Ωδείο Αθηνών. Πέρυσι κάναμε στο τελευταίο ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Ολιβιέ Μεσιάν και εφέτος θα γιορτάσουμε τα εβδομήντα πέντε χρόνια του Γιώργου Απέργη με τον ίδιο παρόντα από τις 26 ως και τις 29 Μαρτίου. Όσο για τη διδασκαλία είναι μια δραστηριότητα που ασκώ ανελλιπώς από την περίοδο των σπουδών μου. Τα τελευταία χρόνια είμαι υπεύθυνη του σεμιναρίου «Το πιάνο στον 20ο και 21ο αιώνα» στο Ωδείο Αθηνών στο οποίο υπάρχει μια εξαιρετική ομάδα συμμετεχόντων, κάτι που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση.

Το ίδιο ένιωθα και κατά τη διάρκεια ενός σεμιναρίου στη ΣΙΩ που ήταν μια εισαγωγή στη σύγχρονη μουσική για ενήλικες. Η διδασκαλία μου είναι απαραίτητη, μαθαίνω συνεχώς και εξελίσσομαι χάρη σε αυτήν. Θεωρώ επίσης ότι είναι υποχρέωσή μου να μεταδώσω και σε άλλους όσα έχω μάθει, ειδικά όταν τα διδάχθηκα από εξέχουσες μουσικές προσωπικότητες.

Από τις τόσες πολλές αλλά και σπουδαίες στιγμές της μέχρι τώρα διαδρομής σας υπάρχει μία ή έστω κάποιες που να έχετε κρατήσει περισσότερο από τις υπόλοιπες, ως μουσικός αλλά ίσως και σε ανθρώπινο επίπεδο;

Η συνεργασία μου με το Ensemble Intercontemporain, η διδασκαλία του Πιέρ Μπουλέζ, οι συζητήσεις με την Πολυξένη Ματέι, μια υπέροχη συναυλία μου στην Concertgebouw στο Άμστερνταμ με την σολίστ του φαγκότου Στέφανι Λίντκε ως ντουέτο Παλμός, ο Γρηγόρης και η Νέλλη Σεμιτέκολο να μου δίνουν οδηγίες για το «Αναπαράσταση ΙΙΙ» του Γιάννη Χρήστου, το πρώτο έργο που γράφτηκε για εμένα όταν ήμουν δέκα οκτώ ετών από τον δάσκαλό μου των θεωρητικών Γιάννη Αυγερινό, πρόβες με συνθέτες στις οποίες ψάχνουμε μαζί τον ήχο του πιάνου στις πιο λεπτές του διαστάσεις και διακυμάνσεις και τόσες άλλες...

Και τέλος, υπάρχει κάτι που μπορείτε να πείτε ότι αποτελεί για εσάς ως σολίστ του πιάνου ένα όνειρο; Αν ναι, ποιο έργο, ποιου συνθέτη και σε ποιες συνθήκες, δηλαδή σε ποιον χώρο και με ποιαν ορχήστρα και μαέστρο, αν δεν είναι σολιστικό;

Ισως κάποιοι να εκπλαγούν αλλά θα ήθελα πολύ να κάνω πράξη την προτροπή του Τώνη Γεωργίου να παίξω κοντσέρτα Μότσαρτ (το έχω κάνει μόνο μια φορά λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές) αλλά στην Αυστρία - γιατί είναι πάντα ιδιαίτερο να παίζεις τη μουσική ενός συνθέτη στον τόπο όπου έζησε - με έναν μαέστρο και μια ορχήστρα που να τα λατρεύουν όσο και εγώ!

Είναι αυτή η προσέγγιση η οποία συνδυάζει βαθιά γνώση και αληθινή, βιωματική αγάπη που υπερβαίνει ακόμα και αυτήν μιας κορυφαίας σολίστ και καθιστά την Λορέντα Ράμου μιαν από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του πιάνου στην χώρα μας...

Λορέντα
KIKI PAPADOPOULOU
Λορέντα Ράμου

https://www.huffingtonpost.gr

Μουσική

Guy Manoukian: O διάσημος Λιβανέζος – Αρμένιος συνθέτης και πιανίστας έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα

ΗAM Management & Productions παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για μία και μοναδική συναυλία, τη Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2019, στις 19:30, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), τον «Νομά της μουσικής» Guy Manoukian −όπως έχει χαρακτηριστεί από διάφορα διεθνή μέσα, καθώς για εκείνον κάθε τραγούδι αποτελεί κι ένα καινούργιο ταξίδι που αντανακλά τις ρίζες του.

Μαζί του θα εμφανιστεί για λίγο ως special guest o Αντώνης Ρέμος σε μια μουσική συνάντηση, φέρνοντας ακόμη πιο κοντά δύο λαούς που είναι βαθιά συνδεδεμένοι εδώ και χρόνια με στενούς δεσμούς φιλίας.

Ο διάσημος Λιβανέζος-Αρμένιος συνθέτης και πιανίστας έχει ενεργό ρόλο στη μουσική βιομηχανία σε διεθνές επίπεδο τα τελευταία 20 χρόνια. Έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα στις ΗΠΑ, όπως ο Wyclef Jean, και ξεχωρίζει για τις ιδιαίτερες μουσικές συνθέσεις του που βασίζονται στο συνδυασμό ανατολίτικων και σύγχρονων μελωδιών. Μάλιστα, η τέχνη του είναι ευρέως διαδεδομένη με εμφανείς τις επιρροές από την Ανατολή και τη Δύση, αποτίνοντας πάντα φόρο τιμής στη λιβανέζικη και αρμένικη κληρονομιά του.

Με τις μελωδίες του που είναι άρρηκτα δεμένες με τις ρίζες του, έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο δίνοντας sold-out συναυλίες στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Σιγκαπούρη, το Κάιρο, το Ντουμπάι, το Κουβέιτ, το Άμπου Ντάμπι, τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Ερεβάν της Αρμενίας, την Όπερα του Σίδνεϋ, το Τορόντο, τη Σρι Λάνκα και σε πολλά διεθνή φεστιβάλ ανά τον κόσμο. «Έχω εμφανιστεί από το Σίδνεϋ και τη Χιλή, μέχρι το Κάιρο και το Λος Άντζελες. Το πώς το κοινό μου αντιδρά στη μουσική μου είναι ένα συναίσθημα που ξεπερνά κάθε λέξη», έχει δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξή του.

Ο Guy Manoukian μπορεί να συνειδητοποίησε σε πολύ νεαρή ηλικία ότι η μουσική ήταν πραγματικά το κάλεσμά του, αλλά δεν περίμενε ούτε ο ίδιος ότι θα γινόταν ο πρώτος καλλιτέχνης από τη Μέση Ανατολή που θα γινόταν brand ambassador των πιάνων Yamaha. Έχοντας ως μέντορες μερικούς από τους καλύτερους δασκάλους της κλασικής μουσικής, άρχισε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών, πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση όταν ήταν έξι ετών, ενώ ήταν μόλις επτά όταν ερμήνευσε μπροστά σε κοινό. Ένα χρόνο αργότερα, στα οκτώ του χρόνια, άρχισε να συνθέτει τη δική του μουσική, κερδίζοντας τον πρώτο του διαγωνισμό.
Στους international fan του Guy Manoukian ανήκουν μεταξύ άλλων η Salma Hayek και η Βασίλισσα Rania της Ιορδανίας, καθώς και τα μέλη της διάσημης οικογένειας των Kardashian.

Πατήστε εδώ  για να προμηθευτείτε εισιτήρια.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συναυλία του Guy Manoukian στο ΚΠΙΣΝ και κρατήσεις εισιτηρίων: TBC

Μουσική

Μία κολεκτίβα μουσικών από όλη την Ευρώπη, που με ορμητήριό της τη Βαρκελώνη, ξυπνά το ενδιαφέρον του κοινού για τις παραδοσιακές μουσικές των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και των Μεσογειακών ακτών.

Η ταξιδιάρικη μπάντα, μια κολεκτίβα μουσικών από όλη την Ευρώπη, μας προσκαλεί σε μια πολύχρωμη φιέστα στις 2 Σεπτεμβρίου με μουσικές Klezmer, Jazz Manouche και τσιγγάνικους ρυθμούς.

Οι B.G.K.O. είναι μία κολεκτίβα μουσικών από όλη την Ευρώπη, ένας Γάλλος, ένας Ισπανός, ένας Ουκρανός, ένας Ιταλός, ένας Σέρβος, μια Καταλανή και ένας Έλληνας, που με ορμητήριό τους τη Βαρκελώνη, ξυπνούν το ενδιαφέρον του κοινού για τις παραδοσιακές μουσικές των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και των Μεσογειακών ακτών, μέσω των αυθεντικών διασκευών τους. Ένα πολύχρωμο μουσικό γαϊτανάκι που έρχεται να μας στροβιλίσει με μελωδίες καταλανικές και μουσικές επαναστατικές από την Κούβα, να μας γνωρίσει την τζαζ της Αιθιοπίας, αλλά και στους βαλκανικούς ήχους της Βοσνίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας.

Οι ίδιοι λένε για τις μουσικές τους ρίζες: «Η βάση μας είναι σίγουρα στα Βαλκάνια. Η μουσική την Βαλκανίων είναι για μας ένα σύνολο από παραδόσεις και πολυεθνικές κουλτούρες που ξεπερνά τους γεωγραφικούς περιορισμούς, αντλώντας από τις ιστορίες λαών που έχουν ανά περιόδους κατοικήσει σε αυτά τα μέρη:

Ασκενάζι και Σεφαραδίτες Εβραίοι, Τσιγγάνοι, Οθωμανοί, Αραβες... Από εκεί και πέρα, με τα τραγούδια που έχουμε παίξει όλα αυτά τα χρόνια, ο δικός μας μουσικός χάρτης θα έφτανε από την Τουρκία, τον Λίβανο και τη Ρωσία ως τη Λατινική Αμερική».

Τα μέλη των B.G.K.O. με δικά τους λόγια:
- Sandra Sangiao (Καταλωνία, Ισπανία) φωνή: «Ο ήλιος, η ψυχή και η ενέργειά μας»

- Mattia Schirosa (Ιταλία) ακορντεόν: «Ο νους, το όραμα και η τρέλα μας»

- Julien Chanal (Γαλλία) κιθάρα: «Ο ακούραστος jam σεσιονίστας μας, η καλοσύνη και η δημιουργικότητά μας»

- Stelios Togias (Ελλάδα) κρουστά: «Η μηχανή του ρυθμού μας, ο καλύτερος οδηγός και ο πιο τρελός μας άντρας»

- Ivan Kovačević (Σερβία) κοντραμπάσο: «H ψυχή, η σοφία και η δύναμή μας»

- Daniel Carbonell (Καταλωνία, Ισπανία) κλαρινέτο: «Ο klezmer ήχος μας, ο κομψός κλαρινετίστας και φωτογράφος μας»

- Oleksandr Sora (Ουκρανία) βιολί: «Το κλασικό μας στυλ, ο εκλεπτυσμένος ακροατής και βιρτουόζος μας»

Η αρχική ομάδα των Barcelona Gipsy balKan Orchestra δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2012, όταν έντεκα μουσικοί βρέθηκαν στη Βαρκελώνη για να γιορτάσουν τη Διεθνή Ημέρα Ρομά. Τότε είχαν το όνομα Barcelona Gipsy Klezmer Orchestra και η σεφαραδίτικη εβραϊκή μουσική, το klezmer, κυριαρχούσε στο ρεπερτόριο τους. Το 2014 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, «Imbarca», που περιελάμβανε τραγούδια όπως τα: «Hasta Siempre», «Comandante», «Cigani Ljubiat Pesnji» και «La dama d'Aragó». Ακολούθησε το 2015 το Balkan Reunion. Το 2016 έγραψαν το soundtrack «Europa cierra la frontera»(Η Ευρώπη κλείνει τα σύνορα) αλλά και το άλμπουμ «Del Ebro al Danubio».

Τον Μάρτιο του 2018 οι B.G.K.O. κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ τους, «Avo Canto». «Πολλές συναυλίες, διαφορετικά μέρη, άνθρωποι, μουσικοί και στιγμές που μας συγκινούν ακόμα, γέννησαν τα τραγούδια αυτού του δίσκου». Ένας δίσκος με ιδιαίτερη βαρύτητα μιας και «...Avo Canto σημαίνει «τραγούδια των παππούδων» στην Εσπεράντο, τη μοναδική γλώσσα ικανή να αποτυπώσει και να εκφράσει απόλυτα την ποικιλομορφία και την πολυπολιτισμικότητα της μπάντας μας».

Η Barcelona Gipsy balKan Orchestra θα
Πληροφορίες
Barcelona Gipsy balkan Orchestra,

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων,

Πειραιώς 100, Γκάζι,

www.athens-technopolis.gr,

Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2019, ώρα 21:00 (οι πόρτες ανοίγουν στις 19:30).

Τιμές εισιτηρίων: Early bird 10 ευρώ (περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων) και 12 ευρώ, ταμείο 15 ευρώ.

Μουσική

Οι Orquesta Akokán στο ΚΠΙΣΝ

Οι Orquesta Akokán ξεσηκώνουν το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος με τους latin και mambo ρυθμούς τους, την Παρασκευή 2 Αυγούστου, στις 21:00, με ελεύθερη είσοδο.

Στο πλαίσιο της σειράς συναυλιών Parklife, οι Orquesta Akokán, ένα συγκρότημα-φωτιά από την Αβάνα, έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για μια και μοναδική συναυλία στο Ξέφωτο, στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ).

Οι Orquesta Akokán είναι μια μεγάλη ορχήστρα-κολεκτίβα, όπου κορυφαίοι μουσικοί της Αβάνας συναντούν μερικά από τα μεγαλύτερα και δημιουργικότερα ταλέντα της νεοϋορκέζικης latin σκηνής. Τα γεμάτα ψυχή mambo τους θυμίζουν τον Pérez Prado και τον Benny Moré με την Banda Gigante του από τις δεκαετίες του ’40 και του ’50. Με επικεφαλής τον αμίμητο, δυναμικό τραγουδιστή José «Pepito» Gómez, στιβαρά μουσικά αρχιτεκτονήματα βασισμένα στο son cubano και το mambo και ρυθμοί που αντέχουν στον χρόνο, παίρνουν νέα ζωή σε ένα πλούσιο κράμα από τα στυλ της Αβάνας, της Νέας Υόρκης και όχι μόνο.

Οι Orquesta Akokán πραγματοποίησαν το αμερικανικό τους ντεμπούτο τον Ιούλιο του 2018 (όπου εμφανίστηκαν, μεταξύ άλλων, και στο Lincoln Center), ενώ στο Ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ παρουσιάζουν ένα δυναμικό live στο πλαίσιο της διεθνούς περιοδείας τους.

Συντελεστές:
José “Pepito” Gómez, τραγούδι

Michael Eckroth, πιάνο

Jacob Plasse, κιθάρα tres

César Lopez, άλτο σαξόφωνο–φλάουτο

Evaristo Denis, βαρύτονο σαξόφωνο

Jamil Schery, τενόρο σαξόφωνο

Heikel Fabian Trimiño, τρομπόνι

Yoandy Argudín, τρομπόνι

Harold Madrigal Frías, τρομπέτα

Reinaldo Melián, τρομπέτα

David Faya, μπάσο

Roberto Jr Vizcaino Torre, κρουστά

Mendoza Valdes, κρουστά

Η είσοδος στη συναυλία είναι ελεύθερη.

Μουσική

Αντρέα Μποτσέλι: Ο θρυλικός τενόρος, το Σεπτέμβριο στην Αθήνα

Ο διασημότερος τενόρος της γενιάς του, ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών ο οποίος κατάφερε να φέρει την κλασική μουσική στην κορυφή των διεθνών charts, ο πολυτάλαντος Αντρέα Μποτσέλι, έρχεται στις 11 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο.

Το κύρος που αποπνέουν οι κορυφαίες διακρίσεις του και ο τίτλος που του απονεμήθηκε δύο φορές, αυτός του «κλασικού καλλιτέχνη της χρονιάς», σε συνδυασμό με την επιτυχία του στα ρεκόρ Guinness, όταν κατέλαβε ταυτόχρονα και τις τρεις πρώτες θέσεις στα Αμερικανικά charts για την κλασική μουσική, επισφραγίζουν την αδιαμφισβήτητη αξία του και τον κατατάσσουν ανάμεσα στους καλλιτέχνες-μύθους της σύγχρονης παγκόσμιας καλλιτεχνικής πραγματικότητας, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τα πάνω από 90 εκατομμύρια δίσκων του που έχουν πωληθεί παγκοσμίως.

Το πρόγραμμα της συναυλίας θα αναδείξει το εύρος και τις απεριόριστες δυνατότητες της διάσημης φωνής του, αλλά και του εκρηκτικού του σκηνικού ταπεραμέντου. Ο Αντρέα Μποτσέλι επιστρέφει, μετά από πολλά χρόνια, στην Αθήνα και στη σκηνή του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού. Θα τον συνοδεύουν η χορωδία και η συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, την οποία θα διευθύνει ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους μαέστρους, ο Μαρτσέλο Ρότα.
Για καλό σκοπό

Η συναυλία διοργανώνεται από το Κοινωφελές Ίδρυμα International Foundation for Greece (IFG), το οποίο ιδρύθηκε στο Λονδίνο από τον Γιώργο και την Ασπασία Λεβέντη με στόχο την προβολή του Ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό σε συνεργασία με διεθνείς προσωπικότητες των τεχνών και των επιστημών. Το IFG, πιστό στις αξίες της κοινωνικής ευαισθησίας και συνεισφοράς, θα παρουσιάσει τον διάσημο τενόρο και Επίτιμο Πρόεδρό του, Αντρέα Μποτσέλι, στο πλαίσιο επίτευξης των ευγενών του στόχων. Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν μεταξύ άλλων, στην αγορά πετρελαίου θέρμανσης για τα σχολεία της ελληνικής επικράτειας καθώς και νοσοκομειακού εξοπλισμού.
Info

Αντρέα Μποτσέλι, Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου, Ηρώδειο

Προπώληση: Viva.gr, https://www.viva.gr/tickets/music/odeio-irodou-attikou/andrea-bocelli/

Τιμές εισιτηρίων:

Άνω Διάζωμα: 55 €

Κάτω διάζωμα:

Γ Ζώνη : 85€

Β Ζώνη : 120€

Α Ζώνη : 150€

VIP : 190€

Gold και Platinum:

Θα διατεθεί περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων που θα συνοδεύονται από συγκεκριμένο πακέτο προσφορών στις τιμές των 250€ και 500€ αντίστοιχα.

Μουσική

Η Λίνα Νικολακοπούλου ανοίγει με συναυλία της στις 25 Αυγούστου, στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, τα «Αισχύλεια», ένα από τα μακροβιότερα φεστιβάλ της χώρας, που φέτος συμπληρώνει 45 χρόνια παρουσίας στα πολιτιστικά δρώμενα
Ελευσίνα: Αυλαία για τα «Αισχύλεια» στις 25 Αυγούστου | in.gr
Το φεστιβάλ στήριξαν διαχρονικά από το 1975 όλες οι δημοτικές Αρχές της πόλης

Η Λίνα Νικολακοπούλου ανοίγει με συναυλία της στις 25 Αυγούστου, στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, τα «Αισχύλεια», ένα από τα μακροβιότερα φεστιβάλ της χώρας, που φέτος συμπληρώνει 45 χρόνια παρουσίας στα πολιτιστικά δρώμενα.

Το φεστιβάλ στήριξαν διαχρονικά από το 1975 όλες οι δημοτικές Αρχές της πόλης.

Έως τις 28 Σεπτεμβρίου, στο εμβληματικό Παλαιό Ελαιουργείο του παραλιακού μετώπου της πόλης, θα αναπτυχθεί το πρόγραμμα του φεστιβάλ, που περιλαμβάνει θέατρο, μουσική, κινηματογράφο και χορό.

Τα εικαστικά των «Αισχυλείων», σήμα κατατεθέν του θεσμού στο Παλαιό Ελαιουργείο, έχει αναλάβει η Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2021, η οποία θα εγκαινιάσει την προαναγγελθείσα εγκατάσταση «Τιτάνες, πέτρες και κόκκαλα» της Μαρίας Παπαδημητρίου.

«Το φεστιβάλ Αισχύλεια ενδιαφέρεται να επενδύσει στην ανανέωση και στο μετασχηματισμό του, και αυτό γίνεται με τη συμμετοχή των ανθρώπων του. Παντού συμμετέχουν άνθρωποι, της πόλης κι όχι μόνο» τόνισε στην παρουσίαση του προγράμματος των «Αισχυλείων» η επικεφαλής του φεστιβάλ, Κωνσταντίνα Μαρούγκα, πρόεδρος της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Ελευσίνας.

«Χρέος τιμής όλων των δημοτικών Αρχών ήταν και είναι να στηρίξουν τον θεσμό και να του δίνουν την ελευθερία και την αυτονομία των επιλογών που θα εξασφαλίσουν την εξέλιξή του» ανέφερε στο χαιρετισμό του ο δήμαρχος Ελευσίνας, Γιώργος Τσουκαλάς.

(Πηγή πληροφοριών: ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Μουσική

Η Γιούτζα Γουάνγκ ετοιμάζεται να μαγέψει το κοινό του Ηρωδείου σε μια σύμπραξη με την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λουξεμβούργου, παρουσιάζονται έργα των Τσαϊκόφσκι, Γκέρσουιν, Σοστακόβιτς, Στραβίνσκι.


ΗΦιλαρμονική Ορχήστρα του Λουξεμβούργου ιδρύθηκε το 1933 και σήμερα απαρτίζεται από 98 μουσικούς, καταγόμενους από περισσότερες από 20 χώρες. Με πλήθος βραβείων στην πορεία της (Grammy Award, Grand Prix Charles Cros, Preis der deutschen Schallplattenkritik, BBC Music Choice, Diapason d’Or, Choc du Monde de la Musique κ.ά), η ορχήστρα έχει δώσει συναυλίες σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και την Αμερική. Αναπτύσσει επίσης δυναμική δράση με εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά και νέους και με παραστάσεις σε σχολεία και νοσοκομεία. Υπό τη διεύθυνση του Γκουστάβο Χιμένο, που διανύει την τέταρτη θητεία του, έχει δώσει έμφαση στην ευρύτητα του ρεπερτορίου της.

Γιούτζα Γουάνγκ
Η σπουδαία κινέζα πιανίστρια Γιούτζα Γουάνγκ ανακηρύχτηκε Artist in Residence στη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λουξεμβούργου για την καλλιτεχνική περίοδο 2018-2019. Το άστρο της Γουάνγκ ανέτειλε το 2007, όταν κλήθηκε να αντικαταστήσει τη Μάρτα Άργκεριχ (με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστόνης), και στη συνέχεια κατέκτησε το κοινό με τη δεξιοτεχνία και την καθηλωτική ερμηνεία της. Η Yuga Wang έχει συνεργαστεί με μερικές από τις σημαντικότερες ορχήστρες στον κόσμο, όπως οι Φιλαρμονικές του Βερολίνου και του Μονάχου, του Λος Άντζελες και της Βιέννης, συμπράττοντας με κορυφαίους καλλιτέχνες, όπως οι Yuri Temirkanov, Esa-Pekka Salonen, Gustavo Dudamel, Gautier Capucon, Λεωνίδας Καβάκος, Romnan Simovic κ.α., ενώ ηχογραφεί με την Deutsche Grammophon. Για τη σαιζόν 2018-19, η Yuja Wang υπήρξε artist in residence στη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λουξεμβούργου.

Η Wang φημίζεται για την εκρηκτική σκηνική παρουσία και όχι μόνο για τις εξεζητημένες ενδυματολογικές της επιλογές, με φορέματα που ράβονται ειδικά γι αυτήν: «Τι είναι πιο προσβλητικό; Το φόρεμα ή η στενομυαλιά των κριτικών;» έγραφε η Washington Post το 2011, «Ξεχάστε το φόρεμα, η πιανίστρια Yuja Wang παίζει “πολύχρωμη” μουσική στο Hollywood Bowl», έγραφε η Los Angeles Daily News το 2016. ΥπάρχουνΥπάρχουν όμως πολλοί περισσότεροι λόγοι που η Wang έχει αναδειχθεί σε μία από τις γνωστότερες και καλύτερες πιανίστριες της γενιάς της, αφού συνδυάζει τη συναρπαστική ερμηνεία και την εξαιρετική δεξιοτεχνία της με μία απροσδόκητη για τον κόσμο της κλασικής μουσικής παρουσία. Η Wang αποτελεί πρότυπο για τη γυναικεία ανεξαρτησία και έμπνευση για μία ολόκληρη γενιά νέων μουσικών, που προκαλούν την κατεστημένη εικόνα του κλασικού καλλιτέχνη, με αντισυμβατική εμφάνιση και έντονη παρουσία σε κοινωνικά δίκτυα.

Το πρόγραμμα της μοναδικής αυτής σύμπραξης, που θα είναι και η πρώτη μεγάλη συναυλία κλασικής μουσικής στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, περιλαμβάνει στο α΄ μέρος τα έργα Τρικυμία, Συμφωνική φαντασία – εισαγωγή, έργο 18 σε φα ελάσσονα του Τσαϊκόφσκι και Γαλάζια ραψωδία του Τζωρτζ Γκέρσουιν, ενώ στο β΄ μέρος το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 2 σε φα μείζονα, έργο 102 του Ντμίτρι Σοστακόβιτς και το Πουλί της φωτιάς – Σουίτα του Στραβίνσκι.

Πρόγραμμα
Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893)
Η τρικυμία: Φαντασία – Εισαγωγή για ορχήστρα σε φα ελάσσονα, έργο 18 (1873)

George Gershwin (1898-1937)
Γαλάζια ραψωδία

Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1906-1975)
Κοντσέρτο αρ. 2 για πιάνο και ορχήστρα σε φα μείζονα, έργο 102

Ίγκορ Στραβίνσκι (1882-1971)
Το πουλί της φωτιάς, σουίτα (1919)

Philharmonie Luxemburg
Ταυτότητα Εκδήλωσης
Ημερομηνία:
21.00

Τοποθεσία:
Ηρώδειο, Πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Αθήνα

Πληροφορίες / Κρατήσεις:
greekfestival.gr

Μουσική

Μια μοναδική βραδιά που αρχίζει με τραγούδια του κοσμοπολίτη Φραντς Λιστ σε ποίηση των Ουγκό, Γκαίτε (Το τραγούδι της Μινιόν), Χάινε (Η Λορελάι) και Λέναου. Μια επιλογή από τραγούδια που κρύβει όμορφες, όσο και άγνωστες εν πολλοίς πτυχές ενός συνθέτη γνωστότερου για τα πιανιστικά του έργα. Στο δεύτερο μέρος, ο διάσημος κύκλος έξι τραγουδιών του Έκτορα Μπερλιόζ Καλοκαιρινές νύχτες σε ποίηση Θεόφιλου Γκωτιέ. Γράφτηκε τα έτη 1840 και 1841, ενορχηστρώθηκε μέσα στην επόμενη δεκαπενταετία, και πραγματεύεται τον έρωτα.

- Franz Liszt: «O lieb’, so lang du lieben kannst» (F. Freiligrath)
«Oh! Quand je dors» (Hugo)
«Enfant, si j’étais roi» (Hugo)
Mignon’s Lied: «Kennst du das Land» (Goethe)
«Die Loreley» (Heine)
«Die drei Zigeuner» (Lenau)
- Hector Berlioz: Les nuits d’été, έργο 7 (Θεόφιλου Γκωτιέ)

Μαίρη-Έλεν Νέζη μετζοσοπράνο
Δημήτρης Γιάκας πιάνο

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Εκδοτήρια:
Βασ.Σοφίας & Κόκκαλη, Αθήνα
Ομήρου 8, Αθήνα
Tηλ 210 7282333

Χώρος:
Αίθουσα
Δημήτρης Μητρόπουλος

Ημερομηνία/ Ώρα έναρξης:
27 Φεβρουαρίου 2019/20:30

Τιμές:
Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑμεΑ: € 7
Ζώνη Β: € 10
Ζώνη Α: € 15

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή