Αυγούστου 09, 2020

Αυτοβελίωση

 

Όλοι σε αυτή τη ζωή ψάχνουμε κάποιο νόημα, κάποια απάντηση στα ερωτήματα που μας ταλαιπωρούν. Αναρωτιόμαστε γιατί μερικές φορές η ζωή είναι άδικη μαζί μας, ενώ όταν είμαστε χαρούμενοι ξαφνικά μάς προσγειώνει απότομα. Πάντοτε ο ζυγός γέρνει προς τα αρνητικά, ενώ θα μπορούσαμε κάλλιστα να τα προσαρμόσουμε και να τα ισοζυγίσουμε με τα θετικά. Οι άνθρωποι όμως προτιμούν να παραδίδονται στη στενοχώρια, προτιμούν να υπεραναλύουν, να πέφτουν. Και παραδόξως ύστερα σαν να ξυπνούν, απολαμβάνουν τη ζωή με μεγαλύτερο κέφι, μέχρι να ξαναπέσουν.

Όλα λοιπόν, ξεκινούν από την ψυχολογία. Το πώς θα ξυπνήσεις, το πώς θα αντιδράσεις σε μια κατάσταση, σε μια συμπεριφορά. Όλα είναι στο μυαλό μας. Κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τελείως διαφορετικά οποιοδήποτε ερέθισμα τού παρουσιαστεί. Ποτέ κανείς δε θα νιώσει στον ίδιο βαθμό τις λέξεις, τα χρώματα, τον ουρανό ή οποιαδήποτε λεπτομέρεια όπως τα βλέπεις εσύ.

Μπορεί εσύ να εκνευρίζεσαι ή να στενοχωριέσαι με τη συμπεριφορά κάποιου. Είναι ανθρώπινο, φυσιολογικό και αναπόφευκτο να νιώθεις αυτά τα συναισθήματα ορισμένες φορές. Φτάνεις στα όριά σου και ξεσπάς. Χρειάζεται να προσέχεις όμως σε ποιον ξεσπάς. Ο φίλος κι ο άνθρωπός σου θα σε κατανοήσουν, αλλά επειδή όλοι αντιδράμε διαφορετικά σε καταστάσεις, η αντιμετώπιση τους είναι ξεχωριστή στο μυαλό του κάθε ανθρώπου. Αφήνεις τα νεύρα, τη στενοχώρια και το θυμό να σε κατακλύζουν κι έτσι χάνεις πολλά. Καταστρέφεις μια όμορφη μέρα, παρασύρεσαι από τον αρνητισμό και κάπως αναρωτιέσαι γιατί παντού επικρατεί σκοτάδι.

Σε επηρεάζει η κριτική των άλλων και μάλιστα οποιοδήποτε σχόλιο ακούσεις το μετατρέπεις σε αρνητικό. Ακόμα και στα όμορφα σχόλια εσύ θα βρεις μια ατέλεια και θα την μεγεθύνεις. Ξαφνικά το μυαλό σού παίζει παιχνίδια με ερωτήματα που καταλήγουν σε μια λίμνη που δεν ξέρεις να κολυμπήσεις. Ασχολείσαι με το τι κάνει ο άλλος, πώς και γιατί. Έχουμε την τάση να κολλάμε σε όσα έχει ο άλλος. Ζηλεύουμε και αναρωτιόμαστε «γιατί όχι και σε εμάς». Μπορεί να πάρει και χρόνια σε κάποιον να αποδεχτεί πως νόημα δεν έχει πού βρίσκεται ο άλλος. Ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του, έχει τη δική του ποιότητα ζωής και δεν υπάρχει τίποτα να φθονούμε. Αν κάτι μας αρέσει στη ζωή του άλλου, που εμείς δεν το έχουμε τότε δε χρειάζεται να μάς βγαίνει σε αρνητισμό. Όλοι είμαστε τυχεροί σε κάποιον τομέα της ζωής μας, απλώς τείνουμε να εστιάζουμε και να συγκρίνουμε ίδιους τομείς σε διαφορετικούς ανθρώπους.

Το να βρεις το δικό σου νόημα και να κάνεις τη ζωή σου όμορφη είναι ένα ταξίδι μοναχικότητας κι αυτοσκοπού. Σήμερα είσαι εδώ κι αύριο θα είσαι ένα βήμα μπροστά. Τόσο απλά. Μερικές φορές χρειάζεται να κάνουμε λίγο πίσω και να μην έχουμε υψηλά στάνταρ. Τα ξαφνικά είναι τα όμορφα και οι μικρές λεπτομέρειες της ζωής είναι εκείνες που της δίνουν χρώμα – μην ξινίζεις, αλήθεια λέω.

Προσπάθησε να μειώσεις λίγο το άγχος. Βρες την πηγή του και αφουγκράσου όλα τα συναισθήματα, που ξεχειλίζουν. Δε νιώθεις αρκετά καλός; Δε νιώθεις πως μπορείς να βγάλεις εκείνο το deadline που έχεις; Σκέψου πού ήσουν πριν ένα χρόνο και πόσο έχεις παλέψει. Δε νομίζεις πως το αξίζεις εκεί που βρίσκεσαι; Θα μου πείτε, εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις πράξη. Το άγχος είναι μέσα στη ζωή, αλλά η μαγκιά βρίσκεται στο να μπορείς να το ελέγχεις και να μην το αφήνεις να σου καταστρέφει τον οργανισμό –βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Χρειάζεται να αποδέχεσαι μερικές φορές, πως ακόμη και να αγχώνεσαι, η μέρα θα τελειώσει κι αύριο θα ξημερώσει μια καινούρια για να συνεχίσεις τις υποχρεώσεις σου. Μπορεί να σε έχει στεναχωρήσει ο άνθρωπός σου, αλλά δώσε λίγο χρόνο να σκεφτείτε κι οι δυο με πιο καθαρό μυαλό.

Επίσης, θα μπορούσες να μετανιώνεις και λιγότερο. Τι σε κάνει να νιώθεις πως κάπου έπραξες λάθος; Εκείνη την ώρα το ήθελες και τώρα τελείωσε. Μόνος σου υπεραναλύεις και ακούς όσα λένε οι άλλοι. Μετανιώνουμε που βγαίνουμε και δε διαβάζουμε. Μετανιώνουμε που τα παρατάμε όλα για να κοιμηθούμε. Μετανιώνουμε για τη χαρά μας, όταν κάποιος έρχεται να μας τα χαλάσει όλα. Έτσι καταλήγουμε να μη χαιρόμαστε με τίποτα. Χαίρω πολύ. Πότε θα καταλάβουμε άραγε πως η ζωή είναι για τη γλεντάμε; Λόγια φίλης, της δίνω credit. Εκείνα τα δευτερόλεπτα που χαμογελάς πιο πολύ τα ξεχνάς, γιατί τάχα μετανιώνεις. Αμ δε, εκεί κάνουμε λάθος. Αφήνουμε τον αρνητισμό –να τος πάλι– να μάς κατακλύσει.

Στη ζωή πρέπει να είμαστε και λίγο εγωιστές. «Εγωισμός», αυτή η ρημάδα η λέξη, που πολλοί την παρεξηγούν. Εάν δεν είσαι και λίγο εγωιστής πώς θα τα βγάλεις πέρα; Αν δε σκεφτείς και λίγο την πάρτη σου, πώς θα πας μπροστά; Δε λέμε να φτάσεις στο άκρως αντίθετο, που δε σε νοιάζει κανείς και τίποτα, όμως στη ζωή βαδίζουμε μόνοι μας κι αν κάποιος παρεξηγείται με αυτά που λες και κάνεις, τότε δεν ανήκει στη ζωή σου. Χρειάζεται να στεκόμαστε με το κεφάλι ψηλά και να υπερασπιζόμαστε εμάς. Τις επιλογές, τα λόγια και τα συναισθήματά μας. Κι αν του άλλου δεν του αρέσουν, άντε γεια!

Είπα να κλείσω με τη βασίλισσα της ζωής μας, την υπερανάλυση. Πόσες φορές έχουμε υπεραναλύσει το γεγονός ότι υπεραναλύουμε κάθε κατάσταση; Γιατί εκείνο είναι μπλε, γιατί το άλλο είναι κόκκινο και το άλλο πράσινο. Τα πράγματα είναι αυτά που φαίνονται και μονάχα στο μυαλό μας τα κάνουμε όλα τεράστια και πολλές φορές καταλήγουμε σε ουτοπικά συμπεράσματα έως ότου η ζωή να μάς αποδείξει το αντίθετο. Και μαντέψτε, στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Φοβόμαστε την αλλαγή, το ταρακούνημα, λες και όλοι μας τη ζωή θα είμαστε ίδιοι. Αν δε μάθουμε να καλωσορίζουμε τη νέα εκδοχή του εαυτού μας, θα μείνουμε να μάς κοιτάμε στον καθρέφτη και να μη μας αναγνωρίζουμε. Κι είναι όλα τόσο ξεκάθαρα, διότι είμαστε εδώ και είμαστε καλά.

Μπορεί όλα αυτά να μάς φαίνονται ουτοπικά και σε συνδυασμό με την αδικία στη ζωή μας, να νιώθουμε πως δεν μπορούμε να τα κάνουμε πράξη. Το μυστικό κρύβεται όμως στα «μικρά βήματα». Κανείς δε μας πιέζει για τίποτα. Μερικές φορές χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω, να δίνουμε ελαφρυντικό στον εαυτό μας και να ζούμε το τώρα. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να αφήσεις το χθες και το αύριο εκεί που είναι. Ούτε να κοιτάς συνέχεια πίσω ούτε συνέχεια μπροστά, βοηθάει κάπου. Το νόημα της ζωής βρίσκεται στη στιγμή, στην ικανοποίηση, στη διαχείριση του άγχους, στην εξισορρόπηση των καταστάσεων και των ανθρώπων. Κάπου εκεί θα αποδεχτείς και θα δεχτείς πως η ζωή είναι ένα γλέντι και κάθε μέρα βρισκόμαστε σε ένα νέο πανηγύρι. Άλλες φορές πιο χαρωπό, ενώ άλλες πιο μονότονο.

Τείνουμε να μη χαμογελάμε. Να στενοχωριόμαστε που δεν έχουμε αυτό που έχει ο άλλος. Που η μέρα μας δεν είναι τόσο λαμπερή, που δε μιλάνε για εμάς όπως μιλούν και για άλλους, που δε μας θέλει αυτός που θέλουμε. Είμαστε εδώ όμως και ζούμε. Υπάρχουμε κι αυτό είναι πιο σημαντικό από όσο νομίζουμε. Αν θεωρούμε πως η ζωή μας εξαρτάται από τις επιτυχίες μας, τα λεφτά μας και τη φήμη μας, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο. Η ασχήμια της ζωής είναι και μέρος της ομορφιάς της. Μέσα από τη γκαντεμιά μας έρχεται κι η υγειά μας. Εξελισσόμαστε, ομορφαίνουμε και γινόμαστε αυτό που μάς έμελλε να γίνουμε. Ο δρόμος πάντοτε μάς βγάζει στη δική μας όαση.

Συντάκτης: Αγγελική Τσιγαρά
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

https://www.pillowfights.gr/

Αυτοβελίωση

(…) Η ελεύθερη βούληση και ο ντετερμινισμός δεν βρίσκονται σε δυσαρμονία. Αν δεχτούμε αυτό το υβριδικό δόγμα, ο Θεός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος.

Διαφεντεύει ολόκληρο το σύμπαν και είναι σε θέση να πράξει ό,τι θελήσει. Υπερβαίνει τη δημιουργία. Αυτή είναι η ντετερμινιστική πλευρά της εξίσωσης. Ωστόσο η ανθρωπότητα σαφώς έχει το περιθώριο πολλών επιλογών, συμπεριλαμβανομένης της συνειδητοποίησης του γεγονότος ότι αυτό που πράττει κάθε άνθρωπος καθοδηγεί όχι μόνο τη ζωή του αλλά και τις ζωές αμέτρητων άλλων ανθρώπων.

Αυτή είναι η ελεύθερη βούληση. Ο Θεός δεν δημιούργησε ρομπότ· θέλει οι άνθρωποι να είναι σε θέση να επιλέξουν ανάμεσα στο λάθος και το σωστό, και να τον αγαπούν ή να τον αρνούνται χωρίς κανέναν καταναγκασμό. Αυτή η υβριδική θεώρηση ενστερνίζεται το παράδοξο αντί να το αντιμάχεται. Αντίστοιχα, στο πλαίσιο της επιστημονικής μελέτης, τόσο ο ντετερμινισμός όσο και η ελεύθερη βούληση διαθέτουν παραδόξως ειδικό βάρος.

Η εξέλιξη αντιπροσωπεύει τη δημιουργία κατ’ εικόνα του Θεού: η ουσία μας είναι πραγματικά ελεύθερη· μπορούμε να επιλέξουμε πώς θα ορίσουμε, ακόμα και πώς θα δημιουργήσουμε την πραγματικότητα. Η ουσία μας δεν είναι πια ντετερμινιστική, αλλά είμαστε ελεύθεροι να την προσδιορίσουμε. Ωστόσο, μέσα στην ίδια του την εξέλιξη, ο άνθρωπος σχεδιάστηκε με κάποια πρόθεση κατά νου. Αυτό δεν είναι αντίφαση, είναι γρίφος.

Η ανθρωπότητα απέκτησε ελευθερία γιατί ο Θεός δημιούργησε έτσι την ουσία της. Η ύπαρξη και η ουσία ακολούθησαν η μια την άλλη στην εξελικτική πορεία· η γύμνια μας ήταν η ελευθερία μας να πράξουμε όπως θέλαμε, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν περιοριζόμαστε από κανέναν εξωτερικό παράγοντα.

Τα μόνα όρια που υπάρχουν είναι αυτά που θέτουμε εμείς οι ίδιοι. Μπορούμε να αρνηθούμε τον Θεό. Αν όμως δεν πιστεύουμε στον Θεό, τότε πρέπει επίσης να συμφωνήσουμε στο ότι δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε. Αν δεν είχαμε δυνατότητα ελεύθερης επιλογής, αν ήμασταν εκ των προτέρων προγραμματισμένοι αυτοματισμοί, τότε η ύπαρξή μας δεν θα είχε ούτε σκοπό ούτε νόημα.

Το θλιβερό είναι ότι συχνά παρερμηνεύουμε την ελευθερία, θεωρώντας ότι δεν υπάρχουν υποχρεώσεις του πνεύματος. Η εβραϊκή λέξη κχαράθ μπορεί να σημαίνει το ουσιαστικό «ελευθερία», αλλά και το ρήμα «χαράσσω». Η ιδέα είναι ότι το μόνο προκαθορισμένο ή σταθερό στοιχείο της ύπαρξής μας είναι η ελευθερία μας.

Υπάρχει μια θεόσταλτη ιδιότητα των ανθρώπινων όντων που είναι κωδικοποιημένη στο DNA μας, μια ιδιότητα που μας εξοπλίζει με ένα επίπεδο επίγνωσης ώστε να βιώνουμε τον Θεό μέσα από την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπινου νου και της ανθρώπινης καρδιάς. Μαζί με αυτή την ελευθερία όμως συμπορεύεται μια υπαρξιακή ευθύνη που μας δένει με τον κόσμο. Δεν μας απελευθερώνει για να μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Σε όλους εμάς έχει παραδοθεί το κλειδί και έχουμε κληθεί να την ανοίξουμε. Αποτελεί ωστόσο επιλογή μας το αν θα προχωρήσουμε ή όχι. Από τη στιγμή που περάσουμε το κατώφλι, στην άλλη πλευρά ανοίγεται μια απέραντη έκταση γεμάτη δυνατότητες.

Όταν ενστερνιστούμε την αληθινή ελευθερία, θα είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε τη ζωή για την οποία προοριζόμαστε. Μπορούμε να ζήσουμε μια ζωή που θα φέρει μέσα της πραγματικό σκοπό. Οπότε είμαστε ελεύθεροι. Δεν είμαστε ωστόσο ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Είμαστε ελεύθεροι να βοηθήσουμε πραγματικά τον κόσμο. Και αυτή είναι η πραγματική ελευθερία.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Jay Lombard με τίτλο «Ο Νους του Θεού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Η φροντίδα του ανθρώπου για το καλό των συνανθρώπων του, χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.

Ο αλτρουιστής κάνει φιλανθρωπίες, αγαπάει πραγματικά τους άλλους ανθρώπους κι έχει μέσα του σε γενικές γραμμές ανθρωπιά, παραμερίζοντας το προσωπικό του συμφέρον για να κάνει καλό στους άλλους συνανθρώπους

Η αγάπη για το συνάνθρωπο, φιλαλληλία, ανθρωπισμός, ανθρωπιά.

Ο αλτρουιστής εκδηλώνει ενδιαφέρον και κάνει ότι μπορεί, χωρίς να υπολογίζει τα προσωπικά του συμφέροντα. Βάζει το καλό των άλλων ανθρώπων πάνω από κάθε ταπεινό συμφέρον του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αλτρουιστή είναι ο Χριστός, που, για να σώσει τους ανθρώπους, θυσίασε το πιο πολύτιμο αγαθό που είχε° τη ζωή του. Ο αλτρουισμός είναι αντίθετος προς τον εγωισμό. Ο εγωισμός επιδιώκει κάθε ενέργεια του ανθρώπου, ακόμη και των άλλων να αποσκοπεί στο δικό του συμφέρον, ακόμη κι αν κάνει κακό στους άλλους. Ο αλτρουισμός είναι μια βασική αρχή της χριστιανικής θρησκείας και αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για την ενοποίηση της κοινωνίας.

Πρόσφατες έρευνες στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης έδειξαν ότι ο αλτρουισμός βελτίωσε την ψυχική και σωματική υγεία καθώς και τη μακροζωία 400 ηλικιωμένων ζευγαριών.

Πιθανότατα υπεύθυνος είναι ο βιολογικός μηχανισμός που καταστέλλει τις αντιδράσεις στρες και ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, που είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον εγκέφαλο και τα συναισθήματα. Άλλη πιθανή εξήγηση προτείνει ότι ο αλτρουισμός εξουδετερώνει τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση - παράγοντες επικινδυνότητας για ψυχική δυσφορία, ασθένειες και θάνατο μέσω της ενεργοποίησης των οδών του στρες στον εγκέφαλο.

 Ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ παρακολούθησαν απόφοιτους για 40 χρόνια και βρήκαν ότι ο αλτρουισμός αποτελεί έναν από τους σημαντικούς παράγοντες που βοήθησαν αυτά τα άτομα να αντεπεξέλθουν στο καθημερινό στρες.

Ο αλτρουισμός ενεργοποιεί τις ορμόνες της καλής διάθεσης, τις ενδορφίνες του εγκεφάλου, καταλήγοντας στην αίσθηση του «ανεβάσματος», δηλαδή ζεστασιάς, αυξημένης ενεργητικότητας και ευφορίας που δηλώνουν ότι αισθάνονται όσοι βοηθάνε συνανθρώπους τους.

Πάντως στις μέρες μας οι άνθρωποι είναι γοητευμένοι και φυλακισμένοι στον κλοιό των προσωπικών ενδιαφερόντων τους. Όμως αυτή η στάση αν εξεταστεί σε σχέση με την υπόλοιπη φύση θα διαπιστωθεί ότι είναι μια μοναδική εξαίρεση.

Αυτοβελίωση

«Τι κάνω λάθος; Γιατί ο άλλος δε μπορεί να δει σε μένα αυτά που βλέπουν οι υπόλοιποι; Μήπως τελικά δεν είμαι και τίποτα ξεχωριστό; Μήπως τελικά έχει δίκιο; Δε ξέρω πια σε τι να πιστέψω. Απλά αισθάνομαι ανασφάλεια και έναν έντονο κόμπο στο στομάχι που δε λέει να φύγει κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό το θέμα.»

Αν κάποιος έχει μυωπία και δε μπορεί να δει τα γράμματα στο σινεμά, τι θα πεις; Ίσως τα γράμματα τελικά να μη βγάζουν νόημα και να είναι μια σειρά από παραμορφωμένα σχήματα ή απλά «πήγαινε βάλε γυαλιά» στο άτομο που έχει το πρόβλημα; Η απάντηση είναι προφανής. Ίσως αυτή θα έπρεπε να είναι και η απάντησή μας όταν κάποιος δεν πιστεύει σε εμάς, μας υποτιμά, μας θεωρεί δεύτερη επιλογή. «Πήγαινε βάλε γυαλιά».

Και να μην πηγαίνει η αυτοεκτίμησή μας στα τάρταρα και περνάμε μέρες και νύχτες υπεραναλύοντας προβληματικές καταστάσεις στο κεφάλι μας. Και να μη ξοδεύουμε χρόνο και ενέργεια για κάτι που δε μας κάνει χαρούμενους.

Γιατί η αξία μας δε μειώνεται από την αδυναμία κάποιου να τη δει. Γιατί ο χρόνος είναι η πιο πολύτιμη μορφή ενέργειας, που ούτε τα χρήματα δε μπορούν να αγοράσουν. Και η ζωή είναι μικρή και οι δυνατότητές της μεγάλες για να περιμένεις στωικά λίγα ψίχουλα αγάπης.

Γιατί δεν αξίζεις λίγα ψίχουλα αγάπης, αξίζεις το όλον. Και όποιος σε κάνει να αμφισβητείς αυτό και να αισθάνεσαι ότι είναι δύσκολο να αγαπηθείς –guess what- δεν έχει θέση στη ζωή σου.

Γιατί; Γιατί πιάνει χώρο από άτομα που μπορούν να σου δοθούν ολοκληρωτικά και να δημιουργήσετε μαζί κάτι. Το δικό σας κάτι. Και κάτι τελευταίο: να θυμάσαι πάντα ότι ο μεγαλύτερος σου εχθρός δεν είναι κάποιος άλλος παρά το ίδιο σου το μυαλό όταν παίρνει ανάποδες στροφές, πέφτει σε παγίδες, έχει αυτοκαταστροφικές και εμμονικές τάσεις.

Αλλά από την άλλη,εσύ είσαι ο Κύριος του μυαλού σου. Και από τη στιγμή που συνειδητοποιείς την εκμετάλλευση που συμβαίνει στη ζωή σου, έχεις τη δυνατότητα επιλογής. Να φύγω ή να μείνω; Σε παρακαλώ φύγε. «Μα φοβάμαι μήπως πετύχω χειρότερα.»

Μη φοβάσαι, τα χειρότερα είναι ήδη εδώ. Ξέφυγε από τα δεσμά του μυαλού σου και προχώρα μπροστά. Ακολούθησε τον ήλιο, ακολούθησε το χαμόγελο, ακολούθησε τη ζεστασιά. Θα σε πάνε στο σωστό δρόμο. Γιατί καμιά φορά πρέπει να ξεχάσουμε αυτό που «θέλουμε» για να θυμηθούμε αυτό που αξίζουμε.

Γιατί η αξία μας δε μειώνεται από την αδυναμία κάποιου να τη δει.

Σιμόνη Ζαρκάδα


Πηγή: enallaktikidrasi.com

https://www.awakengr.com/

Αυτοβελίωση

Όσο παράδοξο κι αν φαντάζει εκ πρώτης όψεως, το χιούμορ είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα και σοβαρή υπόθεση. Αρκεί να ρίξει κανείς μία ματιά στην καθημερινότητά μας: υπάρχουν αστεία θεάματα, φράσεις και περιστατικά, που είναι εκ φύσεως αστεία και προκαλούν το γέλιο μας αλλά είναι κενά περαιτέρω νοήματος, και υπάρχουν κι εκείνα που κρύβουν μέσα τους μεγάλη δόση ευφυΐας και αντιληπτικής οξύτητας, προδίδοντας μία σύνθετη σκέψη και μία διαφορετική πρόσληψη των πραγμάτων.

Το χιούμορ ομορφαίνει τη ζωή μας, εμπλουτίζει τον λόγο μας, σχηματοποιεί αόριστες και ασαφείς έννοιες, μας βοηθάει να κατανοήσουμε και να λύσουμε καλύτερα κάποια προβλήματά μας, συμβάλλει στην προσέλκυση ερωτικού συντρόφου, αποφορτίζει την εσωτερική μας ένταση, βάζει στην θέση του έναν ανταγωνιστικό συνομιλητή μας και μπορεί (κατά περίπτωση) να υπηρετήσει την καλύτερη επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους.

Από την άλλη πλευρά, μπορεί να αποτελέσει πηγή παρεξηγήσεων και παρανοήσεων, να μας πληγώσει ή να μας κάνει επιθετικούς απέναντι στον άλλον.

Παρ' όλα αυτά, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, επιστήμονες και φιλόσοφοι δεν έχουν συμφωνήσει ακόμα σε έναν κοινά αποδεκτό ορισμό του χιούμορ και των λειτουργιών που αυτό επιτελεί για τον άνθρωπο.

Το βέβαιο είναι ένα: το χιούμορ, σε αντίθεση με το γέλιο, είναι ένα καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό, που δεν απαντάται στα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου.

Για παράδειγμα, ένα κακοποιημένο ζώο μπορεί να αντιδράσει απέναντι στο βίαιο αφεντικό του με δύο τρόπους: είτε να επιτεθεί για να σταματήσει την κακοποίηση, είτε να τραπεί σε φυγή προκειμένου να την αποφύγει. Δεν είναι σε θέση να αφοπλίσει τον επιτιθέμενο με ένα έξυπνο σχόλιο ή να μιμηθεί με ειρωνικό τρόπο το αφεντικό του πίσω από την πλάτη του, προκειμένου να διασκεδάσει το ίδιο.

Πώς και γιατί όμως αναπτύχθηκε στον άνθρωπο;

Οι εξελικτικές θεωρίες της ανθρώπινης συμπεριφοράς (αυτές δηλαδή που μελετούν την αξία που είχε διαχρονικά μία συμπεριφορά μας για την επιβίωση και / ή την αναπαραγωγή του είδους), τονίζουν πως το χιούμορ είναι μία ένδειξη ευφυΐας και μία αρετή, που μεταξύ άλλων, εξασφαλίζει στον άνδρα ερωτικό σύντροφο.

Πιο συγκεκριμένα, δεδομένου ότι η γυναίκα ήταν πάντα αυτή που επέλεγε τον σύντροφο βάσει συγκεκριμένων γνωρισμάτων του (υλικοί πόροι για την στήριξη του παιδιού και σωματικές και πνευματικές αρετές για την εξασφάλιση καλών γονιδίων), ο άνδρας ήταν υποχρεωμένος να αναπτύξει ορισμένα χαρακτηριστικά, προκειμένου να ανταγωνιστεί τους υπόλοιπους άνδρες.

Φυσικά δεν μιλάμε εδώ για την ικανότητα απομνημόνευσης ανεκδότων – η αίσθηση του χιούμορ είναι μία ραφιναρισμένη ικανότητα που έχει να κάνει με το να πεις κάτι αστείο την σωστή στιγμή, στους σωστούς ανθρώπους, με τον σωστό τρόπο.

Πράγματι λοιπόν, πολλές έρευνες επιβεβαιώνουν σήμερα πως, σε γενικές γραμμές, οι άνδρες «παράγουν» περισσότερο χιούμορ από τις γυναίκες. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως οι γυναίκες δεν έχουν χιούμορ – στατιστικά όμως, οι άνδρες είναι πιο αστείοι από τις γυναίκες.

Επιπλέον, φαίνεται ότι οι άνθρωποι που έχουν περισσότερο χιούμορ (άνδρες και γυναίκες), έχουν υψηλότερη λεκτική νοημοσύνη ενώ, επιβεβαιώνοντας τις υποθέσεις των εξελικτικών θεωριών, διαπιστώθηκε πως η ικανότητα για χιούμορ μεταφράζεται σε σεξουαλική συμπεριφορά: οι άνθρωποι με περισσότερο χιούμορ δηλώνουν πως έχουν περισσότερους ερωτικούς συντρόφους, έχουν συχνότερες σεξουαλικές επαφές και αρχίζουν να έχουν σεξουαλική δραστηριότητα νωρίτερα στη ζωή.

Πέραν των εξελικτικών θεωριών, που ερμηνεύουν μία από τις πολλές πτυχές της σημασίας που έχει το χιούμορ για τον άνθρωπο, έχουμε τις κλασσικές ψυχολογικές θεωρίες, που αποκαλύπτουν άλλες πλευρές του χιούμορ.

Έτσι, η ψυχαναλυτική θεωρία μας λέει πως το χιούμορ είναι ένας μηχανισμός άμυνας, μέσω του οποίου το άτομο έχει την ευκαιρία να εκδηλώσει την επιθετικότητά του απέναντι σε άλλα άτομα και να αποδεσμεύσει ψυχική ενέργεια που, σε άλλη περίπτωση, θα παρέμενε απωθημένη στο ασυνείδητο.

Εκεί που οι κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης και επικοινωνίας απαγορεύουν την ευθεία και άμεση επιθετική απόκριση, το άτομο επιλέγει το χιούμορ για να εκφράσει δημόσια τις ανεπίτρεπτες σκέψεις ή επιθυμίες του.

Με άλλα λόγια, το χιούμορ έρχεται να συγκαλύψει με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο μία κοινωνικά μη αποδεκτή επιθετικότητα.

Οι θεωρίες του κλάδου της θετικής ψυχολογίας επισημαίνουν τα τεράστια οφέλη που μας προσφέρει το χιούμορ στη ζωή και την καθημερινότητά μας:

Ένας άνθρωπος με καλή αίσθηση του χιούμορ έχει καλύτερη ψυχική υγεία, κυρίως επειδή έχει υψηλότερη αυτοεκτίμηση, αισιοδοξία και οικειότητα, χαμηλότερα επίπεδα κατάθλιψης και λιγότερο άγχος.

Αυτό, ίσως οφείλεται στο γεγονός πως, διαμέσου του χιούμορ, κινητοποιούνται γνωστικοί μηχανισμοί όπως η ικανότητα να βλέπεις τα προβλήματά σου με πιο ελαφρύ τρόπο, ή να τα αντιμετωπίζεις με μία χιουμοριστική διάθεση, που αυτομάτως υποβαθμίζει και μειώνει το στοιχείο της απειλής σε μία κρίσιμη κατάσταση.

Υπό αυτή την έννοια, το χιούμορ αποτελεί ταυτόχρονα μία ασπίδα κι ένα όπλο, αφού έχει τη δύναμη να κατευνάσει μία πληγωμένη ψυχή ή να απειλήσει τον χειρότερο εχθρό.

Ο Emil Fackenheim, επιζήσας του Ολοκαυτώματος είχε πει, «Κρατήσαμε ακμαίο το ηθικό μας μέσα από το χιούμορ», ενώ την ίδια άποψη έχουν εκφράσει πολλοί άλλοι άνθρωποι που κατάφεραν να επιβιώσουν από στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, βασανιστήρια και άλλες μορφές κακοποίησης.

Οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων, καθώς και τα ευρήματα της σύγχρονης ιατρικής έρευνας επιβεβαιώνουν την άποψη ότι το χιούμορ αποτελεί ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό μέσο διαχείρισης του τρόπου με τον οποίο προσλαμβάνουμε μία δύσκολη και απαιτητική κατάσταση, αλλά και του τρόπου με τον οποίο επινοούμε νέους τρόπους αντιμετώπισης προβλημάτων, που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα περιγράφονταν ως αβάσταχτα.

Τεκμήρια για τα άμεσα οφέλη του χιούμορ για τον άνθρωπο, μας δίνουν οι μελέτες σχετικά με τις χημικές αντιδράσεις που προκαλεί το γέλιο στο ανθρώπινο σώμα.

Μεταξύ πολλών άλλων έχει βρεθεί ότι το γέλιο μειώνει το στρες, ενισχύει το ανοσοποιητικό και βελτιώνει την χημεία του εγκεφάλου, μέσω του ελέγχου των ορμονών του στρες και της απελευθέρωσης ενδορφινών στον εγκέφαλο.

Επίσης, το χιούμορ και το γέλιο βοηθούν τον εγκέφαλο να ελέγξει τα επίπεδα της ντοπαμίνης, που είναι γνωστή και ως «ορμόνη της ανταμοιβής». Πρόκειται για μία χημική ουσία (νευροδιαβιβαστής) που ελέγχει τη διάθεση, την κινητοποίησή μας, την προσοχή μας και την μάθηση.

Η απελευθέρωση ντοπαμίνης στον εγκέφαλο προκαλεί ένα αίσθημα ευχαρίστησης στον άνθρωπο, ενώ ταυτόχρονα μας κινητοποιεί και διευκολύνει την μάθηση. Μάλιστα, σύμφωνα με τον ερευνητή Dr. Berk, ακόμα και η προσμονή ενός ευχάριστου ή αστείου γεγονότος (για παράδειγμα, οι γιορτές των Χριστουγέννων, η συνάντηση με έναν αγαπημένο μας φίλο ή η προσμονή ολιγοήμερων διακοπών) είναι αρκετή για να μας κάνει να νιώσουμε ευχάριστα και καλύτερα.

Φυσικά, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, υπάρχει και στο χιούμορ η άλλη όψη.

Κατ' αρχάς δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι αίσθηση του χιούμορ ή δεν μοιράζονται την ίδια αίσθηση του χιούμορ με τον άλλον.

Έτσι είναι πολύ εύκολο να προκληθούν παρεξηγήσεις και παρανοήσεις από το χιουμοριστικό σχόλιο που μας κάνει ένας άνθρωπος.

Επιπλέον, όπως προαναφέρθηκε, το χιούμορ είναι ένα όπλο και ως τέτοιο, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εσφαλμένης χρήσης.

Ένα παράδειγμα εδώ, είναι ο σαρκασμός, που ενέχει στοιχεία επίκρισης, χαιρεκακίας και χλευασμού, με ή χωρίς κάποια δόση χιούμορ, αλλά που έχει πάντα ως στόχο να υποτιμήσει τον άλλον.

Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι το πείραγμα, που μπορεί να κυμαίνεται από μία αθώα και χωρίς καμία κακή πρόθεση παρατήρηση, μέχρι ένα σχόλιο με πολλές δόσεις ειρωνείας που στοχεύει στο να προκαλέσει τον θυμό του άλλου.

Σε κάθε περίπτωση, το πώς θα προσλάβει ο δέκτης αυτά τα μηνύματα, εξαρτάται από τη δική του αίσθηση χιούμορ, από τον βαθμό της ευθιξίας του, αλλά και από την σχέση που έχει με τον άλλον.

Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι από όλα αυτά είναι πως, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, η αίσθηση του χιούμορ αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα και άμυνα απέναντι στα όσα παρατηρούμε να εξελίσσονται γύρω μας.

Φυσικά το χιούμορ από μόνο του δεν μπορεί να μας βγάλει από μία πολύ κακή ψυχολογική κατάσταση, ούτε μπορεί να μας βοηθήσει σε περίπτωση βαρύτατου πένθους ή κατάθλιψης.

Ωστόσο, είναι μία σημαντική ασπίδα, την οποία μπορούμε να αναπτύξουμε και να χρησιμοποιήσουμε ανά πάσα στιγμή στη ζωή μας.

Τα ψυχολογικά οφέλη που μας προσφέρει το χιούμορ είναι, πέραν αυτών που προαναφέρθηκαν, η μείωση της ανησυχίας και του φόβου, η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της μνήμης και η γενικότερη βελτίωση της διάθεσης.

Κοινωνικά, το χιούμορ συμβάλλει στην ενίσχυση των δεσμών με τους άλλους ανθρώπους – επειδή στηρίζεται στην κατανόηση της άποψης του άλλου – και στην ενίσχυση της ομαδικότητας.

Παράλληλα, μας κάνει ελκυστικούς και διευκολύνει την επίλυση των συγκρούσεων, ενώ ενισχύει την θετική μας ματιά και την ψυχολογική μας ανθεκτικότητα απέναντι στον κόσμο, τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις. Για όλους αυτούς τους λόγους, αξίζει να δώσουμε στον εαυτό μας και τους άλλους μία ευκαιρία.

Άλλωστε, όπως πολύ χαρακτηριστικά είχε πει ο Γκάντι, «Αν δεν είχα αίσθηση του χιούμορ, θα είχα από καιρό αυτοκτονήσει».

o-klooun.com

Αυτοβελίωση

Το ήξερες ότι αντί να ασχολείσαι με το τι κάνουν και δεν κάνουν οι άλλοι στις ζωές τους, μπορείς να ασχοληθείς… με τον εαυτό σου; Οι άνθρωποι που έχουν την τάση να ασχολούνται όλη την ώρα με τους άλλους… από ένα σημείο και μετά θα δυσκολεύονται να έχουν κόσμο γύρω τους.

Παρακάτω είναι μια υπέροχη, περιεκτική λίστα με κυριολεκτικά είκοσι καλύτερα πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις αντί να ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων.
*Να πας μια βόλτα.
*Να μαγειρέψεις κάτι νόστιμο.
*Να δεις μια ταινία.
*Να μιλήσεις με έναν φίλο για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα εκτός από αυτό που θες να κουτσομπολέψεις.
*Να καθαρίσεις λίγο το σπίτι σου.
*Να κοιτάξεις ίσως τα δικά σου προβλήματα.
*Να φτιάξεις ένα οικονομικό πλάνο για το επόμενο τρίμηνο για να κρατήσεις περισσότερα λεφτά στην άκρη.
*Να φτιάξεις ένα πλάνο για την ζωή σου, γενικότερα, που δεν περιλαμβάνει τις δουλειές άλλων ανθρώπων.
*Να ψάξεις στο δίκτυο για διακοσμητικά σπιτιού.
*Να ψάξεις στο δίκτυο για οτιδήποτε άλλο εκτός από διακοσμητικά σπιτιού.
*Σίγουρα πάντα να μην ψάξεις τι κάνουν οι άλλοι άνθρωποι.
*Μπορείς να μάθεις να φυτεύεις και να περιποιείσαι φυτά για το σπίτι σου.
*Μπορείς να μάθεις ακόμα και μια ξένη γλώσσα, εντελώς δωρεάν.
*Και θα ήταν επίσης πολύ καλό να διάβαζες ένα βιβλίο.
*Ή ακόμα κι ένα περιοδικό—αρκεί να μην είναι κουτσομπολίστικο περιοδικό.
*Μπορείς να σκεφτείς την πιθανότητα να ξεκινήσεις ψυχοθεραπεία, αν το να μην ασχολείσαι με το τι κάνουν οι άλλοι σού δημιουργεί μια τρομακτική αίσθηση κενού.
*Εναλλακτικά, μπορείς να τσεκάρεις αν η εμμονή σου με το να ασχολείσαι με τους άλλους κρύβει την άρνησή σου να λύσεις τα δικά σου προβλήματα.
*Μπορείς να δοκιμάσεις να κάνεις λίγο διαλογισμό, μήπως και στρώσουν οι ενέργειές σου.
*Αν, όμως, αποτύχει ο διαλογισμός, μπορείς να ξεκινήσεις μια πολεμική τέχνη, και να εκτονώνεσαι εκεί, και σίγουρα όχι στο να ασχολείσαι με το τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος.
*Τέλος, μπορείς κυριολεκτικά να πέσεις για ύπνο. Είναι τρεις το πρωί. Βγες απ’ το ίντερνετ.

https://sciencearchives.wordpress.com/

Αυτοβελίωση

10.000 βήματα»: Μύθοι και αλήθειες για το περπάτημα και την απώλεια βάρους

Πόσο θα πρέπει άραγε να περπατάμε προκειμένου να χάσουμε βάρος; Είναι τα 10.000 βήματα (που ισοδυναμούν με 8 χλμ) ένας ικανοποιητικός αριθμός για να επιτύχουμε τον στόχο μας; Και τι ρυθμό πρέπει να έχουμε κατά την διάρκεια αυτού του περιπάτου; Πρέπει να είναι σταθερός ή μήπως να κλιμακώνουμε σταδιακά την ένταση του;

Σύμφωνα με τον γυμναστή Σκοτ Λέιντλερ, «το περπάτημα πρέπει απαραιτήτως να είναι μέρος της καθημερινότητας μας, καθώς συμβάλλει στην καλή υγεία και ευεξία του οργανισμού μας».

Έρευνα της βρετανικής κυβέρνησης έδειξε, το περπάτημα μπορεί να μειώσει την εμφάνιση παθήσεων όπως, διαβήτη τύπου 2, καρδιακά νοσήματα, άνοια αλλά και κάποιες μορφές καρκίνου, ενώ μειώνει τον κίνδυνο του πρόωρου θανάτου κατά 15%.

10.000 βήματα είναι αρκετά;
Ιάπωνας ακαδημαϊκός, εφηύρε το 1964 ένα από τα πρώτα βηματόμετρα που τον βοήθησε να καταλήξει στο συμπέρασμα μετά από έρευνα, πως αν κάποιος ανέβαζε τον αριθμό των βημάτων του σε καθημερινή βάση από 4.000 σε 10.000, τότε οι θερμίδες που θα έκαιγε αυξάνονταν κατά 500.

Κατά μέσο όρο, πόσες θερμίδες καίγονται με 10.000 βήματα;
Ακόμα και αν ισχύει το γεγονός ότι καίμε επιπλέον 500 θερμίδες όταν αυξάνουμε τα βήματα μας κατά 6.000, καθοριστικό ρόλο έχει ο ρυθμός μας, το βάρος μας, το σωματικό μας λίπος αλλά και η ηλικία. Με άλλα λόγια κάθε οργανισμός ανταποκρίνεται διαφορετικά, οπότε θα πρέπει να δούμε τι λειτουργεί καλύτερα για το σώμα μας.

Πόσα βήματα χρειάζονται για να χάσουμε βάρος;
Περπατώντας με μέση ταχύτητα τα 5 χιλιόμετρα την ώρα, δηλαδή καλύπτοντας μία απόσταση 1,5 χιλιομέτρου σε 20 λεπτά, θα μπορούσαμε να κάψουμε 80 θερμίδες σε μισή ώρα.

Αυξάνοντας όμως την ταχύτητα μας στα 8 χιλιόμετρα την ώρα, θα μας βοηθούσε να ανεβάσουμε τον αριθμό των θερμίδων που θέλουμε να κάψουμε στις 180, για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως πως ο αριθμός αυτός -των θερμίδων- είναι διαφορετικός για κάθε άνθρωπο, για κάποιους υψηλότερος, για άλλους χαμηλότερος.

Πως μπορούμε να αυξήσουμε την ένταση στο περπάτημα μας;
Ο γυμναστής Σκοτ Λέιντλερ προτείνει ο αριθμός των βημάτων μας να φτάνει τα 5.000 με 7.000 βήματα προκειμένου να επιτύχουμε απώλεια βάρους.

Μάλιστα το περπάτημα πρέπει να είναι σε γρήγορο ρυθμό ή σε ανηφόρα, καθώς αυτό αυξάνει τους σφυγμούς της καρδιάς, κάτι που είναι απαραίτητο για να αρχίσουμε να καίμε θερμίδες.

.huffingtonpost.gr

«Όταν οι σφυγμοί της καρδιάς αγγίζουν τους 100 - 120, ανάλογα πάντα με την ηλικία, τότε εισερχόμεθα σε αυτό που είναι γνωστό ως ζώνη καύσης λίπους, όπου πλέον το λίπος αποτελεί την βασική πηγή ενέργειας».

Εξοπλισμός, ίσον καλά αθλητικά παπούτσια
Είναι σημαντικό να έχουμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, που σημαίνει ότι θα χρειαστούμε ένα ζευγάρι καλά αθλητικά παπούτσια και την μουσική που αγαπάμε για συντροφιά.

Τέσσερις εύκολοι τρόποι να αυξήσουμε τον χρόνο που περπατάμε
1. Αυξάνουμε την κατανάλωση νερού

Στόχος είναι να πίνουμε 250 ml κάθε μία ώρα κατά την διάρκεια της εργασίας μας. Κάθε φορά που αδειάζει το ποτήρι μας σηκωνόμαστε και περπατάμε για να το γεμίσουμε.

2. Περπατάμε κατά την διάρκεια χρήσης του κινητού μας τηλεφώνου

Είτε διαβάζουμε μηνύματα, είτε σερφάρουμε στο διαδίκτυο, είτε αφιερώνουμε χρόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πρέπει απαραιτήτως κατά την διάρκεια που δίνουμε χρόνο στο κινητό μας τηλέφωνο, να είμαστε σε κίνηση και ποτέ καθιστοί ή ξαπλωμένοι.

3. Περπατάμε μέσα στο σπίτι

Μεταξύ των διαφημίσεων στην τηλεόραση, ενώ έχουμε βάλει στην καφετιέρα καφέ και περιμένουμε να ετοιμαστεί ή κατά τη διάρκεια όποιας άλλης δραστηριότητας, εκμεταλλευόμαστε τον χρόνο μας περπατώντας μέσα στο σπίτι.

4. Ακούμε μουσική την ώρα που περπατάμε

Ετοιμάζουμε τη λίστα με τα αγαπημένα μας τραγούδια ώστε να περπατάμε μέχρι να τελειώσει η μουσική.

Πηγή: Red Online

https://www.huffingtonpost.gr/

Αυτοβελίωση

Οι άνθρωποι δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνο αιχμάλωτοι του μυαλού τους

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σχεδόν πάντα θλιμμένοι, απογοητευμένοι, φοβισμένοι…

Βαθιά ασυνείδητα διακατέχονται από την πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει νόημα στην ζωή τους, παρατηρώντας πως εξελίσσεται το δράμα της.

Αναζητούν διεξόδους και όταν τούτοι δεν καταφέρνουν να τους δείξουν την έξοδο από την δυσαρέσκεια, σε βάθος χρόνου απογοητεύονται ολοένα και περισσότερο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν φταίνε οι διέξοδοι, αλλά οι προσδοκίες τους.

Υπάρχει πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους κλέψει την χαρά και την αγάπη της κάθε στιγμής, πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους ανατρέψει προθέσεις και όνειρα…

Γκρινιάζουν για όσα δεν καταφέρνουν, για όσα δεν μπορούν να λάβουν, για όσα είναι οι άλλοι…

Γυρνάνε γύρω γύρω από μια ματαιότητα και έτσι δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα, μα ούτε βαθιά Ζωντανοί είναι…

Ψάχνουν να βρουν ένα σκοπό, μα αυτός δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ… Και αν βρεθεί δεν καταφέρουν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον τους για την Ζωή σε βάθος χρόνου.

Προσπαθούν να γεμίσουν την ζωή τους με παρέες και συναναστροφές, με επιβεβαιώσεις και αποδοχές, μα ούτε αυτές οι «επιτυχίες» τους δημιουργούν μέσα τους την αίσθηση του Αιώνιου. Τρομάζουν εύκολα… και επικρίνουν ακόμα ευκολότερα. Απομονώνονται μετά…

Δεν επιτρέπουν στον Εαυτό τους να φωτίσει τα σκοτάδια τους και να τα μεταβάλλει στην αιώνια φλόγα του Ζωντανού Πνεύματος, που περιλαμβάνει και δεν απομονώνει…

Παραιτούνται ευκολότερα από όσο είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν, γιατί δεν ξέρουν για ποιο πράγμα αξίζει κανείς να πολεμήσει, όταν όλα γύρω τους έχουν ματαιωθεί… Και απλά περιμένουν να αλλάξει η ζωή τους…

Μερικές φορές ο άνθρωπος θέλει την αλλαγή, αρκεί να μην αλλάξει ο ίδιος…

Αλήθεια, είναι τόσα λίγα αυτά που προκαλούν πραγματική θλίψη… Όλα τα άλλα είναι πληγωμένος εγωισμός και έλλειψη βαθιάς Πίστης στο Αιώνιο…

Οι άνθρωποι, λένε, δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνο αιχμάλωτοι του μυαλού τους.

Αλλά ποιος το συνειδητοποιεί αυτό? Μόνο το ξέρει… όμως είναι διαφορετικό το «γνωρίζω» από το «συνειδητοποιώ»… απέχουν μεταξύ τους μια Αιωνιότητα, ενώ ο νους στριφογυρίζει εκεί γύρω στον χρόνο του πριν και του μετά, γιατί του λείπει η συνειδητή παράδοση στο Αιώνιο Τώρα…

Ο Εαυτός μας έχει Αγάπη για το Κόσμο, από τον οποίο τον κρατάει σε απόσταση ένα «εγώ» που βιώνει απόγνωση, ζώντας μέσα σε έναν απελπισμένο προγραμματισμό. Πως μπορεί να ζει κανείς μισός και να είναι ευτυχισμένος?

Θέλω να τους φωνάξω… καμιά φορά… Ξέρω όμως ότι δεν θα έχει νόημα… Μόνος του το αποφασίζει κανείς να Ζήσει και να ολοκληρωθεί.

Μόνος του θα νιώσει την αλήθεια ότι ολοκλήρωση δεν είναι να κάνεις παιδιά, σπίτια, περιουσίες και να πεθάνεις…

Στο «ιστορικό» του καθενός μας καταγράφεται σαν ολοκλήρωση, το πόσες φορές ήσουν αληθινά Άνθρωπος, το πόσες φορές πολέμησες με την κοσμική ματαιότητα, ευγνωμονώντας την Ζωή και όσα είσαι μέσα σ’ αυτήν, το πόσες φορές συνέπλευσες με την Αρμονία και το πόσες φορές τίμησες την Αιωνιότητά σου.

Γράφει η Βάσω Νικολοπούλου

https://www.awakengr.com/

Αυτοβελίωση

Οι άνθρωποι φοβούνται το τέλος. Για την ακρίβεια, ποιος είναι αυτός που δεν το φοβάται; Ποιος μαζεύει τόση δύναμη, σε ποιον περισσεύει τόσο κουράγιο; Ποιος είναι αυτός που δεν τρέμει την ημέρα που ξυπνήσει και τίποτα δε θα θυμίζει την προηγούμενη; Ποιος συμβιβάζεται με τις αλλαγές; Ποιος συνεχίζει ακάθεκτος;

Γιατί, στην πραγματικότητα, κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για το τέλος μιας ιστορίας. Ακόμα κι όταν ήμασταν μικροί, μόλις ακούγαμε το «ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα» ζητούσαμε να μας πουν ξανά την ιστορία. Δε μας ένοιαζε αν ήταν ίδιες οι λέξεις ή οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Εμείς θέλαμε να ακούσουμε ξανά το παραμύθι κι ας ξέραμε τα πάντα. Και κάπως έτσι, εθιστήκαμε στο καλό τέλος. Εκείνο που ο πρίγκιπας ξυπνάει την πριγκίπισσα, εκεί που η πρωταγωνίστρια συνειδητοποιεί πόσο ερωτευμένη ήταν με τον κολλητό της, εκεί που ανακαλύπτεις την πραγματική αγάπη, εκεί που κανείς δε φεύγει και τίποτα δε χάνεται.

Στην προσπάθειά μας να ωραιοποιήσουμε κάτι που φοβόμαστε, το γεμίσαμε όμορφες στιγμές που πνίγονται από ευτυχία, από αγάπη και επιτυχία. Βάλαμε φιλιά, αγκαλιές, ηλιοβασιλέματα, κλάματα χαράς. Τίποτα που να θυμίζει τη δυστυχία του τέλους, με ανθρώπους μόνους και γκρίζους. Διαλέξαμε ανθρώπους πολλούς και πολύχρωμους. Γεμάτους χαμόγελα και αφέλεια. Εκείνους που περνούσαν τη μοναξιά τους, στη μονοχρωμία τους, τους πετάξαμε έξω από την ιστορία μας, γιατί δε θέλαμε να μας χαλάσουν το παραμύθι μας. Άσε που δεν είχαμε και καμία σκάλα, για να πέσουμε από το χαρούμενο συννεφάκι μας.

Και κάπως έτσι, διώξαμε καθετί τρομακτικό, καθετί που θύμιζε το τέλος. Εκείνο που θύμιζε σκούρο και μοναχικό. Εκείνο που απέπνεε δυστυχία και λύπη. Συνεχίσαμε να το ντύνουμε με μαύρα ρούχα και το αφήναμε να περιπλανιέται αριστερά και δεξιά, τρομάζοντας τους ανθρώπους. Λες και τα πράγματα κάποια στιγμή στη ζωή δεν τελειώνουν. Λες κι όταν γεννηθήκαμε, μας έδωσαν οδηγίες χρήσης των σχέσεων και κάποιος μας υποσχέθηκε πως αυτές θα κρατήσουν για πάντα.

Έτσι πείσαμε τους εαυτούς μας πως το τέλος ισούται με την αποτυχία. Ότι ίσως εμείς δεν κάναμε κάτι σωστό για να το κρατήσουμε, ότι εμείς φταίμε που δεν έμεινε για πάντα. Γεμίσαμε με αμφιβολίες και φόβο, ότι ίσως δεν είμαστε αρκετοί, για να ζήσουμε κάτι όμορφο. Και σιγά-σιγά το ποτήρι γέμιζε. Γιατί ποιος τολμάει να πει το «τέλος»; Πιστέψαμε πως οι άνθρωποι μετράνε ανάλογα το πόσο κράτησαν μια σχέση, ένα γάμο, μια φιλία. Στήσαμε σαν πιόνια τους εαυτούς μας, ρίξαμε τα ζάρια και ξεκινήσαμε ένα ατέρμονο παιχνίδι σχέσεων, που κανένας δεν ξέρει πότε θα τελείωνε, αλλά όλοι φοβούνται το πού θα αφήσει το τέλος.

Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό είναι το πρόβλημα όλων. Δεν τους νοιάζει τόσο το τέλος, αλλά του πού θα είναι. Μερικοί μπορεί να είναι φυλακή, άλλοι θα χαίρονται τα σπίτια και τα ξενοδοχεία που έχτισαν κι άλλοι θα έχουν χάσει τα πάντα -ακόμα κι εκείνα που νόμιζαν ότι δε θα έχαναν ποτέ.

Έτσι είναι και στις σχέσεις. Όταν έρχεται το τέλος, ακόμα κι αν προσπάθησες με νύχια και με δόντια, ακόμα κι αν το κράτησες και το άφησε ο άλλος, σε νοιάζει που θα μείνεις εσύ. Τι θα έχεις να πεις εσύ για τον εαυτό σου. Αν ήσουν στους χαμένους ή στους νικητές. Γιατί εκεί πονάει περισσότερο. Αν εσένα στο τέλος σου έμεινε κάτι, αν μπόρεσες να βγεις νικητής και να πεις ότι το πάλεψες και όχι, ο χαμένος που σύρθηκε μέχρι τη γραμμή, μόνο και μόνο για να τερματίσει.

Γιατί πιστεύουμε πως το τέλος είναι κάτι κακό και οφείλουμε να κάνουμε τα πάνδεινα, προκειμένου να το αποφύγουμε. Να υπομείνουμε άσχημες συμπεριφορές, άδικους ανθρώπους, ανόητες σχέσεις. Γιατί εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε το θάρρος να βροντοφωνάξουμε το τέλος. Γιατί κάποιες στιγμές πρέπει να φεύγεις.

Το τέλος δεν είναι κακό. Το τέλος, βασικά, είναι μια λέξη. Μια άκακη δισύλλαβη λέξη, που υπάρχει μαζί με όλες τις υπόλοιπες και δεν έχει σκοπό να πειράξει κανέναν. Το νόημα, λοιπόν, το δίνει ο καθένας μας. Κι όσο το φοβάσαι, τόσο περισσότερο θα έρχεται. Γιατί το τέλος κρύβεται παντού. Τελειώνουμε την ημέρα μας, το φαγητό μας, την μπαταρία του κινητού μας, τις σχέσεις μας. Όλα τα πράγματα πάνω σ’ αυτή τη γη έχουν μια αρχή και ένα τέλος.

Γιατί κάποιες στιγμές το καλό τέλος που θέλουμε δεν είναι ένας άλλος άνθρωπος. Το καλό τέλος είναι η απόφασή μας να προχωρήσουμε. Μόνοι μας. Σε ένα τεντωμένο σκοινί που τρεμοπαίζει. Κι εμείς μόλις σηκωθήκαμε. Το καλό τέλος κρύβεται σε εμάς μέσα, σε ένα τσιγάρο στα βραχάκια της θάλασσας την ώρα που πέφτει ο ήλιος. Το τέλος κρύβεται στη σκέψη ότι είμαστε μόνοι μας και είμαστε καλά με αυτό. Στο ότι είμαστε μεγάλοι για να φοβόμαστε τη μοναξιά -ακόμα κι αν ξεγελάμε τους εαυτούς μας.

Στο «αν είναι να ’ρθει, θε να ’ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει» που είπε και ο Ουράνης.

Συντάκτης: Χριστίνα Νικολοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Αυτοβελίωση

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σχεδόν πάντα θλιμμένοι, απογοητευμένοι, φοβισμένοι…

Βαθιά ασυνείδητα διακατέχονται από την πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει νόημα στην ζωή τους, παρατηρώντας πως εξελίσσεται το δράμα της.

Αναζητούν διεξόδους και όταν τούτοι δεν καταφέρνουν να τους δείξουν την έξοδο από την δυσαρέσκεια, σε βάθος χρόνου απογοητεύονται ολοένα και περισσότερο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν φταίνε οι διέξοδοι, αλλά οι προσδοκίες τους.

Υπάρχει πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους κλέψει την χαρά και την αγάπη της κάθε στιγμής, πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους ανατρέψει προθέσεις και όνειρα…

Γκρινιάζουν για όσα δεν καταφέρνουν, για όσα δεν μπορούν να λάβουν, για όσα είναι οι άλλοι…

Γυρνάνε γύρω γύρω από μια ματαιότητα και έτσι δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα, μα ούτε βαθιά Ζωντανοί είναι…

Ψάχνουν να βρουν ένα σκοπό, μα αυτός δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ… Και αν βρεθεί δεν καταφέρουν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον τους για την Ζωή σε βάθος χρόνου.

Προσπαθούν να γεμίσουν την ζωή τους με παρέες και συναναστροφές, με επιβεβαιώσεις και αποδοχές, μα ούτε αυτές οι «επιτυχίες» τους δημιουργούν μέσα τους την αίσθηση του Αιώνιου. Τρομάζουν εύκολα… και επικρίνουν ακόμα ευκολότερα. Απομονώνονται μετά…

Δεν επιτρέπουν στον Εαυτό τους να φωτίσει τα σκοτάδια τους και να τα μεταβάλλει στην αιώνια φλόγα του Ζωντανού Πνεύματος, που περιλαμβάνει και δεν απομονώνει…

Παραιτούνται ευκολότερα από όσο είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν, γιατί δεν ξέρουν για ποιο πράγμα αξίζει κανείς να πολεμήσει, όταν όλα γύρω τους έχουν ματαιωθεί… Και απλά περιμένουν να αλλάξει η ζωή τους…

Μερικές φορές ο άνθρωπος θέλει την αλλαγή, αρκεί να μην αλλάξει ο ίδιος…

Αλήθεια, είναι τόσα λίγα αυτά που προκαλούν πραγματική θλίψη… Όλα τα άλλα είναι πληγωμένος εγωισμός και έλλειψη βαθιάς Πίστης στο Αιώνιο…

Οι άνθρωποι, λένε, δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνο αιχμάλωτοι του μυαλού τους.

Αλλά ποιος το συνειδητοποιεί αυτό? Μόνο το ξέρει… όμως είναι διαφορετικό το «γνωρίζω» από το «συνειδητοποιώ»… απέχουν μεταξύ τους μια Αιωνιότητα, ενώ ο νους στριφογυρίζει εκεί γύρω στον χρόνο του πριν και του μετά, γιατί του λείπει η συνειδητή παράδοση στο Αιώνιο Τώρα…

Ο Εαυτός μας έχει Αγάπη για το Κόσμο, από τον οποίο τον κρατάει σε απόσταση ένα «εγώ» που βιώνει απόγνωση, ζώντας μέσα σε έναν απελπισμένο προγραμματισμό. Πως μπορεί να ζει κανείς μισός και να είναι ευτυχισμένος?

Θέλω να τους φωνάξω… καμιά φορά… Ξέρω όμως ότι δεν θα έχει νόημα… Μόνος του το αποφασίζει κανείς να Ζήσει και να ολοκληρωθεί.

Μόνος του θα νιώσει την αλήθεια ότι ολοκλήρωση δεν είναι να κάνεις παιδιά, σπίτια, περιουσίες και να πεθάνεις…

Στο «ιστορικό» του καθενός μας καταγράφεται σαν ολοκλήρωση, το πόσες φορές ήσουν αληθινά Άνθρωπος, το πόσες φορές πολέμησες με την κοσμική ματαιότητα, ευγνωμονώντας την Ζωή και όσα είσαι μέσα σ’ αυτήν, το πόσες φορές συνέπλευσες με την Αρμονία και το πόσες φορές τίμησες την Αιωνιότητά σου.

Γράφει η Βάσω Νικολοπούλου


Πηγή: revealedtheninthwave
Photo artist: ClareElsaesser

https://www.awakengr.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή