Απριλίου 23, 2021

Αυτοβελίωση

Είναι τόσο εύκολο να χαθείς στην αναζήτηση για αυτοβελτίωση, κάθε «πινακίδα» μας γοητεύει με το όραμα μιας χαρούμενης και επιτυχημένης ζωής. Παρόλα αυτά ίσως είναι εφικτό να φτάσει κανείς στην ευτυχία ακολουθώντας έναν δρόμο με αντίθετη φορά.

Εάν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα χαρίσματά μας και να τα αποκόψουμε από τις ενοχές και τα τραύματα που τα κρατάνε κρυμμένα, θα δούμε τον εαυτό μας να μπαίνει σε μια τροχιά οικειότητας που μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή.

Με το πέρασμα του χρόνου, συνειδητοποίησα πως τα χαρακτηριστικά των ασθενών μου, που με ενέπνεαν περισσότερο, όπως άλλωστε και εκείνους, ήταν αυτά τα οποία συχνά τους έκαναν να υποφέρουν.

Μερικοί ασθενείς παραπονούνταν πως ένιωθαν να έχουν κάποια χαρακτηριστικά σε υπερβολικό βαθμό. Πως παραήταν έντονοι, ευαίσθητοι, θυμωμένοι ή απαιτητικοί. Από τη θεραπευτική μου πολυθρόνα, εγώ μπορούσα να δω ένα πάθος τόσο ισχυρό που τρόμαζε τους ανθρώπους.

Πολλοί ασθενείς από την άλλη, δήλωναν πως δεν ένιωθαν αρκετοί σε σχέση με κάποιο χαρακτηριστικό – πολύ αδύναμοι, πολύ ήσυχοι, πολύ αναποτελεσματικοί. Εγώ από τη μεριά μου έβρισκα σε αυτούς μια ποιότητα ταπεινοφροσύνης και επιείκειας, που δεν τους άφηνε να νιώθουν σίγουροι με τον εαυτό τους.

Πολλοί θεραπευόμενοι περιέγραφαν τη ζωή τους, συντετριμμένοι από την εξάρτηση τους από κάτι ή κάποιον άλλο και εγώ μπορούσα να δω μια απέραντη γενναιοδωρία, χωρίς υγιή όρια. Ξανά και ξανά, εκεί που οι πελάτες μου έβλεπαν τα μεγαλύτερα τραύματά τους, εγώ έβλεπα τα πιο έντονα χαρίσματά τους.

Όταν κοιτάζουμε τη ζωή μας μέσα από το πρίσμα των χαρισμάτων μας, είναι σαν να βλέπουμε τη ζωή μας με το αληθινό της νόημα για πρώτη φορά. Εντελώς ξαφνικά, όλα αποκτούν τη σωστή σημασία. Βλέπουμε την πραγματική εικόνα και τι είναι στα αλήθεια σημαντικό για εμάς.

Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως τα μεγαλύτερα λάθη μας και οι συμπεριφορές με τις οποίες «σαμποτάραμε» τον ίδιο μας τον εαυτό, ήταν απλά σπασμωδικές και απρόσεκτες προσπάθειες να εκφράσουμε τον βαθύτερο εαυτό μας.


Η Σούζαν ήρθε για θεραπεία αφού χώρισε με το σύντροφό της, μετά από σχέση δύο χρόνων. Είχε επενδύσει όλα της τα συναισθήματα και την ενέργεια σε αυτή τη σχέση και όταν αυτή τελείωσε ένιωθε να καταρρέει ολοκληρωτικά. Η ερώτηση της κατά την πρώτη επίσκεψη ήταν: «Γιατί δε μπορώ να το ξεχάσω και να συνεχίσω τη ζωή μου, όπως έκανε αυτός ή όπως μου λένε και οι φίλοι μου να κάνω;»

Καθώς περιέγραφε την ιστορία της σχέσης της, εντόπισα μια διαρκώς παρούσα ποιότητα ευγένειας σε αυτήν, μια πραότητα που οι άλλοι εκμεταλλεύονταν διαρκώς. Η Σούζαν εκτιμούσε αυτό της το χαρακτηριστικό αλλά ταυτόχρονα το αισθανόταν και σαν κατάρα. (Αυτή η αμφιθυμία είναι σήμα κατατεθέν ενός κρυμμένου χαρίσματος).

Αισθάνθηκα πως το κλειδί για την ανακούφισή της βρισκόταν ακριβώς εκεί. Δουλέψαμε ξανά και ξανά, με σκοπό να μπορέσει να αναπλαισιώσει αυτήν της την ευαισθησία και να την ερμηνεύσει όχι σαν αδυναμία αλλά σαν ένα χάρισμα που η ίδια – όπως και οι προηγούμενοι σύντροφοί της – δεν ήξεραν να εκτιμούν.

Ακούγεται απλό, αλλά το να δει αυτές τις ποιότητες σαν ένα χάρισμα ήταν η αρχή για μια νέα ζωή για αυτήν. Βλέποντας την αξία τους, μπορούσε να μάθει να τις καταλαβαίνει, να τις εκτιμά και ακόμα να τις θεωρεί πολύτιμες.

Όταν η Σούζαν αντιμετώπισε τη ζωή της μέσα από το πρίσμα των κρυμμένων της χαρισμάτων ένιωσε τον ενθουσιασμό μιας νίκης. «Είχα δίκιο από την αρχή» είπε «Ό,τι με ενοχλούσε σε σχέση με τους συντρόφους μου, με ενοχλούσε για κάποιο λόγο. Δεν ήμουν τρελή. Απλώς δεν εκτιμούσα τα χαρίσματα μου και επέλεγα συντρόφους που απλά χαίρονταν να συμφωνούν μαζί μου, κάνοντας τελικά το ίδιο.»


Αυτή εν ολίγοις είναι η «Θεωρία των Χαρισμάτων» και ο πιο εύκολος τρόπος για να γίνει αντιληπτή είναι το να ξεκινήσεις με την εικόνα ενός στόχου. Κάθε κύκλος στο εσωτερικό που οδηγεί προς το κέντρο μας φέρνει πιο κοντά στον αυθεντικό μας εαυτό. Στο κέντρο του στόχου βρίσκονται τα πραγματικά βασικά μας χαρίσματα.

Τα βασικά χαρίσματα δεν είναι ίδια με τα ταλέντα ή με τις διάφορες ικανότητες, που μπορεί να έχουμε. Στην πραγματικότητα, μέχρι να τα κατανοήσουμε, μπορεί να γίνονται αντιληπτά σαν επονείδιστες αδυναμίες ή σαν ευάλωτα κομμάτια του εαυτού μας, που δεν τολμάμε να αποκαλύψουμε. Παρόλα αυτά εκεί είναι που ζει η ψυχή μας.

Είναι σαν την πηγή της ύπαρξής μας, η οποία γεννά μια ζωντανή ροή από ενορμήσεις προς την ενσυναίσθηση και την αυθεντικότητα. Όμως τα βασικά μας χαρίσματα δεν είναι ο προθάλαμος για την ευτυχία.

Αντίθετα, μας βάζουν σε μπελάδες ξανά και ξανά και γινόμαστε όλο και πιο αμυντικοί ή αδιάφοροι προς αυτά. Προκαλούν εμάς και αυτούς με τους οποίους σχετιζόμαστε. Απαιτούν από μας περισσότερα ίσως από όσα θέλουμε να δώσουμε και συχνά νιώθουμε ισοπεδωμένοι όταν τα προδώσουν ή τα απορρίψουν.

Εφόσον, λοιπόν τη θέρμη του πραγματικού μας εαυτού είναι δύσκολο να τη διαχειριστούμε, συχνά επιλέγουμε να προστατέψουμε τον εαυτό μας, πηγαίνοντας όλο και πιο μακριά από το κέντρο. Κάθε κύκλος μακριά από το στόχο αντιπροσωπεύει μια πιο «ελαφριά» πλευρά του εαυτού μας. Κάθε ένας μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλέστεροι, μας βάζει σε λιγότερους κινδύνους αφού μας εκθέτει λιγότερο.

Κάθε ένας, μας πάει ένα βήμα πιο μακριά από τον πραγματικό μας εαυτό, την ψυχή, την αυθεντικότητα μας και το νόημα της ζωής μας. Όσο απομακρυνόμαστε από αυτά τα βασικά μας χαρίσματα νιώθουμε όλο και πιο απομονωμένοι και όταν είμαστε πραγματικά μακριά ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ανυπόφορη αίσθηση κενού.

Οι περισσότεροι από εμάς επιλέγουμε να σταθούμε στο σημείο εκείνο που είναι τόσο κοντά, ώστε να απολαμβάνουμε τη θέρμη από τα βασικά μας χαρίσματα αλλά και τόσο μακριά, ώστε να μην καούμε από την φωτιά. Δημιουργούμε ασφαλέστερες «εκδόσεις» του εαυτού μας, οι οποίες μας επιτρέπουν να διαχειριστούμε τη ζωή μας χωρίς να πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον υπαρξιακό κίνδυνο του πραγματικού μας εαυτού.


Η «Θεωρία των Χαρισμάτων» μας καλεί να ανακαλύψουμε ποια είναι τα βασικά μας χαρίσματα , να τα αποδεσμεύσουμε από τραύματα που τα κρατούν κρυμμένα και να τα εκφράσουμε με τόλμη, γενναιοδωρία και σύνεση στη ζωή μας. Όταν το κάνουμε αυτό, τότε βρισκόμαστε πιο κοντά στην υγιή αγάπη.

Εάν αναζητάτε την αγάπη, προσπαθήστε να ανακαλύψετε τα χαρίσματά σας. Λάμπουν στα πλεονεκτήματα και στις ευχάριστες στιγμές σας αλλά και ζουν επίσης στις πιο κρυφές σας ανασφάλειες και αδυναμίες.

psyhealth.gr

Αυτοβελίωση

 

Είμαστε όλοι τόσο ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί, έχουμε όλοι μια όμοια εμφάνιση αλλά τόσο διαφορετικό χαρακτήρα, μια ίδια αρχή και τέλος αλλά τόσο διαφορετικές φιλοσοφίες, ένα μέρος που αποκαλούμε σπίτι αλλά υπάρχουν τόσα διαφορετικά σπίτια…

Όλοι έχουμε ένα χόμπι, μια δουλειά για να τα βγάζουμε πέρα με τις ανάγκες της καθημερινότητας, μια ρουτίνα, κάποιον να αγαπάμε και να φροντίζουμε είτε είναι οικογένεια ή σχέση είτε φίλος, το ξεχωριστό μας εαυτό, τα μοναδικά μας συναισθήματα, την πολύτιμη μας ψυχή…

Πότε λοιπόν δεχτήκαμε και θεωρήσαμε φυσιολογικό να κρυφτούμε στο καβούκι μας;

Είμαστε τόσο υπέροχα πλάσματα για να φοβόμαστε να μοιραστούμε τις σκέψεις μας και τις ιδέες μας.

Πότε έγινε ανάγκη να μοιάζουμε τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά για να γίνουμε αποδεκτοί στην κοινωνία;

Επιτρέπουμε επανειλημμένα να δημιουργούμε άμυνες και να κρατάμε κρυφά τα συναισθήματα μας, τις πληγές μας. Συνηθίζουμε να ζούμε διπλή ζωή, πνίγοντας και καταπιέζοντας τον πραγματικό μας εαυτό επειδή φοβόμαστε μην κριθούμε για αυτόν, μην μας θεωρήσουν περίεργους, μην μας λυπηθούν…

Σπουδαίο πράγμα η ελευθερία λόγου, έκφρασης, σκέψης, συναισθημάτων…

Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που μας καθιστά πραγματικά ελεύθερους. Τι είναι αυτό που μας λείπει, τι είναι αυτό που αποζητάμε για να μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είμαστε ελεύθεροι;

Κάποιοι πιστεύουν ότι η ελευθερία σχετίζεται με την έλλειψη ορίων, να ξεπερνάς τις δυνάμεις και τις δυνατότητες του ίδιου σου του εαυτού, να ξεφεύγεις από τα κατεστημένα και τα πρέπει της κοινωνίας, να πιστεύεις πως κάθε περιορισμός είναι απειλή στην ιδέα της ελευθερίας σου.

Στην πραγματικότητα όμως μπορεί ο φόβος για την στέρηση της ελευθερίας σου να σε κάνει να ζεις ελεύθερα;

Η εμμονή και η συνεχή αναζήτηση της ελευθερίας εξασφαλίζει την πολυπόθητη ελεύθερη ζωή;

Άλλοι πιστεύουν πως η ελευθερία υπάρχει πάντα με μέτρο, ότι τελειώνει εκεί που ξεκινάει ο φόβος. Αρκούνται με την ελευθερία που τους παρέχεται ήδη από την κοινωνία, την εργασία, την οικογένεια και όποια άλλη ασχολία. Δεν την αποζητούν και δεν νιώθουν την ανάγκη για περισσότερη.

Αν δεν έχεις όμως λόγο στην ελευθερία σου πως ξέρεις ότι σου ανήκει;

Η ελευθερία δεν επιβάλλεται από κανένα εξωτερικό φορέα, η ελευθερία ποτέ δεν θα μας ζητήσει να ξεπεράσουμε τα όρια μας για να την συναντήσουμε. Η ελευθερία πηγάζει από μέσα μας, την καλλιεργούμε οι ίδιοι από μικρή ηλικία. Μαθαίνουμε να εξωτερικεύουμε τις απόψεις μας, να έχουμε το θάρρος να σταθούμε στα πόδια μας και να στηρίξουμε τις ιδέες μας.

Ελευθερία είναι να έχεις το κουράγιο να αγαπάς, να νοιάζεσαι.

Ελευθερία είναι να μην έχεις την ανάγκη να μοιάζεις σε κανέναν γιατί αγαπάς ήδη τον εαυτό σου όπως είναι.

Όσες ελευθερίες και αν μας στερήσουν, όσα όρια και αν μας θέσουν, όσες απαγορεύσεις και αν μας τάξουν δεν θα μπορέσουν να περιορίσουν την εσωτερική μας ελευθερία.

Πόση δύναμη και παρηγοριά μπορεί να σου χαρίσει η σκέψη ότι θα είσαι πάντα ελεύθερος, όσο εσύ το επιτρέπεις τον εαυτό σου να είναι;

Έλσα Χαβέρι

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Η ανάγκη να μας ακούν, που συνηθίζουμε να το θεωρούμε δεδομένο, αποδεικνύεται, λοιπόν, από τις πιο ισχυρές κινητήριες δυνάμεις στη ζωή μας. Το να μας ακούει κανείς είναι το μέσο δια του οποίου ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας ή όχι. Φυσικά και νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους που μας ακούν. Ίσως και να τους αγαπάμε. Αλλά, για κάποια τουλάχιστον στιγμή, τους εκμεταλλευόμαστε.


Όταν ενεργοποιούμαστε από την ανάγκη για εκτίμηση, σχετιζόμαστε με τους άλλους ως «selfobjects», σύμφωνα με την έκφραση του ψυχαναλυτή Heinz Kohut, με κάποιον τον οποίο δεν αντιμετωπίζουμε ως ανεξάρτητο άτομο, με τη δική του ή δική της ταυτότητα, αλλά ως κάποιον που είναι εκεί για μας

Πιθανόν η ιδέα να χρησιμοποιούμε ακροατές ως «selfobjects» να σας θυμίζει εκείνους τους βαρετούς τύπους που μιλάνε πάντα για τον εαυτό τους και δε φαίνεται να ενδιαφέρονται γι’ αυτό που έχετε εσείς να πείτε. Κι όταν τελικά ακούνε, δεν το κάνουν πραγματικά. Περιμένουν απλώς να αλλάξουν το θέμα και να επανέλθουν στον εαυτό τους, στα προβλήματά τους, στα επιτεύγματά τους.

Αυτή η έλλειψη εκτίμησης μπορεί να είναι ιδιαίτερα επώδυνη, όταν παρατηρείται ανάμεσα σ’ εμάς και στους γονείς μας. Μας τρελαίνει το να μη μας επιτρέπουν να είμαστε αυθύπαρκτες προσωπικότητες, άτομα με ιδέες και φιλοδοξίες. Το να παρακολουθούμε τους γονείς μας να συζητάνε με άλλους μπροστά μας μπορεί να είναι ιδιαίτερα εξοργιστικό. Γιατί δε μας δίνουν λίγη σημασία;

Ο συγγραφέας Harold Brodkey, στο βιβλίο του με τίτλο Runaway Soul, δραματοποιεί αυτή την εκνευριστική εμπειρία μέσα από το διάλογο μιας νεαρής γυναίκας με τον φίλο της, ο οποίος μιλάει πρώτος:

«Σε ακούει ποτέ ο πατέρας σου ή μονάχα αναλώνεται σε μονολόγους;»

«Απλώς μονολογεί. Δε σε αφήνει να μιλάς;»

«Μόνο αν επιμείνω. Τότε εναλλάσσουμε μονολόγους».

«Αυτό είναι λοιπόν. Μιλάει σ’ εσένα περισσότερο από ό,τι μιλάει σ’ εμένα τώρα».

Φυσικά ο πατέρας της γυναίκας μιλάει στον φίλο της περισσότερο απ’ ό,τι στην ίδια. Ο φίλος της είναι καινούργιο ακροατήριο, νέο αίμα.

Οι άνθρωποι που μας πληγώνουν περισσότερο είναι κατά κύριο λόγο εκείνοι με τους οποίους νομίζουμε ότι έχουμε μια ξεχωριστή σχέση, που μας κάνουν να νιώθουμε ότι η προσοχή μας και η κατανόησή μας είναι ιδιαίτερα σημαντικές γι’ αυτούς — μέχρι να αντιληφθούμε πόσο εύκολα μετατοπίζουν το ενδιαφέρον τους σε κάποιον άλλο. Την ίδια στιγμή που μας εμπιστεύονται κάτι, θα πέσει το μάτι τους σε κάποιον άλλο, θα διακόψουν τη συζήτησή μας και θα μιλήσουν σ’ εκείνο το άτομο. Ανακαλύπτουμε ότι αυτό που θεωρούσαμε «αποκλειστικότητα» είναι κάτι που το έχουν μοιραστεί με δεκάδες άλλους ανθρώπους. Πάνε περίπατο λοιπόν οι μοναδικές μας ιδιότητες ως μυστικοσύμβουλοι! Το πιο επώδυνο σ’ αυτές τις επιπόλαιες «στενές φιλίες» δεν είναι το γεγονός ότι μας χρησιμοποιούν, αλλά το ότι μας στερούν την αίσθηση ότι τους είμαστε απαραίτητοι, ότι είμαστε ξεχωριστοί.

Αν και σε κανέναν από εμάς δεν αρέσει να βλέπει (ειδικά στον εαυτό μας) εκείνο το είδος του κραυγαλέου ναρκισσισμού, που απορρίπτει τα αισθήματα των άλλων, η αλήθεια είναι ότι τον περισσότερο καιρό είμαστε απορροφημένοι στον εαυτό μας. Το θέμα του ναρκισσισμού αποδεικνύεται κρίσιμο εξερευνώντας το ρόλο της ακρόασης στην ψυχολογική γέννηση της αυτοεκτίμησης. Το παρουσιάζω εδώ, μόνο για να σημειώσω ότι μία πλευρά της ανάγκης μας για άλλους ανθρώπους είναι απόλυτα εγωιστική. Όταν μας ακούν διατηρούμε τη ναρκισσιστική μας ισορροπία — ή, για να το πούμε πιο απλά, νιώθουμε ολοκληρωμένοι.

Απόσπασμα από το βιβλίο "Η χαμένη τέχνη της ακρόασης" του Michael P. Nichols

antikleidi.com

Αυτοβελίωση

Ισως όλοι θα θέλαμε να είμαστε συνεχώς χωρίς προβλήματα, αλλά τελικά πόσο θα εκτιμούσαμε τα όμορφα πράγματα αν δεν βιώναμε και την αρνητική πλευρά της ζωής;

Eίναι πλεονέκτημα να μπορείς να διαχειριστείς τα προβλήματα στη ζωή σου, χωρίς να το βάζεις κάτω, προσπαθώντας με όλο σου το «είναι» να τα αντιμετωπίσεις.

Η δύναμη του ανθρώπου στις δύσκολες καταστάσεις είναι ανεκδιήγητη, η προσπάθεια να ξεφύγει από παροδικά προβλήματα ή ακόμη και ο συμβιβασμός να ζει με αυτά που δεν αλλάζουν απολαμβάνοντας την ζωή στον ίδιο βαθμό.

1. O ψυχικός πόνος σε ωριμάζει

Κάποιες φορές η ζωή κλείνει μία πόρτα γιατί είναι καιρός να προχωρήσεις. Ίσως ένα άσχημο προσωπικό περιστατικό να σε κάνει ευάλωτο και απαισιόδοξο, αλλά το μέλλον θα σου γιατρέψει τον συναισθηματικό πόνο και τα πράγματα θα αλλάξουν. Προσπάθησε να ξεφύγεις από ότι σε πλήγωσε αλλά μην ξεχάσεις τι διδάχτηκε από κάθε ιστορία που σου στέρησε το χαμόγελο σου. Κάθε αρνητική κατάσταση είναι εδώ για να μας υπενθυμίζει πως η ζωή δεν είναι flat είναι γεμάτο ups and downs και ας παίρνουμε τουλάχιστον μαθήματα από αυτή.

2.Τα περισσότερα πράγματα στη ζωή είναι προσωρινά

Μετά από μία βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο, κάθε φορά που πληγώνεσαι να ξέρεις πως θα επουλωθούν οι πληγές σου.Μετά από μια περίοδο στο σκοτάδι πάντα έρχεται το φως, αρκεί να μην αφήσεις τον εαυτό σου στο γκρίζο να προσπαθήσεις και να ελπίζεις.Κάθε στιγμή που όλα μοιάζουν αρνητικά μπορείς να γελάσεις ελε'υθερα γιατί μπορεί να ξεκινήσεις μια νέα αρχή από ένα νέο τέλος. Μπορείς να έχεις μία νέα ευκαιρία κάθε λεπτό, φτάνει να το αξιοποιήσεις στο έπακρο.


3. Όταν ανησυχείς και παραπονιέσαι τίποτα δεν αλλάζει

Όσοι παραπονιούνται περισσότερο είναι εκείνοι που δεν εκπληρώνουν ποτέ τους στόχους και τα όνειρα τους.Είναι πάντα καλύτερο να προσπαθείς να κάνεις κάτι υπέροχο και να αποτυγχάνεις, παρά να μη κάνεις τίποτα και να περιμένεις να επιτύχεις από το πουθενά. Δεν αλλάζει κάτι όταν δεν προσπαθείς για τίποτα αλλά μόνο παραπονιέσαι για όσα σου συμβαίνουν. Εάν πιστεύεις σε κάτι προσπάθησε με όλη σου την ψυχή να το επιτύχεις, χωρίς να τα παρατάς. Μην αφήνεις τις σκιές του παρελθόντος, να σου κλέψουν το φως της επόμενης ημέρας. Άσε τα προβλήματα να σε βελτιώνουν με όσα έμαθες και προχώρα μπροστά και να θυμάσαι πώς οι όμορφες στιγμές θα έρθουν όταν θα είσαι ευγνώμον για όσα έχεις, χωρίς να σε επισκιάζει το παρελθόν.

4. Η αρνητικότητα των άλλων δεν είναι πρόβλημα σου

Να είσαι θετικός όταν οι γύρω σου είναι αρνητικοί και απαισιόδοξοι. Χαμόγελα όταν οι άλλοι προσπαθούν να σε ρίξουν, εσύ ορίζεις πως θα διαχειριστείς τα συναισθήματα σου. Μην αφήσεις ποτέ κάποιον να αλλάξει αυτό που είσαι, μην παίρνεις τα πράγματα προσωπικά ακόμα και εάν φαίνονται, πολλές φορές πιστεύουμε ότι οι πράξεις των άλλων είναι εναντίον μας και ξεχνάμε πως λειτουργούν μόνο προς όφελος τους. Πάνω από όλα μην αλλάξεις ποτέ τον εαυτό σου για να εντυπωσιάσεις κάποιον, που σου λέει ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Να αλλάξεις μόνο για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, για τον εαυτό σου και μόνο.Το πιο εύκολο είναι να μας επικρίνουν για τις πράξεις μας, πριν νοιαστείς για όσα σου λένε, σκέψου εσένα και όσα θες να δημιουργήσεις. Τα πιο όμορφα πράγματα δημιουργήθηκαν όταν οι περισσότεροι έλεγαν ότι είναι ανεκπλήρωτα, αγωνίσου για όσα θέλεις να ζήσεις και να δημιουργήσεις.

5. To καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να προχωρήσεις

Μην φοβάσαι να ξανά αγαπήσεις, μην αφήνεις τις πληγές να μετατραπούν σε ανεπούλωτα σημάδια. Βρες το κουράγιο να ξανα-χαμογελάσεις, να νιώσεις διαφορετικά, όμορφα και να κάνεις τους άλλους να χαμογελάνε δίπλα σου. Να θυμάσαι, πως στη ζωή δεν χρειάζεται να έχεις άπειρους φίλους δίπλα σου, παρά μόνο αυτούς τους λίγους που τους αξίζεις και σου αξίζουν.Τίποτα δεν είναι τυχαίο, κοίτα τα λάθη σου και μάθε από αυτά, δες πόσο ώριμος έγινες, πώς άλλαξες ιδέες και πεποιθήσεις και νιώσε περήφανος. Μην αλλάζεις για κανέναν, εκτός και εάν πραγματικά εσύ το θες. Δώσε αξία σε ότι έχεις και αγαπάς και μαζί σου θα το αγαπήσουν και οι γύρω σου . Τράβα φωτογραφίες, γράψε για τις πιο όμορφες και απλές ημέρες της ζωή σου και πάνω από όλα μην αφήσεις τις κακές αναμνήσεις να αμαυρώσουν τις πιο όμορφες και λαμπερές στιγμές της ζωή σου.

Πηγή: rythmosfm.gr

antikleidi.com

Αυτοβελίωση


Όταν ζούμε με την αγωνία να λέμε και να κάνουμε πράγματα που είναι αποδεκτά από τους γύρω μας υπάρχει περίπτωση να χάσουμε τον πραγματικό εαυτό μας.

Έχετε σκεφτεί ότι η ανάγκη μας να είμαστε αποδεκτοί μπορεί να στέκεται εμπόδιο στο να είμαστε ο αληθινός εαυτός μας; Όταν φοβόμαστε ότι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν μπορεί να μας θεωρήσουν αδαείς ή αδέξιους, ενδέχεται να οδηγηθούμε να μιλάμε με στόμφο, να χρησιμοποιούμε όμορφες εκφράσεις ή να κάνουμε κολακευτικά σχόλια, στην προσπάθειά μας να πείσουμε ότι είμαστε ευφυείς και ικανοί.

Οι λόγοι που αισθανόμαστε κατ’ αυτόν τον τρόπο ποικίλουν και πιθανόν να προέρχονται από βιώματα της παιδικής μας ηλικίας.

Εάν όμως προσπαθούμε πολύ να εντυπωσιάσουμε υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να έχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα, αφού οι γύρω μας μπορεί να θεωρήσουν ότι προσποιούμαστε ή προσπαθούμε να κάνουμε επίδειξη. Στην προσπάθειά μας να φανούμε έξυπνοι και ικανοί, ίσως απορρίπτουμε τον αληθινό εαυτό μας και υιοθετούμε συμπεριφορές και στυλ που δεν μας αντιπροσωπεύει.

Έτσι, παραγκωνίζουμε τον πραγματικό εαυτό μας και δεν δίνουμε την ευκαιρία στους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε να σχετιστούν με τον αληθινό, ξεχωριστό και μοναδικό εαυτό μας.

Κινούμενοι από την επιθυμία μας να είμαστε αρεστοί, ίσως να αποφεύγουμε να εκφράσουμε την άποψη και την επιθυμία μας. Πιθανόν να μην συμμετέχουμε σε δραστηριότητες που νιώθουμε ότι μπορεί να μην διακριθούμε ή να μην μπαίνουμε σε συζητήσεις, εάν νιώθουμε ότι οι άλλοι έχουν πιο πολλές γνώσεις από εμάς.

Ουσιαστικά αμφιβάλλουμε για την προσωπικότητά μας και προσπαθούμε να αλλάξουμε ταυτότητα και να γίνουμε αρεστοί και αποδεκτοί.

Η αλήθεια είναι ότι αυτός είναι ένας φόβος και μία ανασφάλεια που ενυπάρχουν σε πολύ κόσμο. Το πιθανότερο μάλιστα είναι ότι όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας θα το βιώσουμε.

Ο πιο απλός τρόπος να το καταπολεμήσουμε είναι να δεσμευτούμε μέσα μας να είμαστε ο εαυτός μας σε όλες τις εκφάνσεις της προσωπικότητάς μας, στο σπίτι, στη δουλειά, στις κοινωνικές εκδηλώσεις, στις συναναστροφές μας με ξένους. Να μείνουμε πιστοί στη δέσμευσή μας αυτή και να φερόμαστε φυσικά. Θα διαπιστώσουμε ότι όλοι θα εκτιμήσουν την αυθεντικότητά μας και την καλή μας διάθεση.

Ας πιστέψουμε, λοιπόν, στον εαυτό μας κι ας υπερασπιστούμε την αλήθεια μας.

Εσείς έχετε βιώσει αυτόν τον φόβο και την ανασφάλεια μήπως δεν γίνετε αρεστοί;

Βίκυ Κάουλα, Life Coach

https://www.tsemperlidou.gr/

Αυτοβελίωση

Ο κόσμος τις μπερδεύει τόσο μεταξύ τους που στο τέλος την κάνει μια. Αναγνωρίζει μόνο την επιφανειακή μοναξιά του τύπου “δεν έχω κανέναν άλλο μαζί μου στο σπίτι”.

Η μοναξιά από έλλειψη ανθρώπων είναι κατά καιρούς ένα παροδικό γεγονός που αλλάζει σαν τις εποχές. Θα απευθυνθώ σ’ αυτήν την υγιή μοναξιά, χωρίς να απλώσω τα δίχτυα μου σε παθολογικά δολώματα. Καθημερινές ερωτικές σχέσεις που τελειώνουν, φιλικές σχέσεις που διακόπτονται, άνθρωποι που πεθαίνουν και αφήνουν τις σχέσεις τους μετέωρες.

Αρνητικά συναισθήματα πλέκουν το φουλάρι της μοναξιάς από ανθρώπους. Και κλείνεσαι εντός και πιο εντός στον πεσιμισμό σου, όπως πλήθος μέτριων ανθρώπων. Και βγαίνουν τα αυτοάνοσα μετά. Και πας στον γιατρό. Και ζεις με αυτά. Γιατί σου λείπουν εκείνοι οι τοξικοί σου.

 

Αλλά μέσα στο πλήθος των ανθρώπινων φωνών, πάντα θα υπάρξει μια νέα φωνή, που θα μας κάνει να γυρίσουμε το κεφάλι και να ξανά αισθανθούμε την παρέα, την συντροφιά ,τον έρωτα. Τσάμπα θεραπεία έκανες. Ήταν τόσο απλό και φυσικό τελικά.

Η άλλη μοναξιά που φθονείται, θρηνείται και διώκεται σαν αρρώστια λέγεται μοναχικότητα και δουλεύει υπέρ σου, μόνο εάν έχεις καταλάβει την σπουδαιότητά της. Μπορείς να την γνωρίσεις κυρίως όταν έχεις ξεμείνει από ανθρώπους. Όταν δεν βιάζεσαι να αντικαταστήσεις τον πρώην με τον νυν. Όταν δεν φοβάσαι να μείνεις μόνος εσύ και εσύ.

Λιγοστοί άνθρωποι αγκαλιάζουν τον εαυτό τους ένα ήσυχο καθημερινό απόγευμα και πίνουν καφέ μαζί του. Βλέπεις, θέλει αρετή και τόλμη να ακούσεις το τίποτα να μιλά. «Δεν έχω να πω τίποτα με μένα. Μια χαρά είμαι εγώ. Οι άλλοι μου κάνουν κακό, δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ’ αγαπούν στα αλήθεια».

Είμαι μια χαρά εγώ, ξαναλές. Θέλει αρετή και τόλμη να πεις την αλήθεια. Ποιο Εγώ μπορεί να κάτσει μέσα στο σπίτι, ακούγοντας μουσική, φορώντας ένα καθαρό απλό μπλουζάκι, κερνώντας σε κρυστάλλινο ποτήρι το κόκκινο κρασί και να χορεύει με τις αναμνήσεις, τις σκέψεις και τα ερωτήματα;

Ένας τρελός θα πεις αμέσως. Γιατί βλέπεις όλοι οι άλλοι που δεν είναι τρελοί, είναι έξω στις μασκοφόρες παρέες να παίζουν παιχνίδια εντυπωσιασμού. Στην μοναχικότητα μένεις από επιλογή. Και αυτό είναι μια ύψιστη μορφή ελευθερίας. Μένεις όσο θέλεις εσύ.

Τόσο όσο χρειάζεται για να αγαπήσεις ξανά το πονεμένο σου εγώ⋅ για να βρεις την χαμένη σου πνευματικότητα, να εμπνευστείς και να δημιουργήσεις ποιήματα, πίνακες ζωγραφικής, μουσική. Μόνο γνωρίζοντας την μοναχικότητα, θα καταλάβεις πόσο μάταιη είναι η πολυλογία.

Η μον-αξιά είτε από την απουσία των ανθρώπων είτε από την ανεπάρκεια του πνευματικού μας εαυτού ζυγίζεται εκεί ανάμεσα στην αξία και την αρετή. Μην την μποϊκοτάρετε. Αφήστε τη να υπάρχει. Καλοπιάστε και χαϊδέψτέ την και θα σας οδηγήσει σε εφευρετικούς δρόμους αυτοβελτίωσης.

Σοφία Χρήσταινα

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Αν έχω μάθει κάτι από την ζωή, είναι ότι μερικές φορές οι πιο σκοτεινές εποχές μπορούν να μας φέρουν στα πιο φωτεινά μέρη.

Έμαθα ότι οι πιο τοξικοί άνθρωποι μπορούν να μας διδάξουν τα πιο σημαντικά μαθήματα.

Ότι μέσα από τις πιο επίπονες μάχες μας μπορούμε να αναπτυχθούμε κατάλληλα. Και ότι οι απώλειες της φιλίας και της αγάπης που ραγίζουν την καρδιά μας μπορούν να κάνουν χώρο για τους πιο θαυμάσιους ανθρώπους.

Έχω μάθει ότι αυτό που μοιάζει με κατάρα εκείνη τη στιγμή μπορεί πραγματικά να είναι μια ευλογία, και αυτό που μοιάζει με το τέλος του δρόμου είναι στην πραγματικότητα απλώς η ανακάλυψη ότι είναι γραφτό να ταξιδέψουμε σε διαφορετική πορεία.

Έχω μάθει ότι ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολα φαίνονται τα πράγματα, υπάρχει πάντα ελπίδα. Και έχω μάθει ότι ανεξάρτητα από το πόσο αδύναμοι νιώθουμε ή πόσο φρικτά φαίνονται τα πράγματα, δεν μπορούμε να τα παρατήσουμε.

Πρέπει να συνεχίζουμε να προχωράμε. Ακόμα και όταν είναι τρομακτικό, ακόμα και όταν η δύναμη μας φαίνεται να έχει χαθεί, πρέπει να συνεχίσουμε, να βρούμε την δύναμη μας και να προχωρήσουμε, γιατί ότι και αν πολεμάμε αυτή τη στιγμή, θα περάσει και θα τα καταφέρουμε.

Έχουμε φτάσει ως εδώ. Μπορούμε να ξεπεράσουμε ότι έρχεται στην συνέχεια.

Μάγεια Τ.https://www.awakengr.com/

Αυτοβελίωση

Συνειδητά όνειρα, ένας απέραντος κόσμος ελευθερίας
Η παραδοξότητα του να είσαι ξύπνιος καθώς ονειρεύεσαι
Είναι μια κοινή ανθρώπινη εμπειρία, την οποία μόλις τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να μελετά στα σοβαρά ο άνθρωπος.
Πρόκειται για τα λεγόμενα lucid dreams ή συνειδητά όνειρα.

Και όταν μιλάμε για «ονειροναυτική», δεν κινούμαστε στον χώρο της παραψυχολογίας αλλά στον χώρο των επιστημονικών ερευνών για τη φύση του ύπνου.

Ένας άνθρωπος ονειρεύεται ότι βρίσκεται στην κορυφή ενός ουρανοξύστη. Μέσα στο όνειρό
του, κοιτάζοντας τους δρόμους από κάτω, νιώθει ίλιγγο και γραπώνεται γερά από το προστατευτικό κιγκλίδωμα, μην τυχόν παραπατήσει και πέσει στο κενό. Ως αυτή τη στιγμή βιώνει το όνειρό του σαν πραγματικότητα και συμπεριφέρεται αναλόγως.

Κάποια όμως, ασύμβατη με το σκηνικό, λεπτομέρεια, ίσως κάποια στιγμιαία έμπνευση, τον κάνει να συνειδητοποιήσει, μέσα στο ίδιο του το όνειρο, ότι ονειρεύεται και ότι όλα αυτά συμβαίνουν μόνο στη φαντασία του. Με αυτή την επίγνωση τώρα ο ονειρευόμενος, απαλλαγμένος από τις φοβίες και τις ανησυχίες του, αναφωνεί:

Μα είναι υπέροχο! Ονειρεύομαι! Δεν διατρέχω κανέναν κίνδυνο!

Χωρίς ενδοιασμούς πλέον, παίρνει την απόφαση να πηδήξει από τον ουρανοξύστη και να προσγειωθεί μαλακά στην άσφαλτο, μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω. Κατά την ελεύθερη πτώση και την ομαλή προσεδάφιση, πάντοτε μέσα στο όνειρό του, νιώθει απερίγραπτη χαρά, ευφορία και ένα μοναδικό συναίσθημα απόλυτης ελευθερίας. Τα αισθήματα αυτά εξακολουθούν να τον πλημμυρίζουν όταν πραγματικά ξυπνάει λίγο αργότερα στο κρεβάτι του, έχοντας την επίγνωση ότι μόλις έζησε μια μοναδική εμπειρία, ένα όνειρο, κατά τη διάρκεια του οποίου ήξερε ότι ονειρευόταν.

Αυτό ήταν ένα πρώτο, απλό και σύντομο παράδειγμα ενός «lucid dream», ενός συνειδητού ονείρου. Τις τελευταίες δεκαετίες ένας ολόκληρος τομέας ερευνών έχει ανοίξει σχετικά με αυτό το είδος ονείρων. Στη διεθνή βιβλιογραφία έχει επικρατήσει ως όρος «lucid dreams». Στα ελληνικά, δεν γνωρίζω να υπάρχει ακόμη ικανοποιητική μετάφραση. Εχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί όροι όπως «συνειδητά», «διαυγή» ή «φωτεινά» όνειρα. Εμείς όμως, προς το παρόν, ας κρατήσουμε τον διεθνή όρο.

«Lucid dreams» λοιπόν λέγονται εκείνα τα όνειρα κατά τα οποία το υποκείμενο έχει πλήρη επίγνωση ότι ονειρεύεται.

Της νύχτας τα καμώματα…
Φυσικά κάθε νύχτα ονειρευόμαστε. Κάθε νύχτα μάς κατακλύζουν δεκάδες απίστευτα και παράλογα πράγματα, χωρίς εμείς να δίνουμε μεγάλη σημασία. Δεχόμαστε την «ονειρική λογική», τις παραβιάσεις των φυσικών νόμων, τις «τρελές» ιστορίες, σαν να ήταν φυσιολογικά και καθημερινά συμβάντα. Κάθε νύχτα, όταν αρχίζουν τα όνειρα, σβήνει το φως της κρίσεως, που διαχωρίζει το φανταστικό από το πραγματικό. Ακόμη και αν χρησιμοποιήσουμε την παραδοσιακή τεχνική του τσιμπήματος στο μπράτσο, για να ελέγξουμε αν είναι όνειρο, δεν θα μας οδηγήσει στην αλήθει . Απλώς θα πονέσουμε λίγο και θα συνεχίσουμε την ονειρική ζωή, τώρα πια εντελώς πεπεισμένοι ότι πρόκειται για την πραγματικότητα.

Αυτά βέβαια δεν είναι «lucid dreams», γιατί δεν έχουμε την επίγνωση ότι ονειρευόμαστε. Τη στιγμή όμως που θα τεθεί η… ερώτηση κρίσεως «Μήπως ονειρεύομαι;» και η απάντηση είναι καταφατική, τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Επειδή στον ονειρόκοσμο, όπως αναφέραμε, παύουν να ισχύουν οι φυσικοί νόμοι και η κοινή λογική, στα «lucid dreams» μπορούμε να ελέγξουμε και να κατευθύνουμε, κατά βούληση, το ονειρικό υλικό. Μπορούμε να πειραματιστούμε άφοβα και ελεύθερα με τις ονειρικές εικόνες, αφού γνωρίζουμε ότι, όποιες εκπλήξεις και αν μας επιφυλάσσουν, αυτές θα είναι πάντοτε προϊόντα της φαντασίας μας.

Σύγχρονοι ερευνητές, όπως η Patricia Garfield, ο Charles Τ. Tart, η Celia Green κ.ά., έχουν δημοσιεύσει πολλές αφηγήσεις συνειδητών ονείρων, όπου το υποκείμενο αρχίζει σιγά σιγά να αποκτά τον έλεγχο του ονειρικού βασιλείου του. Γίνεται, όπως λένε, ένας μάγος στο υποσυνείδητο, ένας άρχοντας του ονειρόκοσμου, ένας ονειροναύτης…
Υπάρχουν πλέον αμέτρητες μαρτυρίες όπου οι ονειρευόμενοι διηγούνται ότι μεταμορφώνονται κατά βούληση σε, π.χ., λυκάνθρωπους, παίζουν τζούντο με δαίμονες, γράφουν ποιήματα σε ξένες γλώσσες, γίνονται αόρατοι, περνάνε μέσα από τοίχους, εκτοξεύουν φωτιές με τα χέρια τους, τηλεμετακινούνται, υλοποιούν σκέψεις, ενσαρκώνουν χαρακτήρες, κουβεντιάζουν με πεθαμένους, ερωτοτροπούν με τοπ μόντελς, εξερευνούν άγνωστους πλανήτες, πλάθουν δικά τους ονειρικά τοπία… και όλα αυτά έχοντας πάντοτε την επίγνωση ότι στον πραγματικό, φυσικό κόσμο κοιμούν ται ήσυχα και ανενόχλητα στο κρεβάτι τους.

Εδώ φαίνεται αμέσως και η ομοιότητα που έχουν τα lucid dreams με την εικονική πραγματικότητα (virtual reality). Μόνο που στον ονειρόκοσμο μπορεί κανείς να δημιουργήσει μια επιθυμητή πραγματικότητα χωρίς πολύπλοκα μηχανήματα και πανάκριβες συσκευές. Αρκεί μόνο να συνειδητοποιήσει ότι πραγματικά ονειρεύεται.

Μεγάλο βάρος δίνεται σήμερα στα λεγόμενα «εργαστήρια ονείρων» για την κατανόηση αυτής της παράδοξης εμπειρίας.

Οι πρώτες όμως αναφορές του ανθρώπου σε συνειδητά όνειρα χρονολογούνται στον 4ο π.Χ. αιώνα, στα κείμενα «περί Ονείρων» του Αριστοτέλη. Η ιδέα λοιπόν δεν ήταν ξένη στους φιλόσοφους εκείνης της εποχής.

Στα χριστιανικά χρόνια συναντάμε αναφορές για lucid dreams στην αλληλογραφία του Αγίου Αυγουστίνου (415 μ.Χ.) και σε κείμενα του Θωμά του Ακινάτη.

Κατά την άνθηση του αραβικού πολιτισμού, τον 12ο αιώνα, ο γνωστός διδάσκαλος Ibn-el-Arabi φαίνεται ότι μελέτησε σοβαρά το φαινόμενο και θεωρούσε πολύ σημαντική τη συνειδητότητα κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Τον 19ο αιώνα αρχίζουν να δημοσιεύονται αρκετές μελέτες με αποκλειστικό θέμα τα lucid dreams, των Marquis d’Harvey Saint Denis, Φρειδερίκου Νίτσε κ.ά. Τα συνειδητά όνειρα εισχωρούν τώρα και στη λογοτεχνία, όπως σε έργα του Καρόλου Ντίκενς και αργότερα του Τόμας Μαν.

Τον 20ό αιώνα, ακόμη και ο πατέρας της ψυχανάλυσης Ζίγκμουντ Φρόιντ θα αναφερθεί σε αυτά, από τη δεύτερη έκδοση και μετά της Ερμηνευτικής των ονείρων.

Οι πρώτες μελέτες
Τον όρο όμως «lucid dreams» τον οφείλουμε στον ολλανδό ψυχίατρο F.W. van Eeden και στο μυθιστόρημά του Η γέφυρα των ονείρων που δημοσίευσε το 1913.
Επίσης έχει επισημανθεί ότι τα ιερά κείμενα των θιβετιανών βουδιστών μοναχών δίνουν μεγάλο βάρος στην εμπειρία της συνειδητότητας κατά τον ύπνο.

Τέλος, όπως αναφέρουν ανθρωπολόγοι που έχουν μελετήσει τη φυλή Senoi στη Μαλαισία, τα μέλη της φυλής αυτής υπόκεινται σε εκπαίδευση ονειρικής συνειδητοποίησης από τα παιδικά τους κιόλας χρόνια!

Στη Δύση σοβαρές έρευνες για τα lucid dreams δεν άρχισαν παρά μετά τη δεκαετία του 1960, κυρίως στις ΗΠΑ, όπου έχουν γίνει θέμα διδακτορικών διατριβών και έχουν αναγνωρισθεί με έδρες σε πολλά πανεπιστήμια.

Παρ’ όλα αυτά οι ερευνητές παραδέχονται ότι οι μελέτες τους βρίσκονται ακόμη σε εμβρυακό στάδιο.

Στα πρόσφατα βιβλία τους Conscious Mind, Sleeping Brain και Exploring the World of Lucid Dreaming o Stephen La Berge και η Jayne Gackenbach παρουσιάζουν τα τελευταία συμπεράσματα των ερευνών σε αυτόν τον τομέα.

Κατώφλι για το lucid dream, λένε, είναι η «προσυνειδητή φάση», όπου το υποκείμενο αρχίζει να υποψιάζεται ότι «ίσως» ονειρεύεται. Η εξοικείωση με αυτή την προκαταρκτική φάση ανοίγει τις πύλες για την πλήρη συνειδητοποίηση.

Αλλοι, πιο ιδιόμορφοι τρόποι για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι ονειρεύεται είναι να θυμηθεί να κοιτάξει έντονα τα χέρια του μέσα στο όνειρό του. Αυτή η απλή πράξη φαίνεται ότι έχει καταλυτική επίδραση και οδηγεί, όπως λέγεται, κατευθείαν σε lucid dream.

Η ακίνδυνη παράλυση
Η ανάγνωση γραπτού κειμένου σε συνειδητό όνειρο παρουσιάζει, σύμφωνα με τα πειράματα που έχουν γίνει, ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο γραπτός λόγος στον ονειρόκοσμο παρουσιάζει μεγάλη ρευστότητα και τάση προς συνεχή μεταμόρφωση.

Επίσης έχει ερευνηθεί η σχέση της ονειρικής συνειδητότητας με την κάπως τρομακτική κατάσταση της «παράλυσης κατά τον ύπνο». Οι έρευνες δείχνουν ότι η παράλυση αυτή όχι μόνο είναι ακίνδυνη αλλά αποτελεί άλλη μια θαυμάσια πύλη για τα συνειδητά όνειρα.
Η στενή σχέση των lucid dreams με το εκούσιο πέταγμα είναι κάτι παραπάνω από φανερή, αφού αποτελεί την πρώτη τεχνική που μαθαίνει αμέσως κάθε ονειροναύτης. Οπως λένε και οι ίδιοι, το πέταγμα αποτελεί την έσχατη ένδειξη ότι ονειρεύεσαι.

Πιο προχωρημένοι ονειροναύτες έχουν καταφέρει, σύμφωνα πάντοτε με τους ερευνητές, να αυξάνουν τη χρονική διάρκεια των ονείρων τους στροβιλιζόμενοι γύρω από τον εαυτό τους με μεγάλη ταχύτητα.

Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι ο ονειρευόμενος μπορεί εκούσια να μεταφέρει το κέντρο του «εγώ» του σε τρίτο πρόσωπο μέσα στο όνειρο. Το υποκείμενο με αυτόν τον τρόπο αλλάζει κυριολεκτικά προσωπικότητα, έχοντας πάντοτε την επίγνωση ότι ονειρεύεται.

Μεγάλη σπουδαιότητα έχει φυσικά δοθεί στις ψυχοθεραπευτικές ιδιότητες των lucid dreams. Οι έρευνες έχουν κυρίως επικεντρωθεί στους επαναλαμβανόμενους και έμμονους εφιάλτες. Η αντιμετώπισή τους μέσα από lucid dreams έχει αποδειχθεί πολύ αποτελεσματική· «on line» στο ίδιο το ασυνείδητο τα χαρακτηρίζουν πολλοί σύγχρονοι ψυχαναλυτές.

Ο έμπειρος «ονειροναύτης»
Αξίζει τέλος να αναφέρουμε και τον αμερικανό ονειροναύτη Alan Worsley. Θεωρείται ο πιο έμπειρος του πλανήτη αυτή τη στιγμή. Πειραματίζεται με lucid dreams από τα παιδικά του χρόνια και τα συγγράμματά του αποτελούν πραγματικές αποκαλύψεις για όσους ενδιαφέρονται. Ηταν από τους πρώτους που επεσήμανε την ιδιόμορφη σχέση των lucid dreams με τον ηλεκτρισμό, και ιδίως με το άναμμα ηλεκτρικών συσκευών. Κατά την επεξεργασία του με την ονειρική ύλη, έχει περάσει δεκάδες ώρες ερευνώντας ονειρικά ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά συστήματα που στον ονειρόκοσμο έχουν την τάση να παρουσιάζουν περίεργη συμπεριφορά.

Ο Worsley ήταν ο πρώτος ονειροναύτης που έστειλε σήματα από το όνειρο προς το εξωτερικό περιβάλλον. Με κωδικοποιημένες κινήσεις των οφθαλμών και των ακροδακτύλων άρχισε να δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα που του είχαν θέσει οι παρατηρητές των πειραμάτων αυτών. Πιστεύεται ότι τα συμπεράσματα από αυτές τις προσπάθειες επικοινωνίας θα φωτίσουν ακόμη περισσότερο την παράδοξη εμπειρία του ξύπνιου μέσα στον ύπνο.

Αναφέραμε στην αρχή ότι κάθε νύχτα μάς κατακλύζουν απίστευτες και παράλογες καταστάσεις στα όνειρά μας. Υπάρχει όμως και μια άλλη κατηγορία ονείρων. Αυτά τα οποία μοιάζουν τόσο πολύ με την πραγματικότητα που δεν υπάρχει κριτήριο να καταλάβουμε αν κοιμόμαστε ή είμαστε ξύπνιοι. Παρ’ όλα αυτά ξυπνάμε και απογοητευμένοι ή ανακουφισμένοι βλέπουμε ότι η υπερβολικά ρεαλιστική προηγούμενη σκηνή δεν ήταν παρά ένα όνειρο.

Αλλες φορές, όταν είμαστε ξύπνιοι, πιο σπάνια βέβαια, βρισκόμαστε μπροστά σε εκπλήξεις, συμπτώσεις και άλλες απρόσμενες καταστάσεις που περιέχουν έντονα ονειρικά στοιχεία και κάνουν την ίδια την πραγματικότητα να φαντάζει ονειρική.

Εξάλλου, όπως έχουν δείξει οι έρευνες, υπάρχει και ένας μηχανισμός της ονειρικής συνείδησης που ονομάζουν «ψεύτικη αφύπνιση». Είναι ένα είδος άμυνας ενάντια στην ονειρική συνειδητότητα, που καταφέρνει να ξεγελάει ακόμη και τους πιο έμπειρους ονειροναύτες.

Καλό είναι λοιπόν, συμφωνούν όλοι όσοι ερευνούν τα συνειδητά όνειρα, αν θέλει κανείς να εξασκηθεί σε αυτή την τέχνη, να καλλιεργήσει τη συνήθεια να θέτει πολλές φορές κατά τη διάρκεια ακόμη και της ημέρας την «ερώτηση κρίσεως»:

Μήπως ονειρεύομαι;

Και όπως λένε, ποιος ξέρει, όσο σίγουρος και αν είναι κανείς ότι είναι ξύπνιος, μπορεί μια μικρή, ασύμβατη λεπτομέρεια ξαφνικά να του αποδείξει το αντίθετο.

antapokrisi.blogspot.gr

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Το να μιλάτε για τα συναισθήματά σας και για τις διάφορες καταστάσεις που ζείτε σας βοηθάει να τα διαχειρίζεστε και να τα βλέπετε στις σωστές διαστάσεις τους. Αυτή η έκφραση των συναισθημάτων είναι γνωστό πως είναι θεραπευτική και επίσης βοηθάει στη σταθεροποίηση του νου.

Τι συμβαίνει όταν μιλάμε για τα συναισθήματά μας;
Τι αποδείξεις υπάρχουν ότι το να μιλάμε για τα συναισθήματά μας βοηθάει;
Βρίσκοντας λύσεις
Βρείτε χρόνο να μιλήσετε.
Τι συµβαίνει όταν µιλάµε για τα συναισθήµατά µας;

Μια συνήθεια που βοηθάει να σταθεροποιηθεί το μυαλό μας είναι να μιλάμε για τα συναισθήματά μας. Καθώς εκφράζετε τα συναισθήματά σας, το μυαλό σας έχει την ευκαιρία να κάνει διάφορα πράγματα. Το πρώτο είναι ότι δίνει στον Χιμπατζή σας τον χώρο να βγάλει προς τα έξω πράγματα που τον αναστατώνουν ή του προκαλούν δυσφορία. Όταν επιτρέπουμε στον Χιμπατζή να εκφράσει τα συναισθήματά του, ο Άνθρωπος μέσα μας έχει την ευκαιρία να ακούσει και να επεξεργαστεί αυτό που συμβαίνει. Πολλοί άνθρωποι ξέρουν ότι όταν μιλούν για τα προβλήματα ή τις ιδέες τους, ακούν τον εαυτό τους να μιλάει και συχνά βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Αυτό που κάνουν είναι ότι δίνουν στον Άνθρωπο μια ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τη λογική και να δει τα πράγματα στις σωστές διαστάσεις τους. Επομένως, όταν εκφράζονται συναισθήματα, ο Χιμπατζής μιλάει και ο Άνθρωπος ακούει.

Βασικό σημείο

Όταν μιλάμε δυνατά, ο Άνθρωπος μέσα μας ακούει και βλέπει τα πράγματα στις σωστές διαστάσεις τους.

Τα παιδιά δεν διαφέρουν από τους ενηλίκους ως προς την ανάγκη τους να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Ωστόσο, ο Άνθρωπός τους δεν είναι πολύ ανεπτυγμένος κι έτσι συνήθως δεν μπορούν να δουν τα πράγματα στις σωστές δια­στάσεις τους ή λογικά. Ένας σημαντικός ρόλος για έναν ενήλικο που είναι μαζί τους είναι να λειτουργεί ως ο Άνθρωπος σε σχέση με τον Χιμπατζή του παιδιού. Αν παρατηρήσετε ενηλίκους που καταφέρνουν αποτελεσματικά να βοηθούν παιδιά τα οποία είναι αναστατωμένα, θα δείτε ότι συχνά ακολουθούν μια ορισμένη σειρά:

Πρώτα ακούν και σχηματίζουν μια σαφή εικόνα σχετικά με το τι αντιλαμβάνεται το παιδί ότι έχει συμβεί
Δείχνουν με συμπόνια ότι έχουν καταλάβει το παιδί
Βοηθούν το παιδί να μιλήσει για τους φόβους του και τους απομακρύνουν
Εντοπίζουν τα συμπεράσματα στα οποία μπορεί να έχει καταλήξει το παιδί και μετά αλλάζουν τα συμπεράσματα αυτά αν δεν είναι σωστά
Τέλος, προτείνουν τρόπους για να προχωρήσει το παιδί.
Όταν άρχισα να δουλεύω στην ψυχιατρική παιδιών, ένα από τα πρώτα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση ήταν το βάθος της σκέψης των πολύ μικρών παιδιών. Αυτό με έκανε αμέσως να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντικό ήταν να ακούω και να καταλαβαίνω αυτό που συνέβαινε στο μυαλό τους. Έμαθα να παίρνω πολύ σοβαρά τους φόβους ή τα συμπεράσματα των παιδιών, όποια κι αν ήταν. Τα παιδιά ολοφάνερα προτιμούν τις εξηγήσεις που μπορούν να κατανοήσουν. Η δουλειά με ενηλίκους έχει πολλές προφανείς δια­φορές από τη δουλειά με παιδιά, αλλά έχω πλέον καταλάβει ότι τα παιδιά όλων των ηλικιών θέλουν τη συζήτηση, όπως ακριβώς και οι ενήλικοι.

Τι αποδείξεις υπάρχουν ότι το να µιλάµε για τα συναισθήµατά µας βοηθάει;

Υπάρχουν αρκετοί τομείς που έχουν ερευνηθεί. Έχω επιλέξει μερικούς από αυτούς ως παράδειγμα του πώς το να μιλάς για τα συναισθήματά σου σε βοηθάει να τα διαχειριστείς.
Το να μιλάμε δυνατά, είτε στον εαυτό μας είτε σε κάποιον άλλο, ρίχνει το επίπεδο του άγχους. Από την άλλη μεριά, το να μαζεύουμε διάφορα πράγματα μέσα μας οδηγεί σε επίμονες σκέψεις που δεν φεύγουν με τίποτα.

Έχει βρεθεί ότι αν συμβεί για δεύτερη φορά κάτι αγχωτικό, το άτομο που την πρώτη φορά μίλησε γι’ αυτό θα το διαχειριστεί καλύτερα από εκείνον που την πρώτη φορά δεν μίλησε γι’ αυτό. Η συγκεκριμένη έρευνα βασίζεται στην υπόθεση της ολοκλήρωσης, η οποία υποστηρίζει ότι μιλώντας καταλήγουμε να βγάζουμε ένα νόημα από τα αγχογόνα συμβάντα στη ζωή μας. Καθώς μιλάμε, δημιουργούμε λέξεις που εξηγούν τα συναισθήματά μας. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε τι αισθανόμαστε και να το χρησιμοποιήσουμε αυτό για να βοηθήσουμε τους άλλους να μας καταλάβουν.

Ένα άλλο πλεονέκτημα του να μιλάμε γι’ αυτό που μας απασχολεί είναι ότι έτσι το εκλογικεύουμε και νιώθουμε λιγότερο απειλημένοι. Αυτό μπορεί να αλλάξει τα συναισθήματα που νιώθουμε απέναντι στο συμβάν.

Μερικές φορές, όταν μιλάμε για κάτι που μας αγχώνει, μπορεί στην αρχή να νιώσουμε χειρότερα. Ωστόσο, αν συνεχίσουμε να μιλάμε για την κατάσταση, τότε συνήθως η διάθεσή μας βελτιώνεται και οι απρόσκλητες σκέψεις εξαφανίζονται.

Βρίσκοντας λύσεις

Τι γίνεται αν ένα παιδί δυσκολεύεται πολύ να εκφράσει τους φόβους και τις σκέψεις του;

Μερικά παιδιά δυσκολεύονται πολύ να μιλούν για τις σκέψεις ή τα συναισθήματά τους. Μπορεί να υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι’ αυτό. Ακολουθούν μερικές προτάσεις για να τα βοηθήσετε να εκφράσουν τις ανησυχίες τους ή να μιλήσουν για κάτι που τα στενοχώρησε. Ελπίζω ότι θα βρείτε μία ή περισσότερες ιδέες που θα σας ταιριάζουν.

Πείτε στο παιδί ότι είναι φυσιολογικό

Όλοι οι άνθρωποι νιώθουν ανακούφιση όταν μαθαίνουν ότι αυτό που βιώνουν ή ο τρόπος που αντιδρούν είναι φυσιολογικά. Ο Χιμπατζής μέσα στο μυαλό μας είναι φτιαγμένος για να αντιδρά σε καταστάσεις. Παρότι αυτό δεν βοηθάει πάντα, είναι φυσιολογικό. Έτσι, μπορεί το παιδί να ανακουφιστεί αν του εξηγήσετε ότι είναι φυσιολογικό να δυσκολεύεται να εκφράσει πώς αισθάνεται, και μετά του δείξετε διάφορους τρόπους για να ξεπεράσει τη δυσκολία αυτή. Να δείχνετε πάντα στα παιδιά ότι είστε εκεί για εκείνα. Όταν είναι δυνατόν, βοηθάει πολύ να εξηγήσετε ότι και άλλα παιδιά έχουν βιώσει το ίδιο πράγμα και τελικά όλα πήγαν καλά.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Steve Peters “Οι Σιωπηλοί Οδηγοί” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

 

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν πως η ζωή είναι ένα µόνο µακρύ ταξίδι. Ξεκινάς τη διαδροµή σου προς το άγνωστο (γέννηση), ταξιδεύεις σε ξένους κόσµους (η ζωή γενικότερα) και επιστρέφεις εκεί από όπου προήλθες (θάνατος). Αλλά αυτή η περιγραφή είναι ανακριβής.

Η ζωή δεν είναι ένα ταξίδι, αλλά αποτελείται από αµέτρητα διαφορετικά ταξίδια. Κι εγώ πιστεύω ακράδαντα πως, όσο περισσότερα ταξίδια κάνετε, τόσο πιο γεµάτη και ευτυχισµένη θα είναι η ζωή σας.

Θα έχετε καταλάβει πως, όταν λέω ταξίδια, δεν εννοώ διακοπές all inclusive µε ξεναγήσεις στα αξιοθέατα και χορευτικές βραδιές στην αµµουδιά. Το ταξίδι είναι µεταφορική έννοια και υποδηλώνει όλα τα πράγµατα που σας µεταφέρουν σε έναν κόσµο γεµάτο νέες εµπειρίες.

Από αυτή την άποψη, ακόµα και στα λιγοστά χρόνια της µέχρι τώρα ζωής σας έχετε κάνει ήδη αρκετά ταξίδια. Κάθε µέρα είναι για εσάς µια νέα περιπέτεια, που σας φέρνει µπροστά σε µια καινούρια πρόκληση, συνήθως υπό το άγρυπνο βλέµµα των προστατευτικών γονιών σας (αν εκείνη τη στιγµή δεν είναι κολληµένο στην οθόνη του κινητού), πράγµα που, ωστόσο, δεν αφαιρεί από τις πρώτες σας εµπειρίες –το πρώτο σας µπουσούληµα, το πρώτο σας γλίστρηµα στην τσουλήθρα, τα πρώτα σας βήµατα σ’ αυτόν τον κόσµο, την πρώτη βόλτα µε το πατίνι, το ποδήλατο ή το σκέιτ-µπορντ– τον συναρπαστικό χαρακτήρα της εξόρµησης σε έναν νέο, άγνωστο κόσµο.

Κι αυτό ισχύει τόσο για τα µικρά, όπως η πρώτη φορά που βουτήξατε στο παγωµένο νερό της πισίνας του κολυµβητηρίου, όσο και για τα µεγάλα, όπως τα χρόνια σας στον παιδικό σταθµό και το νηπιαγωγείο, που ήταν επίσης ένα ταξίδι, το οποίο τελείωσε µε την έναρξη της σχολικής ζωής σας.

Τα ταξίδια της ζωής σας διασταυρώνονται µεταξύ τους ή κινούνται παράλληλα. Ένα από αυτά τα ταξίδια είναι και η φιλία. Ξεκινάει µε µια διστακτική προσέγγιση, συνεχίζεται µε τις πρώτες προσκλήσεις σε γενέθλια και, µε λίγη τύχη, αυτή η φιλία θα αντέξει πολλά πολλά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων εσείς θα ταξιδεύετε παράλληλα σε άλλους κόσµους: στις σπουδές ή την επαγγελµατική σας εκπαίδευση, στον επαγγελµατικό σας κόσµο, σε έναν γάµο ή µια σχέση.

Ορισµένα από τα ταξίδια σας θα είναι κοπιαστικά, ενώ άλλα θα είναι διδακτικά και αναζωογονητικά. Θα περάσετε από άγνωστες περιοχές, θα βρεθείτε σε απόµερα, επικίνδυνα µέρη. Πολλές φορές θα επιβραβευθείτε µε επικές εµπειρίες και αξέχαστες στιγµές. Θα συναντήσετε φίλους, θα βρείτε τον έρωτα, θα κάνετε εχθρούς και θα χρειαστεί να υπερνικήσετε αντιπάλους.

Εµείς, οι γονείς σας, δεν µπορούµε να σας απαλλάξουµε από όλα τα βάρη και τις δυσκολίες. Δεν θα καταφέρουµε να παραµερίσουµε όλα τα εµπόδια από τη διαδροµή σας, και σίγουρα δεν µπορούµε να νιώσουµε εµείς για λογαριασµό σας την ευτυχία να φτάνεις επιτέλους στον προορισµό των ονείρων σου. Τις διαδροµές θα πρέπει να τις κάνετε µόνοι σας.
Εµείς µπορούµε µονάχα να σας παράσχουµε τον αναγκαίο εξοπλισµό και να σας βοηθήσουµε να φτιάξετε τις βαλίτσες σας, ώστε στο ταξίδι της ζωής σας να έχετε τα κατάλληλα εφόδια για (σχεδόν) κάθε περίσταση.

Έχετε προσέξει ποτέ ότι πάρα πολλές ιστορίες στο σινεµά, την τηλεόραση και τα βιβλία έχουν θέµα τα ταξίδια; Ο πατέρας του Νέµο διασχίζει τον ωκεανό για να βρει τον γιο του, ο Τζακ σαλπάρει µε τον Τιτανικό για τον Νέο Κόσµο, ο Χάρι Πότερ επιβιβάζεται από την αποβάθρα 9 και 3/4 στο τρένο για το Χόγκουαρτς.

Λατρεύουµε αυτές τις ιστορίες, επειδή οι ήρωές τους -ταξιδεύουν για λογαριασµό µας και τολµούν να εξορµήσουν σε κόσµους όπου οι περισσότεροι από εµάς δεν θα πήγαιναν ποτέ. Ουρλιάζουµε στην Κλαρίς Στέρλινγκ να κατέβει στο υπόγειο όπου βρίσκεται ο Χάνιµπαλ Λέκτερ, παρότι εµείς στη θέση της θα βάζαµε τα πόδια στην πλάτη και θα τρέχαµε να φύγουµε από εκεί µέσα.

Χαιρόµαστε που ο Λίαµ Νίσον στην Αρπαγή κατεδαφίζει το µισό Παρίσι για να ξαναβρεί την κόρη του, ενώ εµείς στη θέση του θα πηγαίναµε σαν καλά παιδιά στην αστυνοµία και θα περιµέναµε να τη βρουν.

Και, φυσικά, δεν υπάρχει κανένα πρόβληµα που ο Οµάρ Σι στους Άθικτους παραβιάζει όλους τους συµβατικούς κανόνες της φροντίδας ατόµων µε ειδικές ανάγκες, επειδή καµιά φορά θα θέλαµε κι εµείς να σπάσουµε τους κανόνες και να κάνουµε το «σωστό», αλλά από φόβο µένουµε φρόνιµοι (προσαρµοζόµαστε), µην τυχόν δυσαρεστήσουµε κανέναν και χάσουµε τη δουλίτσα µας. (Επειδή θέλουµε να λειτουργούµε!)

Με δυο λόγια, λατρεύουµε τους ήρωες στα βιβλία και τις ταινίες, επειδή ταξιδεύουν για λογαριασµό µας και επισκέπτονται άγνωστους κόσµους, όπου εµείς δεν τολµάµε να πάµε. (Ούτε κι εσείς θα τολµούσατε να κρεµαστείτε από το διαστηµόπλοιο και να εκτοξευτείτε στο διάστηµα, όπως ο ΓΟΥΟΛ·Υ!)

Παρεµπιπτόντως, αν ασχοληθούµε λίγο µε τη δοµή των ιστοριών που µας αρέσει να ακούµε, να βλέπουµε, να διαβάζουµε ή να αφηγούµαστε, µπορούµε να βγάλουµε πολύ χρήσιµα συµπεράσµατα για τη δική µας ζωή. Στον πυρήνα τους βρίσκεται συνήθως ένα ταξίδι. Στην αρχή γνωρίζουµε τον ήρωα στον κανονικό κόσµο του. Ας πάρουµε, για παράδειγµα, τον Χάρι Πότερ. Ο κανονικός κόσµος αυτού του δύστυχου παιδιού είναι ένα αποθηκάκι κάτω από τη σκάλα. Στην πρώτη πράξη, ο ήρωας, δηλαδή ο Χάρι, ακούει το κάλεσµα της περιπέτειας, την πρόταση να ταξιδέψει σε έναν άγνωστο κόσµο, το Χόγκουαρτς.

Κατά κανόνα η πρόταση δεν γίνεται δεκτή αµέσως, αλλιώς δεν θα επρόκειτο για περιπέτεια. Στη συνέχεια, όµως, κάτι αλλάζει και ο ήρωάς µας φτάνει σε ένα σηµείο καµπής· για παράδειγµα, εµφανίζεται ένας µέντορας που του δίνει µια σοφή συµβουλή, ή ο ήρωάς µας αναγκάζεται να κάνει το ταξίδι παρά τη θέλησή του, ή προκύπτει µια κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ο ήρωας πρέπει να ψάξει κάτι που υπάρχει µόνο στον νέο, άγνωστο κόσµο, για τον οποίο ξεκινάει αµέσως µετά (στην αρχή της δεύτερης πράξης).

Αν σας ενδιαφέρει να µάθετε περισσότερα για τη δοµή των ιστοριών, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσετε κάποια στιγµή το βιβλίο The Writer’s Journey (Το ταξίδι του σεναριογράφου) του Κρίστοφερ Φόγκλερ, ο οποίος µπήκε στον κόπο να µελετήσει τις ιστορίες που αφηγούµαστε ο ένας στον άλλο από την εποχή του Οµήρου και να αναλύσει τις αρχετυπικές δοµές που εµφανίζονται επανειληµµένα.

Αυτό που θα πρέπει να συγκρατήσετε προς το παρόν είναι ότι η αρχή κάθε µεγάλου ταξιδιού συνοδεύεται από αµφιβολίες. Όχι µόνο στο σινεµά, αλλά και στην πραγµατικότητα. Όχι µόνο για τον Χάρι Πότερ, αλλά και για εσάς. Είναι λίγο σχιζοφρενική αίσθηση· λατρεύουµε να εξερευνούµε άγνωστους κόσµους, αλλά συγχρόνως φοβόµαστε να αποµακρυνθούµε από το γνώριµο περιβάλλον µας.

Εγώ, για παράδειγµα, όταν ήµουν µικρός, ονειρευόµουν να περάσω έναν χρόνο στις ΗΠΑ, στο πλαίσιο κάποιου προγράµµατος ανταλλαγής µαθητών. Στο τέλος, όµως, δεν ανταποκρίθηκα στο κάλεσµα της περιπέτειας, επειδή ήµουν φοβητσιάρης. Αναρωτιόµουν για διάφορα όπως: «Θα µου αρέσει η οικογένεια που θα µε φιλοξενεί;» «Θα βρω νέους φίλους;» «Μήπως χάσω τους φίλους που έχω εδώ;» «Τι θα απογίνει το συγκρότηµά µου (τότε έπαιζα ντραµς), τι θα γίνει µε τις συναυλίες µας; Μήπως τελικά αυτή η χρονιά µού στοιχίσει τη διεθνή καριέρα µου ως ροκ σταρ;» (Η οποία, παρεµπιπτόντως, ήταν ήδη από τότε τόσο απίθανη όσο και το ενδεχόµενο της κατάργησης των φόρων.)

Σε αντίθεση µε τους φανταστικούς ήρωες, αποφάσισα να µην αποτολµήσω το ταξίδι και να µείνω στο σπίτι µου. Η δειλία µου πιθανότατα µου στέρησε µια πρώιµη περιπέτεια, ένα ταξίδι στο οποίο θα µπορούσα να µαζέψω αµέτρητες αναµνήσεις, που κατά τη γνώµη µου είναι ό,τι σηµαντικότερο στη ζωή.

Λένε ότι στο τέλος της ζωής µας µετανιώνουµε µόνο για τα πράγµατα που δεν δοκιµάσαµε.

Αυτή η απόλυτη γενίκευση είναι, φυσικά, µια µπούρδα και µισή. Εγώ, για παράδειγµα, δεν δοκίµασα ποτέ το ναρκωτικό Κροκοντίλ, ούτε συµµετείχα ποτέ σε παράνοµο αγώνα πυγµαχίας – και µάλλον δεν πρόκειται να το µετανιώσω.

Εποµένως, άλλη µια δυσκολία αυτού του περίεργου πράγµατος που αποκαλούµε «ζωή» είναι να διακρίνουµε ποια ταξίδια θέλουµε να κάνουµε και ποιες περιπέτειες καλό θα ήταν να αποφύγουµε.

Ο δικός µου γενικός κανόνας είναι ο εξής: Δοκιµάστε όσο περισσότερα πράγµατα µπορείτε στη ζωή σας, «ταξιδέψτε» όσο περισσότερο γίνεται, αλλά πριν δοκιµάσετε οτιδήποτε, ρωτήστε τον εαυτό σας τρία πράγµατα:

1. Βλάπτει την υγεία σας;

2. Μπορεί να σας στοιχίσει την ελευθερία σας;

3. Βλάπτει κάποιον άλλο;

Απόσπασμα από το βιβλίο του Sebastian Fitzek “Τα Ψάρια που Σκαρφαλώνουν στα Δέντρα” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα

https://enallaktikidrasi.com/

 
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.