Μαΐου 19, 2022

Μουσική

Ταυτόχρονη νοηματική απόδοση στην ελληνική νοηματική γλώσσα

Από μία τρέλα ξεκινάνε όλα τα πολύχρωμα γεγονότα στη ζωή μου .
Μια τρέλα εν μέσω καραντίνας , η μάλλον εκ γενετής ανάγκη μου να παίζω μουσική , να δημιουργώ παρέες και να φτιάχνω στιγμές.

Σε μια εποχή πολλαπλών δυσκολιών , από το καλοκαίρι του 2020 , συντροφιά με ανθρώπους ,που μπορώ πια ν αποκαλώ φίλους , προσπαθήσαμε να κρατηθούμε δραστήριοι και ερωτευμένοι με τη μουσική.

Η ιδέα να φέρω τη σκηνή στα σπίτια αγαπημένων καλλιτεχνών σιγά-σιγά, lock down- lock down, με πολλή δουλειά, επιμονή αλλά και απέραντη χαρά άρχισε να παίρνει μορφή .
Εμείς να φορτώνουμε τα μπογαλάκια μας σε 2, πότε σε 3 αυτοκίνητα κι ο καλεσμένος μας ν ανοίγει το σπιτικό του και να γίνεται οικοδεσπότης.

Όμως, κάτι έλειπε. Έτσι, λοιπόν πρόσθεσα, αυτό το οποίο θεωρώ αυτονόητο, ισότιμη πρόσβαση σε ανθρώπους με προβλήματα ακοής ( κωφούς , βαρύκοους ).
Αυτό όλο , βαφτίστηκε Home Duets, το πρώτο project που έχει ταυτόχρονη νοηματική απόδοση στην ελληνική νοηματική γλώσσα (ΕΝΓ) στηρίζοντας τα ίσα δικαιώματα των ανθρώπων στη μουσική .

Οι συνοδοιπόροι μου κι εγώ ευχαριστούμε όλους όσους έγιναν συνταξιδιώτες μας , όσους έχουν , ήδη ,'' κλείσει το μάτι'' στην ιδέα μας αλλά και αυτούς που θα '' έρθουν''.

Προσωπικά , ευχαριστώ μέσα απ την καρδιά μου τους '' συνήθεις ύποπτους ''*
που μ ακολούθησαν , προσθέτοντας και τη δική τους τρέλα !

Home Duets,
2 φωνές , 2-3 μουσικοί , μερικά καλώδια , κάμερες ,
παρέα και καλή καρδιά !

* Έλενα Κοσμοπούλου
Φίλιππος Οικονόμου
Ζήσης Dtaeys - EnD Productions
Iουλία Στάικου

Κάντε Εγγραφή στο επίσημο κανάλι : https://cutt.ly/9z34DqD

https://www.facebook.com/EleftheriaPa...

https://www.instagram.com/eleftheria_...

Μουσική

Στίχοι
Αυτό το βράδυ γκρέμισέ μου τις ελπίδες
Σήκω και φύγε σαν τυχαία γνωριμία
Με λένε Στέλλα, Κατερίνα ή Μαρία
Όλη τη νύχτα με κοιτάς και δε με είδες

Περνάει στα ρούχα το ξενύχτι και κρυώνεις
Αυτό το βράδυ που κυλά σε καταπίνει
Ό,τι ονειρεύτηκα, το ξέρω, δε θα γίνει
Μπάζεις νερά από παντού και με σκοτώνεις.

Είσαι ένα από τα πάθη μου
Που τρέφονται απ’ τα λάθη μου
Και κρύβουν το θυμό τους
Στον ενθουσιασμό τους
Και ζούνε απ’ τα ψέματα
Με μούτρα όλο αίματα
Και σβήνουν το λυγμό τους
Στον αναστεναγμό τους.

Αυτό το βράδυ με τα μάτια νυσταγμένα
Δεν έχει μέτρο να το βρω ή να το χάσω
Έναν αιώνα θέλω να σε ξεπεράσω
Μα εσύ μια μέρα θα παρακαλάς για μένα.

Ερμηνεύει η Ελευθερία Πάτση
Τίτλος: Αυτό το βράδυ
Στίχοι: Μυρτώ Κοντοβά
Μουσική: Βαγγέλης Τούντας
Εταιρεία: Feelgood Records

Ενορχήστρωση: Βαγγέλης Τούντας, Μυρτώ Κοντοβά

Έπαιξαν οι μουσικοί:
Βιολί,κλασική/ακουστική κιθάρα: Βαγγέλης Τούντας
Κρουστά: Βασίλης Παπαδόπουλος
Κοντραμπάσο: Κώστας Πατσιώτης
Μαντολίνο: Γιώργος Παχής
Πιάνο: Ανέστης Νικολαΐδης

 

Subscribe to Feelgood Records on

YouTube: http://goo.gl/4cpsxt Feelgood Records is all about feelgood music.

Follow us and stay tuned: https://www.facebook.com

FeelgoodReco... https://twitter.com

FeelgoodRec https://www.instagram.com/feelgoodrec...

https://www.facebook.com/eleftheria.patsi

 

Μουσική


Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και οι καθιερωμένες ετήσιες συναυλίες του Johann Strauss Ensemble θα ανοίξουν και πάλι την εορταστική αυλαία των ημερών στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Ο χαρισματικός μαέστρος Russell McGregor και οι ξεχωριστοί σολίστ της ορχήστρας Johann Strauss Ensemble, με το μουσικό τους μπρίο, την δεξιοτεχνία και τις αυθεντικές ερμηνείες τους στα βαλς και τις πόλκες των συνθετών της οικογένειας Στράους, θα ενθουσιάσουν για άλλη μια φορά το αθηναϊκό κοινό που κάθε χρόνο αποθεώνει τις μοναδικές συναυλίες τους στην ανθοστόλιστη Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης.

Στο φετινό πρόγραμμα, εκπροσωπούνται τρεις γενιές της περίφημης αυστριακής οικογένειας, μια που οι συνθέσεις που θα ακούσουμε εκτείνονται από τις αρχές του 19ου αιώνα (στα έργα του γενάρχη Γιόχαν Στράους), τα μέσα του 19ου (στα έργα των παιδιών του Γιόχαν του νεότερου, Γιόζεφ και Έντουαρντ), μέχρι και τα μέσα του 20ού αιώνα στα έργα του Έντουαρντ Στράους του νεότερου.

Τις μελωδίες της Ορχήστρας απογειώνουν θαυμάσια βιεννέζικα τραγούδια, που ερμηνεύει ιδανικά η εξαιρετική σοπράνο κολορατούρα Βασιλική Καραγιάννη.

Η Ορχήστρα Δωματίου Johann Strauss Ensemble ιδρύθηκε το 1985 από τους εξαιρετικούς μουσικούς της αυστριακής Ορχήστρας Μπρούκνερ και πολύ γρήγορα απέκτησε διεθνή φήμη με περιοδείες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης (Παρίσι, Λονδίνο, Μαδρίτη, Ρώμη, Βρυξέλλες, Βερολίνο, Ζυρίχη, Αμβούργο, Ζάλτσμπουργκ, Βιέννη κ.α.), στην Ιαπωνία, τη Ρωσία και στην Αυστραλία. Η ορχήστρα διακρίνεται για την πλούσια δισκογραφία της, ενώ από το 2003 διευθυντής της είναι ο βιολονίστας Russell McGregor.

Χαρακτηριστικό των συναυλιών του Johann Strauss Ensemble είναι η ερμηνεία της βιεννέζικης μουσικής με τον τρόπο που ο Γιόχαν Στράους πρώτος καθιέρωσε, καθώς ήταν συγχρόνως ο σολίστ και ο διευθυντής της ορχήστρας ενθουσιάζοντας το κοινό με τη χορευτική και μελωδική μουσική του.

Russel McGregor

Γεννήθηκε στην Οξφόρδη και σε ηλικία επτά ετών άρχισε σπουδές στο βιολί στη Μελβούρνη. Πήρε το δίπλωμά του το 1982 από το Βικτωριανό Κολέγιο Τεχνών της Μελβούρνης και από το 1992 ζει στην Αυστρία. Την περίοδο 1994-1996 ήταν ο εξάρχων της Ορχήστρας Δωματίου της Βιέννης και από το 1997 ήταν ο εξάρχων και ο μαέστρος της Ορχήστρας Σένμπρουν της Βιέννης.

Το 2003 ανέλαβε τη μουσική διεύθυνση του Johann Strauss Ensemble και πολύ γρήγορα αναγνωρίστηκε ως ο πιο επιτυχημένος «Stehgeiger», δηλαδή μαέστρος και σολίστ συγχρόνως, σύμφωνα με την παράδοση της βιεννέζικης μουσικής, περιοδεύοντας με την Oρχήστρα σε όλο τον κόσμο.

Ο τρόπος επικοινωνίας του με το κοινό, η δεξιοτεχνία και ο γοητευτικός του ήχος ενθουσιάζουν τους ακροατές.

Ο Ράσελ Μακ Γκρέγκορ έχει συμπράξει σε συναυλίες με την Καμεράτα Σάλτσμπουργκ, έχει εμφανιστεί στο Γκόλντεν Χολ της περίφημης Μουζίκφεραϊν στη Βιέννη και έχει συνεργαστεί με τον Λουτσιάνο Παβαρότι, τον Χοσέ Καρέρας, τον Πλάθιντο Ντομίνγκο, την ντέιμ Κίρι Τε Κανάουα και την Ιλντικό Ραϊμόντι.

Johann Strauss Ensemble

Η Ορχήστρα Δωματίου Johann Strauss Ensemble ιδρύθηκε το 1985 από τους εξαιρετικούς μουσικούς της αυστριακής Ορχήστρας Μπρούκνερ και πολύ γρήγορα απέκτησε διεθνή φήμη με περιοδείες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, στην Ιαπωνία, τη Ρωσία και την Αυστραλία.

Η σύνθεση της Ορχήστρας διατηρείται σχεδόν ίδια από την ίδρυσή της, γεγονός που καθιστά τον ήχο της μοναδικό και αγαπητό στο κοινό.

Από το 2003 διευθυντής της είναι ο βιολονίστας Ράσελ Μακ Γκρέγκορ. Χαρακτηριστικό των συναυλιών της Ορχήστρας είναι η ερμηνεία της βιεννέζικης μουσικής με τον τρόπο που ο σπουδαίος συνθέτης και βιολονίστας Γιόχαν Στράους πρώτος καθιέρωσε, καθώς ήταν συγχρόνως ο σολίστ και ο μαέστρος, ενθουσιάζοντας το κοινό με τη χορευτική και μελωδική μουσική του.

Το ρεπερτόριο της Ορχήστρας, εκτός από τα έργα της οικογένειας Στράους, περιλαμβάνει έργα σύγχρονων αυστριακών συνθετών, θρησκευτική μουσική και έργα Μότσαρτ, Χάυντν, Μπετόβεν, Σούμπερτ, Ντβόρζακ και άλλων κλασικών συνθετών.

Η Ορχήστρα έχει ηχογραφήσει πολλούς δίσκους με βιεννέζικη μουσική και διοργανώνει συχνά εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά σε ευρωπαϊκές χώρες και στην Αυστραλία.

Βασιλική Καραγιάννη

Η σοπράνο κολορατούρα Βασιλική Καραγιάννη γεννήθηκε στην Πάτρα.

Πήρε δίπλωμα Μονωδίας με διάκριση και βραβείο από το Εθνικό Ωδείο παράρτημα Γλυφάδας ενώ συνέχισε τις σπουδές της δίπλα στον Γιόζεφ Μέτερνιχ στο Μόναχο.

Από νεαρή ηλικία ξεκίνησε την συνεργασία της με την Εθνική Λυρική Σκηνή ερμηνεύοντας τους πιο αντιπροσωπευτικούς ρόλους από το ρεπερτόριο της σοπράνο κολορατούρας. Το 2012 έκανε το ντεμπούτο της στο Θέατρο Σκάλα του Μιλάνου, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Ολυμπίας στην όπερα «Τα παραμύθια του Χόφμαν» του Ζακ Όφενμπαχ σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Κάρσεν.

Έχει εμφανιστεί σε μερικά από τα μεγαλύτερα Λυρικά θέατρα του κόσμου, όπως στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου Κόβεντ Γκάρντεν, στη Βασιλική Όπερα της Κοπεγχάγης, στο Μπουνκαμούρα Κόνσερτ Χωλ και στην Όπερα του Τόκυο, στο Μπιβάκο Χωλ στο Ότσου της Ιαπωνίας, στην Κωμική Όπερα του Βερολίνου, στο Σαν Κάρλο της Νάπολης, στην Κρατική Όπερα της Φλωρεντίας, στο Θέατρο Σαν Κάρλο της Λισσαβόνας, στην Όπερα του Ντίσελντορφ, στο Σόνι Κόνσερτ Χωλ στο Τόκυο και σε σπουδαίες αίθουσες όπως στο Κάρνεγκι Χωλ της Νέας Υόρκης, στο Κουΐν Ελίζαμπεθ Χωλ και Κάντογκαν Χωλ του Λονδίνου, στο Μουσάσινο Κόνσερτ Χωλ στο Τόκυο κ.ά.
Το ρεπερτόριο της είναι ευρύ και περιλαμβάνει τους περισσότερους από τους πιο αντιπροσωπευτικούς ρόλους της σοπράνο κολορατούρας, όπως: Βασίλισσα της Νύχτας στον Μαγικό Αυλό (Μότσαρτ), Ολυμπία στα Παραμύθια του Χόφμαν (Όφενμπαχ), Τζίλντα στον Ριγκολέττο (Βέρντι), Βιολέττα στην Τραβιάτα (Βέρντι), Λουτσία στην Λουτσία ντι Λαμερμούρ (Ντονιτσέτι), Κονστάντσε και Μπλοντε στην Απαγωγή από το Σαράι (Μότσαρτ), Αντίνα στο Ελιξίριο του έρωτα (Ντονιτσέτι), Νορίνα στον Ντον Πασκουάλε (Ντονιτσέτι), Τσερμπινέττα στην Αριάδνη στη Νάξο (Ρ. Στραους), Ροζίνα στον Κουρέα της Σεβίλλης (Ροσίνι), Κοντέσσα Αντέλε στον Κόμη Όρυ (Ροσίνι), Αμίνα στην Υπνοβάτιδα (Μπελλίνι), κ.ά.

Έχει πάρει το ειδικό βραβείο για νέο καλλιτέχνη από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για την ερμηνεία της στο ρόλο της Τσερμπινέττα στην όπερα «Αριάδνη στη Νάξο» του Ρ. Στράους σε παραγωγή της Λυρικής Σκηνής καθώς επίσης και το ειδικό βραβείο Ίνγκα Λινγκάμπουε στην Ιταλία. Έχει συμμετάσχει σε ηχογραφήσεις των έργων «Κουρέας της Σεβίλλης» του Παϊζιέλο, «Δέηση» σε ποίηση Κ. Καβάφη και μουσική Αθ. Σιμόγλου, «Μονόγραμμα» σε ποίηση Οδ. Ελύτη και μουσική Γ. Κουρούπου, κ.ά.

 

Μουσική

Τo Μέγαρο θα γιορτάσει την Ημέρα Μουσικής στον κήπο -Χωρίς κοινό, ζωντανά από την ΕΡΤΦέτος, για πρώτη φορά, οι συναυλίες της Γιορτής της Μουσικής, που φιλοξενούνται στο Αίθριο των Μουσών και στον Κήπο χωρίς την παρουσία κοινού, παρουσιάζονται live από την ΕΡΤ 2 και ταυτόχρονα μεταδίδονται ζωντανά οnline από το site του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, την ΕΡΤ Web TV και το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Η γιορτή της μουσικής από τον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής

Καλλιτέχνες και σύνολα που έχουν διακριθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό μας καλούν σε ένα υπέροχο ταξίδι στον κόσμο της κλασικής δημιουργίας, της όπερας, του μιούζικαλ και της τζαζ. Συμμετέχουν τα Έγχορδα της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ υπό τον Μιχάλη Οικονόμου, το Κουαρτέτο Εγχόρδων Αθηνών, οι λυρικοί τραγουδιστές Χριστίνα Πουλίτση (σοπράνο), Τάσης Χριστογιαννόπουλος (βαρύτονος), Χριστόφορος Σταμπόγλης (μπάσος), ο πιανίστας Δημήτρης Γιάκας και το George Kontrafouris Trio. Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του ΥΠΠΟΑ στο πλαίσιο των έκτακτων επιχορηγούμενων δράσεων των εποπτευόμενων φορέων του.

Το πρόγραμμα του Μεγάρου για την Ημέρα Μουσικής
Η φετινή Γιορτή της Μουσικής αρχίζει με τα Έγχορδα της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ που, από το Αίθριο του Μεγάρου (19:00), θα παρουσιάσουν ένα από τα πιο διάσημα έργα της μουσικής δωματίου, τη Σερενάτα για έγχορδα, έργο 48 του Τσαϊκόφσκι. Διευθύνει ο διεθνώς καταξιωμένος μαέστρος Μιχάλης Οικονόμου.

Ο διεθνώς καταξιωμένος μαέστρος Μιχάλης Οικονόμου συμμετέχει στη Γιορτη του Μεγάρου Μουσικής
Το μουσικό ταξίδι συνεχίζεται στον Κήπο (19:30) με το Κουαρτέτο Εγχόρδων Αθηνών. Οι βιολονίστες Απόλλων Γραμματικόπουλος και Παναγιώτης Τζιώτης, ο βιολίστας Πάρις Αναστασιάδης και ο τσελίστας Ισίδωρος Σιδέρης επέλεξαν για το πρόγραμμά τους αποσπάσματα από γνωστές συνθέσεις του Μπετόβεν, του Μότσαρτ και του Ντβόρζακ. Θα ακουστούν επίσης μεταγραφές αγαπημένων μελωδιών με άρωμα τζαζ του Αμερικανού Τζωρτζ Γκέρσουιν και γνωστών τσιγγάνικων τάνγκο του Δανού Γιάκομπ Γκάντε.

Επιστροφή, στη συνέχεια, στο Αίθριο των Μουσών (20:00) με δημοφιλή αποσπάσματα από όπερες, μιούζικαλ και τραγούδια ελλήνων και ξένων συνθετών. Η Χριστίνα Πουλίτση (σοπράνο), ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος (βαρύτονος) και ο Χριστόφορος Σταμπόγλης (μπάσος) θα ερμηνεύσουν άριες και ντουέτα από τα λυρικά έργα Ντον Τζοβάννι του Μότσαρτ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Γκουνό και Σταχτοπούτα του Ροσσίνι καθώς και τραγούδια των Μπελλίνι και Γκασταλντόν. To ρεσιτάλ των τριών διεθνώς αναγνωρισμένων σολίστ ολοκληρώνεται με δύο αποσπάσματα από τα δημοφιλή μιούζικαλ Les Misérables και Kiss Me, Kate. Τους πλαισιώνει ο διακεκριμένος πιανίστας Δημήτρης Γιάκας.

Ο επίλογος ανήκει στο George Kontrafouris Trio. Ο Κήπος του Μεγάρου (20:30) υποδέχεται τον σπουδαίο πιανίστα και τους συνεργάτες του, τον κοντραμπασίστα Κίμωνα Καρούτζο και τον σολίστ των τυμπάνων Τζέισον Ουάστορ, οι οποίοι θα παρουσιάσουν κομμάτια που υπογράφουν ο ίδιος ο Κοντραφούρης και δύο ιδιαίτερες καλλιτέχνιδες, η Σαβίνα Γιαννάτου και η Τζέσσικα Ουίλλιαμς.
Πηγή: iefimerida.gr

Μουσική

Ελεάννα Ζεγκίνογλου – Πόλυς Κυριάκου
ΜΠΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΔΙΔΟΤΟΥ
Σήμερα Σάββατο 7 Μαρτίου 2020

«Επιτυχώς επέπλευσεν ο Φελλός...
βγάζοντας στο φως οχτώ νέα τραγούδια και ανοίγοντας την αυλαία
σε ένα κύκλο “εξωστρέφειας”, μέσα από τη ζωντανή επαφή με τον ακροατή, εκεί, που πια όλα συμβαίνουν σε χρόνο πραγματικό.»

Το Σάββατο 7 Μαρτίου στις 10:00 το βράδυ, στο «Μπάράκι της Διδότου», η Ελεάννα Ζεγκίνογλου με τον Πόλυ Κυριάκου μοιράζονται μαζί μας, ένα τρίωρο πρόγραμμα που εσωκλείει παλιά και νέα τραγούδια.
Από το «Φελλό», το άλμπουμ τους που μόλις κυκλοφόρησε και τα τραγούδια του, αλλά και ξεχωριστές επιλογές από όλο το ελληνικό ρεπερτόριο, ξεκινώντας από το σήμερα -το σύγχρονο τραγούδι- και φτάνοντας μέχρι τον ...Vivaldi.

H Ελεάννα Ζεγκίνογλου, τραγουδάει , αφηγείται τις μουσικές της ιστορίες , ενορχηστρώνει, άλλοτε κάθεται στο πιάνο, άλλοτε κατεβαίνει απ’ τη σκηνή και μας παρακινεί να χορέψουμε τανγκό μαζί με το κουαρτέτο της.

Ο Πόλυς Κυριάκου, ο οποίος έχει γράψει τους στίχους και τα ποιήματα του δίσκου, θα απαγγείλει, με λυρισμό, με τέχνη και αίσθημα, κάνοντάς μας κοινωνούς του μοναδικού ποιητικού του λόγου, δημιουργώντας έτσι, απρόσμενα όμορφες στιγμές στη βραδιά.

Ένα ξεχωριστό live, που μας προ(σ)καλεί να το βιώσουμε!

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΣΕ ΚΡΑΤΑΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΠ’ ΤΟ ΧΕΡΙ

Και τώρα που κατάλαβες πως τίποτα δεν μένει
Και τώρα που κατάλαβες πόσο νωρίς το κόκκινο τριαντάφυλλο πεθαίνει
Και τώρα που κατάλαβες πόσα ποτάμια θάλασσα το γιασεμί σου θέλει
Και τώρα που κατάλαβες πως μόνο ένα παιδί θα σε κρατάει πάντα απ’ το χέρι
Και τώρα που κατάλαβες πως άλλα ζήταγε χτες βράδυ η καρδιά
Κι άλλα τούτο το χάραμα γυρεύει
Και τώρα που κατάλαβες πως πρέπει να διαλέξεις Δύση ή Ανατολή
Λεπίδα ή μαχαίρι
Και τώρα που κατάλαβες
Τι περιμένεις;
Πιες απ’ τη Δύση σου κρυφά
Βάλε στη θήκη το μαχαίρι
Και πες αργά και σιωπηλά
Πως μόνο ένα μικρό παιδί θα σε κρατάει για πάντα απ’ το χέρι

Πόλυς Κυριάκου

 

Μουσικοί:
Τζένη Τζοάννα Σουλκούκη: Πιάνο
Αλέξανδρος Κούρτης: Τύμπανα
Στέργιος Μητρούσης: Μπάσο
Λαμβάνει μέρος το Enchord String Quartet
Συμμετέχει φιλικά η Πέννυ Μπερμπατιώτου
Φωτογραφία: Μαρία Κλινάκη
Οργάνωση παραγωγής: Φόρμιγγα art

Πληροφορίες
Ώρα έναρξης: 22:00, Είσοδος (με κρασί ή μπύρα): 12€
Μπαράκι της Διδότου: Διδότου 3 & Σίνα, Κολωνάκι.
Τηλ. Κρατήσεων: 210 3642990

 

Επεξεργασία Μ. Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php

Μουσική

Ο Παντελής Κυραμαργιός και η Ελευθερία Πάτση βάζουν τους σκούφους των σεφ και με πρώτη ύλη αγαπημένες μουσικές και τραγούδια στρώνονται στην παρασκευή των πιο νόστιμων τραγουδιών για τις γιορτινές μέρες στη μουσική σκηνή Ερμού 135.

Ξεκινώντας από την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου, ο αγαπημένος τραγουδοποιός και η ξεχωριστή ερμηνεύτρια βάζουν κέφι, φαντασία και γενναίες δόσεις συναίσθημα για να φτιάξουν επί σκηνής μουσική που θα μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά.

Ο Παντελής Κυραμαργιός και η Ελευθερία Πάτση μας περιμένουν στο Ερμού 135, την ολοκαίνουργια σκηνή που φιλοδοξεί να γίνει το στέκι όσων αγαπούν την Τέχνη.

Στην καρδιά της Αθήνας, ανάμεσα στο Θησείο και στο Μοναστηράκι, το Ερμού 135 είναι το σημείο που κάνουν στάση η καλή μουσική και η καλή διάθεση. Εκεί θα μας περιμένουν οι δύο καλλιτέχνες με τραγούδια αγαπημένα και τραγούδια έκπληξη:
γιατί έκπληξη είναι κάθε φορά η παρασκευή της μουσικής.

Μαζί τους οι μουσικοί: Βάιος Πράπας (μπάσο, μπουζούκι, κιθάρα), Γιάννης Ταύλας (λαούτο, ηλεκτρική κιθάρα), Θανάσης Μάντζαρης (πιάνο, καχόν)

Έναρξη: 10:30 μ.μ.
Μουσική Σκηνή Ερμού 135, Ερμού 135 Αθήνα
Είσοδος 10 ευρώ με κρασί ή μπύρα

https://www.facebook.com/events/729172057577099/

Μουσική

Η κουβανική επανάσταση «σαλπάρει» από τη Στέγη
«Granma: Trombones from Havana» είναι το τίτλος της καινούριας δημιουργίας θεάτρου ντοκουμέντου των Rimini Protokoll που παρακολουθούν το ιστορικό ταξίδι του Φιντέλ Κάστρο, του Τσε Γκεβάρα και των συντρόφων τους, από το Μεξικό προς την Κούβα, το 1956.
«Granma». Αυτό ήταν το όνομα του πλοιαρίου που πέρασε στην ιστορία όταν σαλπάρισε τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου του 1956 από το λιμάνι Τούξπαν του Μεξικού πλέοντας προς την Κούβα και μεταφέροντας τον Φιντέλ Κάστρο και 81 ακόμα, σήμερα ιστορικά, πρόσωπα συμπεριλαμβανομένου και του Τσε Γκεβάρα, τα οποία ξεκίνησαν την κουβανική επανάσταση ενάντια στο καθεστώς του Μπατίστα

Αυτή την εμβληματική στιγμή για την ιστορία του 20ου αιώνα επέλεξε αυτή τη φορά η κολεκτίβα των Rimini Protokoll για την παράσταση θεάτρου ντοκουμέντου «Granma: Trombones from Havana» («Granma:Τρομπόνια από την Αβάνα») που ως διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση έρχεται στην Κεντρική της Σκηνή από τις 19 Δεκεμβρίου. Έρχεται για να επιστρέψει 60 χρόνια πίσω, ανασυνθέτοντας τον μύθο της κουβανέζικης επανάστασης στο Granma με την υπογραφή του μέλους και συνιδρυτή των Rimini Στέφαν Κέγκι και με την συμμετοχή, μεταξύ της πολυπληθούς ομάδας συνεργατών, τεσσάρων ανθρώπων που είναι εγγόνια συντρόφων του Κάστρο στο ιστορικό ταξίδι του Granma και της κουβανικής επανάστασης.

Ο Στέφαν Κέγκι απευθύνθηκε σε περισσότερους από 50 απογόνους των Κουβανών επαναστατών, προκειμένου να συγκεντρώσει υλικό για την έρευνά του. Η ανταπόκρισή τους ήταν θερμή, πέραν κάθε προσδοκίας. Κι αυτός αποφάσισε να επιλέξει αυτούς τους τέσσερις για να αποτυπώσει την Κούβα μέσα από τη ματιά τους και να τους δώσει επί σκηνής το ρόλο των παππούδων τους. Επέλεξε τον μαθηματικό, κινηματογραφιστή και κεντρικό αφηγητή της παράστασης Ντανιέλ, εγγονό του Faustino Pérez, που υπήρξε από τα πρωτοπαλίκαρα του Κάστρο και διετέλεσε πρώτος υπουργός Ανάκτησης Περιουσιών και Ανακατανομής του Πλούτου στη χώρα. Τον προγραμματιστή υπολογιστών Κριστιάν και την φοιτήτρια Ιστορίας Μιλάγκρο, επίσης εγγόνια άλλων comrades του Κάστρο. Και τη Νταϊάνα εγγονή ενός μουσικού που συμμετείχε στη θρυλική Orchestra Maravillas de Florida, μουσικός και η ίδια, η οποία ανέλαβε να διδάξει τρομπόνι στους τρεις συμπρωταγωνιστές της.

Το «υλικό» αυτής της θαρραλέας παράστασης θεάτρου ντοκουμέντου; Μύθοι και πραγματικότητες, ουτοπίες και δυστοπίες, επαναστάτες του τότε και νέοι του σήμερα, παρελθόν και μέλλον. Όλα αυτά συναντιούνται και συμπλέουν ή προσκρούουν στα ερωτήματα που θέτουν οι Rimini: Κι αν ξαναζούσε η Κούβα του Φιντέλ Κάστρο; Κι αν η νέα γενιά των Κουβανών οραματιζόταν μια άλλη ουτοπία; Κι αν οι τρομπέτες της Buena Vista ηχούσαν και πάλι;

«Η παράσταση των Rimini Protokoll είναι μοναδικά αυθεντική. […] Αναζωογονητική και απολαυστική για όλους, από τους γνώστες της πολιτικής έως τους παθιασμένους επαναστάτες. Για όποιον θέλησε ποτέ να κατανοήσει πού τοποθετείται αναφορικά με τη συλλογική ιστορία, το Granma είναι μια εξαιρετική αφετηρία», ανέφερε χαρακτηριστικά μία από τις πολλές ενθουσιώδεις κριτικές (Jasmine Winter, Montreal Theatre Hub) όσων είδαν ήδη το νέο τολμηρό θεατρικό εγχείρημα της βερολινέζικης κολεκτίβας.

Η σύντομη ιστορία του Granma
Το Γκράνμα, μήκους 18 μέτρων και πλάτους 4.97, με δύο εξακύλινδρες πετρελαιοκίνητες μηχανές "Γκρέι Τζένεραλ», είχε κατασκευαστεί από την Wheeler Shipbuilding στις ΗΠΑ το 1943, κατά παραγγελία του αμερικανικού Ναυτικού. Αργότερα πέρασε στα χέρια του Ρόμπερτ Έρικσον που βάφτισε το πλοίο έτσι για να τιμήσει τη γιαγιά του (Granma). Τον Οκτώβριο του 1956 το αγόρασε έναντι 15.000 δολαρίων ένας Μεξικανός, που λέγεται ότι ήταν ο έμπορος όπλων Αντόνιο ντελ Κόντε που δρούσε μυστικά υπέρ του Κάστρο.

Το Γκράνμα σαλπάρισε τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου του 1956 από το λιμάνι του Τούξπαν του Μεξικού. Αν και επίσημα η χωρητικότητά του δεν ξεπερνούσε τα 20 άτομα, στην αποστολή κατάφεραν να χωρέσουν 82, κυρίως Κουβανοί και ελάχιστοι άλλων εθνικοτήτων όπως βέβαια ο Αργεντίνος γιατρός Ερνέστο Γκεβάρα,ο Ιταλός Τζίνο Ντόνε, ο Μεξικανός Γκιγιέν κι ο Δομινικανός Ραμόν Μέχιας..

Αν και το αρχικό σχέδιο προέβλεπε πως αυτή η αποστολή υπό τον αρχιστράτηγο Κάστρο θα έφτανε στην Κούβα συγκεκριμένη περίοδο για να συντονιστεί με άλλους επαναστάτες, οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες και το υπερβολικό φορτίο είχαν ως αποτέλεσμα το πλοιάριο να καθυστερήσει στο ταξίδι του. Και τελικά ξημερώματα της 2ης Δεκεμβρίου να προσαράξει στην ακτή Λας Κολοράδας σε διαφορετικό δηλαδή σημείο από το προσυμφωνημένο. Παρόλες τις αρχικές δυσκολίες που συνάντησαν τις μέρες που ακολούθησαν την απόβαση (ή το «ναυάγιο» όπως το χαρακτήρισε αργότερα ο Τσε Γκεβαρα), συμπεριλαμβανομένης και μιας επίθεσης από τα στρατεύματα του καθεστώτος που μείωσε τον αριθμό των ανταρτών στο ένα τρίτο, οι αντάρτες κατάφεραν να ανασυνταχθούν στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρα και να αποτελέσουν τον πυρήνα του μετέπειτα ανταρτοπόλεμου.

Σήμερα, το Γκράνμα εκτίθεται στο Μουσείο της Επανάστασης της Αβάνας. Επίσης, το όνομα “Granma” δόθηκε ως τίτλος, τιμής ένεκεν, στην επίσημη καθημερινή εφημερίδα-όργανο του Κομουνιστικού Κόμματος της Κούβας.

Info

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση (Συγγρού 107)-Κεντρική Σκηνή

19-21 Δεκεμβρίου 2019

Διάρκεια παράστασης: 135 λεπτά

Εισιτήρια

Κανονικό: 5€, 7€, 15€, 20€, 24€

Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 12€, 16€, 19€

Παρέα 10+ άτομα: 11€, 14€, 17€

Κάτοικος Γειτονιάς: 7€

Ανεργίας, ΑμεA: 5€

Συνοδός ΑμεA: 10€

Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Μουσική

Babo Koro: Το γλέντι είναι κομμάτι της ψυχής μας
Λένα Κυριακίδη

Η «γιαγιά που χορεύει», η χαρά της συγκίνησης, το μοίρασμα και η παράδοση, η αίσθηση του προσωρινού γέννησαν, μεταξύ άλλων, τους Babo Koro οι οποίοι με τον τελευταίο δίσκο τους στις αποσκευές και νέο στα σκαριά μας καλούν σε ένα γλέντι από αυτά που ξέρουν να στήνουν την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου, όπου θα εμφανιστούν με τον Βασίλη Πετρίδη και τους Γκαϊλέ.

Στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε μαζί τους δεν μπορέσαμε ούτε εμείς ούτε εκείνοι να περιγράψουμε την ήχο τους, γιατί σκοπός τους δεν είναι να γίνουν ένα μουσικό «προϊόν» αλλά η σύμπραξη και η έκφραση, οπότε σας προτρέπουμε να τους ακούσετε.

Μιλήσαμε όμως για τον «Σίσυφο», γιατί το όνομά του φέρει το πρόσφατο άλμπουμ τους και γιατί όπως μας είπαν κάθε βράχος φαίνεται μικρότερος όταν τον σπρώχνουμε πολλοί, για την προσωπική και συλλογική μάχη με τον φόβο και την αμάθεια σε μια κοινωνία με περιορισμένη μνήμη αλλά και πράξεις ανιδιοτέλειας, για τα ταλαιπωρημένα Βαλκάνια και την ανάγκη αλληλεπίδρασης ανθρώπων και λαών μέσα στη διαφορετικότητα της έκφρασης που κρύβει ομοιότητες στις ανάγκες.

Το επταμελές συγκρότημα αποτελούν οι μουσικοί Σωτήρης Τσακανίκας, Δημήτρης Αναστασίου, Κώστας Νικολόπουλος, Αποστόλης Μπουρνιός, Γιάννης Δίσκος, Μιχάλης Δάρμας και η τραγουδίστρια Αντιγόνη Μπασακάρου, ενώ στο δίσκο την συνοδεύουν ξεχωριστοί ερμηνευτές: οι «Γιασεμί» Μάρθα Μαυροειδή, Ειρήνη Δερέμπεη, Μαρία Μελαχροινού και οι Δημήτρης Υφαντής, Λεωνίδας Μπαλάδας και Θοδωρής Μέρμηγκας.

Τι σημαίνει Babo Koro; Από πού πήγασε η ανάγκη για τη δημιουργία του συγκροτήματος και πώς έγινε;

Σε μία εντελώς ελεύθερη απόδοση, Babo Koro σημαίνει «γιαγιά που χορεύει». «Μπάμπω»/«βάβω» αποκαλούν τη γιαγιά στη βόρεια Ελλάδα και Ήπειρο, ενώ το «κόρο» προέρχεται από τον αρχαιοελληνικό χορό και άρα κουβαλά διπλή σημασία. Στη μπάμπω-Κόρω, τη γιαγιά που χορεύει και τραγουδάει, βρήκαμε μια εικόνα που μας δημιουργεί ένα πολύ έντονο συναίσθημα νοσταλγίας, συγκίνησης, χαράς, αψήφισης, θαυμασμού. Αυτά ήταν και τα συναισθήματα που δημιούργησαν την ανάγκη μας για το σχήμα, με στόχο τη σύμπραξη για τη συνέκφραση και τη συμμαθητεία.

Η μουσική σας είναι τουλάχιστον ένα μουσικό πάντρεμα παραδοσιακής και λαϊκής, balkan και swing. Πώς θα περιγράφατε την ταυτότητα της μπάντας;

Ο «Σίσυφος» δημιουργήθηκε δίχως περιορισμούς και δίχως στεγανά. Γι’ αυτό άλλωστε έχει πολλές ξεκάθαρες αναφορές και τον χαρακτηρίζει η υφολογική πληθώρα. Συνολικά συμμετέχουν εκτός του σχήματος άλλοι εννέα μουσικοί, εκφράζοντας ο καθένας το χρώμα που είχαμε φανταστεί για το κάθε κομμάτι. Ο κοινός τόπος όλων των ακουσμάτων είναι ο τρόπος που χειριστήκαμε το στίχο και την ενορχήστρωση. Φιλοδοξία μας είναι το να είναι αναγνωρίσιμος ο ήχος μας λόγω της ιδιαιτερότητας αυτού του κοινού τόπου, και όχι τόσο επειδή θα καταφέρουμε κάποτε να τον περιγράψουμε με το λόγο.

Τι ένωσε το συγκρότημα με την στιχουργική του Χρήστου Παπαναγιώτου που αποδεικνύεται ότι ταιριάζει στο ύφος σας και καταφέρνει να φέρει κάτι από τα παλιά, από τα παραδοσιακά τραγούδια με τα βαθιά νοήματα.

Με τον Χρήστο Παπαναγιώτου συνδεόμαστε με μία πολύχρονη φιλική και μουσική σχέση. Η στιχουργική του είναι ιδιαίτερα εικονοπλαστική και όντως βαθιά επηρεασμένη από την δημοτική αλλά και λαϊκή παράδοση, και ταίριαζε απόλυτα σε αυτό που θέλαμε να πούμε με τη μουσική μας, και μάλιστα ήταν παρών στη δημιουργία των πρώτων ιδεών. Έτσι η ένωση ήταν και φυσική και αβίαστη. Ταυτόχρονα, η αισθητική του Σωτήρη Τσακανίκα, που υπογράφει τους στίχους σε δύο από τα κομμάτια του δίσκου, ήταν απολύτως συμβατή με τα στιχουργική του Χρήστου, οδηγώντας το δίσκο σε μία αφηγηματική ομοιογένεια, την οποία θεωρούμε και βασικό στοιχείο της ταυτότητας μας.

Ποιοι λόγοι σαν οδήγησαν να δώσετε στον δίσκο το όνομα «Σίσυφος», του καταδικασμένου να πέφτει και να ξανασηκώνεται, αλλά και που στο ομώνυμο τραγούδι σας δεν μένει μόνος;

Ο μύθος του Σίσυφου βρίσκουμε ότι παραμένει εξαιρετικά επίκαιρος. Άλλωστε πολλοί σύγχρονοι διανοητές έχουν ασχοληθεί μαζί του. Μέσα στο μύθο βρήκαμε τους δικούς μας παραλληλισμούς, τόσο στην καθημερινότητα του καθενός χωριστά όσο και στη μουσική πραγματικότητα. Για εμάς η ουσία είναι ότι βλέπουμε το Σίσυφο ως λάτρη της Ζωής, όπως ο Καμύ, όμως πράγματι στο δικό μας αφήγημα δεν τον αφήνουμε μόνο του.

Όλες οι ανηφόρες μας φαντάζουν πιο εύκολες όταν τις μοιραζόμαστε και κάθε βράχος μας φαίνεται μικρότερος όταν τον σπρώχνουμε πολλοί. Αυτό αποτελεί κεντρικό θέμα του δίσκου μας και είναι από τα βασικά ζητήματα που μας εμπνέουν σε ολόκληρο το εγχείρημα μας. Η συλλογικότητα, η συναίσθηση του προσωρινού, ο χορός της γιαγιάς που κρύβει μια αψήφιση, το γλέντι, όλα αυτά μας κάνουν να βγάζουμε εκεί στην κορυφή του λόφου τη γλώσσα μας στους θεούς και να κοροϊδέυουμε προσωρινά το θάνατο, κι ας ξέρουμε ότι θα ξανακυλήσει η πέτρα μας κάτω και πάλι απ’ την αρχή.

Ακούγοντας το «Γέλα μου» δεν το σύνδεσα με το προσφυγικό όπως έκαναν οι σκηνοθέτες Θοδωρής Παπαδουλάκης και Γιώργος Πανταζής που οπτικοποίησαν εξαιρετικά το κομμάτι στο βίντεο κλιπ όπου βλέπουμε την σκληρότητα της προσφυγιάς αλλά και το πρόσωπο της αλληλεγγύης. Πώς βλέπετε το ζήτημα του «ξένου» -το οποίο σας αφορά όπως φαίνεται από το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου και από τις τσιγγάνικες επιρροές- ;

Το ζήτημα του ξένου και του ξεριζωμού δεν είναι βέβαια καινούργιο, και αφορά ιδιαίτερα μάλιστα την ελληνική κοινωνία που έχει σημαδευτεί από τη μετανάστευση. Άλλωστε, η λέξη «ξενιτεμένος» δεν είναι καθόλου εύκολο να μεταφραστεί. Η λαϊκή κουλτούρα το εκφράζει αυτό πολύ έντονα, και το βλέπουμε κοιτάζοντας την πολύ δυναμική επιστροφή των σμυρναίικων τραγουδιών τα τελευταία χρόνια, ή τη θεματολογία ενός μεγάλου ποσοστού των τραγουδιών της Ηπείρου, για να αναφέρουμε δύο παραδείγματα μόνο.

Εμάς μας ενδιαφέρει ο τρόπος που αυθόρμητα τοποθετείται ο καθένας μας απέναντι σε έναν ξένο, ειδικά όταν ο τελευταίος τον χρειάζεται. Η μουσική ταινία που δημιουργήσαμε για το «Γέλα μου» με τον Θ. Παπαδουλάκη, που έχει καταπιαστεί σε αρκετές δουλειές του με το συγκεκριμένο ζήτημα άμεσα ή έμμεσα («Οι επισκέπτες», «Ο αδερφός μου»), και τον Γ. Πανταζή, είχε σαν σκοπό την ευαισθητοποίηση.

Τόσο στο «Ξένος» που έχει άμεσο στιχουργικό αφήγημα, όσο και στο «Γέλα μου», όπου χρησιμοποιήσαμε επίτηδες την αντίθεση εικόνας και στίχου με στόχο την επέκταση του νοήματος, το αφηγηματικό μοτίβο μας είναι ίδιο και χρησιμοποιεί ρόλους για να εκφράσει τις αντίθετες συμπεριφορές που βρίσκουμε μέσα στην κοινωνία: Το ζευγάρι προσφύγων/ο κατατρεγμένος ξένος, ο επιστάτης που εκμεταλλεύεται/η μητέρα που φοβάται, η ηλικιωμένη Σμυρνιά γυναίκα-πρόσφυγας/ο αφέντης που ανοίγει τελικά το σπιτικό του, αντιπροσωπεύουν κατ’ αναλογία καταστάσεις και επιλογές με τις οποίες όλοι λίγο πολύ έχουμε βρεθεί ή μπορεί να βρεθούμε αντιμέτωποι.

Η κοινωνία μας νοιώθουμε ότι έχει πολύ περιορισμένη μνήμη, και γι αυτό στα αφηγήματά μας επιλέξαμε να θριαμβεύει η αλληλεγγύη και η ελπίδα, εμπνευόμενοι από πολλές κοινωνικές ομάδες αλλά και άτομα που κυριολεκτικά άνοιξαν τα σπίτια τους και τις καρδιές τους με ανιδιοτέλεια, ξεπερνώντας τις επιφυλάξεις τους και τον φόβο τους.

«Εδώ δεν είναι παίξε γέλασε: εδώ είναι Μπαλκάνια» έγραψε ο Εγγονόπουλος. Τα Βαλκάνια έγιναν τόπος εξεγέρσεων αλλά και «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης». Άλλοι δεν μπορούν να ξεχάσουν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, άλλοι κάνουν γι’ αυτά υποτιμητικές ή εχθρικές ερμηνείες κλπ. Πιστεύετε ότι η μουσική έχει πράγματι την δυνατότητα να ενώσει και ίσως να εκφράσει τα κοινά της περιοχής;

Και όχι μόνο της περιοχής, και όχι μόνο η μουσική, θα λέγαμε. Για εμάς ένα από τα σημαντικότερα και κρισιμότερα ζητήματα της κοινωνίας των ανθρώπων είναι η συνειδητοποίηση της κοινής μας μοίρας και η απόρριψη της έννοιας της «καθαρότητας». Η έντονη αλληλεπίδραση των λαών, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια, έχει υπάρξει αναγκαία αλλά και ιστορικά αναπόφευκτη για λόγους επιβίωσης, σε βαθμό που η έννοια της «καθαρότητας», τόσο για τις βιολογικές όσο και για τις ανθρωπιστικές επιστήμες, είναι εντελώς ξεπερασμένη και εκτός πραγματικότητας.

Είναι πολύ εντυπωσιακό το πόσες χώρες έχουν χωρέσει σε τόσο μικρή και ταλαιπωρημένη έκταση, και σε επίπεδο εθνικού αφηγήματος, όλες πασχίζουν να βρουν τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που τις ξεχωρίζουν από τους γείτονες, θέτοντας μάλιστα και ποιοτικό/αξιολογικό χαρακτήρα σε αυτά. Η «καθαρότητα» αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην διαμόρφωση της συνείδησης της οικουμενικότητας, και η τελευταία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ με δεδομένο το πόσο κρίσιμη είναι πλέον η κατάσταση για τον πλανήτη μας.

Στο τέλος πρόκειται για μία προσωπική μάχη του καθενός με τον φόβο και την αμάθεια, όπου η αφετηρία, οι καταβολές, η παιδεία, τα βιώματα, θα ορίσουν τον νικητή. Πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός εν γένει οφείλει να βοηθάει στη μάχη αυτή, με το να υπερβαίνει τα εθνικά αφηγήματα και τα σύνορα, που ας μην ξεχνάμε ότι αποτελούν νοητές γραμμές που καθορίζονται από συνθήκες και αλλάζουν μέσα στα χρόνια, και να υπενθυμίζει την απλή, αλλα ζωτικής πλέον σημασίας, πραγματικότητα: ότι μέσα στη διαφορετικότητα της έκφρασης κρύβεται η ομοιότητα στις ανάγκες.

Το γλέντι και το πανηγύρι είναι μια απάντηση στην σημερινή εκτραχυμένη κατάσταση που ζούμε;

Ίσως είναι πρωτίστως η ερώτηση. Το γλέντι το βλέπουμε ως κομμάτι της ψυχής, ως μία ακραία έκφραση συναισθήματος στην οποία η ατομική συνείδηση μπλέκει με την συλλογική. Στο γλέντι αντιλαμβανόμαστε ως νόημα την ενσυναίσθηση, το μοίρασμα, το όλον. Στα καλύτερα γλέντια που έχουμε παρευρεθεί, οι συμμετέχοντες ανά στιγμές κάθονταν με δάκρυα στα μάτια και σταμάταγαν το χορό.

Που πήγαν οι ανάγκες που δημιουργούσαν τα ειλικρινή γλέντια; Έφυγαν στ΄ αλήθεια, ή απλά μετασχηματίστηκαν και κρύφτηκαν στο σύγχρονο τρόπο ζωής; Είναι άραγε δυνατόν να νοιώθουμε ακόμα έτσι, μήπως έχουμε ξεχάσει πως γίνεται; Τα γλέντια που οδηγούν στην συλλογική κάθαρση σπανίζουν στις μέρες του ατομισμού που ζούμε, αλλά δημιουργούν αυτά τα ερωτήματα. Ταυτόχρονα όμως υποννοούν και τις απαντήσεις.

Πως ήταν για εσάς οι συναυλιακές εμπειρίες του καλοκαιριού που μας πέρασε και παίξατε από το Ziria Festival στο βουνό της Κορινθίας μέχρι το Φεστιβάλ Ακορντεόν της Σύρου;

Κάθε συναυλία είναι μοναδική, ειδικά αυτές που πλησιάζουν τα γλέντια όπως τα περιγράψαμε προηγουμένως. Το Φεστιβάλ Ακορντεόν της Σύρου είναι ένα φεστιβάλ που γνωρίζουμε και αγαπάμε από χρόνια, γιατί οι δημιουργοί του δίνουν την ψυχή τους προτάσσοντας τη συλλογικότητα, και κάθε χρόνο μοιάζει με ένα διαρκές γλέντι.

Αντίστοιχη θέση στην καρδιά μας πήρε και το Ziria, το οποίο έχει κάθε χρόνο έναν πολύ μεγάλο αριθμό δράσεων χωρίς αντίτιμο και βασίζεται στη συλλογική διοργάνωση και το μεράκι των διοργανωτών του. Φέτος που πήγε καλύτερα από κάθε χρονιά από πλευράς προσέλευσης αλλά και περιεχομένου, ήταν μοναδική εμπειρία για εμάς να βρισκόμαστε ενώπιων αρκετών χιλιάδων κόσμου, μοιραζόμενοι τη σκηνή με ονόματα όπως οι Planet of Zeus. Η ενέργεια και ανταπόκριση του κόσμου που εισπράττουμε από τέτοια Φεστιβάλ, μας τρέφει και μας βοηθά να συνεχίζουμε την προσπάθεια που κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια.

Πόσο δύσκολο ήταν να φτάσετε δημιουργικά και πρακτικά στον πρώτο σας δίσκο σε μια εποχή που η παραγωγή έχει περάσει αρκετά στον έλεγχο των ίδιων των καλλιτεχνών μετά την κατάρρευση της παλιάς μουσικής βιομηχανίας αλλά και σε μια εποχή που το διαδίκτυο έχει υπερχειλίσει από πληροφορία;

Η δημιουργία του «Σίσυφος» δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τον απόλυτο καλλιτεχνικό αλλά και τεχνικό έλεγχο από εμάς, απλά γιατί ο δρόμος αυτός μας ταιριάζει ιδιοσυγκρασιακά. Ανεξάρτητα με αυτό, όντως η παλιά μουσική βιομηχανία έχει πρακτικά καταρρεύσει σε σχέση με 10-15 χρόνια νωρίτερα, όπου το φυσικό μέσο κυριαρχούσε. Η γρήγορη πτώση αυτού του μοντέλου παγκοσμίως αλλά και η δυσμενής οικονομική κατάσταση που επικράτησε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα επέφερε μια αμηχανία σε αυτή την «αγορά», καταργώντας τους παλιούς αυτοματισμούς.

Πλέον καλλιτέχνες και επιχειρηματίες προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους σε μια θάλασσα πληροφορίας και επιλογών, και αν και οι πρώην μεγάλοι παίκτες εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι, αναζητούν και αυτοί τον νέο ρόλο τους σε ένα κατακερματισμένο και πιο ευέλικτο περιβάλλον. Από τη μεριά μας, των δημιουργών, το διαδίκτυο είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο για να «φωνάξουμε» στον κόσμο το αποτέλεσμα της δουλειάς μας, όμως τα πράγματα εκεί δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Το περιβάλλον αυτό έχει θέσει πλέον τους δικούς του σκληρούς κανόνες.

Πως βλέπετε τους εαυτούς σας μέσα στην εγχώρια σκηνή και ποια είναι τα επόμενα βήματά σας;

Προσπαθούμε να αποτελούμε ένα ζωντανό κύτταρο της εγχώριας σκηνής, με όσο περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις μπορούμε τόσο στην Αθήνα όσο και εκτός, και βέβαια τη συμμετοχή μας σε Φεστιβάλ. Έχουμε ήδη προγραμματισμένες αρκετές εμφανίσεις αλλά και συνεργασίες, με πιο άμεση την εμφάνισή μας την Παρασκευή 18 Οκτώβρη στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου, μαζί με τον Βασίλη Πετρίδη και τους Γκαϊλέ, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζουμε τον επόμενο δίσκο μας. Στις σελίδες μας στο facebook και στα υπόλοιπα social media αλλά και στο site μας μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες για το «Σίσυφος» καθώς και να παρακολουθήσει όλα μας τα βήματα.

 18 Οκτωβρίου στο Σταυρό του Νότου – Κεντρική Σκηνή (Φραντζή και Θαρύπου 37, Νέος Κόσμος)
Ώρα προσέλευσης: 21.30. Τηλ. κρατήσεων: 210 9226975, Γενική είσοδος: 13€ (με μπύρα ή κρασί).

https://www.efsyn.gr

Μουσική

Ο σαγηνευτικός Mario Biondi, επιστρέφει στην Αθήνα το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου, με τις σημαντικότερες soul ιστορίες του, που θα ακουστούν για πρώτη φορά στον επιβλητικό χώρο του Ηρωδείου, για μία νύχτα κάτω από τα αστέρια, μαγική από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό, γεμάτη πάθος και συναίσθημα, στη σκιά της Ακρόπολης.

Με τη βαθιά και αισθαντική χροιά του, θα μας ταξιδέψει στην εποχή των μεγάλων music halls, διατηρώντας παράλληλα το σύγχρονο στοιχείο αλλά και το «ιταλικό» ταμπεραμέντο του. Είτε τραγουδάει jazz, είτε soul standards, η ιδιαίτερη χροιά της φωνής του, οι πλούσιες ενορχηστρώσεις και μελωδίες, καθώς και το απαράμιλλο στιλ του δημιουργούν ένα σύνολο που μαγνητίζει.

Η σπουδαία πορεία του Mario Biondi ξεκίνησε το 2004 και ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του, για να φτάσει να χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο νέος Barry White. Έχει μοιραστεί τη σκηνή με τον Αμερικανό θρύλο, Ray Charles, και έχει συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως οι Chaka Kahn, Michael Bolton, Incognito και The Crusaders. Σημαντικός σταθμός στην μέχρι τώρα πορεία του είναι η συνεργασία του με τον παγκοσμίως γνωστό δημιουργό και συνθέτη, Burt Bacharach, ενώ η καλλιτεχνική του συνάντησή με τον βετεράνο της soulful house σκηνής, Dimitri From Paris, τον έφερε σε επαφή με ένα ευρύτερο ακροατήριο, το οποίο τον αγκάλιασε και έκτοτε τον ακολουθεί πιστά.

O Mario Biondi, επιστρέφει το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου, για να μας συνεπάρει με τις συγκλονιστικές και καθηλωτικές ερμηνείες του, αυτή τη φορά σε έναν χώρο που ταιριάζει περισσότερο από κάθε άλλον, σε αυτόν του Ηρωδείου, για μία μοναδική παράσταση που θα συζητηθεί και αναμφίβολα θα μας μείνει αξέχαστη!

Πληροφορίες:

Mario Biondi

Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου

Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Άνω Διάζωμα: 23ευρώ
Γ’ Ζώνη: 30 ευρώ
Β’ Ζώνη: 40 ευρώ
Α’ Ζώνη: 45 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη Β’: 50 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη Α’: 55 ευρώ
Προλάβετε να κλεισετε το εισιτήριο σας στην προνομιακή τιμή που ισχύει μέχρι και τις 15/7 (ισχύει για ολες τις ζώνες)

Προπώληση:

Άνω Διάζωμα: 25ευρώ
Γ’ Ζώνη: 35 ευρώ
Β’ Ζώνη: 45 ευρώ
Α’ Ζώνη: 50 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη Β’: 55 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη Α’: 60 ευρώ

Οργάνωση παραγωγής
gazarte

Οι πόρτες ανοίγουν: 20:00

Ώρα Έναρξης: 21:00

Links:

youtube.com/watch?v=5IzccDy94Zg

youtube.com/watch?v=RcOzgGmBRrY

youtube.com/watch?v=OS8kuJVYNgI

https://www.rocking.gr

Μουσική

Λορέντα Ράμου: Γυναικείο τουσέ στα πλήκτρα με δύναμη, αποφασιστικότητα 
Θάνος Μαντζάνας - Κριτικός μουσικής, δημοσιογράφος, συγγραφέας

Με σπουδές πιάνου και θεωρητικών αρχικά στην Αθήνα και στη συνέχεια μεταπτυχιακές στην Γαλλία, την Αγγλία και την Αμερική οι οποίες δεν περιλάμβαναν μόνο το όργανο της αλλά και την παιδαγωγική του καθώς και μουσικολογία η Λορέντα Ράμου, χωρίς να αμελεί το κλασικό ρεπερτόριο, στράφηκε κυρίως και εξειδικεύτηκε σε αυτό του εικοστού αιώνα και γενικότερα στην σύγχρονη μουσική. Το εξαιρετικό CD της με το σύνολο των πιανιστικών έργων του σπουδαίου Νίκου Σκαλκώτα που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από την εταιρεία Naxos ήταν μια πολύ καλή αφορμή για μια συζήτηση με μια πιανίστρια πραγματικά διαφορετική από την πλειοψηφία των εκτελεστών/ιών του οργάνου στην Ελλάδα.

Κάθε παιδί που έχει ταλέντο στην μουσική – εκτός φυσικά και αν αυτό είναι στο τραγούδι – ξεκινάει βέβαια μαθαίνοντας ένα όργανο. Από όσο μπορείτε να θυμηθείτε όμως εσείς επιλέξατε το πιάνο ή μήπως στην πραγματικότητα εκείνο επέλεξε εσάς;

Ήμουν πολύ μικρή για να επιλέξω. Η επιλογή ήταν της μητέρας μου που με πήγε στο ωδείο πριν κλείσω ακόμα τα πέντε. Γύρω στα δώδεκα – δέκα τρία πέρασα από μια φάση άρνησης και ήθελα να σταματήσω (το πιάνο, όχι γενικότερα τη μουσική). Συνάντησα ευτυχώς τον Τώνη Γεωργίου που ήταν ένας μοναδικός δάσκαλος και με έκανε να θέλω να γυρίσω τρέχοντας στο σπίτι για να δουλέψω τις ιδέες που είχαμε επεξεργαστεί στο μάθημα. Κάπως έτσι κατέληξε το πιάνο να γίνει κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου.


Μετά από τόσα χρόνια το πιάνο είναι για εσάς το μέσο με το οποίο εκφράζεστε ή πλέον μια προέκταση του εαυτού σας;

Παίζω πιάνο γιατί μου αρέσει να δημιουργώ ζωντανή μουσική. Ο στόχος μου δεν είναι η έκφραση του εαυτού μου αλλά η απόδοση ενός έργου με συνοχή και φαντασία και φυσικά το να νιώθω την ευχαρίστηση που μου προξενεί αυτή η διαδικασία, τόσο σωματικά όσο και διανοητικά. Ωστόσο κάθε εκτέλεση φέρνει αναπόφευκτα τη σφραγίδα του μουσικού που παίζει.

 


Μιλώντας προσωπικά και για τον εαυτό σας φυσικά, ο/η αληθινά καλός/ή εκτελεστής/ια όχι μόνο του πιάνου αλλά οποιουδήποτε οργάνου παίζει μόνο με τα χέρια του ή αναπόφευκτα – αν όχι νομοτελειακά – και με το μυαλό αλλά και την ψυχή του επίσης;

Όταν παίζουμε ακολουθούμε την ηχητική εικόνα την οποία έχουμε σχηματίσει στο εσωτερικό μας αυτί για ένα έργο και την «χορογραφία» των χεριών που την εξυπηρετεί καλύτερα τις οποίες βέβαια επαναπροσδιορίζουμε συνεχώς κατά τη διάρκεια της μελέτης. Ο/η αληθινά καλός/ή εκτελεστής/ια αφενός είναι σε θέση, με το ένστικτό, την εμπειρία και τις γνώσεις του/της, να φανταστεί κάτι ιδιαίτερο που έχει ενδιαφέρον να το ακούσουμε και αφετέρου διαθέτει τις τεχνικές δεξιότητες για να το υλοποιήσει.

Ανεξάρτητα από το αν έχετε μαθητεύσει κοντά του/της, τον/την έχετε γνωρίσει προσωπικά ή οτιδήποτε άλλο, ακόμα και από το αν είναι εν ζωή ή όχι, υπάρχει ένας πιανίστας ή μία πιανίστρια που να θεωρείτε ότι πραγματικά έχει φτάσει στην τελειότητα, ότι ενσαρκώνει το απόλυτο όσον αφορά στο παίξιμο του οργάνου;

Πώς να επιλέξω ποιος/α ενσαρκώνει την τελειότητα; Ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ, που με καθήλωσε από το ραδιόφωνο ένα παγωμένο χειμωνιάτικο βράδυ μέσα στο αυτοκίνητό μου, χωρίς να μπορώ να διακόψω για να ανέβω στο σπίτι, μέχρι να ακούσω και την τελευταία νότα μιας συναυλίας του με έργα Σούμπερτ στο Ωδείο της Μόσχας; Ο Mαουρίτσιο Πολίνι που τον άκουσα ζωντανά να ερμηνεύει τα 48 Πρελούδια και Φούγκες του Μπαχ; Ο Kρίστιαν Τσίμερμαν που σε ρεσιτάλ του στο Λονδίνο έπαιξε δίπλα - δίπλα τα «Valses nobles et sentimentales» του Ραβέλ με τις Παραλλαγές έργο 27 του Βέμπερν και κατάφερε να κάνει τις παραλλαγές να ακούγονται σαν ένα ιδιοφυώς παραμορφωμένο βαλς; Ή τα μαθήματα πιάνου με τον Πιερ Λοράν Αιμάρ; Και η λίστα είναι αρκετά πιο μεγάλη από όσους ανέφερα...

Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε έναν και μοναδικό συνθέτη και ένα και μοναδικό έργο – όχι απαραίτητα δικό του! – ως τον και το πιο αγαπημένα σας ποιος και ποιο θα ήταν και γιατί;

Δύσκολη ερώτηση... Η ομορφιά βρίσκεται ακριβώς σε όλον αυτό τον μουσικό πλούτο που μας περιβάλλει διαχρονικά. Ξεκινώ την καθημερινή μου μελέτη με Μπαχ αλλά μάλλον θα ξεχώριζα τον Μπετόβεν. Νιώθω μια ιδιαίτερη σχέση με το έργο του, στο σύνολό του και όχι μόνο το πιανιστικό γιατί από ένα μόνο μουσικό κύτταρο φτιάχνει ένα ολόκληρο σύμπαν. Από μεμονωμένα έργα θυμάμαι έντονα την «Ψάπφα» του Ιάννη Ξενάκη με τον Σύλβιο Γκουάλντα στα κρουστά στο Ηρώδειο. Ήμουν έφηβη, άκουγα Ξενάκη για πρώτη φορά, ήταν παρών ο ίδιος και ένιωσα να με παρασέρνει ένα ωστικό κύμα. Ήταν μια καθαρά σωματική εμπειρία, η ενέργεια αυτής της μουσικής είχε διαπεράσει όλα μου τα κύτταρα. Αλλά επιλέγοντας αυτό νιώθω να επαναστατούν ένα σωρό αναμνήσεις άλλων έργων, ο «Προμηθέας» του Λουίτζι Νόνο γιατί προτείνει έναν εντελώς διαφορετικό τύπο ακρόασης της μουσικής, το «Lonely Child» του Κλοντ Βιβιέ γιατί δεν υπάρχει έργο που να εκφράζει καλύτερα ένα εσωτερικό κενό και τόσα πολλά άλλα...

Μιλώντας και πάλι με βάση την δική σας ψυχοσύνθεση αλλά και εμπειρία, τι είναι γενικά δυσκολότερο αλλά και από τι αποκομίζει περισσότερη ικανοποίηση ένας/μία πιανίστας/στρια, το να παίζει σολιστικά έργα ή μαζί με ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο ορχηστρικό σχήμα;

Για εμένα η μία εμπειρία θρέφει την άλλη, η κάθε μία έχει διαφορετικές δυσκολίες αλλά η ικανοποίηση στο τέλος μιας συναυλίας είναι ίδια. Το παίξιμο με σύνολο δίνει ρυθμική ακρίβεια, φαντασία στα ηχοχρώματα και την μοναδική αίσθηση του να κάνεις μουσική μαζί με μια ομάδα ανθρώπων, ειδικά αν διευθύνει ένας εμπνευσμένος μαέστρος. Στο σολιστικό παίξιμο η ευθύνη για το συνολικό στήσιμο του έργου είναι μόνο προσωπική και νιώθει κανείς πολύ πιο εκτεθειμένος, έχει όμως μεγαλύτερη ελευθερία και μπορεί να αφεθεί περισσότερο σε αυτό που συμβαίνει εκείνη την στιγμή.

Ηταν λόγοι μουσικολογικοί ή και απλά αισθητικής - ή και προτίμησης - ή το ότι σας ταιριάζει περισσότερο ως προσωπικότητα αυτό που σας έκανε να στραφείτε κυρίως στο πιανιστικό ρεπερτόριο του εικοστού αιώνα και γενικότερα στην σύγχρονη μουσική και εντέλει να εξειδικευτείτε σε αυτήν;

Πρώτα αγαπάμε κάτι και μετά προσπαθούμε να εξηγήσουμε το γιατί. Για κάποιο εντελώς ανεξήγητο λόγο από μαθήτρια ακόμα άκουγα Σένμπεργκ, Στραβίνσκι, Μεσιάν, ηχογραφούσα όλες τις εκπομπές του Τρίτου Προγράμματος στις οποίες παιζόταν μουσική του εικοστού αιώνα και το ρεπερτόριο αυτό με συνέπαιρνε ολοκληρωτικά γιατί με πήγαινε σε νέα μονοπάτια, επειδή κάθε συνθέτης δημιουργούσε μια νέα γλώσσα και ένιωθα μια ακατανίκητη περιέργεια και επιθυμία να κατανοήσω περισσότερο αυτή την μουσική.

Γνωρίζοντας ότι έχετε ασχοληθεί με αυτό το αντικείμενο, ακόμα και ερευνητικά, θεωρείτε μουσικολογικό «έγκλημα καθοσίωσης» τον συνδυασμό του πιάνου με ηλεκτρονικές ηχητικές πηγές ή και την επεξεργασία του ήχου του, πιθανόν και του παιξίματος του, από υπολογιστή ή μια φυσιολογική εξέλιξη του οργάνου στον εικοστό πρώτο αιώνα; Γενικότερα σας ενδιαφέρει αλλά και αισθάνεστε ότι σας αφορά άμεσα ή ηλεκτρακουστική μουσική;

Το πιάνο βρισκόταν σε μια συνεχή διαδικασία εξέλιξης και κατασκευαστικής αναζήτησης μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Σε πολύ μικρότερο βαθμό αυτό ισχύει μέχρι τις ημέρες μας όμως το όργανο έχει πλέον σταθεροποιηθεί. Βλέπω το «πάντρεμα» με τα ηλεκτρονικά σαν ένα τρόπο να διευρυνθούν - και να διερευνηθούν - στο άπειρο οι δυνατότητες του οργάνου, κάτι που βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικό. Το τελευταίο μου ρεσιτάλ στο πλαίσιο του φεστιβάλ Tectonics τον Ιούνιο στη ΣΙΩ ήταν αφιερωμένο σε νέα έργα για πιάνο και ηλεκτρονικά γραμμένα ειδικά για την περίσταση από τους Παναγιώτη Κόκορα, Θάνο Πολυμενέα Λιοντήρη, Γιώργη Σακελλαρίου και Ανδρέα Λεβισιανό. Διεθνώς έχει σχηματιστεί πλέον ένα πολύ σημαντικό ρεπερτόριο για αυτόν τον συνδυασμό, προκαλώντας τον εκτελεστή να ψάξει νέους τρόπους να σχετιστεί με τον ήχο, τη ροή του στο χρόνο και το πώς διαχέεται στο χώρο.

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την συνεργασία σας με την Κωνσταντία Γιουρζή, μιαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση δημιουργού που όχι μόνον είναι από τις ελάχιστες Ελληνίδες συνθέτιδες αληθινά σύγχρονης μουσικής αλλά επιπλέον και καταξιωμένη σε ευρωπαϊκό επίπεδο;

Αυτό που εκτιμώ ιδιαίτερα στην Κωνσταντία είναι ότι βρίσκεται σε μια συνεχή αναζήτηση στο έργο της, κάνει δημιουργικές και τολμηρές επιλογές (όπως το να εισάγει jazz ιντερλούδια στην ηχογράφησή της του «O Φεγγαρένιος Πιερότος» του Σένμπεργκ!), και συλλαμβάνει συνεχώς νέους τρόπους για να προωθεί τη σύγχρονη μουσική. Έχω παίξει σε συναυλίες τις οποίες οργάνωσε η ίδια στο Μόναχο, συμμετείχα στο σύνολο που διηύθυνε σε έργα Ανέστη Λογοθέτη στη Στέγη το ’12 και εκτέλεσα έργα της στο CD «Music For Piano And String Quartet» που κυκλοφόρησε από την ECM. H συνεργασία μας ήταν πάντα εξαιρετική και, με αυτή την ευκαιρία, την ευχαριστώ ακόμα μια φορά ιδιαίτερα για την πρόταση της ηχογράφησης.

Εχετε μελετήσει επισταμένα και εις βάθος τα πιανιστικά έργα του Νίκου Σκαλκώτα, ήταν μάλιστα και το θέμα της διδακτορικής διατριβής σας στην Σορβόνη. Από μουσικολογικής πλευράς καταρχήν λοιπόν ποια θα λέγατε ότι είναι τα κυριότερα στοιχεία του πιανιστικού έργου του Σκαλκώτα τα οποία το καθιστούν διακριτό εντός του ελληνικού αλλά και του ευρύτερου ευρωπαϊκού ή ακόμα και του διεθνούς αναλόγου μουσικού πλαισίου της εποχής του και σε τι πάνω από όλα έγκειται η αξία τους; Και αντίστοιχα, ποιες δυσκολίες αλλά και προκλήσεις ίσως παρουσιάζουν για τον/την εκτελεστή/ια τους;

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο των πιανιστικών έργων του Σκαλκώτα είναι το ότι περικλείουν αναφορές σε τρεις αιώνες λόγιας μουσικής, από τον Μπαχ ως τις αρχές του εικοστού αιώνα, οι οποίες συνυπάρχουν ισότιμα με αυτές στην ελληνική παραδοσιακή μουσική και στη δημοφιλή μουσική της εποχής του. Το αυτί του δεν κάνει διακρίσεις, χρησιμοποιεί όλο αυτό το υλικό χωρίς κανενός είδους ιεράρχηση, επιδιώκει μάλιστα τους απροσδόκητους συνδυασμούς (για παράδειγμα μια ρεμπέτικη μελωδία με ατονική συνοδεία, ένα φουγκάτο στη μέση ενός χορού shimmy κ.λπ.). Διακρίνονται επίσης για την εξαιρετική καθαρότητα της φόρμας τους, την πολυδιάστατη υφή τους και την πυκνή συνθετική σκέψη. Ο συνδυασμός και η δημιουργική αφομοίωση όλων αυτών των στοιχείων τους προσδίδει την ιδιαιτερότητά τους, την πρωτοτυπία τους και την αξία τους μέσα στη συνθετική παραγωγή του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα. Οι δυσκολίες για τους/τις ερμηνευτές/ιε σχετίζονται με την αποσαφήνιση όλων των επιπέδων της γραφής διαμέσου της χρήσης διαφορετικών ηχοχρωμάτων για καθένα, δηλαδή μια εκτέλεση που θυμίζει το παίξιμο της ορχήστρας. Επίσης το να ξεπεράσει κανείς τις πολύ σοβαρές τεχνικές δυσκολίες ταχύτητας, άρθρωσης και μεγάλων ανοιγμάτων των δακτύλων που βρίθουν σε αυτά.

Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη μουσικολογική, εκτελεστική ή και συναισθηματική ακόμα παράμετρος τους στην οποία εστιάσατε ιδιαίτερα στον τελευταίο δίσκο σας ή απλά τα παίξατε όσο το δυνατόν καλύτερα και ορθότερα όπως πάντα; Και με την ευκαιρία, προγραμματίζετε ίσως να παρουσιάσετε ζωντανά τον δίσκο στο σύνολο του σε μία ή περισσότερες εμφανίσεις;

Θα ξεκινήσω από την δεύτερη ερώτηση, υπάρχει προγραμματισμένη παρουσίαση του δίσκου «From Berlin to Athens - Nikos Skalkottas Piano Works» στη Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στις 19 Νοεμβρίου και λίγες ημέρες μετά, στις 27 Νοεμβρίου, ένα σόλο ρεσιτάλ στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του ΜΜΑ με τίτλο «Ο Νίκος Σκαλκώτας, ο Μεσοπόλεμος και η jazz». Για αυτό επέλεξα έργα του δίσκου που είναι πιο κοντά στο πνεύμα της χορευτικής, εμπορικής jazz η οποία έκανε θραύση στο Βερολίνο του μεσοπολέμου συνδυάζοντάς τα με έργα παρεμφερούς χαρακτήρα συγχρόνων του Σκαλκώτα συνθετών (Λέο Ορνστάιν, Τζορτζ Αντάιλ, Έρβιν Σούλχοφ, Ίγκορ Στραβίνσκυ).

Το να ακούμε τον Σκαλκώτα σαν μέρος της μουσικής της εποχής του (και όχι μόνο) μας εισάγει σε ένα γόνιμο συσχετισμό που επηρεάζει τόσο την ακρόαση των έργων του ιδίου όσο και των άλλων συνθετών. Λίγο αργότερα, στις 7 και 8 Δεκεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, θα παίξω για πρώτη φορά ζωντανά στο σύνολο της τη σουίτα «Τα Παγανά» σε μια συναυλία όπου θα συμπράξω επίσης με τον Αντώνη Σουσάμογλου σε έργα για βιολί και πιάνο του Σκαλκώτα, γεγονός το οποίο με χαροποιεί ιδιαίτερα. Αυτό το πρόγραμμα θα παρουσιαστεί και στις 27 Ιανουαρίου στο Ωδείο Αθηνών. Το έργο «Τα Παγανά» ηχογραφήθηκε σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση στο προαναφερθέν CD μου, πρόκειται για την πρώτη εκδοχή του έργου, με πρωτότυπη μουσική του Σκαλκώτα, την οποία ανακάλυψε ο μουσικολόγος Γιάννης Σαμπροβαλάκης στο αρχείο του δημιουργού.

Όσο για τις εκτελεστικές ιδέες που είχα για την ηχογράφηση προέκυψαν από την έρευνα που έκανα στη μουσική του περιβάλλοντος του Σκαλκώτα στο Βερολίνο του Μεσοπολέμου, την αισθητική του πιανιστικού παιξίματος της εποχής, τις ιδιαιτερότητες των πιάνων Bechstein αλλά και την παραγωγή σύγχρονών του συνθετών. Το ενδιαφέρον είναι να «μπαίνει» κανείς στον ήχο μιας εποχής και αυτό να γίνεται δημιουργικό έναυσμα για την προσωπική του προσέγγιση.

Η σύνθεση σας έχει απασχολήσει καθόλου ή είναι εκτός του πλαισίου που λειτουργείτε ως μουσικός;

Σύνθεση με την έννοια του να πάρω ένα λευκό πεντάγραμμο και να αρχίσω να γράφω δεν είναι κάτι που έχω κάνει. Όμως με αφορμή τη συνεργασία μου με τον σημαντικότατο Γάλλο συγγραφέα Πασκάλ Κινιάρ (γνωστό στο ευρύ κοινό από τη νουβέλα του «Όλα Τα πρωινά Του Κόσμου» η οποία αποτέλεσε την βάση της ομότιτλης ταινίας του Αλέν Κορνό) ξεκίνησα, έχοντας σαν βάση γνωστά έργα, να φτιάχνω κάτι δικό μου πάνω σε αυτά επιλέγοντας μόνο λίγα στοιχεία καθενός που στη συνέχεια συνδυάζονται με νέο, διαφορετικό τρόπο. Το έκανα σε σονάτες του Μπετόβεν, τρίο του Χάιδν, έργα Μπαχ, Πέρσελ κ.ά. Είναι μια διαδικασία που περιγράφει ο ίδιος ο Κινιάρ στο βιβλίο του «Βίλα Αμαλία» του οποίου κεντρικός χαρακτήρας είναι μια συνθέτρια και πιανίστρια. Του οφείλω λοιπόν αυτή την τεχνική η οποία καταλήγει σε «έργα» στα οποία δεν αναγνωρίζεται πια το πρωτότυπο. Εκτός από τις εμφανίσεις που κάναμε μαζί στην Γαλλία, Ελλάδα και Μαρόκο δεν έχω ξαναπαίξει αυτά τα κομμάτια παρά σε λιγοστούς φίλους, συνεχίζω όμως την πρακτική αυτή όποτε έχω χρόνο. Ίσως κάποτε να τα ακούσει και μεγαλύτερο κοινό αλλά έχω αρκετή δουλειά ως τότε!

Μιλήστε μας για την συνεργασία σας με την Στέγη Ιδρύματος Ωνάση αλλά και για την εκπαιδευτική δραστηριότητα σας, κυρίως για το αν την θεωρείτε κάτι εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα ή ένα ακόμα και συμπληρωματικό τμήμα της συνολικής μουσικής ιδιότητας και φυσιογνωμίας σας.

Νιώθω πολύ τυχερή για τη συνεργασία μου με τη ΣΙΩ, αφενός γιατί μου δίνονται οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες να συμβάλλω στην προώθηση της σύγχρονης μουσικής μέσα από πολύ ενδιαφέροντα προγράμματα και αφετέρου γιατί θεωρώ ότι είναι ένας χώρος με σπάνια εργασιακή κουλτούρα. Ασχολούμαι κυρίως με τις συνεργασίες με το Πάντειο πανεπιστήμιο, πιο συγκεκριμένα με το τμήμα του Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού, στο πρόγραμμα «Μια γέφυρα μουσικής πάνω από τη Συγγρού» ενώ παράλληλα συνεργάζομαι με το Ωδείο Αθηνών. Πέρυσι κάναμε στο τελευταίο ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Ολιβιέ Μεσιάν και εφέτος θα γιορτάσουμε τα εβδομήντα πέντε χρόνια του Γιώργου Απέργη με τον ίδιο παρόντα από τις 26 ως και τις 29 Μαρτίου. Όσο για τη διδασκαλία είναι μια δραστηριότητα που ασκώ ανελλιπώς από την περίοδο των σπουδών μου. Τα τελευταία χρόνια είμαι υπεύθυνη του σεμιναρίου «Το πιάνο στον 20ο και 21ο αιώνα» στο Ωδείο Αθηνών στο οποίο υπάρχει μια εξαιρετική ομάδα συμμετεχόντων, κάτι που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση.

Το ίδιο ένιωθα και κατά τη διάρκεια ενός σεμιναρίου στη ΣΙΩ που ήταν μια εισαγωγή στη σύγχρονη μουσική για ενήλικες. Η διδασκαλία μου είναι απαραίτητη, μαθαίνω συνεχώς και εξελίσσομαι χάρη σε αυτήν. Θεωρώ επίσης ότι είναι υποχρέωσή μου να μεταδώσω και σε άλλους όσα έχω μάθει, ειδικά όταν τα διδάχθηκα από εξέχουσες μουσικές προσωπικότητες.

Από τις τόσες πολλές αλλά και σπουδαίες στιγμές της μέχρι τώρα διαδρομής σας υπάρχει μία ή έστω κάποιες που να έχετε κρατήσει περισσότερο από τις υπόλοιπες, ως μουσικός αλλά ίσως και σε ανθρώπινο επίπεδο;

Η συνεργασία μου με το Ensemble Intercontemporain, η διδασκαλία του Πιέρ Μπουλέζ, οι συζητήσεις με την Πολυξένη Ματέι, μια υπέροχη συναυλία μου στην Concertgebouw στο Άμστερνταμ με την σολίστ του φαγκότου Στέφανι Λίντκε ως ντουέτο Παλμός, ο Γρηγόρης και η Νέλλη Σεμιτέκολο να μου δίνουν οδηγίες για το «Αναπαράσταση ΙΙΙ» του Γιάννη Χρήστου, το πρώτο έργο που γράφτηκε για εμένα όταν ήμουν δέκα οκτώ ετών από τον δάσκαλό μου των θεωρητικών Γιάννη Αυγερινό, πρόβες με συνθέτες στις οποίες ψάχνουμε μαζί τον ήχο του πιάνου στις πιο λεπτές του διαστάσεις και διακυμάνσεις και τόσες άλλες...

Και τέλος, υπάρχει κάτι που μπορείτε να πείτε ότι αποτελεί για εσάς ως σολίστ του πιάνου ένα όνειρο; Αν ναι, ποιο έργο, ποιου συνθέτη και σε ποιες συνθήκες, δηλαδή σε ποιον χώρο και με ποιαν ορχήστρα και μαέστρο, αν δεν είναι σολιστικό;

Ισως κάποιοι να εκπλαγούν αλλά θα ήθελα πολύ να κάνω πράξη την προτροπή του Τώνη Γεωργίου να παίξω κοντσέρτα Μότσαρτ (το έχω κάνει μόνο μια φορά λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές) αλλά στην Αυστρία - γιατί είναι πάντα ιδιαίτερο να παίζεις τη μουσική ενός συνθέτη στον τόπο όπου έζησε - με έναν μαέστρο και μια ορχήστρα που να τα λατρεύουν όσο και εγώ!

Είναι αυτή η προσέγγιση η οποία συνδυάζει βαθιά γνώση και αληθινή, βιωματική αγάπη που υπερβαίνει ακόμα και αυτήν μιας κορυφαίας σολίστ και καθιστά την Λορέντα Ράμου μιαν από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του πιάνου στην χώρα μας...

Λορέντα
KIKI PAPADOPOULOU
Λορέντα Ράμου

https://www.huffingtonpost.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.