Ιουνίου 02, 2020

Βιβλίο

Το βιβλίο που αναλύει για πρώτη φορά τους τρόπους των αιωνόβιων Ιαπώνων για αισιόδοξη και δραστήρια ζωή

Σύμφωνα με τους Ιάπωνες, όλοι έχουμε ένα ικιγκάι, έναν λόγο ύπαρξης. Κάποιοι έχουν ήδη βρει το ικιγκάι τους κι έχουν επίγνωση αυτού, άλλοι το κουβαλάνε μέσα τους, άλλοι το ψάχνουν ακόμα. Το ικιγκάι είναι ένα από τα μυστικά για μακρά, νεανική και ευτυχισμένη ζωή, σαν τη ζωή των κατοίκων της Οκινάουα, του νησιού με τον μακροβιότερο πληθυσμό στον κόσμο.

Το βιβλίο αυτό αναλύει για πρώτη φορά τους τρόπους των αιωνόβιων Ιαπώνων για αισιόδοξη και δραστήρια ζωή, αποκαλύπτοντάς μας το πώς τρέφονται, πώς κινούνται, πώς δουλεύουν, πώς τα πάνε μεταξύ τους και -το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό– πώς βρίσκουν το ικιγκάι που δίνει νόημα στη ζωή τους και τους κάνει να ζουν εκατό χρόνια σε απόλυτα καλή φόρμα.

«Το Ικιγκάι αποκωδικοποιεί τα απλά μυστικά που θα μας βοηθήσουν να ζήσουμε μια μακρά, ενδιαφέρουσα και εντέλει ευτυχισμένη ζωή. Η επιστημονική μελέτη συνδυάζεται εξαιρετικά με τις μαρτυρίες, σ’ ένα βιβλίο που δε θα μπορείτε να αφήσετε από τα χέρια σας. Τρυφερό, υπομονετικό, αγαθό, το Ικιγκάι είναι ένα απαλό νεύμα για να βρεις το δικό σου ταξίδι», γράφουν οι New York Times.

Το βιβλίο Ικιγκάι των Γκαρθία (Κιράι) Έκτορ και Μιράλλιες Φρανσέσκ σε μετάφραση Αγαθής Δημητρούκα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

 

Βιβλίο

Όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου, «Κασσάνδρα: Το μυστικό της μάγισσας», κατάλαβα από τις πρώτες κιόλας σελίδες πως είχα να κάνω με ένα μεγάλο συγγραφικό ταλέντο το οποίο όχι μόνο είχε τρομερές δυνατότητες εξέλιξης με το πέρασμα του χρόνου, αλλά και θα μας προσέφερε μελλοντικά ιστορίες που θα μας συγκινούσαν και θα τραγουδούσαν στην καρδιά μας.

«Το τραγούδι της Αννέτας«, λοιπόν, είναι μια τέτοια ιστορία. Είναι η ιστορία δύο γυναικών -αν κι επί της ουσίας είναι τριών- που αν κι έζησαν σε εντελώς διαφορετικές εποχές, σε εντελώς παράταιρους τόπους και καιρούς, η μοίρα έμελλε να τις ενώσει με τον πιο παράξενο τρόπο, οδηγώντας τες σε ένα κοινό μονοπάτι που θα μπορούσε να έχει είτε το ίδιο, είτε διαφορετικό τέλος για την κάθε μία. Και η κάθε ιστορία από αυτές έχει τη δικιά της μαγεία.

Στην Αθήνα του σήμερα, η Άννα πλησιάζει επικίνδυνα το κατώφλι των σαράντα χρόνων και οι οικείοι της έχουν αρχίσει της προκαλούν άγχος, αφού θα έπρεπε ήδη να έχει παντρευτεί και να έχει κάνει παιδιά, κάτι που φαντάζει να απομακρύνεται ως πιθανότητα να συμβεί μέρα με την ημέρα. Και τότε, στη ζωή της Άννας μπαίνει ο Ανάργυρος Σοφιανός, πλούσιος, επιτυχημένος, δημοφιλής, ένας άντρας που κάθε γυναίκα θα επιθυμούσε να σταθεί στο πλευρό του. Έρχεται η πρόταση γάμου και παρά που η Άννα δεν είναι ερωτευμένη μαζί του, αλλά τον εκτιμά ως άνθρωπο, αποφασίζει να πει το μεγάλο ναι, προσπαθώντας πραγματικά να κάνει τον γάμο αυτό να λειτουργήσει, αν και σύντομα ανακαλύπτει πως το να περιμένει εκδήλωση συναισθημάτων από μεριάς του άντρα της είναι μάταιο. Μοναδική φωτεινή αχτίδα στη ζωή της, ο Μενέλαος, από τον οποίο προσπαθεί να κρατηθεί μακριά παρά την παράξενη έλξη που νιώθει για εκείνον. Και μέσα σ’ όλα αυτά, η Άννα αρρωσταίνει βαριά και μια σειρά τυχαίων γεγονότων οδηγούν τους φίλους της στο συμπέρασμα πως η κλινική του Ανάργυρου δεν είναι αυτό που δείχνει και πως μεγάλα μυστικά κρύβονται πίσω από τη δράση της.

Στην Ζάκυνθο της ενετοκρατίας -αν και στο βιβλίο δεν αναφέρεται ξεκάθαρα το όνομα του νησιού, αλλά είναι κάτι που το καταλαβαίνεις από μόνος σου κατά την ανάγνωση-, η νεαρή και όμορφη κοντεσίνα Αννέτα έχει επιστρέψει στα πατρογονικά της χώματα, μαζί με τον πατέρα της και την αδερφή της. Εκείνη λατρεύει τη ζωή στο νησί και οι κάτοικοί του λατρεύουν την ίδια, που είναι ολόφρεσκη σαν την άνοιξη και χαμογελαστή σαν την ευτυχία. Εκεί θα γνωρίσει η Αννέτα τον Μέλιο και οι δύο νέοι θα ερωτευτούν παράφορα, ανταλλάσσοντας όρκους αιώνιας αγάπης. Όμως τα γεγονότα θα τος προλάβουν και ένα μεγάλο μυστικό θα φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές τους αλλάζοντας τα πάντα. Κι εκεί που είναι αποφασισμένοι να ξεφύγουν από τη μοίρα τους και να ζήσουν μια νέα ζωή, ένας φονιάς κάνει την εμφάνισή του στο νησί και ανατρέπει τα πάντα για ακόμα μία φορά, σκορπώντας τον φόβο και τον θάνατο, αλλά φέρνοντας παράλληλα, αλήθειες στην επιφάνεια που είχαν προσπαθήσει να μείνουν καλά κρυμμένες και που σ’ έναν βαθμό, τα κατάφεραν, χωρίς να ξέρουν όμως πως τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα.

Όσοι έχετε διαβάσει την άποψή μου για την «Κασσάνδρα», θα γνωρίζετε ήδη πως είναι ένα από τα ελληνικά εκείνα μυθιστορήματα που λάτρεψα την χρονιά που μας πέρασε. Σ’ ένα είδος που μοιάζει να βαλτώνει, η Δήμητρα Ιωάννου ήρθε να κάνει την διαφορά και να προσφέρει κάτι που συνδυάζει το παλιό με το σύγχρονο και το κράμα αυτό αποδείχτηκε όχι μόνο μια έξυπνη συνταγή, αλλά μια επιτυχημένη συνταγή. Φέτος, λοιπόν, ακολουθώντας το μοτίβο της «Κασσάνδρας», μας προσφέρει την Αννέτα, η τριτοπρόσωπη αφήγησης της οποίας μας ταξιδεύει στο χρόνο, ανάμεσα σε δύο αιώνες, τον 21ο του σήμερα που ζούμε κι εμείς οι ίδιοι, και τον 17ο, ταξιδεύοντάς μας στα ενετοκρατούμενα Επτάνησα. Κι ενώ από την «Κασσάνδρα» κιόλας, είχε καταφέρει να χειριστεί ιδιαίτερα καλά τους χρόνους της αφήγησης, στην «Αννέτα» δεν μπορούμε να βρούμε το παραμικρό ψεγάδι. Ισορροπημένα, μετρημένα και άρτια δομημένα κεφάλαια, μοιράζουν ισάξια και δίκαια τον χρόνο ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, παρατείνοντας έτσι την αγωνία μας και δίνοντάς μας κάθε φορά τόσες πληροφορίες, όσες χρειάζονται προκειμένου να καταλήξουμε σε υποθέσεις, αλλά όχι σε συμπεράσματα. Όχι πριν να είναι η κατάλληλη ώρα να το κάνουμε.

Με την πρώτη ιστορία, αλλά και με την πρωταγωνίστριά της, την Άννα, είναι εύκολο να ταυτιστούμε γιατί θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε γυναίκας εκεί έξω, κάθε γυναίκας που στην σύγχρονη κοινωνία καταδιώκεται από την επιθυμία των άλλων να ελέγξουν τη ζωή της επειδή πρέπει να ακολουθήσει ορισμένα πρότυπα. Να γίνει σύζυγος, μάνα… Κανείς δεν ρωτάει μια γυναίκα που πλησιάζει στη μέση ηλικία τη θέλει πραγματικά να κάνει και ο έρωτας, φαντάζει να μην έχει σημασία. Κι όμως, ποτέ δεν παύει να έχει, σε όποια ηλικία κι αν φτάσεις και το να πράξεις βεβιασμένα σύμφωνα με τα θέλω των άλλων και όχι τα δικά σου, είναι το μεγαλύτερο και πιο καταστροφικό λάθος που μπορείς να κάνεις, χάνοντας τη ζωή σου μέσα στην καθημερινότητά σου αλλά κυρίως, τον ίδιο σου τον εαυτού. Όσον αφορά την δεύτερη ιστορία, αυτό που μας αγγίζει και μας συγκινεί είναι η αλήθεια της, τα πηγαία συναισθήματα των πρωταγωνιστών της, η τραγικότητά της που αποδεικνύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πως η αγάπη δεν φθείρεται, δεν χάνεται, μένει αναλλοίωτη στο πέρασμα των χρόνων και ταξιδεύει σαν μουσική , σαν νότες , που κατευθύνονται από τον άνεμο μέχρι να βρουν τον προορισμό τους.

Ένα βιβλίο γεμάτο χρώματα, αρώματα, γεύσεις. Μια ιστορία μοιρασμένη ανάμεσα στην Αθήνα του σήμερα και την Ζάκυνθο του 17ου αιώνα. Η Δήμητρα Ιωάννου χειρίζεται με μεγάλη μαεστρία το κείμενό της, που σε προσωπικό επίπεδο, μου δημιούργησε συναισθήματα αγάπης όμοια με εκείνα που μόνο ο Ξενόπουλος έχει καταφέρει να γεννήσει μέσα μου. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι ιστορικό, αποδεικνύει μέσα από τις μικρές του λεπτομέρειες την έρευνα που έχει γίνει, αλλά και που σκιαγραφεί μια άλλη εποχή ζωντανεύοντάς την εμπρός στα μάτια μας, κάτι που ενισχύει η χρήση της επτανησιακής ντοπιολαλιάς που σε γοητεύει και μοιάζει με τραγούδι από μόνη της. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι αστυνομικό, κρύβει μέσα του μεγάλο μυστήριο, αγωνία, πάθη, ανατρεπτικό και αποκαλυπτικό. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι μεταφυσικό, δεν ακυρώνει την έννοια, αλλά την διαποτίζει με μαγεία. Ξέρω πως ήδη έχω πει πάρα πολλά για την «Αννέτα» αλλά πιστέψτε με, θα μπορούσα να πω περισσότερα, τώρα που η καρδιά ηρέμησε στο στήθος μου και τα δάκρυά στέγνωσαν στα μάτια μου. Γιατί γυρίζοντας την τελευταία σελίδα του βιβλίου, το μοναδικό που μπορούσα να νιώσω ήταν αγάπη… απέραντη αγάπη που κόντρα σε όλα, κόντρα στη λογική, στη μοίρα, στο πεπρωμένο, τους κακούς οιωνούς, δεν μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε τη θέληση να ζήσει. Όπως και οι μοναδικές πρωταγωνίστριες της Δήμητρας που θα ζουν για πάντα στην καρδιά των αναγνωστών./https://blog.psichogios.gr/

Βιβλίο

Προς ένα ιδεατό ευ ζην
Γράφει η Χρύσα Φάντη 

«Εκεί. Μαρτυρίες από το Βιετνάμ, την Ινδονησία, την Ιαπωνία, την Κίνα, το Καμερούν, τη Γερμανία.» Εκδόσεις Κέδρος, 2020, σελ. 320.

Μετά από δεκατρία βιβλία ποίησης και οκτώ πεζογραφικά με έντονο το στοιχείο του εσωτερικού και εξωτερικού ταξιδιού (Ασία, Ασία (1999), Στην απαγορευμένη πόλη (2004), Μογγόλες (2005), Έρωτες τοπίων: Κίνα, Ινδονησία, Ιαπωνία, Ταϋλάνδη (2007), Από το Τόκυο στο Χαρτούμ (2009), Μανχάταν-Μπανγκόγκ (2011), Παντού (2015) και Ινδικοπλεύστης (2017), ο Γιώργος Βέης επανέρχεται ανανεώνοντας τα ιδιότυπα ταξιδιωτικά του ψηφιδωτά, με τις μοντερνιστικές και μεταμοντέρνες αποτυπώσεις τους από ένα Εκεί που ενυπάρχει ταυτόχρονα στο εντός της σκέψης και της αναπνοής του.

Εκκινώντας από το αποκαλυπτικό ταξίδι του στο Βιετνάμ προχωρεί σε ενδιαφέρουσες ανακλήσεις από παλαιότερα ή και νεώτερα ταξίδια στην Ινδονησία, την Ιαπωνία, την Κίνα, το Καμερούν και τη Γερμανία, παραθέτοντας πληροφορίες για πραγματικά γεγονότα, καταστάσεις και πράγματα, που στη συνέχεια με τρόπο πρωτότυπο τροποποιεί, μετασχηματίζει και αναδιατάσσει σε ποίηση, φιλοσοφικό στοχασμό και εσωτερική περιπλάνηση.

Όπλα του η ακαταπόνητη γλωσσική και φιλοσοφική τριβή και μια βαθιά ενσυναίσθηση, αποτέλεσμα ενός εμμονικά δίκαιου και σοφά κυριαρχημένου βλέμματος εντός και εκτός του ορατού κόσμου. Μια καθαρή ενόραση κι ένας ιδιότυπος μυσταγωγικός λυρισμός, που επιλέγει αντί της στείρας και απρόσωπης περιγραφής, την άμεση και προσωπική εμπλοκή και διαμεσολάβηση.

Σκοπός του κι εδώ, όπως και στα προηγούμενα πονήματά του, να διεισδύσει στο βάθος των τόπων και των ανθρώπων που τον δεξιώνονται, να πάει πέρα από την επιπόλαιη πρώτη ματιά του τουρίστα και του περαστικού, και ει δυνατόν, να ριζώσει, να βλαστήσει μέσα τους∙ πρόθεση που μας κοινοποιεί μέσω της γραφής του απροκάλυπτα και επαναληπτικά, αλλά και εμμέσως με το εισαγωγικό μότο ─ απόσπασμα από το βιβλίο του Ντανί Λαφεριέρ, Το αίνιγμα του γυρισμού. «[…] δεν έχω πια την αίσθηση ότι είμαι συγγραφέας, αλλά ένα δέντρο στο δάσος του».

Βιετνάμ

Στο οδοιπορικό του στο Βιετνάμ, πρώτο μέλημα είναι ο σεβασμός στη γλώσσα και η ενδελεχής ανίχνευση του βιετναμέζικου ηχοχρώματος, αυτός ο μικρός λεκτικός και στοματικός άθλος για μια ουσιαστικότερη προσέγγιση προσώπων και καταστάσεων, η μέριμνα για να μεταφερθεί ακέραιο το ειδικό βάρος του σημαινόμενου, η προγονική σήμανση.

Ανόι. Παραφθορά, άραγε, ενός αγγλοσαξωνικού «annoy» ή μήπως ενός γαλατικού «ennui»; Ha σημαίνει ποτάμι και Νοi σημαίνει εντός ─ παραπομπή στη σύμμαχο δύναμη των υδάτων, που βοήθησε τους κατοίκους στη μάχη κατά των Γάλλων, των Κινέζων και των Αμερικανών, τη δύναμη του νερού, που εδώ και αιώνες χαρίζει στους ντόπιους παλιρροϊκή ευζωία. Οι ποιητικές εικόνες και οι στοχαστικές αναπαραστάσεις από το άδειασμα και το ξαναγέμισμα του τοπίου, τη ζωτικότητα του πλήθους, την πλήρωση των κενών, την άμπωτη που έρχεται πάντα τη νύχτα σε μια κομψή μαθηματική εξίσωση σπάνιας συνέπειας, θα αντιπαρατεθούν τρυφερά και ταυτόχρονα στωικά στην εν πολλοίς αμφιλεγόμενη πρόσφατη υλική ευμάρεια των κατοίκων, που κι αυτή φαίνεται να ανιχνεύεται σε αντίστιξη με το παρελθόν της άρχουσας πόλης τους, ένα παρελθόν που αποτυπώνεται στα λίγα διατηρητέα κτίρια από την περίοδο της γαλλικής επικυριαρχίας αλλά και τα κουτάκια σε ρυθμούς κουκλοθέατρου, που σφραγίζουν την οικιστική φυσιογνωμία της. Πρόδηλη και η αγωνία του σύγχρονου μέσου Βιετναμέζου και του χρεωμένου μισθωτού που βλέπει το τραπεζικό πρόβλημα της χώρας του να αμβλύνεται με την πάροδο του χρόνου.

Ινδονησία

Στην ενότητα που τιτλοφορείται Πέντε χρόνια στην Ινδονησία, ο Βέης αναφέρει τη συνάντησή του με τον καλλιτέχνη Νισιούρα Κιχασίρο και τη γνωριμία του με την τέχνη της καλλιγραφίας και της ανθοκομικής τεχνικής ─ επιτομή μιας συγκεκριμένης κοσμοαντίληψης του Καλού, και εισαγωγή στις προοπτικές των χρωματικών εναγκαλισμών, στη γεωμετρία της κατευναστικής, ιαματικής απλότητας και της οπτικής ορθότητας. Ο Κιχασίρο, όπως και ο Βέης στην δική του ποιητική τέχνη, προτάσσει τη στοχαστική σπουδή της Φύσης και τις λέξεις που δένονται με το άφατο του νοήματός της, εξηγώντας τα αίτια και τα αιτιατά της: « Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Περπατάμε τη νύχτα. Το φως που ψάχνουμε, έστω μια ακτίνα φωτός, συνιστά ασφαλώς την ελπίδα[…]».

Από την Ινδία στο Βιετνάμ και στις τελετές επαναφοράς, στο «δεν υπάρχει τίποτε το φοβερό στο να μη ζεις» ενός βουδιστή ο Βέης αντιπαραθέτει τον μύστη του Ταό που βρίσκεται πιο κοντά στο πνεύμα του Επίκουρου και την αναζήτηση της μακροζωίας, ενώ και ο Κέμπο Γιούβο των Μπαλινέζων, με το κεφάλι-έμβλημα να συμβολίζει τη μέριμνα και τον αγώνα για την επιβίωση, φαίνεται ν’ αντιμάχεται το άγαλμα της Θεάς του Θανάτου και της Καταστροφής. Επισφράγισμα όλων: η εθιμικά κατοχυρωμένη Ημέρα της Σιωπής και οι εκδηλώσεις για την Άφεση των Αμαρτιών των Νεκρών όπου το πνεύμα διεκδικεί απροκάλυπτα την Αθανασία, αλλά και η πνευματική εξαΰλωση της ύλης σε διαρκές Εν, που έχει ήδη εντοπίσει ο συγγραφέας στις κεντρικές οδούς του Ανόι, με τα δώρα για τις ψυχές και όλα εκείνα τα υλικά αγαθά που οι νεκροί στερήθηκαν όσο ζούσαν, ή πολύ αγάπησαν και πλέον τους λείπουν.

Ιαπωνία

Με δυο διαφορετικά αποσπάσματα, του Χιτόμι Κανεχάρα (Η γλώσσα του φιδιού):«[…] μετά τα γεννητικά όργανα, η γλώσσα ήταν το μέρος του σώματος που πονούσε περισσότερο» και του Σαντιάγο Γκαμπόα (Νυχτερινές ικεσίες): «[…]Το Τόκιο είναι το μέλλον του Τόκιο», ο συγγραφέας του Εκεί μας μυεί στις σκοτεινές παραγράφους και τις στοιχειωμένες γειτονιές του Τόκυο, τους ερημωμένους δρόμους το μεταμεσονύχτιο και τις στοές των φαντασμάτων, επισημαίνοντας τη θεμελιώδη υπαρξιακή αντίφαση ενός συλλογικού και ατομικού δράματος, το οποίο, με τρόπο ανεξήγητο από τη λογική γίνεται ομοιπαθητικό ελιξίριο και ύλη στην εμπορευματική και οικονομική εκμετάλλευση, μέσω της φιλμικής αναπαράστασης εγκλημάτων και την προς πώληση διαστροφή του πόνου και της οδύνης σε καταστήματα ερωτισμού.

Διαβάζω το τοπίο από τη φόδρα του, και από ένα παρελθόν-παρόν, μας λέει ο συγγραφέας, και με αφορμή την πρόσφατη περίηγησή του σε μια χώρα κατά τα λοιπά εύρυθμη και σχολαστικά λειτουργική, διακρίνει στο φευγαλέο χαμόγελο της κοπέλας που τον υποδέχεται σε ένα πολυκατάστημα τον απόηχο των σεισμών και το τσουνάμι που ακολούθησε το πυρηνικό ατύχημα στις 11 Μαρτίου του 2011. Αντίθετη μόνο κατά τα φαινόμενα είναι και η αίσθηση που αποκομίζει από τους ταξιτζήδες, που συχνά θεωρούνται αυτόπτες ή αυτήκοι μάρτυρες φαντασμάτων, αποκυήματα ενός θλιβερού ιστορικού παρελθόντος και ενός τρομαγμένου φαντασιακού.

«Μαθητεία στην ιστορία των συγκρούσεων σημαίνει εμπέδωση στη διάρκεια της τραγωδίας» σημειώνει ο συγγραφέας του Εκεί, και ανακαλεί στη μνήμη του τα κληροδοτήματα των ερειπίων και τα τραύματα από τους βομβαρδισμούς που στιγμάτισαν το χρονικό διάστημα από την περίοδο Έντο ως τα τέλη του Δευτέρου Παγκόσμιου πόλεμου. Ως προς τα τελευταία, σε μια σύγκριση με τη δική μας Θεσσαλονίκη, γράφει χαρακτηριστικά: «Αν η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη των φαντασμάτων, όπως την έχει αποκαλέσει ο Μαρκ Μαζάουερ, τότε το Τόκιο είναι ο μείζων τύμβος σ’ ένα απέραντο κενοτάφιο».

Αποκαλύπτοντας τις κρυφές πτυχώσεις των ορατών που είναι από τη φύση τους πεπερασμένα και καταδικασμένα να καταστρέφονται από την έλλειψη ή την υπερβολή, ο Βέης επιλέγει την εσωτερική οδό του στοχασμού και αναστοχασμού, για να δώσει μορφή στο ένυλο χάος. Σε μιαν επίσκεψή του στο θρυλικό μουσείο της Γιαγιόι Κουσάμα, θα έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει το έργο της ιδιόρρυθμης ζωγράφου, γλύπτριας και συγγραφέως αλλά και την ίδια την βιολογικά υπερήλικη πλέον καλλιτέχνιδα ως φυσική παρουσία, μια γυναίκα, που ─όπως ο ίδιος καταθέτει─, με το ταλέντο και την όλη της πρακτική, με το να ζωγραφίζει καθημερινά και να παρεμβαίνει στη διεθνή σκηνή όποτε κρίνει αναγκαίο και καθ’ όλη την διάρκεια του βίου της, έχει ανακηρυχτεί σε κήρυκα της παγκόσμιας ειρήνης και έμβλημα της Ιαπωνίας. Θαυμασμός διόλου επιφανειακός, από έναν ποιητή που αν και πολύ μικρότερος εκείνης ηλικιακά έχει και ο ίδιος βραβευτεί στη Χώρα του, τόσο για την πολιτική στάση και την ευδόκιμη υπηρεσία του στο πόστο του διπλωμάτη όσο και για την αδιάλειπτη και σημαντική παρουσία του στα γράμματα.

Ο Σιντοϊσμός ως ημέτερη βακχική απόκλιση και συνομιλία στο πεδίο της σκέψης, το Μνημείο Μέτζι και το μαυσωλείο του Ζουϊχόντεν με τις δώδεκα παρθένες να ανακαλούν εικόνες από τις Καρυάτιδες καθώς και κάποιες σκέψεις του Σαντιάγο Γκαμπόα από το βιβλίο του με τίτλο Νυχτερινές ικεσίες, θα επιτείνουν αντιστικτικά την αίσθηση ενός Τόκιο εξωπραγματικού και φαντασμαγορικού αλλά και ενός πεδίου όπου η πραγματικότητα ως βαρομετρική ειρκτή, συναγωνίζεται εκείνη μιας λογοτεχνίας της δυστοπίας.

Γιώργος Βέης

Επτά χρόνια στην Κίνα

Η εμπειρία ενός ορθόδοξου Πάσχα στο Χονγκ Κονγκ, ως εισαγωγή στην κληρονομιά του Βυζαντίου για τους Κινέζους ορθόδοξους, θα δώσει την έμπνευση για μια νέα αναδρομική καταβύθιση στο πνεύμα του Οδυσσέα Ελύτη, με ένα Άξιον εστί [από στήθους] αφιερωμένο στην Ανθούλα Δανιήλ, άνοιξη 2001. Ακολουθεί η κατάθεση της επιστολής του Μάριου Μαρκίδη (20 Φεβρουαρίου 1993;) που καταλήγει στη θυμοσοφική φράση: «είμαστε λαός τοξικομανής», ενώ ανάλογα δείγματα μιας σπουδαίας και αγαπητικής αλληλογραφίας, που αποτελεί ταυτόχρονα έγκυρη πηγή για την Ιστορία της σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας, έχουν ήδη κατατεθεί και στις προηγούμενες ενότητες. Πρόκειται για μια πλειάδα απαντητικών επιστολών προς τον συγγραφέα από γνωστούς ποιητές και ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών (Θανάσης. Θ. Νιάρχος-1979, Δ. Π. Παπαδίτσας-1980, Κική Δημουλά-1981, Γιάννης Βαρβέρης-1998, Γιώργος Μαρκόπουλος-1993, Κλείτος Κύρου-2002, κ.α). Αξίζει, όμως, να αναφέρουμε και τις αφιερώσεις που εκείνος ποιεί στο βιβλίο του (εκτός από εκείνη στην Δανιήλ) στις κ.κ. Άννα Κατσιγιάννη, Κατερίνα Κωστίου, Αθηνά Βογιατζόγλου, Κία Σακελλαρίδου και Χρήστο Αντωνίου, ενδεικτικές της φυσικής γενναιοδωρίας αλλά και της ποιητικής ανοιχτοσύνης του και μιας υγιούς και αγαστής λογοτεχνικής διάδρασης.

Κάτω από τη Σαχάρα

Το κείμενο για τους γκόλτζηδες του Καμερούν συνοδεύει το γράμμα του Φώτη Τερζάκη για το δικό του ταξίδι στο Κέρας της Αφρικής, και ακολουθούν οι έγχρωμες φωτογραφίες της Ελένης Παπανδρέου, της Ελένης Γαλάνη και της Ιωάννας Ταχμιντζή, με τις ιδιαίτερες λεζάντες του συγγραφέα λειτουργούν ως άλλες γέφυρες επικοινωνίας με το υπερβολικό και το Άλλο, απελευθερώνοντας τη συγκίνηση και τον εγκλωβισμένο στα σχετικά στιγμιότυπα χρόνο. Συγκλονιστική, σκληρά ρεαλιστική και ταυτόχρονα δυστοπικά σουρεαλιστική και η τελευταία φωτό της Ιωάννας Ταχμιντζή, με τα συντρίμμια ενός αμερικάνικου αεροπλάνου από τον πόλεμο του Βιετνάμ εκτεθειμένα στο εκεί υπαίθριο μουσείο της Νίκης.

Ανάστροφη πορεία: Γερμανία

Σε μιαν ατμόσφαιρα όχι και τόσο ειδυλλιακή, στο δρόμο του για το Βούπερταλ και το Βερολίνο, και μες στους υδρατμούς ενός βεστφαλικού λυκόφωτος, προβάλλει η εργατούπολη της Βόρειας Ρηνανίας, με την ανάμνηση από το αποτύπωμα του Δημήτρη Νόλλα, σε συνομιλία αλλά και αντίστιξη με τους σύγχρονους μετανάστες και τα ανερμάτιστα βήματα κάποιων ναρκομανών. Θα ακολουθήσουν λίγες ώρες στο μεσαιωνικό Μίνστερ, με τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Προμετωπίδα στη συγκεκριμένη ενότητα αποτελεί το χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον Καιρό του Κορνήλιου Καστοριάδη ─ αναφορά στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό και την ικανότητα εκείνων που τον δημιουργούν, όχι μόνο να τον προάγουν και να τον αποδέχονται, αλλά και να τον αμφισβητούν όταν στο όνομά του διαπράττονται αθλιότητες.

Επωδός: η εγκωμιαστική προς τον ποιητή επιστολή του Μιχάλη Μερακλή με ημερομηνία 27.6.2015, και το απόφθεγμα του Πλάτωνα «για τα καλύτερα που δεν γράφονται αλλά παραμένουν κομμάτια του εαυτού μας».

Στο Εκεί, ο ποιητής και ταξιδευτής Βέης, αναδεικνύοντας εκείνα που κρύβονται κάτω από το ευμετάβλητο και ψευδαισθητικό προφανές, σκιαγραφεί με πνεύμα ευρύ και νηφάλιο τη δική του δημιουργική αποτύπωση των τυραννικών τοπίων ψυχής, προϊόν προοδευτικής ενσυναίσθησης και προσωπικής τριβής, είδωλο αυτοπροστασίας και αποτέλεσμα ασφαλούς επινόησης κατά το εικός και το αναγκαίον. Η συγγραφική κοσμοθεωρία του, μορφικά και θεματικά εναρμονισμένη με ένα συνεχώς διαστελλόμενο εικονοποιητικό και νοηματικό σύμπαν, απορρίπτει ή ευφυώς παρακάμπτει τη συμβατική αναπαραγωγή γεγονότων και πληροφοριών και τον τετριμμένο ρεαλισμό περιγραφών και αναπαραστάσεων, σκηνοθετώντας τη δική της ενορατική τοπιογραφία και χαλυβδώνοντας τους δικούς της αρμούς συνείδησης.

Το εξώφυλλο κοσμεί ο σχετικός με το θέμα πίνακας της καλής ζωγράφου και αγαπημένης συντρόφου του Κλάρας Πεκ Βέη, ενώ σε κάποιες από τις επιστολές, εν είδη προμετωπίδας, επαναλαμβάνεται το 1639, A Letter is a joy of Earth ─ it is denied the Gods─, της Έμιλι Ντίκινσον, γραμμένο περί το 1885.

https://www.fractalart.gr/

Βιβλίο

Από την «Πανούκλα» του Καμί, ως τον «Βαρδιάνο στα σπόρκα» του Παπαδιαμάντη: οι επιδημίες στη λογοτεχνία

Στη λογοτεχνία, ο φόβος και ο πανικός της επιδημίας αποτελούν μόνο σύμβολα και αλληγορίες για το παρόν και το μέλλον.  «Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και οι πόλεμοι. Και παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους» λέει ο Αλμπέρ Καμύ στο μυθιστόρημα του «Η πανούκλα».

Οι επιδημίες, όπως κι αν ονομάζονται κάθε φορά, έρχονται από πολύ παλιά κι έχουν σε πολλές περιπτώσεις αλλάξει δραματικά τα δεδομένα του καιρού τους ενώ άλλοτε πάλι έσβησαν μέσα στον χρόνο για να μην περάσουν ούτε στα «ψιλά» της Ιστορίας. Όπως κι αν το δούμε, είναι άλλο οι πραγματικές επιδημίες κι άλλο οι επιδημίες όπως τις συλλαμβάνει και τις απεικονίζει η λογοτεχνία, όπου ο κίνδυνος, ο φόβος και ο πανικός, ο οποίος θα πρέπει να αποφεύγεται όταν πρόκειται για την πραγματικότητα, αποτελούν μόνο σύμβολα και αλληγορίες για το παρόν και το μέλλον.

Ένα από τα πιο διάσημα έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας για τις επιδημίες είναι το «Δεκαήμερο» (1349-1352) του Τζοβάνι Βοκάκιου, που έχει κυκλοφορήσει από πολλούς εκδότες στην Ελλάδα στην αξεπέραστη μετάφραση του Κοσμά Πολίτη. Μαθητής του Πετράρχη και ένας εκ των θεμελιωτών του ιταλικού ανθρωπισμού, ο Βοκάκιος μιλάει στα διηγήματα του βιβλίου του για την πανούκλα η οποία έχει πλήξει τη Φλωρεντία, χωρίς ούτε μια σκιά να επιβαρύνει τις γυναίκες που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του.

Γυναίκες που θα εγκαταλείψουν την πόλη, για να πάνε στην εξοχή και να αφήσουν το κακό πίσω τους, λέγοντας ερωτικές ιστορίες. Και, φυσικά, τίποτε δεν μπορεί να νικήσει τον έρωτα, ακόμα και σε μιαν επιδημία.

Γιατί ο έρωτας και η ηδονή προσφέρουν στους νέους μιαν ανακουφιστική προοπτική, ένα όραμα για όσα μέλλεται να έρθουν και να μεταμορφώσουν τη ζωή τους πέρα από επιδημίες. Αλμπερ Καμύ Τίποτε δεν μπορεί να νικήσει τον έρωτα, ακόμα και σε μιαν επιδημία.

Γιατί ο έρωτας και η ηδονή προσφέρουν στους νέους μιαν ανακουφιστική προοπτική, ένα όραμα για όσα μέλλεται να έρθουν και να μεταμορφώσουν τη ζωή τους πέρα από επιδημίες.

Συνεχίζοντας την περιήγησή μας, και περνώντας από τον 14ο στον 20ο αιώνα και στον Αλμπέρ Καμύ, η πανούκλα θα επανακάμψει στο ομώνυμο μυθιστόρημά του, που γράφτηκε το 1947 στα γαλλικά (μετάφραση Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ και Μαρία Κασαμπαλόγλου-Ρομπλέν, Καστανιώτης, 2001).

Βρισκόμαστε στο Οράν της Αλγερίας κατά τη δεκαετία του 1950 και η πόλη έχει αποκοπεί από τους πάντες λόγω μιας επιδημίας πανούκλας. Ο Καμύ καταγράφει όλες τις στάσεις και τις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει η επιδημία: την αγωνία και τον τρόμο, τις προσπάθειες των επιτήδειων να αποκομίσουν κέρδη από την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, αλλά και τη βαθιά επιθυμία για διασφάλιση της ατομικής και της συλλογικής ακεραιότητας ή το ακατάβλητο πάθος για ελευθερία.

Και μας παροτρύνει ο Καμύ να σκεφτούμε πως ακόμα κι αν υποχωρήσει η επιδημία, όπως εντέλει συμβαίνει στο μυθιστόρημά του, ο φόβος για μια πανούκλα πάντοτε θα μας απειλεί, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να αντισταθούμε.

Προχωρώντας προς το τέλος του 20ου αιώνα, μια άλλη λογοτεχνική επιδημία θα ενσκήψει, αυτή τη φορά στο μυθιστόρημα του Ζοζέ Σαραμάγκου «Περί τυφλότητος» (κυκλοφόρησε το 1995 στα πορτογαλικά, μετάφραση Αθηνά Ψυλλιά, Καστανιώτης, 2006).

Μια ολιγάριθμη ομάδα αγωνίζεται να μη χάσει την ανθρωπιά και το ήθος της κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας τύφλωσης που δοκιμάζει το σύμπαν, εκλύοντας τριγύρω της όλα τα κακά: δολοφονικές επιθέσεις και αμέριστη βία, εγκλεισμούς και τρέλα, πτώση και παρακμή, εξαχρείωση και εξανδραποδισμό. Το τελικό μήνυμα, πάντως, δεν είναι απαισιόδοξο: οι άνθρωποι θα μπορέσουν με κάποιον τρόπο να ξαναδούν και να αποκτήσουν εκ νέου το φως τους, αρκεί να μην ξεχάσουν την πραγματική τους φύση και να μην παραμερίσουν τον αληθινό εαυτό τους.

Η έκδοση του Γαλαξία Οι λογοτεχνικές επιδημίες κατέχουν, βεβαίως, μια θέση και στην ιστορία της ελληνικής πεζογραφίας. Στο διήγημά του «Βαρδιάνος στα σπόρκα», δημοσιευμένο το 1893 (μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ), ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης μιλάει για την ιστορία της γρια-Σκεύως, που μεταμφιέζεται σε άντρα και γίνεται βαρδιάνος (φύλακας) στα σπόρκα (μολυσμένα καράβια) με σκοπό να σώσει τον γιο της από τη χολέρα η οποία έπληξε την Ευρώπη το 1865.

Το διήγημα, πάντως, δεν αναδίδει οσμή θανάτου. Γραμμένο με ευφρόσυνο τρόπο, επιδιώκει να εικονογραφήσει το πώς εκδηλώνονται οι ταξικές αντιθέσεις σε καθεστώς επιδημίας, αλλά και πώς το ελληνικό κράτος δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο πρόβλημα: «Αλλά το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της ελληνικής διοικήσεως. Θα έλεγέ τις, ότι η χώρα αύτη ηλευθερώθη επίτηδες, δια να αποδειχθή, ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκησιν».

Στο μυθιστόρημά του «Γη και νερό», που κυκλοφόρησε το 1939 (Πόλις, 2003, με προλεγόμενα του Κώστα Γεωργουσόπουλου και της Ελισάβετ Κοτζιά), ο Γουλιέλμος Άμποτ, που υπήρξε εκτός από συγγραφέας και αστρονόμος, κάνει λόγο για τους λεπρούς στη Σπιναλόγκα της Κρήτης, με τη διαφορά πως αντί να θρηνήσει για τις συνέπειες της ασθένειάς τους, εξυμνεί το σώμα και τον έρωτα. Φτασμένοι από εκατό δρόμους στα όριά τους, οι άνθρωποι που αλωνίζουν πάνω-κάτω τη Σπιναλόγκα δεν εννοούν να παραιτηθούν από το υπέρτατο δικαίωμα στο σεξ, το οποίο και θα ασκήσουν ποικιλοτρόπως: σε μισογκρεμισμένα σπίτια και λερά κρεβάτια, σε θαλασσινές σπηλιές και σκιερές γωνίες, σε φανερές περιπτύξεις και σε κρυφές συναντήσεις.

Πολλά χρόνια αργότερα, με το μυθιστόρημά του «Λοιμός», που κυκλοφόρησε το 1972 (Κέδρος, 1998), ο Αντρέας Φραγκιάς θα επινοήσει μια μεταδοτική ασθένεια για να δείξει τις καταπιεστικές συνθήκες στη μεταπολεμική Μακρόνησο και τα βάσανα των κρατουμένων, που υποχρεώνονται να κυνηγήσουν τις μύγες σαν να εκπροσωπούν εχθρούς του έθνους:

«Η διαταγή αναλύθηκε εξαντλητικά, για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία.

Όποιος δε φέρει το βράδυ τις είκοσι μύγες, μαύρη του μοίρα. ''Θα τις συλλάβετε χωρίς να χαλαρωθεί, βεβαίως, στο ελάχιστο ο ρυθμός των άλλων εργασιών''. Κι όταν εδώ λέμε πρέπει, σημαίνει "πρέπει"».

― ΑΠΕ, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου

Πηγή: www.lifo.gr

Βιβλίο

Ανεμοδαρμένα ύψη – Έμιλι Μπροντέ

Η πιο όμορφη ιστορία αγάπης όλων των εποχών της Έμιλι Μπροντέ σε νέα μετάφραση από τη Βασιλική Κοκκίνου στη σειρά Κλασική Ξένη Λογοτεχνία των εκδόσεων Μίνωας, με τίτλο Ανεμοδαρμένα ύψη

Η Κάθριν και ο Χίθκλιφ μεγαλώνουν μαζί. Το μελαχρινό άστεγο αγόρι που ο πατέρας της Κάθριν, o κύριος Έρνσο, έφερε στο σπίτι θα γίνει ο σύντροφός της στα παιχνίδια και ο εκλεκτός της καρδιάς της. Μετά τον θάνατο του κυρίου Έρνσο, ο αδελφός της Κάθριν ταπεινώνει και μειώνει τον Χίθκλιφ, στερώντας του τη μόρφωση και κάθε ευκαιρία για εξέλιξη. Η Κάθριν, πιστεύοντας ότι ο Χίθκλιφ δεν είναι αντάξιός της, αποφασίζει να παντρευτεί κάποιον άλλο και ο Χίθκλιφ πικραμένος φεύγει από το σπίτι. Όταν επιστρέφει λίγα χρόνια αργότερα, η μεταμόρφωση του Χίθκλιφ είναι εντυπωσιακή. Όμως πίσω από τους εκλεπτυσμένους τρόπους του κρύβεται το άσβεστο μίσος για εκείνους που τον ταπείνωσαν και τον έκαναν να υποφέρει. Το σατανικό του μυαλό μηχανεύεται ένα φοβερό σχέδιο εκδίκησης, που στο τέλος θα καταστρέψει και τον ίδιο.

Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το 1847 και αποτελεί μια συναρπαστική, θυελλώδη ιστορία αγάπης. Στην άγρια φύση του αγγλικού βορρά, σε ένα τοπίο ομιχλώδες, μελαγχολικό αλλά ταυτόχρονα απειλητικό, γεννιέται ο καταραμένος έρωτας της Κάθριν και του Χίθκλιφ. Ένας έρωτας που θα φέρει τη δυστυχία στους δυο ήρωες και στα κοντινά τους πρόσωπα.

Η Έμιλι Μπροντέ γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου του 1818 στο Γιορκσάιρ της Μ. Βρετανίας και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά της Μαρίας Μπράνγουελ και του κληρικού Πάτρικ Μπροντέ. Η Έμιλι έχασε τη μητέρα της το 1821 από καρκίνο, και δύο αδελφές της από φυματίωση. Ο μοναδικός αδελφός της Έμιλι, ο Μπράνγουελ Μπροντέ, ήταν το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και κατέληξε αλκοολικός και οπιομανής, ενώ οι αδελφές της Αν και Σαρλότ ανέπτυξαν συγγραφικό έργο.

Κατά τα πρώτα χρόνια τους τα κορίτσια εκπαιδεύτηκαν στο σπίτι από τον πατέρα τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον άρχισαν να γράφουν ποιήματα, ημερολόγια και ιστορίες. Ένα πολύ μικρό μέρος από αυτό το έργο σώζεται σήμερα. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών η Έμιλι φοίτησε στο σχολείο θηλέων στο Ρόου Χεντ, όπου η αδελφή της Σαρλότ ήταν δασκάλα. Τον Σεπτέμβριο του 1838 η Έμιλι εργάστηκε ως δασκάλα στο σχολείο του Λόου Χιλ στο Χάλιφαξ. Όμως η υγεία της κλονίστηκε και λίγους μήνες αργότερα επέστρεψε στο σπίτι της. Το 1842 η Έμιλι συνόδευσε τη Σαρλότ στις Βρυξέλλες, με σκοπό να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, ώστε να ανοίξουν το δικό τους σχολείο. Ωστόσο ο θάνατος ενός συγγενικού προσώπου τις έκανε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Η Σαρλότ, η Έμιλι και η Αν αποφάσισαν να εκδώσουν το 1846 τα ποιήματά τους σε έναν τόμο, υιοθετώντας τα ανδρικά ψευδώνυμα Κάρερ, Έλις και Άκτον Μπελ. Σε αυτήν τη συλλογή η Έμιλι συμμετείχε με 21 ποιήματα. Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, το πρώτο και μοναδικό μυθιστόρημα της Έμιλι Μπροντέ, εκδόθηκε το 1847 από τον εκδοτικό οίκο T.C. Newby με το ψευδώνυμο Έλις Μπελ, ακριβώς τρεις μήνες μετά την έκδοση του μυθιστορήματος Τζέιν Έιρ της αδελφής της Σαρλότ.

Η υγεία της Έμιλι, όπως και των αδελφών της, ήταν εύθραυστη εξαιτίας των ανθυγιεινών συνθηκών στην περιοχή όπου κατοικούσαν. Τον Σεπτέμβριο του 1848, στην κηδεία του αδελφού της, η Έμιλι αρρώστησε. Αν και η κατάστασή της επιδεινώθηκε, αρνήθηκε κάθε ιατρική βοήθεια και θεραπεία. Πέθανε από φυματίωση στις 19 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 30 ετών.

Μετά τον θάνατο της αδελφής της, η Σαρλότ Μπροντέ επιμελήθηκε μια δεύτερη έκδοση του μυθιστορήματος Ανεμοδαρμένα Ύψη, η οποία αποτελεί το κείμενο που γνωρίζουμε σήμερα. Η αρχική έκδοση είχε αρκετά λάθη, γιατί ο εκδοτικός οίκος δεν είχε λάβει υπόψη του τις τυπογραφικές διορθώσεις που είχε στείλει η συγγραφέας. Από το περιεχόμενο μιας επιστολής που στάλθηκε από τον εκδοτικό οίκο διαφαίνεται ότι η Έμιλι Μπροντέ είχε ξεκινήσει ένα δεύτερο μυθιστόρημα, το χειρόγραφο του οποίου όμως δεν βρέθηκε ποτέ.

"Τα ""Ανεμοδαρμένα Ύψη"", που πρωτοεκδόθηκαν το 1847, είναι η άγρια και γεμάτη πάθος ιστορία της σχεδόν δαιμονικής αγάπης μεταξύ της Κάθριν Έρνσω και του Χήθκλιφ. Η δράση του μυθιστορήματος είναι χαοτική και βίαια, αλλά η ολοκληρωμένη σύνθετη δομή του, οι γλαφυρές περιγραφές του θυελλώδους και μοναχικού αγγλικού τοπίου του Γιόρκσαϊρ και η ποιητική μεγαλοσύνη του οράματος της Έμιλυ Μπροντέ συνδυάζονται έτσι ώστε το βιβλίο να αποκτήσει το βάθος και την απλότητα μιας αρχαίας τραγωδίας.

https://www.culturenow.gr

Βιβλίο

Το να έχεις μια παλιά ψυχή προσφέρει πολλά οφέλη, αλλά σημαίνει επίσης πως πρέπει να αντιμετωπίσεις συγκεκριμένα πράγματα.

H ζωή των ενηλίκων. Φρενίτιδα στην Ιταλία για την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της Έλενα Φεράντε
Το εκδοτικό γεγονός του 2019 μόλις συνέβη στην γειτονική μας χώρα, με τεράστιες ουρές έξω από τα βιβλιοπωλεία της Ρώμης και της Νάπολης.

Μαρίνα Παραρά 

Μία από τις πιο πετυχημένες και πολυσυζητημένες συγγραφείς των τελευταίων δέκα χρόνων βγάζει νέο μυθιστόρημα. Και φυσικά η κυκλοφορία είναι talk of the town. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε στη γειτονική Ιταλία κόσμος κάνει ουρές έξω από τα βιβλιοπωλεία για να αγοράσει το καινούργιο βιβλίο της μυστηριώδους Έλενα Φεράντε, που (σχεδόν) κάνεις δεν γνωρίζει ποια είναι στα αλήθεια, και η οποία προκάλεσε σεισμό στον παγκόσμιο εκδοτικό κόσμο όταν κυκλοφόρησε την «Υπέροχη Φίλη Μου» και στη συνέχεια την υπόλοιπη Τετραλογία της Νάπολης.

Ο εκδοτικός οίκος της Φεράντε, Edizioni E / O, είχε ανακοινώσει πως το βιβλίο με τίτλο «La Vita Bugiarda Degli Adulti» (μία πιθανή μετάφραση στα ελληνικά μάλλον θα ήταν «Η ψεύτικη ζωή των ενηλίκων» θα βγει επίσημα στα ράφια των βιβλιοπωλείων το πρωί της Πέμπτης, αλλά ήδη από εχθές το βράδυ πολλά βιβλιοπωλεία στη Ρώμη και, φυσικά, στη Νάπολη (όπου διαδραματίζεται και αυτή η ιστορία) έχουν κρατήσει ανοικτές τις πόρτες τους, διαθέτοντας το βιβλίο στο κοινό προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την τρομερή ζήτηση και τις τεράστιες ουρές που είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς στα πεζοδρόμια.

Aυτή τη φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία έχει η μικρή Tζιοβάνα, ένα κορίτσι που ως προς την εύθραστη ψυχολογία θυμίζει αρκετά την Λένα της Υπέροχης Φίλης και ως προς την προβληματική σχέση με τον πατέρα την Λίλα από το ίδιο μυθιστόρημα.

Η Τζιοβάνα χάνει τον μπαμπά της και στοιχειώνεται για πάντα από μία συγκεκριμένη φράση που εκείνος είπε στην μητέρα της «Δύο χρόνια πριν φύγει ο πατέρας μου, είπε στη μητέρα μου ότι ήμουν πολύ άσχημη. Η φράση βγήκε κάτω από την αναπνοή του...,» γράφει η Φεράντε σε ένα από τα αποσπάσματα του βιβλίου που κυκλοφόρησαν ως προδημοσιεύσεις στα ιταλικά Μέσα το τελευταίο διάστημα. Ωστόσο η Τζιοβάνα δεν προέρχεται από το κοινωνικό υπόβαθρο της Λίλας ή της Λένας, είναι κόρη ενός καθηγητή Γυμνασίου και μεγαλώνει σε μία μεσοαστική γειτονιά απέναντι από τις κακόφημες συνοικίες της Νάπολης που γαλούχισαν τις δύο πιο διάσημες ηρωίδες της Ιταλίδας συγγραφέως.

Η προσμονή για την κυκλοφορία του μυθιστορήματος πάντως έχει αγγίξει επίπεδα που φέρνουν στο νου τις νέες εκδόσεις πανάκριβων gadgets ή κινητών τηλεφωνών (αν πρέπει να τη συγκρίνουμε με άλλες μεγάλες κυκλοφορίες της αγοράς) ή με τις εποχές που το κοινό παραληρούσε έξω από τα βιβλιοπωλεία του Λονδίνου ανήμερα της κυκλοφορίας κάθε νέας ιστορίας του Χάρι Πότερ. Κάτι που από λογοτεχνικής απόψεως μόνο ως καθηλωτικό και συγκινητικό μπορεί να περιγραφεί-η ιδέα και μόνο πως ο κόσμος συνεχίζει να αισθάνεται τόσο μεγάλο ενθουσιασμό, τόσες μεγάλες προσδοκίες από ένα ολοκαίνουργιο βιβλίο φαντάζει φανταστική και υπεραισιόδοξη.

Τα κακά νέα είναι πως το βιβλίο δεν θα μεταφραστεί σε καμία άλλη γλώσσα πριν το επόμενο καλοκαίρι οπότε οι διεθνείς φανατικοί της συγγραφέως μυστήριο, η οποία μοιάζει να γράφει την ίδια ιστορία με άλλους διαλόγους και διαφορετικούς χαρακτήρες ξανά και ξανά, θα πρέπει να δείξουν υπομονή. Στο μεταξύ η ίδια η Φεράντε εξακολουθεί να κρατάει την πιο απόμακρη, ανοιγματική στάση, αρνούμενη να δώσει συνεντεύξεις, αρνούμενη να συμμετάσχει σε παρουσιάσεις ή άλλα events προώθησης του μυθιστορήματος της, δημιουργώντας εκ νέου έναν φρέσκο ντόρο γύρω από το όνομα-ψευδώνυμο της.

Το εξώφυλλο του νέου βιβλίου της Έλενα Φεράντε.

Η φωτογραφία είναι στιγμιότυπο από την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου «Η Υπέροχη Φίλη Μου» από το HBO

Βιβλίο

 Δύσκολα θα μπορούσαμε να φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο δεν θα υπήρχαν χρώματα! Χωρίς αυτά, τα πάντα θα ήταν μονότονα και αδιάφορα.

Τα χρώματα δίνουν νόημα και ενδιαφέρον στα πράγματα και μας κάνουν να εκστασιαζόμαστε όταν κοιτάζουμε ένα ηλιοβασίλεμα, έναν πίνακα ζωγραφικής ή ένα όμορφο φυσικό τοπίο. Τα χρώματα όμως δεν αναδεικνύουν μόνο την ομορφιά γύρω μας. Ανανεώνουν τη διάθεσή μας, μας βοηθούν να διατηρήσουμε την υγεία και την ευημερία μας.

Το Μικρό Βιβλίο των Χρωμάτων και η διακεκριμένη ψυχολόγος Karen Haller μας παρουσιάζουν πώς τα χρώματα επηρεάζουν τη ζωή μας πνευματικά, σωματικά και συναισθηματικά. Μελετώντας αυτή την επίδραση, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε πώς να τα αξιοποιήσουμε πλήρως, για να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας.

Μπορεί αυτό να γίνει; Κι όμως, μπορεί. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη των χρωμάτων για να γνωρίσουμε βαθύτερα τον εαυτό μας και να εκφράσουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας, κι αυτό θα μας οδηγήσει σε περισσότερη αυθεντικότητα και αυτοαποδοχή.

Θα μάθουμε για τα τέσσερα ψυχολογικά βασικά χρώματα που πυροδοτούν συγκεκριμένες συμπεριφορές, τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των έντεκα βασικών χρωμάτων και τις συναισθηματικές επιδράσεις κάθε απόχρωσης στο χρωματικό φάσμα.

Το ταξίδι μας στο Μικρό Βιβλίο των Χρωμάτων είναι εκτός των άλλων και ένα ταξίδι αυτο-ανακάλυψης. Θα κληθούμε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις που είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε να μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε ποια από τις τέσσερις τονικές παλέτες είναι η φυσική μας χρωματική παλέτα, εκείνη στην οποία ενστικτωδώς ανήκουμε και η οποία εκφράζει τον δικό μας ιδιαίτερο τύπο προσωπικότητας. Έτσι, θα κατανοήσουμε πολλές από τις συμπεριφορές, τις προτιμήσεις και τις επιλογές που κάνουμε στην καθημερινότητά μας.

Το στιλ και τα χρώματα των ρούχων μας, τα κοσμήματά μας, αλλά και τα διακοσμητικά και τα έπιπλα στο σπίτι μας είναι επιλογές που έχουμε κάνει επηρεασμένοι από τον χρωματικό μας τύπο!

Από την εξέταση του αγαπημένου μας χρώματος, των χρωμάτων που συμπαθούμε, αλλά και εκείνων που αντιπαθούμε θα μάθουμε πράγματα για τον εαυτό μας που δεν είχαμε ποτέ συνειδητοποιήσει. Παράλληλα, μια σειρά απλών ασκήσεων θα μας βοηθήσει να συνδέσουμε τα χρώματα αυτά με ευχάριστες ή δυσάρεστες αναμνήσεις και να βρούμε ποια μας εκφράζουν περισσότερο.

Αφού έχουμε μάθει για τη δύναμη των χρωμάτων, την ιδιαίτερη ενέργεια του καθενός και την επίδρασή τους στο συναίσθημά μας, είμαστε πλέον σε θέση να τα χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας. Αν θέλουμε, λοιπόν, να γίνουμε ακαταμάχητα γοητευτικοί, να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη, να βοηθηθούμε στη δίαιτά μας, να χαλαρώσουμε ή να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθησή μας, δεν έχουμε παρά να χρησιμοποιήσουμε τα ανάλογα χρώματα.

Στόχος του βιβλίου είναι να κάνει τη ζωή μας πολύχρωμη! Να μας οδηγήσει πίσω στον αυθεντικό μας εαυτό! Και αυτό το πετυχαίνει, καθώς μας φέρνει και πάλι σε επαφή με τα χρώματα.

Όπως λέει και η ίδια η συγγραφέας: «Πιστεύω ότι το χρώμα μάς βοηθάει να συνδεθούμε με την αληθινή προσωπικότητά μας. Όταν μιλάω για πολύχρωμη ζωή, αυτό εννοώ. Μια πολύχρωμη ζωή είναι μια ψυχική κατάσταση, μια στάση ζωής. Είναι ο τρόπος που ζούμε σύμφωνα με τον αυθεντικό εαυτό μας, με την ουσία αυτού που είμαστε από τα μέσα προς τα έξω, με το δικό μας μοναδικό στιλ. Ζω μια πολύχρωμη ζωή δεν σημαίνει ότι πνίγομαι στα χρώματα.

Σημαίνει ότι δεν φοβάμαι να εκφράσω τον αληθινό μου εαυτό. Όταν ερχόμαστε σε επαφή με τον αληθινό μας εαυτό μέσα από το χρώμα, συνδεόμαστε με αυτό που είναι ενστικτώδες και αληθινό. Και όταν συνδεόμαστε με αυτό που είναι ενστικτώδες και αληθινό, είμαστε σε καλό σημείο για να ζήσουμε μια πιο αυθεντική, χαρούμενη, φυσική ζωή».

Το βιβλίο της Karen Haller με τίτλο «Το μικρό βιβλίο των χρωμάτων» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Βιβλίο

Στις σελίδες αυτού του ημερολογίου θα βρείτε
συμβουλές για διάφορα θέματα που σας απασχο-
λούν στην καθημερινότητα: η σχέση με τον σύ-
ντροφό σας, ο ύπνος των παιδιών, η διατροφή, το
σχολείο, οι φιλίες, ο εκφοβισμός, τρόποι για την
ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης, η σεξουαλικότητα.

Επειδή αναμφίβολα γονιός δεν γεννιέσαι αλλά
γίνεσαι, το ημερολόγιο
του 2020 έρχεται να σας
συντροφεύσει όλη τη χρονιά και να σας στηρίξει
στον γονικό αλλά και στον συντροφικό σας ρόλο.

ISBN: 978-618-02-1352-2
Σελίδες 352

https://www.akappatou.gr/index.php/2016-12-21-21-04-56/provlimata-symperiforas/20193-a-kappatou-imerologio-2020

 

Βιβλίο

Ένα ρομαντικό μυθιστόρημα για την αγάπη, που θα σας ταξιδέψει

Ο κύριος Περντί είναι «λογοτεχνικός φαρμακοποιός». Στο πλωτό βιβλιοπωλείο του, στις όχθες του Σηκουάνα, συνταγογραφεί μυθιστορήματα για κάθε δυσκολία της ζωής –προτείνει στους πελάτες του βιβλία που θα γιατρέψουν τις ψυχές τους. Τον μόνο που δεν μπορεί να γιατρέψει είναι τον εαυτό του αφού εξακολουθεί να τον στοιχειώνει το φάντασμα της μεγάλης του αγάπης που εξαφανίστηκε πριν από είκοσι ένα χρόνια, αφήνοντας πίσω της μόνο ένα γράμμα. Ένα γράμμα που εκείνος δεν άνοιξε ποτέ.
Αυτό το καλοκαίρι ο κύριος Περντί μπαίνει επιτέλους στον πειρασμό να διαβάσει το γράμμα –και τότε τα πάντα αλλάζουν.
Σηκώνει άγκυρα και φεύγει για τον νότο της Γαλλίας. Με συνταξιδιώτες έναν διάσημο συγγραφέα που έχει χάσει την έμπνευσή του κι έναν ερωτοχτυπημένο σεφ, θα κάνει ένα ταξίδι στην καρδιά της Προβηγκίας. Ένα ταξίδι πίσω στις αναμνήσεις, κι από εκεί ξανά στη ζωή…
Η Νίνα Γκεόργκε με σαγηνευτική γραφή μάς δίνει μια γλυκιά και συγχρόνως διασκεδαστική ιστορία γεμάτη ευαισθησία, που θα σας συναρπάσει.

 

Ο λογοτεχνικός φαρμακοποιός του πλωτού βιβλιοπωλείου, κ. Περντί, έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα: αναγνωρίζει την ψυχή του κάθε αναγνώστη, προτείνοντας βιβλία που θα επουλώσουν τις πληγές τους! Με τις δικές του πληγές όμως ακόμα ανοιχτές, από την εγκατάλειψη της αγαπημένης του, θα ξεκινήσει ένα ταξίδι που θα επανακαθορίσει τον ίδιο, παρέα με έναν διάσημο συγγραφέα και έναν ερωτοχτυπημένο σεφ.
‘Ένα ταξίδι αυτογνωσίας με παριζιάνικο αέρα και κίνητρο την μοναδική γενεσιουργό δύναμη: την αγάπη, που την χάνουμε, αλλά την ξαναβρίσκουμε όσο είμαστε ανοιχτοί στη ζωή! Απλώς ζήστε το ταξίδι!!

Βιβλίο

«Δώρο»: Το βιβλίο του Στέφανου Ξενάκη μπορεί και να σου αλλάξει τη ζωή
Το διαβάσαμε και καταλάβαμε ότι η ζωή είναι ένα μικρό θαύμα κι ας μην το ξέρουμε
Στέφανος Τσιτσόπουλος

Το «Δώρο» του Στέφανου Ξενάκη κυκλοφορεί από την Key Books. Και θέλει με πολύ απλό και εύληπτο τρόπο, μέσω της παράθεσης καθημερινών βιωματικών ιστοριών του συγγραφέα, να σου υπενθυμίσει πως κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα. Και πως ποτέ δεν είναι αργά για να καταλάβεις πως εκεί έξω η ζωή είναι ένα μικρό θαύμα, που στο χέρι σου είναι να το ζήσεις και να το μοιραστείς.

Το «Δώρο» το έγραψα για να μοιραστώ. «Πονάω να βλέπω συνανθρώπους μου να μη ζουν τη ζωή που θέλουν. Για την ακρίβεια, να μην ξέρουν καν ποια ζωή θέλουν. Δεν είναι οι ικανότητες, αλλά οι δεξιότητες που θα σε βοηθήσουν να ζήσεις τι ζωή που θέλεις. Κι αυτές οι δεξιότητες απουσιάζουν από το εκπαιδευτικό σύστημα των περισσοτέρων χωρών του κόσμου. Γι’ αυτό και πολύ πρόσφατα ξεκινήσαμε σε αρκετά σχολεία της χώρας ένα μάθημα Αυτογνωσίας που δημιουργήσαμε. Το “Δώρο” είναι ένα από τα εργαλεία για να μοιραστούμε αυτά που επιθυμούμε με τους συνανθρώπους μας. Μικρούς και μεγάλους».

Ό,τι κάνει κανείς για να βρει τον εαυτό του είναι καλό. «Τρέξιμο, διάβασμα, σεμινάρια, ψυχοθεραπεία, συζητήσεις, θέατρο, YouTube. Αρκεί να θέλει να μετακινηθεί προς μια καλύτερη ζωή, ό,τι κι αν σημαίνει για τον καθένα μας “καλύτερη”. Συχνά θέλουμε να αλλάξουν οι άλλοι, αλλά όχι εμείς. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξεις τους άλλους είναι να αλλάξεις εσύ. Η γνώση έχει δύναμη. Η άγνοια είναι φτώχια και συνάμα η πηγή των περισσοτέρων κακών. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Μόνο άνθρωποι που έχουν επιλέξει να δουλέψουν με τον εαυτό τους κι άνθρωποι που για την ώρα δεν το έχουν κάνει. Πες ότι ο δικός σου συνδυασμός έχει πέντε αριθμούς για να ανοίξεις το δικό σου “χρηματοκιβώτιο” κι έχεις βρει τους τρεις. Ποτέ δεν θα μάθεις αν θα τους βρεις στο συγκεκριμένο βιβλίο ή στο συγκεκριμένο σεμινάριο, αν δεν το παρακολουθήσεις. Γι’ αυτό η Δράση είναι η σημαντικότερη αξία. Το να ξέρεις να διαβάζεις και να μη διαβάζεις δεν σε διαφοροποιεί σε τίποτα από αυτόν που δεν ξέρει.

«Memory man»: Γιατί να το διαβάσεις;
»Για να πετύχεις αυτό που θες, ή για να φέρεις την αλλαγή που θέλεις, δεν έχει σημασία η ικανότητα, η ωριμότητα κι άλλες βλακείες. Σημασία έχει το πόσο πολύ το θες στη ζωή σου. Όταν αυτό που θες στη ζωή σου είναι πλέον θέμα ζωής ή θανάτου για σένα, τότε θα το έχεις. Δεν χρειάζεται να είσαι “ώριμος”. Χρειάζεται να είσαι “πεινασμένος”. Και φυσικά να μη σταματήσεις. Το 95% των ανθρώπων που δεν έχουν αυτό που θέλουν, δεν είναι γιατί δεν είχαν τις δυνατότητες. Είναι γιατί κάποια στιγμή τα παράτησαν».

Το να μάθεις να τιμάς τον εαυτό σου χρειάζεται απόφαση κι όχι κατ’ ανάγκην λεφτά. «Ο δρόμος στον οποίο τρέχω κάθε πρωί είναι δωρεάν κι η χώρα μου έχει και ζηλευτό κλίμα για να μπορώ να τρέχω σχεδόν κάθε μέρα. Το να μάθεις να τιμάς τον εαυτό σου χρειάζεται απόφαση κι όχι κατ’ ανάγκην λεφτά. Συμβουλές για διατροφή κι άσκηση μπορεί να βρεις δωρεάν στο διαδίκτυο. Η σημερινή εποχή παρέχει τις πιο ίσες ευκαιρίες στην ιστορία του ανθρωπότητας. Η νέα τεχνολογία σού δίνει τη δυνατότητα να φτιάξεις ένα φθηνό αλλά καλό βίντεο και να πάρεις εν ριπή οφθαλμού εκατομμύρια views. Να ξεκινήσεις μια startup και να αναζητήσεις κεφάλαια σε όλο τον κόσμο. Φτωχός δεν είναι αυτός που δεν έχει λεφτά. Φτωχός είναι αυτός που δεν έχει ιδέες. Το 90%+ των σημερινών πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου είναι αυτοδημιούργητοι. Οι βλακείες περί ταξικότητας είναι ακόμα μια αντίσταση στην αλλαγή, προκειμένου να μείνουμε κολλημένοι και να περιμένουμε τον Ρομπέν των Δασών να μας σώσει».


Η ζωή δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει αλλά τι κάνεις με αυτό που σου συμβαίνει. «Στραπάτσα και στραβές θα έχουμε μέχρι την τελευταία μέρα μας. Η ζωή δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει αλλά τι κάνεις με αυτό που σου συμβαίνει. Εγώ έχω επιλέξει να δουλεύω πάνω στα “παθήματα” και να τα χρησιμοποιώ σαν σκαλιά για να ανέβω. Εμένα, προσωπικά, πρέπει να μου έχουν συμβεί όλα. Χωρισμός, αρρώστιες, χρεοκοπία. Σε αυτά όμως οφείλω αυτό που είμαι. Τα παθήματα δεν γίνονται πάντα μαθήματα. Γίνονται αν το επιλέξεις κι αν φυσικά δουλέψεις. Ο αγρότης έσκαβε με την αξίνα και κάποια στιγμή έπεσε πάνω σ’ ένα εμπόδιο κι έσπασε η αξίνα. Στην αρχή σιχτίρισε, αλλά μετά έψαξε και βρήκε ένα κουτί. Μέσα είχε τον θησαυρό. Έτσι είναι κι η ζωή. Τα δώρα δεν σου τα στέλνει σε βελούδινα κουτάκια, αλλά μέσα σε αγκάθια. Γι’ αυτό τις περισσότερες φορές καταλήγουν στα σκουπίδια».

Κίνηση. «Ο άνθρωπος προέρχεται από το ζωικό βασίλειο. Έχει ανάγκη να κινείται. Δύο με τρεις ώρες άσκηση την εβδομάδα, ό,τι εσύ γουστάρεις. Περπάτημα, χορός, τρέξιμο, ποδήλατο, κολύμπι μειώνουν δραστικά το άγχος, εκτοξεύουν την ενέργειά σου, ευεργετούν τη συγκέντρωσή σου, διευκολύνουν τη μάθηση, εξαφανίζουν την κατάθλιψη. Έχει αποδειχτεί ότι 2 μήνες συστηματικής άσκησης έχουν σημαντικότερα αποτελέσματα από τα πιο δυνατά αντικαταθλιπτικά. Η νέα έρευνα τεκμηριώνει ότι η άσκηση μειώνει δραστικά και την πιθανότητα για καρκίνο ή αλτσχάιμερ. Όποιος ενδιαφέρεται ας διαβάσει το εξαιρετικό βιβλίο “Spark” για τα ευεργετήματα της άσκησης, αν και αυτό ειπώθηκε εδώ και χιλιάδες χρόνια από τους προγόνους μας».

Γνώση. «Δουλεύω με τον εαυτό μου. Συνεχίζω να εξελίσσομαι μέχρι την τελευταία μέρα μου. Το YouTube είναι το σημαντικότερο πανεπιστήμιο του κόσμου. Το μόνο που έχεις είναι να επιλέξεις είναι ποιους “σύγχρονους” Δασκάλους θα ακολουθήσεις. (δικοί μου αγαπημένοι είναι ο Jim Rohn, ο Les Brown, Robin Sharma, ο Simon Sinek, Tony Robbins) και να τους βάλεις στο autoplay. Το YouTube θα σου φέρει κι άλλους. Για κάποιες από αυτές τις ομιλίες θα πληρώναμε παλιά χιλιάδες ευρώ. Πλέον είναι δωρεάν. Υπάρχουν ομιλίες και βιβλία για τα πάντα κι ο κόσμος κάθεται κολλημένος στην τηλεόραση ή στο FB».

Δράση. «Σκάσε και κολύμπα. Ο κόσμος μουρμουράει, γκρινιάζει, και προφασίζεται δικαιολογίες για να μη δράσει. Τις προάλλες είχα την ευλογία να οδηγάω πίσω από τον Νίκο τον Παπαγγελή, ένα λαμπρό νέο ποδηλάτη με ένα πόδι. Το ποδήλατό του πήγαινε σφαίρα και ο Νίκος πλέον συναγωνίζεται με αρτιμελείς ποδηλάτες. Κάποια στιγμή άναψε κόκκινο φανάρι. Τον παρατήρησα. Αν πατούσε το καλό του πόδι, δεν θα είχε με ποιο να ξεκινήσει την πεταλιέρα. Αντ’ αυτού, ο Νίκος στηρίχτηκε σε ένα πράσινο μεγάλο κάδο. Με το που άναψε πράσινο, έδωσε μια πεταλιά κι εξαφανίστηκε. Ούτε μουρμούρισε, ούτε γκρίνιαξε, ούτε λιγοψύχησε. Αυτό σημαίνει Δράση. Είναι βολικό να φταίει η μάνα σου ή ο πατέρας σου ή ο Τσίπρας, αλλά όταν θα έχεις φτάσει 80 και δεν θα έχεις ζήσει τη ζωή που ήθελες, τράβα να τους βρεις και να τους γκρινιάξεις. Είχα διαβάσει ένα κορυφαίο “ο ορισμός της κόλασης: την τελευταία μέρα σου στη γη αυτός που είσαι να γνωρίσει αυτόν που θα μπορούσες να είχες γίνει…”»

Σωστός εστιασμός. «Συνήθως εστιάζουμε στο πρόβλημα κι όχι στη λύση, κι η υπερβολική κατανάλωση media δεν βοηθάει. Σε ένα από τα σχολεία που ξεκινήσαμε το “Ναι Μπορώ”, η μέρα ξεκινάει με τη δασκάλα να μοιράζει χαρτάκια στα παιδάκια για να γράψουν το “θαύμα της ημέρας. Στην αρχή τα παιδιά δεν έβρισκαν. Όταν λοιπόν η κ. Μαίρη τους ρώτησε αν το σπίτι τους είχε γκρεμιστεί από καμία βόμβα, ή αν είχε φαΐ μέσα στο ψυγείο, τότε κατάλαβαν. Το ίδια παιδιά που δεν έβρισκαν κάτι καλό να γράψουν, πλέον ζητάνε δεύτερο και τρίτο χαρτάκι. Επιτυχία δεν είναι να έχεις αυτό που θες, αλλά ευτυχία να θες αυτό που έχεις. Στην ευτυχία την πατάμε».

athensvoice.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή