Σεπτεμβρίου 21, 2019

Βιβλίο

«Δώρο»: Το βιβλίο του Στέφανου Ξενάκη μπορεί και να σου αλλάξει τη ζωή
Το διαβάσαμε και καταλάβαμε ότι η ζωή είναι ένα μικρό θαύμα κι ας μην το ξέρουμε
Στέφανος Τσιτσόπουλος

Το «Δώρο» του Στέφανου Ξενάκη κυκλοφορεί από την Key Books. Και θέλει με πολύ απλό και εύληπτο τρόπο, μέσω της παράθεσης καθημερινών βιωματικών ιστοριών του συγγραφέα, να σου υπενθυμίσει πως κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα. Και πως ποτέ δεν είναι αργά για να καταλάβεις πως εκεί έξω η ζωή είναι ένα μικρό θαύμα, που στο χέρι σου είναι να το ζήσεις και να το μοιραστείς.

Το «Δώρο» το έγραψα για να μοιραστώ. «Πονάω να βλέπω συνανθρώπους μου να μη ζουν τη ζωή που θέλουν. Για την ακρίβεια, να μην ξέρουν καν ποια ζωή θέλουν. Δεν είναι οι ικανότητες, αλλά οι δεξιότητες που θα σε βοηθήσουν να ζήσεις τι ζωή που θέλεις. Κι αυτές οι δεξιότητες απουσιάζουν από το εκπαιδευτικό σύστημα των περισσοτέρων χωρών του κόσμου. Γι’ αυτό και πολύ πρόσφατα ξεκινήσαμε σε αρκετά σχολεία της χώρας ένα μάθημα Αυτογνωσίας που δημιουργήσαμε. Το “Δώρο” είναι ένα από τα εργαλεία για να μοιραστούμε αυτά που επιθυμούμε με τους συνανθρώπους μας. Μικρούς και μεγάλους».

Ό,τι κάνει κανείς για να βρει τον εαυτό του είναι καλό. «Τρέξιμο, διάβασμα, σεμινάρια, ψυχοθεραπεία, συζητήσεις, θέατρο, YouTube. Αρκεί να θέλει να μετακινηθεί προς μια καλύτερη ζωή, ό,τι κι αν σημαίνει για τον καθένα μας “καλύτερη”. Συχνά θέλουμε να αλλάξουν οι άλλοι, αλλά όχι εμείς. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξεις τους άλλους είναι να αλλάξεις εσύ. Η γνώση έχει δύναμη. Η άγνοια είναι φτώχια και συνάμα η πηγή των περισσοτέρων κακών. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Μόνο άνθρωποι που έχουν επιλέξει να δουλέψουν με τον εαυτό τους κι άνθρωποι που για την ώρα δεν το έχουν κάνει. Πες ότι ο δικός σου συνδυασμός έχει πέντε αριθμούς για να ανοίξεις το δικό σου “χρηματοκιβώτιο” κι έχεις βρει τους τρεις. Ποτέ δεν θα μάθεις αν θα τους βρεις στο συγκεκριμένο βιβλίο ή στο συγκεκριμένο σεμινάριο, αν δεν το παρακολουθήσεις. Γι’ αυτό η Δράση είναι η σημαντικότερη αξία. Το να ξέρεις να διαβάζεις και να μη διαβάζεις δεν σε διαφοροποιεί σε τίποτα από αυτόν που δεν ξέρει.

«Memory man»: Γιατί να το διαβάσεις;
»Για να πετύχεις αυτό που θες, ή για να φέρεις την αλλαγή που θέλεις, δεν έχει σημασία η ικανότητα, η ωριμότητα κι άλλες βλακείες. Σημασία έχει το πόσο πολύ το θες στη ζωή σου. Όταν αυτό που θες στη ζωή σου είναι πλέον θέμα ζωής ή θανάτου για σένα, τότε θα το έχεις. Δεν χρειάζεται να είσαι “ώριμος”. Χρειάζεται να είσαι “πεινασμένος”. Και φυσικά να μη σταματήσεις. Το 95% των ανθρώπων που δεν έχουν αυτό που θέλουν, δεν είναι γιατί δεν είχαν τις δυνατότητες. Είναι γιατί κάποια στιγμή τα παράτησαν».

Το να μάθεις να τιμάς τον εαυτό σου χρειάζεται απόφαση κι όχι κατ’ ανάγκην λεφτά. «Ο δρόμος στον οποίο τρέχω κάθε πρωί είναι δωρεάν κι η χώρα μου έχει και ζηλευτό κλίμα για να μπορώ να τρέχω σχεδόν κάθε μέρα. Το να μάθεις να τιμάς τον εαυτό σου χρειάζεται απόφαση κι όχι κατ’ ανάγκην λεφτά. Συμβουλές για διατροφή κι άσκηση μπορεί να βρεις δωρεάν στο διαδίκτυο. Η σημερινή εποχή παρέχει τις πιο ίσες ευκαιρίες στην ιστορία του ανθρωπότητας. Η νέα τεχνολογία σού δίνει τη δυνατότητα να φτιάξεις ένα φθηνό αλλά καλό βίντεο και να πάρεις εν ριπή οφθαλμού εκατομμύρια views. Να ξεκινήσεις μια startup και να αναζητήσεις κεφάλαια σε όλο τον κόσμο. Φτωχός δεν είναι αυτός που δεν έχει λεφτά. Φτωχός είναι αυτός που δεν έχει ιδέες. Το 90%+ των σημερινών πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου είναι αυτοδημιούργητοι. Οι βλακείες περί ταξικότητας είναι ακόμα μια αντίσταση στην αλλαγή, προκειμένου να μείνουμε κολλημένοι και να περιμένουμε τον Ρομπέν των Δασών να μας σώσει».


Η ζωή δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει αλλά τι κάνεις με αυτό που σου συμβαίνει. «Στραπάτσα και στραβές θα έχουμε μέχρι την τελευταία μέρα μας. Η ζωή δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει αλλά τι κάνεις με αυτό που σου συμβαίνει. Εγώ έχω επιλέξει να δουλεύω πάνω στα “παθήματα” και να τα χρησιμοποιώ σαν σκαλιά για να ανέβω. Εμένα, προσωπικά, πρέπει να μου έχουν συμβεί όλα. Χωρισμός, αρρώστιες, χρεοκοπία. Σε αυτά όμως οφείλω αυτό που είμαι. Τα παθήματα δεν γίνονται πάντα μαθήματα. Γίνονται αν το επιλέξεις κι αν φυσικά δουλέψεις. Ο αγρότης έσκαβε με την αξίνα και κάποια στιγμή έπεσε πάνω σ’ ένα εμπόδιο κι έσπασε η αξίνα. Στην αρχή σιχτίρισε, αλλά μετά έψαξε και βρήκε ένα κουτί. Μέσα είχε τον θησαυρό. Έτσι είναι κι η ζωή. Τα δώρα δεν σου τα στέλνει σε βελούδινα κουτάκια, αλλά μέσα σε αγκάθια. Γι’ αυτό τις περισσότερες φορές καταλήγουν στα σκουπίδια».

Κίνηση. «Ο άνθρωπος προέρχεται από το ζωικό βασίλειο. Έχει ανάγκη να κινείται. Δύο με τρεις ώρες άσκηση την εβδομάδα, ό,τι εσύ γουστάρεις. Περπάτημα, χορός, τρέξιμο, ποδήλατο, κολύμπι μειώνουν δραστικά το άγχος, εκτοξεύουν την ενέργειά σου, ευεργετούν τη συγκέντρωσή σου, διευκολύνουν τη μάθηση, εξαφανίζουν την κατάθλιψη. Έχει αποδειχτεί ότι 2 μήνες συστηματικής άσκησης έχουν σημαντικότερα αποτελέσματα από τα πιο δυνατά αντικαταθλιπτικά. Η νέα έρευνα τεκμηριώνει ότι η άσκηση μειώνει δραστικά και την πιθανότητα για καρκίνο ή αλτσχάιμερ. Όποιος ενδιαφέρεται ας διαβάσει το εξαιρετικό βιβλίο “Spark” για τα ευεργετήματα της άσκησης, αν και αυτό ειπώθηκε εδώ και χιλιάδες χρόνια από τους προγόνους μας».

Γνώση. «Δουλεύω με τον εαυτό μου. Συνεχίζω να εξελίσσομαι μέχρι την τελευταία μέρα μου. Το YouTube είναι το σημαντικότερο πανεπιστήμιο του κόσμου. Το μόνο που έχεις είναι να επιλέξεις είναι ποιους “σύγχρονους” Δασκάλους θα ακολουθήσεις. (δικοί μου αγαπημένοι είναι ο Jim Rohn, ο Les Brown, Robin Sharma, ο Simon Sinek, Tony Robbins) και να τους βάλεις στο autoplay. Το YouTube θα σου φέρει κι άλλους. Για κάποιες από αυτές τις ομιλίες θα πληρώναμε παλιά χιλιάδες ευρώ. Πλέον είναι δωρεάν. Υπάρχουν ομιλίες και βιβλία για τα πάντα κι ο κόσμος κάθεται κολλημένος στην τηλεόραση ή στο FB».

Δράση. «Σκάσε και κολύμπα. Ο κόσμος μουρμουράει, γκρινιάζει, και προφασίζεται δικαιολογίες για να μη δράσει. Τις προάλλες είχα την ευλογία να οδηγάω πίσω από τον Νίκο τον Παπαγγελή, ένα λαμπρό νέο ποδηλάτη με ένα πόδι. Το ποδήλατό του πήγαινε σφαίρα και ο Νίκος πλέον συναγωνίζεται με αρτιμελείς ποδηλάτες. Κάποια στιγμή άναψε κόκκινο φανάρι. Τον παρατήρησα. Αν πατούσε το καλό του πόδι, δεν θα είχε με ποιο να ξεκινήσει την πεταλιέρα. Αντ’ αυτού, ο Νίκος στηρίχτηκε σε ένα πράσινο μεγάλο κάδο. Με το που άναψε πράσινο, έδωσε μια πεταλιά κι εξαφανίστηκε. Ούτε μουρμούρισε, ούτε γκρίνιαξε, ούτε λιγοψύχησε. Αυτό σημαίνει Δράση. Είναι βολικό να φταίει η μάνα σου ή ο πατέρας σου ή ο Τσίπρας, αλλά όταν θα έχεις φτάσει 80 και δεν θα έχεις ζήσει τη ζωή που ήθελες, τράβα να τους βρεις και να τους γκρινιάξεις. Είχα διαβάσει ένα κορυφαίο “ο ορισμός της κόλασης: την τελευταία μέρα σου στη γη αυτός που είσαι να γνωρίσει αυτόν που θα μπορούσες να είχες γίνει…”»

Σωστός εστιασμός. «Συνήθως εστιάζουμε στο πρόβλημα κι όχι στη λύση, κι η υπερβολική κατανάλωση media δεν βοηθάει. Σε ένα από τα σχολεία που ξεκινήσαμε το “Ναι Μπορώ”, η μέρα ξεκινάει με τη δασκάλα να μοιράζει χαρτάκια στα παιδάκια για να γράψουν το “θαύμα της ημέρας. Στην αρχή τα παιδιά δεν έβρισκαν. Όταν λοιπόν η κ. Μαίρη τους ρώτησε αν το σπίτι τους είχε γκρεμιστεί από καμία βόμβα, ή αν είχε φαΐ μέσα στο ψυγείο, τότε κατάλαβαν. Το ίδια παιδιά που δεν έβρισκαν κάτι καλό να γράψουν, πλέον ζητάνε δεύτερο και τρίτο χαρτάκι. Επιτυχία δεν είναι να έχεις αυτό που θες, αλλά ευτυχία να θες αυτό που έχεις. Στην ευτυχία την πατάμε».

athensvoice.gr/

Βιβλίο

Να ξέρεις πως είσαι ευλογημένη, ανεξάρτητα από τις αμφιταλαντεύσεις σου, τις πτώσεις, τις χαμένες ευκαιρίες, τις βεβαιότητες, τις πικρίες και το σάστισμά σου, γιατί όλα αυτά είναι το καύσιμο για να προχωρήσεις μπροστά...

Έτσι, είθε ν' αντιστεκόμαστε πάντα σε οποιαδήποτε συλλογικά ψεύδη που γυρεύουν τρόπους να εμποδίσουν την ψυχή να βλέπει και ν' ακούει. Έτσι, η σοφή γυναίκα κρυφοκοιτάζει μέσα απ' τα βάθη του δάσους.

Γύρνα την πλάτη σ' αυτούς που χλευάζουν, που δεν ακούν αυτό το κάλεσμα στην πνευματική ζωή. Έτσι κάνει και η σοφή γυναίκα κι ανοίγει το δρόμο μπροστά της.

Αν είναι ανάγκη, γίνε ένα από κείνα τα χαρούμενα ανατρεπτικά στοιχεία που δε σταματούν ν' αναπτύσσονται αιώνια κι είναι η καρδιά τους γαλήνια και φωτεινή. Έτσι το πνεύμα αναδύεται στην επιφάνεια της λίμνης.

Ας μην αφήσουμε να μας παραπετάξουν και να καταλήξουμε οπουδήποτε. Αντίθετα, ας οργανωθούμε κι ας πάρουμε το δρόμο δραπετεύοντας από το νοσηρά βαρετό, κι απ' ό,τι είναι διαχρονικά αδιάφορο ή σκαιό. Έτσι το πνεύμα στέκεται ορθό και εκτυφλωτικά ακτινοβόλο.

Ας ριχτούμε σε καινούργιες περιπέτειες και σ' άλλες, παλιές, δοκιμασμένες από καιρό. Αν το κάνουμε αυτό, ό,τι πιο μεγαλειώδες υπάρχει στη σοφή γερόντισσα κι ό,τι πιο μεγαλειώδες στη νεότερη γυναίκα θα ενωθούν ξανά.

Τότε, παρά τις στιγμές ή τις εποχές που χτυπήθηκες ή που αναγκάστηκες να κάνεις πίσω, είτε είσαι γυναίκα μικρή σε ηλικία αλλά σημαντική, είτε γυναίκα "κάποιας ηλικίας" που έχει ακόμα να βάλει γαλόνια στους ώμους της, είτε γυναίκα πολύ μεγάλης ηλικίας που βρίσκει πάντα την ικανότητα να συντηρεί αναμμένη μια φωτιά, σιγανή ή θεριεμένη...

Είθε να θυμάσαι πάντα να στέκεις με την ψυχή, αν αυτό που ζητάς είναι το όραμα και η δύναμη,

...και να στέκεις με το πνεύμα, αν χρειάζεσαι ενέργεια κι αποφασιστικότηα για να πράττεις για σένα την ίδια και για τον κόσμο,

...κι αν είναι η σοφία που αποζητάς, είθε πάντα να παντρεύεις το πνεύμα με την ψυχή, με άλλα λόγια, να παντρεύεις την πράξη με το πάθος, να παντρεύεις την τόλμη με τη σοφία, να παντρεύεις την ενέργεια με το βάθος... και να προσκαλείς όλες τις όψεις της ψυχής σε τούτο τον ιερό γάμο.

Πάρε, λοιπόν, ψυχή και πνεύμα, αγαπημένη κόρη.

Και είθε να διαλέξεις αυτό που κάνει την ψυχή, τον νου και τη ζωή σου μεγαλύτερη κι όχι μικρότερη,

...γνώρισε αυτό που βαθαίνει την καρδιά, τον νου και την ψυχή
και δεν τ' απονεκρώνει

...διάλεξε αυτό που σε κάνει να χορεύεις

|Clarissa Pinkola Estes - Ο χορός των μεγάλων μητέρων 

μτφρ.: Άννα Παπασταύρου  εκδόσεις Κέλευθος 

Βιβλίο

Haemin Sunim: Η αποδοχή του εαυτού μας σε έναν κόσμο που πασχίζει για τελειότητα

Τον συγγραφέα και μοναχό του διαλογισμού Ζεν, Haemin Sunim, τον γνωρίσαμε όταν οι εκδόσεις Πεδίο εξέδωσαν το βιβλίο του “Όσα μπορείς να δεις μόνο όταν δεν βιάζεσαι”. Στο βιβλίο αυτό που πραγματεύεται τις διάφορες πτυχές της ζωής και ερευνά πώς η ενσυνειδητότητα μπορεί να βοηθήσει καθεμιά από αυτές τις πτυχές, ο Sunim μας αποκάλυψε το μεγαλείο του βουδιστικού πνεύματος, τις πρακτικές και τη σοφία εκείνη που χάνεται μεν στα βάθη του χρόνου, ωστόσο, είναι πάντα επίκαιρη και εφαρμόσιμη, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις προκλήσεις της σύγχρονης ζωής.

Ο βασικός στόχος ενός δασκάλου και μάλιστα, ενός δασκάλου του Ζεν είναι να οδηγήσει τους μαθητές του, στην ανάκτηση της ελευθερίας τους και επομένως και της ζωής τους.

Πώς μπορούμε όμως, να ανακτήσουμε την ελευθερία μας και τη ζωή μας; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα βρίσκεται μέσα στο δεύτερο βιβλίο του Haemin Sunim με τίτλο «Αγάπη για το λιγότερο τέλειο» που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πεδίο.

Μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου, ο συγγραφέας έχει συγκεντρώσει τις σκέψεις του για το πώς μπορεί να δει κανείς τον κόσμο και τον εαυτό του με περισσότερη συμπόνια. Και όταν δούμε τα πάντα με περισσότερη συμπόνια, τότε, ακόμη κι αν βλέπουμε γύρω μας ατελή, γεμάτα ελαττώματα πράγματα, πράγματα που όμως είναι αυτά που συνθέτουν τον κόσμο στον οποίο ζούμε, εμείς δεν μπορούμε παρά να τα αγαπάμε, επειδή, η ζωή μας είναι εξαιρετικά πολύτιμη για να την αναλώνουμε μισώντας και χλευάζοντας όσα δεν μας αρέσουν και όσα δεν κατανοούμε.

Σε έναν κόσμο που πασχίζει για την τελειότητα, το να αγαπήσουμε το μη τέλειο, σημαίνει να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και κατά συνέπεια και τους άλλους. Έτσι, θα οδηγηθούμε σταδιακά, στην ανάκτηση της ελευθερίας και της ζωής μας. Για να καταφέρουμε να αγαπήσουμε το μη τέλειο, θα χρειαστεί να βαδίσουμε με σταθερό και αποφασιστικό βήμα, τις οκτώ ατραπούς (κεφάλαια) αυτού του βιβλίου.

Στο 1ο Κεφάλαιο, θα μάθουμε πώς διδαχτήκαμε από παιδιά να είμαστε καλοί για να είμαστε αρεστοί και να έχουμε την αποδοχή των άλλων και πώς αυτή η τακτική, του να ζούμε σύμφωνα με τις απαιτήσεις των άλλων, μας κάνει να παραμελούμε τις δικές μας ανάγκες και με ποιο τρόπο θα το αλλάξουμε αυτό ώστε, να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με τον κατάλληλο τρόπο και να μιλάμε ανοιχτά και με ειλικρίνεια.

Στο 2ο Κεφάλαιο, θα διδαχτούμε ότι αξίζουμε να αγαπηθούμε, χωρίς να χρειάζεται να πειστούμε για την προσωπική μας αξία υποχωρώντας στις απαιτήσεις της κοινωνίας και ζώντας σύμφωνα με τις προσδοκίες της ή ακόμη περισσότερο, σύμφωνα με τις προσδοκίες της οικογένειάς μας.

Θα δούμε την οικογένεια και τους γονείς μας με όλη την αγάπη που τους αξίζει αλλά θα αποφασίσουμε να ζούμε τη ζωή που θέλουμε εμείς για τον εαυτό μας και θα συνεχίσουμε το δικό μας μονοπάτι.

Στο 3ο Κεφάλαιο, θα μάθουμε για την αξία της ενσυναίσθησης και πώς μπορούμε να την αναπτύξουμε. Θα μάθουμε ακόμη για την «μαγική» δύναμη της αγκαλιάς και την παρηγορητική τέχνη της ακρόασης. Αυτά είναι εργαλεία που θα μάθει να χρησιμοποιεί ο αναγνώστης στην πορεία για την ανάκτηση της ελευθερίας του.

Στο 4ο Κεφάλαιο, θα διδαχτούμε το σπουδαίο μάθημα των προσωπικών σχέσεων: «Μη φαντάζεστε τον εαυτό σας σαν φεγγάρι στη χάση του, περιμένοντας να έρθει κάποιος για να γεμίσει το κενό σας» λέει ο Sunim και συνεχίζει:

«Όταν είστε ανεξάρτητοι και πατάτε γερά στα πόδια σας, απόλυτα ολοκληρωμένοι σαν την πανσέληνο, θα συναντήσετε σίγουρα έναν άλλο άνθρωπο ολοκληρωμένο και ανεξάρτητο όπως εσείς, και θα ανθίσει μεταξύ σας μια υγιής σχέση. Μην προσπαθείτε να «χωρέσετε» ο ένας μέσα στον άλλο, έτσι ώστε να δημιουργήσετε μια πανσέληνο. Είναι προτιμότερο να είστε δύο ολόγιομα φεγγάρια».

Στο 5ο Κεφάλαιο, θα κατανοήσουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε για να τολμήσουμε είναι το κουράγιο. Βρείτε το κουράγιο να κάνετε αυτό που θέλετε. Βρείτε το κουράγιο να προσπαθήσετε ξανά αν έχετε κάνει λάθος και βρείτε το κουράγιο να διδαχτείτε από τα λάθη σας. Από τη στιγμή που είστε διατεθειμένοι να αναλάβετε την ευθύνη των επιλογών σας, μπορείτε να ακολουθήσετε αυτό που προστάζει η καρδιά σας.

Στο 6ο Κεφάλαιο, θα μάθουμε για τη συγχώρεση και πως να συγχωρούμε. Θα μάθουμε επίσης να αποδεχόμαστε τα αρνητικά συναισθήματα που αναπτύσσονται μέσα μας όταν νιώθουμε ότι μας αδικούν και πώς να τα διαχειριζόμαστε.

Η συγχώρεση είναι η βασική προϋπόθεση για να συντελεστεί η ίαση μέσα μας και μέσα στον άλλον, ό,τι κι αν μας έχει χωρίσει. Κι όταν η συγχώρεση μας έχει θεραπεύσει, τότε, μπορούμε να εισέλθουμε στην 7η Ατραπό, το έβδομο Κεφάλαιο όπου, θα βρούμε τον αληθινό οίκο του νου μας και μέσα στη γαλήνια σιωπή, θα ανακαλύψουμε την πραγματική μας ύπαρξη.

Ύστερα από μια μακρινή πορεία, ο αναγνώστης θα φτάσει στην πύλη που θα τον οδηγήσει σε αυτό που από την αρχή λαχτάρησε: Την αποδοχή. Την αποδοχή του εαυτού και άρα την αποδοχή των άλλων και έτσι, θα είναι πια ικανός για να ανακτήσει εκείνο για το οποίο μόχθησε εδώ και καιρό: Την ελευθερία του και τη ζωή του.

Το βιβλίο του Haemin Sunim με τίτλο «Αγάπη για το λιγότερο τέλειο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Βιβλίο

Για τον θάνατο, τον φόβο, το χρήμα...
Ο Ντον ΝτεΛίλλο είναι «ο πρώτος των πρώτων της σχολής του παραλόγου στο αμερικανικό μυθιστόρημα».

μτφρ. Λαμπρινή Κουζέλη
εκδ. Εστία

Ο Ντον ΝτεΛίλλο (1936-), γεννημένος στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, με καταγωγή από την Ιταλία, είναι ένας από τους σπουδαιότερους εν ζωή συγγραφείς ή, όπως αναφέρεται, «ο πρώτος των πρώτων της σχολής του παραλόγου στο αμερικανικό μυθιστόρημα».

Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1971, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα, με τον τίτλο «Americana», το οποίο έγραφε σε διάστημα τεσσάρων ετών. Τα επόμενα βιβλία του, τα οποία εκδόθηκαν από το 1972 έως το 1978, αν και έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό από την κριτική, δεν σημείωσαν αξιόλογη αποδοχή από το αναγνωστικό κοινό. Η στάση των αναγνωστών άλλαξε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 και μετά την ενθουσιώδη υποδοχή που είχε το μυθιστόρημα «Τα ονόματα», το 1982. Μάλιστα, πολλά από τα έργα που ακολουθούν βραβεύονται, και ο συγγραφέας καταξιώνεται.

Οι ιστορίες του, που διακρίνονται για την καφκική και μπεκετική ατμόσφαιρά τους, για την ελλειπτική τους γραφή, δεν έχουν την κλασική μορφή της αρχής - μέσης και τέλους, με υποθέσεις που περιορίζονται στις διαπροσωπικές σχέσεις. Στην περίπτωση του Ντον ΝτεΛίλλο, πρόκειται για τη μυθιστορηματική διαχείριση των ιδεών.

Ο ίδιος, που θαύμαζε το έργο του Τζέιμς Τζόις, σε συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι έγινε συγγραφέας γιατί ήθελε να μάθει πώς να σκέφτεται, να αυτοσυγκεντρώνεται σε ορισμένα πράγματα, σε ορισμένες ιδέες, ενώ ομολόγησε ότι το έργο του Τζόις τον ώθησε να διακρίνει τη δύναμη της γλώσσας, να αποκτήσει την αίσθηση ότι η λέξη έχει ομορφιά και ιστορία.

Στο ερώτημα ποιο είναι το θέμα του μυθιστορήματος «Zero K» η απάντηση είναι ο θάνατος, αλλά και πολλά άλλα ζητήματα, πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά, φιλοσοφικά, επιστημονικά, γλωσσολογικά. Και αν στο έργο του «Λευκός θόρυβος» σημειώνει ότι «όλες οι ιστορίες τελειώνουν με θάνατο», στο «Zero K» όλα ξεκινούν με τον θάνατο και καταλήγουν σε αυτόν. Θα μπορούσε ο άνθρωπος, μέσω της επιστήμης, να τον αποτρέψει εφόσον «γεννιόμαστε χωρίς να το θέλουμε. Θα πρέπει να πεθάνουμε χωρίς να το θέλουμε; Δεν είναι απόδειξη του ανθρώπινου μεγαλείου η άρνηση να δεχτούμε τη μοίρα που μας ορίστηκε;».

Οπως και να ’χει, εξάλλου, η αναγνώριση αυτών των σημαντικών παραμέτρων της ανθρώπινης φύσης, καθώς και η προσπάθεια για τον έλεγχο των φυσικών νόμων, τίποτε δεν αλλάζει εκτός από τον τρόπο σκέψης μας. Οι παραδοχές παραμένουν ίδιες, όπως και η πραγματικότητα, εφόσον ό,τι γεννιέται πεθαίνει.

Ο εκατομμυριούχος Ρος Λόκχαρτ επενδύει στην επιστήμη αιχμής, η οποία υπόσχεται να δώσει παράταση στη ζωή και να νικήσει τον θάνατο, όταν η αρχαιολόγος σύζυγός του Αρτις Μαρτινό αρχίζει να φθίνει από τη στιγμή που προσβάλλεται από ανίατη ασθένεια. Ο Τζέφρι, ο γιος του Ρος από πρώτο γάμο, θα συναντήσει το ζευγάρι σε μυστικές εγκαταστάσεις κάπου στην Ασία, σε περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, για να ζήσει από κοντά το πείραμα, μια επιστημονική ουτοπία στην οποία συναντώνται η τέχνη –άλλωστε το όνομα της γυναίκας είναι Αρτις, η γενική της λατινικής λέξης ars–, η επιστήμη, η θρησκεία, η απειλή της τρομοκρατίας, ορισμένα ιστορικά γεγονότα. Η γυναίκα «θα πέθαινε, με τη βοήθεια φαρμάκων, σε μια κρύα κρύπτη υπό το μηδέν, στη διάρκεια μιας ιατρικής διαδικασίας υψηλής ακριβείας…». Μα ακόμα και αν τα κύτταρα συνεχίσουν να υπάρχουν, τι γίνεται με την προσωπικότητα, την ιδιαίτερη συνείδηση; Τα θέματα που τίθενται είναι πολλά και δεν εξαντλούνται σε ένα σύντομο σημείωμα.

Η αφήγηση μεταφέρεται από τη Νέα Υόρκη στην Κεντρική Ασία και στην Ουκρανία, με εικόνες μερικές φορές ασύνδετες, οι οποίες ωστόσο αποδίδουν την πολύπτυχη πραγματικότητα, σε ένα πολυεπίπεδο και πολυσχιδές μυθιστόρημα.

Το αλληγορικό αυτό μυθιστόρημα, με τίτλο που παραπέμπει στην ομώνυμη κλίμακα θερμοκρασίας, όπου το απόλυτο μηδέν αντιστοιχεί στο 0Κ, τη χαμηλότερη δυνατή θερμοκρασία, σύμφωνα με τον Βρετανό Ουίλιαμ Τόμσον, 1ο βαρώνο Κέλβιν (1824-1907), είναι συνδυασμός επιστημονικής φαντασίας και φιλοσοφικού στοχασμού, ένα από τα πιο ώριμα και σπουδαία έργα της πρόσφατης παραγωγής.

Βιβλίο

Η Οδύσσεια Μέσα μας: Ο Johan Wolfgang Denzinger ερμηνεύει με επαναστατικό τρόπο την Ομήρου Οδύσσεια

Ο Γερμανός συγγραφέας Wolfgang Denzinger είναι λάτρης της Ελληνικής μυθολογίας και έχει αφιερώσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στον αποσυμβολισμό και στην ερμηνεία της.


Από τον τεράστιο πλούτο της ελληνικής μυθολογίας, ο συγγραφέας ξεχώρισε την Ομήρου Οδύσσεια στην οποία είδε πολλά παραπάνω από μια απλή εξιστόρηση της περιπλάνησης του Οδυσσέα.

Ο Wolfgang συνδέει τους σταθμούς του Οδυσσέα με τους 12 σταθμούς της ανθρώπινης πλάνης. Κάθε σταθμός, όχι μόνο περιγράφει μια ανθρώπινη πλάνη αλλά καταδεικνύει ξεκάθαρα και τον τρόπο που μπορούμε να την ξεπεράσουμε.

Έτσι, φέρνει στο φως μια πτυχή του έπους που το αναδεικνύει σε έναν απόλυτο αυτογνωσιακό οδηγό που επιτρέπει στον αναγνώστη να αντιπαραβάλει τη ζωή του και να αυτοπροσδιοριστεί στο ταξίδι αυτό που δεν είναι άλλο από το ταξίδι της ψυχής μας.

« Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς να γνωρίζουμε από πού ήρθαμε, ενώ ακόμη λιγότερο γνωρίζουμε πού πηγαίνουμε, ποιοι είμαστε και ποιος ο σκοπός της ζωής μας.

Χαρακτηρίζουμε δε την απόπειρά μας να προσεγγίσουμε στοιχειωδώς τα ερωτήματα αυτά ως «δρόμο της αυτογνωσίας». Aναπτύσσουμε νοητικές κατασκευές με τη μορφή θεωριών. Ωστόσο ενδιαφέρον έχει βασικά μόνο, πόσο διαρκούν και πότε λυτρωνόμαστε από αυτές μέσω νέων. Περνούν τότε ως «ξεπερασμένες θεωρίες» στην ιστορία και γελοιοποιούνται, ενώ οι άνθρωποι που τις δημιούργησαν και τις πίστεψαν χαρακτηρίζονται ανίδεοι ή αμαθείς.

Ως προκαταλήψεις περασμένων εποχών οι παλιές θεωρίες απορρίπτονται τώρα υποτιμητικά. Εξού και πιστεύουμε ακόμη περισσότερο στις θεωρίες του παρόντος, οι οποίες είναι –σε τελική ανάλυση– ως νεότερες πολύ πιο προχωρημένες. Ένα είναι σίγουρο: έτσι ακριβώς σκέφτονταν και οι πρόγονοί μας. Πάντα θεωρούσαν σωστές τις νεότερες θεωρίες, ξεπερασμένες και κατά βάση εσφαλμένες τις παλιές.

Μήπως η διαδικασία αυτή αποτελεί τελικά συστατικό μέρος του «quo vadis?»; Αξίζει τον κόπο να το σκεφτούμε. Δεδομένου ότι η απόρριψη θεωριών είναι μέρος της διαδρομής μας, τότε πλάνη και σφάλμα ανήκουν επίσης στον δρόμο αυτό –κι ως εκ τούτου και στο νόημα της ύπαρξής μας»

Το βιβλίο συναρπάζει τον αναγνώστη με έναν καταιγισμό αποσυμβολισμών και ερμηνειών που τον κάνει να σταματάει κάθε λίγο για να αναλογιστεί όσα διάβασε. Πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται ξανά και ξανά.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

Βρείτε το βιβλίο στη διεύθυνση www.chironas.gr

Διαβάστε τη συνέντευξη του Johan Wolfgang Denzinger εδώ

Ο Johan Wolfgang Denzinger έρχεται στην  Eλλάδα Διαβάστε περισσότερα εδώ

Βιβλίο

Ο Φάμπιαν έκοψε ένα κλαδάκι που εξείχε από κάποιον φράχτη. "Φοβάμαι πως ακολουθεί η ηλιθιότητα", απάντησε.

"Στην πόλη μου, η ηλιθιότητα έχει έρθει προ πολλού", είπε το κορίτσι. "Τι μπορούμε να κάνουμε, όμως;"

"Τούτη η τεράστια πόλη, που είναι χτισμένη από πέτρα, δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου, με το πέρασμα του χρόνου. Κι αν πεις για τους κατοίκους της, έχουν αποτρελαθεί καιρό τώρα. Ανατολικά βασιλεύει το έγκλημα, δυτικά η διαστροφή, βόρεια η φτώχεια, στο κέντρο η απάτη, και σε όλα τα σημεία του ορίζοντα απλώνεται η παρακμή".

"Και μετά την παρακμή τι ακολουθεί;"

Ο Φάμπιαν έκοψε ένα κλαδάκι που εξείχε από κάποιον φράχτη. "Φοβάμαι πως ακολουθεί η ηλιθιότητα", απάντησε.

"Στην πόλη μου, η ηλιθιότητα έχει έρθει προ πολλού", είπε το κορίτσι. "Τι μπορούμε να κάνουμε, όμως;"

"Όποιος είναι αισιόδοξος θα πέσει σε απελπισία. Εγώ, που είμαι μελαγχολικός τύπος, δεν θα πάθω τίποτα. [...] Παρακολουθώ και περιμένω. Περιμένω να νικήσει η αξιοπρέπεια. Όταν συμβεί αυτό, τότε θα μπορέσω κι εγώ να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στην ανθρωπότητα. Προς το παρόν όμως περιμένω, όπως ο άθεος το θαύμα. Αγαπητή μου δεσποινίς, δεν σας γνωρίζω καλά. Παρ' όλα αυτά, ή μάλλον ακριβώς γι' αυτό, θα ήθελα να σας εμπιστευθώ μια δοκιμασμένη υπόθεση εργασίας, που θα σας βοηθήσει στις συναναστροφές σας. Πρόκειται για μια θεωρία -δεν έχει σημασία αν είναι σωστή ή όχι- που έχει εξαιρετικά αποτελέσματα, όταν την εφαρμόζει κανείς".

"Και ποια είναι αυτή η υπόθεση εργασίας;"

"Θεωρήστε ότι όλοι οι άνθρωποι, εκτός από τα παιδιά και τους γέρους, είναι, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, τρελοί! Εφαρμόστε το και, πολύ σύντομα, θα διαπιστώσετε πόσο χρήσιμη είναι η αυμβουλή μου".

"Να ξεκινήσω από εσάς;" ρώτησε εκείνη.

"Οπωσδήποτε", είπε ο Φάμπιαν.

Όταν,το 1931,κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το μυθιστόρημα "Φάμπιαν"του Έριχ Κέστνερ,η εθνικο-σοσιαλιστική εφημερίδα Volkischer Beobachter έσπευσε να το χαρακτηρίσει "εκδοτικό σκουπίδι ".Ο κριτικός που υπέγραφε το κείμενο ήταν,φυσικά,ανώνυμος και ο χαρακτηρισμός αποτέλεσε, και αποτελεί μέχρι σήμερα,τίτλο τιμής.Άλλωστε, λίγους μόλις μήνες αργότερα,το βιβλίο είχε πουλήσει πάνω από 30.000 αντίτυπα,σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Κι όμως,το αριστούργημα του Κέστνερ δεν ευτύχησε να παρουσιαστεί στους αναγνώστες, όπως ακριβώς το έγραψε και το παρέδωσε ο ίδιος ο δημιουργός του.Ο επιμελητής και ο εκδότης προχώρησαν σε μια σειρά αλλαγών.Κι ένα ολόκληρο κεφάλαιο λογοκρίθηκε.Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες,για να κυκλοφορήσει το βιβλίο για πρώτη φορά πλήρες και χωρίς περικοπές. Η ανά χείρας έκδοση περιλαμβάνει την αρχική μορφή και τον αρχικό τίτλο του μυθιστορήματος,ενώ στο Παράρτημα οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν λεπτομερώς την περιπέτεια του βιβλίου.
Ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία του Γιάκομπ Φάμπιαν,άνεργου διδάκτορα της φιλολογίας, ο οποίος, στις αρχές της δεκαετίας του ’30, εξερευνά τον βερολινέζικο κόσμο της νύχτας. Γύρω του ακμάζουν τα πορνεία, τα ατελιέ των καλλιτεχνών και τα παράνομα καμπαρέ, η ανεργία μαστίζει την κοινωνία,ο πληθωρισμός καλπάζει,οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις καταλήγουν σε βίαιες συγκρούσεις. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης καταρρέει,η πόλη βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι κάτοικοί της ζουν, ερωτεύονται,πολιτικοποιούνται σαν να μην υπάρχει αύριο,βιώνουν την πνευματική τους παρακμή και βυθίζονται στο αλκοόλ και στις καταχρήσεις, γνωρίζοντας πολύ καλά πως το μέλλον δεν υπόσχεται τίποτα.Και,μέσα στη γενικευμένη ανηθικότητα, ο ήρωας του έργου παλεύει να επιβιώσει, παραμένοντας ένας ηθικός άνθρωπος.
Ο Κέστνερ,ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς συγγραφείς,με εντυπωσιακή γλωσσική μαεστρία, προσφέρει στους αναγνώστες ένα εξαιρετικά απολαυστικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα προφητική μαρτυρία για την Ευρώπη του Μεσοπολέμου και την εποχή πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

"Der Gang vor die Hunde",
η πρώτη γραφή του Φάμπιαν

Στην ελληνική έκδοση περιλαμβάνεται,όπως είπα ήδη πιο πάνω,και το επίμετρο του Sven Hanuschek επιμελητή της γερμανόγλωσσης (2013),στο οποίο γίνεται πλήρης παρουσίαση,κριτική προσέγγιση και ανάλυση του μυθιστορήματος που τοποθετείται και πολύ σωστά,πιστεύω,πρώτα στο ιστορικό/πολιτικό/κοινωνικό πλαίσιο της εποχής που γράφτηκε και μετά και στις θυελλώδεις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Ο Hanuschek φωτίζει το έργο εξαιρετικά και δίνει στον σημερινό αναγνώστη πολλά κλειδιά για να καταλάβει καλύτερα το φαινομενικά απλό κείμενο του Κέστνερ μα που γίνεται σε δεύτερη,πιο προσεκτική ανάγνωση ή αν θέλετε μετά τα γελάκια από τα ευτράπελα της αρχής -πριν σφίξουν οι καταστάσεις δηλαδή στο παραλυμένο και τραγικό από μια άποψη Βερολίνο του μεσοπολέμου-,ένα μελαγχολικό και σκοτεινό κείμενο,στιγματισμένο από την ασχήμια, την τρέλα και τη νοσηρότητα μιας κοινωνίας σε κατάρρευση,γραμμένο όμως με σαρκαστική διάθεση, πικρία,προβληματισμό και μια θλίψη σχεδόν ηρωική(μόνος εναντίον πολλών)για την κατάντια που σε ρίχνει και σένα,τον αναγνώστη, σε απόγνωση για το δικό σου εδώ και τώρα στην εκφασισμένη -ξανά,αν είναι δυνατόν-, Ευρώπη.

Και πώς αλλιώς να πω και κάτι άλλο που θέλω δίχως να φανεί κλισέ,κούφιος μελοδραματισμός.Πώς να πω πόσο μοιάζει με τη σημερινή παρακμή αυτό που διαβάζει κι ο πιο επιφανειακός αναγνώστης πίσω από τη γελοιότητα,την παθητικότητα,την ηττοπάθεια,την απελπισία των καταστάσεων του κόσμου του Φάμπιαν,ενός όμορφου στη ψυχή ανθρώπου που δεν επιθυμεί το πλήθος γύρω του να στραφεί στον ασκητισμό και να κλειστεί σε σκήτες και μοναστικά κελλιά για να σωθεί βολικά από τους δαίμονές του μα οραματίζεται ένα πιο φωτεινό αύριο στο οποίο η κοινωνία συλλογικά θα τινάξει από πάνω της την αισθητική και ηθική ρυπαρότητα και θα βαδίζει με περισσότερη συμπόνια και αρετή,στη Γερμανία και παντού.
Ο Κέστνερ βλέπει ότι έρχεται κι άλλη συμφορά,αναπνέει ήδη το δηλητήριο των ζοφερών ζυμώσεων, διακρίνει το μίσος που νιώθουν οι συμπατριώτες του από την ήττα στον πόλεμο μέσα στη φρενήρη τους καθημερινότητα, βλέπει πώς το εκτονώνουν πρόσκαιρα σαν να μην υπάρχει αύριο και διακρίνει το θηρίο στις πράξεις τους ακόμα κι αν αυτές μοιάζουν ή και καμώνονται πως είναι μια διεκδίκηση ελευθερίας,καλλιτεχνικής και μη.Δεν είναι·είναι κατήφορος,είναι μια άνευ ορίων αγοραπωλησία,μια ατέρμονη σπατάλη ξεζουμισμένων κορμιών και στραγγισμένων πνευμάτων, είναι πλιάτσικο· είναι οτιδήποτε μπορεί να φέρει ψήγματα ευχαρίστησης κι ας είναι φως φανάρι ότι αυτή η ευχαρίστηση είναι της στιγμής,πλαστή,χυδαία,εφήμερη,επικίνδυνη γιατί μαζικοποιείται εσκεμμένα.
Ο Κέστνερ μέσω του Φάμπιαν οσμίζεται πού θα εκτονώσει η μάζα την απελπισία της,πού θα στρέψει το αυξανόμενο μίσος της.Και θα επιβεβαιωθεί δραματικά λίγα χρόνια μετά.Το τέλος του ηθικού και ειρηνιστή και μαζί ελεύθερου πνευματικά Φάμπιαν δεν θα μπορούσε παρά να είναι αυτό ακριβώς που του δίνει.

Μου έκανε εντύπωση -και θα κλείσω όλες αυτές τις σκέψεις που μου προκάλεσε το θαυμάσιο βιβλίο γιατί δεν έχουν τελειωμό και αυτό είναι βέβαια η κύρια αξία του-, ότι το 1931 εξαντλήθηκε μέσα σε μια μόλις εβδομάδα,τυπώθηκαν κι άλλα κι ύστερα κι άλλα αντίτυπα και εν ολίγοις ως το 1932 είχε γίνει μπεστ σέλλερ της εποχής και είχε αρχίσει κιόλας να μεταφράζεται και σε άλλες γλώσσες.Το 1933 η επικράτηση των χιτλερικών-με εκλογές παρακαλώ-, ήταν απόλυτη και το 1939 η λεηλασία και η αρπαγή γινόταν το καθημερινό σκηνικό ζόφου και θανάτου σε όλη την Ευρώπη. Πού διάολο ήταν, τι απέγιναν όλοι αυτοί που διάβασαν και συζήτησαν φαντάζομαι στα περιβάλλοντά τους το βιβλίο του Κέστνερ μόλις λίγα χρόνια πριν;Γιατί βούλιαξε στην αναισθησία ο γερμανικός λαός, λούφαξε ή συμμετείχε και άφησε το τέρας να διαλύσει εκ νέου τα πάντα;Γιατί το υπηρέτησε;
Μα και πόσο λανθασμένη ήταν η συνθήκη των Βερσαλλιών;Ποιο το μερίδιο έμμεσης ευθύνης,αν υπήρξε,της Γαλλίας στην άνοδο του Χίτλερ,της αποικιοκρατικής Γαλλίας των ανώτερων τάξεων των εθισμένων στο ξεζούμισμα των αδύναμων του δικού τους μα και των άλλων λαών που πίεσε τους υπόλοιπους νικητές,κι έγινε μ΄αυτούς τους άκρως ταπεινωτικούς όρους η λήξη του Α΄Π.Π. ;

Από την άλλη σκέφτομαι και το πιο διαχρονικό,το πώς μπορεί ένα μυθιστόρημα,και στο χτες και στο σήμερα,όσο βαθιά,όπως ετούτο,πολιτικό κι αν είναι,να σμιλέψει ξεκάθαρες και σθεναρές αντιστάσεις απέναντι στο Κακό,αν η αστική Δημοκρατία ήδη μπάζει από παντού;Αν είναι παραδομένη αμαχητί στην τρέχουσα ανά εποχή ηθική παραλυσία που βαφτίζεται επιλογή και ελεύθερη βούληση και άλλα τέτοια ηχηρά;Και πώς να ορίσουμε -και ποιοι-μια τέτοια παγκόσμια Ηθική που να είναι ο φύλακας άγγελoς του είδους μας κι όχι ο δήμιός του;
Μπορεί ο Ντέμπλιν,που το αριστούργημά του "Βερολίνο Αλεξάντερπλατς" δεν έφευγε στιγμή από το μυαλό μου όσο διάβαζα τον Κέστνερ,ο Κάφκα,o Μούζιλ,ο Ντίκενς,φυσικά οι συγκλονιστικοί Ρώσοι συγγραφείς,μα και αρκετοί,ευτυχώς,σημερινοί λογοτέχνες,ουμανιστές και προοδευτικοί διανοητές, μπορούν αυτοί, μπορεί η Λογοτεχνία τους να προτείνει δρόμους αφύπνισης;
Μπορεί να βάζει ψηφίδες ομορφιάς και ανθρωπιάς στον κόσμο ,χνάρια για ένα δίχως στοιχειά και τελώνια μονοπάτι προς την κορυφή;
Ίσως ο Κέστνερ και πάλι να μου δίνει την απάντηση αν στη θέση των λέξεών του που διαβάζω, αφού σκεφτώ αλλιώς,και δω πίσω απ΄αυτές,γκρεμίσω το ταμπλό βιβάν σαν να είμαι ένας μοναχικός αλλά όχι μόνος Φάμπιαν στον 21ο αιώνα με κουρασμένα από την ασχήμια μάτια και αποκαμωμένη από την περιρρέουσα ανηθικότητα ψυχή και συνειδητοποιήσω τις φοβερές αλήθειες.
Και έτσι, ίσως, πάψει η θλίψη μου/μας να είναι αναίσθητη και ο πόνος μου/μας κρύος.(Τι φράση, Θεέ μου,ολόκληρο δοκίμιο συμπυκνωμένο σε εννέα λέξεις).

Ο Φάμπιαν κοίταξε για μια ακόμα φορά τον νεκρό του φίλο.Έπειτα βγήκε από το δωμάτιο για να τους αφήσει μόνους.
Παραήταν κουρασμένος για να κοιμηθεί και παραήταν κουρασμένος για να ανταποκριθεί στο πένθος που απαιτούσε η ημέρα.Ο πωλητής πλεκτών στη Μύλερστράσε κρατούσε το πονεμένο του μάγουλο. Χέτσερ δεν τον έλεγαν;Η γυναίκα του καθόταν ανικανοποίητη στο κρεβάτι.Η Κορνέλια ήταν για δεύτερη μέρα μαζί με τον Μάκαρτ.Ο Φάμπιαν έβλεπε τα γεγονότα να προβάλλονται σαν ταμπλό βιβάν,χωρίς τρίτη διάσταση,κάπου αλλού μακριά στον ορίζοντα της μνήμης του.Εκείνη τη στιγμή, ακόμα και το γεγονός ότι ο Λαμπούντε κειτόταν νεκρός σε μια βίλα στο Γκρούνεβαλντ τον απασχολούσε μονάχα ως σκέψη.
Ο πόνος του είχε καεί σαν σπίρτο και είχε σβήσει.Θυμήθηκε ότι πάθαινε το ίδιο όταν ήταν παιδί:αν έκλαιγε πολλή ώρα για κάποιο πρόβλημα που του φαινόταν τεράστιο κι αξεπέραστο το ρεζερβουάρ που τον εφοδίαζε με πόνο άδειαζε.Τα συναισθήματα ψυχορραγούσαν,όπως όταν παθαίνει κανείς καρδιακή προσβολή και νιώθει να γλυστράει η ζωή μέσα απ΄τα χέρια του.Η θλίψη του ήταν αναίσθητη,ο πόνος του κρύος.

(σελ.214)

Έριχ Κέστνερ - Στο χείλος της αβύσσου 

μτφρ.: Άντζυ Σαλταμπάση

εκδόσεις Πόλις

Βιβλίο

Το μυθιστόρημα των Γκονκούρ που είναι τολμηρό, αλλά όχι χυδαίο
Δ. Στεφανάκης

 

Η Ζερμινί Λασερτέ των αδελφών Γκονκούρ γράφτηκε σε μια εποχή κατά την οποία τα αριστουργήματα κάθε άλλο παρά σπάνιζαν.

Το 1865, χρονολογία της έκδοσης του μυθιστορήματος, ο γαλλικός ρεαλισμός είναι στο φόρτε του: Μπαλζάκ, Σταντάλ και Φλωμπέρ έχουν ορίσει ο καθένας με τον τρόπο του τους κανόνες του παιχνιδιού, και οι εκτενείς αφηγήσεις είναι πια το αγαπημένο ανάγνωσμα χιλιάδων ανθρώπων.

Ανάμεσα σε ό,τι προηγήθηκε και σε αυτό που μέλλει να ακολουθήσει με τον Μωπασάν, τον Ζολά, και τον Ανατόλ Φρανς, μέχρι το τέλος του δεκάτου ενάτου αιώνα, η παρουσία των Εντμόντ και Ζυλ Γκονκούρ, μοιάζει να στριμώχνεται μέσα στην μυθιστορηματική κοσμογονία. Στην πραγματικότητα βιβλία σαν την Ζερμινί Λασερτέ δεν γράφονται κάθε μέρα, ακόμα κι αν ολοκληρώνονται με τον ιδιαίτερο τρόπο των δύο αδελφών.

Οι Γκονκούρ συλλέγοντας μεθοδικά το υλικό τους από την εγγύς καθημερινότητά τους, βάζουν ίσως χωρίς κι οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται, τις βάσεις για το νατουραλιστικό μυθιστόρημα. Ωστόσο η περίφημη ηρωίδα τους δεν είναι μια απλή αντιγραφή της υπηρέτριάς τους, Ροζ Μαλένγκρ, αλλιώς δεν θα γινόταν ποτέ μια εμβληματική πρωταγωνίστρια των μεγάλων αφηγήσεων. Οι Γκονκούρ κοινωνοί των τάσεων της εποχής τους, γνωρίζουν καλά πώς να αφαιμάσσουν τους ήρωες των μυθιστορημάτων τους και πώς να αξιοποιούν τις ακραίες πιθανότητες της μοίρας τους.

Μια σύγχρονη Λασερτέ δεν θα επέτρεπε στον δημιουργό της, στο πλαίσιο της συγγραφικής δεοντολογίας, να την τσαλακώσει και να την δοκιμάσει με τέτοια βαναυσότητα. Οι Γκονκούρ όχι μόνο διασύρουν αφηγηματικά την ηρωίδα τους, αλλά παίζουν συνεχώς με τα αντιθετικά ζεύγη της ανθρώπινης ψυχολογίας, με την αναποφασιστικότητα, την ευμετάβολη φύση, τα πισωγυρίσματα της ψυχής. Όλα αυτά παραπέμπουν ευθέως στην ντοστογιεφσκική μεθοδολογία – για να καταλάβουμε ότι η διπροσωπία των χαρακτήρων δεν αποτελεί ευρεσιτεχνία του Ρώσου.

Το μυθιστόρημα των Γκονκούρ είναι συγκινητικό γιατί είναι τόσο τολμηρό χωρίς να γίνεται χυδαίο. Είναι όμως και συναρπαστικό γιατί πειραματίζεται με το πεπρωμένο χωρίς να φθάνει σε ακρότητες. Είναι επίσης και μια πολύτιμη τοιχογραφία του Παρισιού στον δέκατο ένατο αιώνα, μιας πόλης που θυμίζει σε πολλά την ανθρώπινη ψυχή και τα πάθη της. Το ακροτελεύτιο μέρος της ιστορίας αυτής καταλήγει σε ένα δοξαστικό για την πόλη του Φωτός, σε μια επίδειξη ποιητικού πνεύματος στο οποίο δεν μας είχε συνηθίσει η πεζογραφία τον καιρό εκείνο. Η φροντισμένη έκδοση φέρνει αναμφίβολα την σφραγίδα και το μεράκι της Έφης Κορομηλά.

Ζερμινί Λασερτέ.
E&J de Goncourt
Μετάφραση Έφη Κορφομηλά
Εκδόσεις Νεφέλη

fosonline.gr

Βιβλίο

Σε μια χώρα που ζει στη σκιά του φόβου και του θανάτου, δυο άνθρωποι αναζητούν την αλήθεια και την αγάπη με κάθε κόστος…

Η Ιρένε Μπελτράν κάνει ένα επάγγελμα ασυνήθιστο για γυναίκα, ιδίως της ανώτερης τάξης όπως στην οποία εκείνη ανήκει. Δημοσιογράφος, αμφισβητεί και στηλιτεύει συνεχώς το καταπιεστικό καθεστώς της πατρίδας της. Σύντροφός της στις έρευνες είναι ο φωτογράφος Φρανσίσκο Λεάλ, γιος φτωχών μεταναστών από την Ισπανία.

Οι δυο τους είναι αχώριστοι και –παρόλο που η Ιρένε είναι αρραβωνιασμένη με έναν αδίστακτο αξιωματικό του στρατού– ανάμεσά τους γεννιέται ένας παθιασμένος, ανίκητος δεσμός. Όταν η επόμενη έρευνά τους τους φέρνει αντιμέτωπους με ένα ανομολόγητο έγκλημα, αποφασίζουν να αποκαλύψουν την αλήθεια για τη βία και τον τρόμο που βασιλεύουν στη χώρα. Μαζί, θα ρισκάρουν τα πάντα για τη δικαιοσύνη – και για το δικαίωμά τους να ζήσουν το πάθος που τους ενώνει.

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για το φως της αγάπης και το σκοτάδι της βίας, από τη συγγραφέα που αγαπήθηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.

Ιζαμπέλ Αλιέντε
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε γεννήθηκε το 1942 στο Περού και μεγάλωσε στη Χιλή. Είναι ανιψιά του Σαλβαδόρ Αλιέντε, προέδρου της Χιλής την περίοδο 1970-1973. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 35 γλώσσες και έχουν πουλήσει πάνω από 65 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως. Μέσα από αυτά έχει στόχο να ψυχαγωγεί αλλά και να επιμορφώνει τους αναγνώστες της, συνδέοντας τις ιστορίες της με σημαντικά ιστορικά γεγονότα.Η ίδια χαρακτηρίζει το έργο της «ρεαλιστική λογοτεχνία», επηρεασμένη τόσο από την απίστευτη παιδική της ηλικία, όσο κι από τους μαγικούς ανθρώπους και τα γεγονότα που πυροδότησαν τη φαντασία της.

Εκτός από το συγγραφικό της έργο, ασχολείται ενεργά με την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μετά τον θάνατο της κόρης της το 1992, ίδρυσε στη μνήμη της ένα ίδρυμα αφιερωμένο στην προστασία και χειραφέτηση των γυναικών και των παιδιών σε όλο τον κόσμο. Από το 1987 ζει μαζί με τον δεύτερο σύζυγό της και την οικογένειά τους στην Καλιφόρνια, αλλά, όπως δηλώνει, βρίσκεται πάντα με το ένα πόδι στην Καλιφόρνια και με το άλλο στη Χιλή.

Βιβλίο

Ταξείδιον Απαράμιλλον, της Έφης Βατανίδου

Πάσχα του 1896. Ο Τηλέμαχος Καραμάνος, νεαρός υπαξιωματικός στην Ευελπίδων, θα καταφέρει το ακατόρθωτο. Στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες που θα γίνουν στην Αθήνα, θα στεφθεί αργυρός Ολυμπιονίκης στη σπαθασκία, με τον Κουμπερτέν και τον Γεώργιο Α΄ να τον χειροκροτούν. Μια παράφορη αγάπη όμως θα αναστατώσει την ευζωία του και θα προκαλέσει τις ηθικές νόρμες της εποχής του.

Η αλήθεια της, γερά γαντζωμένη στο οικογενειακό DNA, θα επιβιώσει τελικά μέσα από δυο γενιές νιάτα. Πρώτα η Ίριδα και στη συνέχεια η κόρη της θα τον φέρουν μέχρι την δεκαετία του ’70, στη Θεσσαλονίκη. Τίποτα δεν θα πάει χαμένο! Η Θωμαή, μέσα στην ορφάνια της, θα καταφέρει να κουρσέψει την ζωή και να δρέψει αληθινά διαμάντια, που θα στρώσουν τον δρόμο της μέχρι την μακρινή Αστόρια. Βαλκανικοί και Παγκόσμιοι Πόλεμοι αφήνουν το αποτύπωμά τους. Οι κραυγές απ’ το Άουσβιτς θα αναστατώνουν τον Τηλέμαχο. Η ελληνική ιστορία βάλθηκε να τρέχει και ’κείνος στοίχειωσε εκεί…, άλλοτε σαν πρωταγωνιστής κι άλλοτε σαν θλιβερός κομπάρσος.

Η Έφη Βατανίδου γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και ζει. Σπούδασε Νομικά και Αγγλική Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Είναι εκπαιδευτικός στη Δημόσια Εκπαίδευση. Μιλάει Αγγλικά και Γαλλικά. Είναι παντρεμένη και έχει δύο γιους. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Χαλάλι σου Helal Olsun (Novel Books-Ι.Σιδέρης 2013) και Ζωή χωρίς Μπούσουλα (Novel Books-Ι.Σιδέρης 2015).

Βιβλίο

Η μάγισσα του Ομήρου επιστρέφει ως superwoman στο μυθιστόρημα που σαγήνευσε κριτικούς και αναγνώστες
Νατάσσα Καρυστινού

Στο πολυσυζητημένο νέο βιβλίο της Madeline Miller, η «Κίρκη» αποδεικνύει πόσο επίκαιρη παραμένει η ιστορία της
Η Κίρκη επιστρέφει ως superwoman... H μάγισσα του Ομήρου αλλάζει εμφάνιση και μας σαγηνεύει… Η Miller δημιουργεί το πορτρέτο μιας γυναίκας που αψηφά τους άντρες και τις Μοίρες που της εναντιώνονται, μαγεύοντας τον αναγνώστη… Εξαιρετικά επίκαιρο.

The Times
Κίρκη, κόρη του Ήλιου και της Πέρσης, βασίλισσα της Αίας, μυθολογική θεότητα, κατά άλλους μάγισσα ή νύμφη. Μια γυναίκα με περισσότερη δύναμη από όση υπαγόρευε η κοινωνία να διαθέτει. Στο πολυσυζητημένο νέο βιβλίο της Madeline Miller, η «Κίρκη» αποδεικνύει πόσο επίκαιρη παραμένει η ιστορία της και πόσο διαχρονικό το μήνυμά της.


Κίρκη, ένα σύμπαν από μόνη της, καθώς στο πρόσωπό της σμίγουν τόσες ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες. Ο κανόνας της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας θέλει τις γυναίκες να κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες, είτε δολοφονικές μέγαιρες με φριχτή κατάληξη είτε ενάρετα και τραγικά πιόνια με αμελητέα επίδραση. Η Κίρκη είναι ωστόσο διαφορετική. Είναι μία από τις ελάχιστες γυναίκες της αρχαιότητας που επιτρέπεται να έχει δύναμη και δεν τιμωρείται για αυτό στο τέλος της ιστορίας. Δεν είναι ούτε μοχθηρή ούτε αθώα, αλλά πολυσύνθετη. Η Κίρκη αντιπροσωπεύει τη γυναικεία δύναμη και αυτό προκαλεί και τρομάζει. Είναι η γυναίκα που έχει περισσότερη δύναμη από όση η κοινωνία λέει ότι πρέπει να έχει. Το νέο μυθιστόρημα «Κίρκη» της Madeline Miller αφηγείται την τόσο συναρπαστική πορεία της σε πρώτο πρόσωπο και την καταγράφει με γλώσσα γάργαρη, δροσερή και λυρική. Εύλογα το μυθιστόρημα έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές και εξακολουθεί να λαμβάνει, καθώς δίνει νέα πνοή στην ελληνική μυθολογία, από μία συγγραφέα που την έχει μελετήσει ενδελεχώς.

Madeline Miller
Η Madeline Miller είναι ίσως το καταλληλότερο πρόσωπο για να αφηγηθεί αυτή την ιστορία. Η αμερικανίδα συγγραφέας πήρε πτυχίο και μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών από το Πανεπιστήμιο Μπράουν στα Λατινικά και τα Αρχαία Ελληνικά, τα οποία και διδάσκει. Επίσης έχει σπουδάσει στη Σχολή Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Γέιλ, με ειδικότητα στην προσαρμογή και τη μεταφορά κλασικών μύθων στη σημερινή εποχή. Τη γνωρίσαμε μέσα από «Το τραγούδι του Αχιλλέα», το πρώτο της βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διόπτρα. Είναι η «Κίρκη» όμως το έργο που την καθιερώνει στον παγκόσμιο εκδοτικό χώρο, καθώς από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του έφτασε στο νούμερο 6 των best sellers των Sunday Times και βρέθηκε υποψήφιο για το βραβείο The Women’s Prize for Fiction 2019.

Καμιά φορά η κριτική αποθεώνει ομόφωνα, γεγονός που υπόσχεται εγγυημένη απόλαυση στον αναγνώστη. Ας σταχυολογήσουμε ορισμένους από τους πιο δηλωτικούς διθυράμβους γύρω από την «Κίρκη»:


H Κίρκη μας προσφέρει μια φεμινιστική προσέγγιση της Οδύσσειας… Η Miller δίνει στα αρχαία κείμενα έναν σύγχρονο παλμό γεφυρώνοντάς τα με τη σημερινή πραγματικότητα… Μια αέρινη απόλαυση, ένα μυθιστόρημα που δεν θες να το αφήσεις στιγμή από τα χέρια σου.
Observer

Ακόμα καλύτερο από τον προκάτοχό του. Γραμμένο με έναν ευέλικτο και ευφάνταστο πεζό λόγο, δημιουργεί έναν υπέροχο, ολοζώντανο κόσμο όπου οι ζωές ανθρώπων και θεών είναι στενά συνυφασμένες.
BBC History Magazine

Υπέροχα γραμμένο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα… Η Miller ελευθέρωσε την Κίρκη από τα δεσμά του ανδροκρατούμενου έπους.
Literary Review

Όλα αυτά, για ένα μυθιστόρημα που χαρακτηρίστηκε βιβλίο της χρονιάς από έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ της υψηλότερης κλάσης: The Guardian, Telegraph, Sunday Telegraph, I Paper, Sunday Express, Irish Times, Times Literary Supplement, Amazon, Audible, Buzzfeed, Refinery 29, Washington Post, Boston Globe, Seattle Times, Time Magazine, Newsweek, People, Entertainment Weekly, Kirkus, Publishers Weekly.

Madeline Miller, «Κίρκη», σελίδες 544, μετάφραση Κλαίρη Παπαμιχαήλ, εκδόσεις Διόπτρα

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή