Νοεμβρίου 14, 2019

Ψυχολογία

Πέντε προβλήματα υγείας που μπορούμε να λύσουμε με το κλάμα
Πολλοί το θεωρούν αδυναμία, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν περισσότερα οφέλη στο κλάμα απ΄όσο νομίζουμε.
Η κοινωνία συχνά βλέπει το κλάμα ως ένδειξη αδυναμίας. Αλλά αν νιώθετε ότι πρέπει να κλάψετε μην συγκρατηθείτε. Υπάρχουν στην πραγματικότητα περισσότερα οφέλη στο κλάμα απ΄όσο νομίζουμε.

1. Άγχος

Μια μελέτη του 2014 διαπίστωσε ότι το κλάμα μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να χαλαρώσουν όταν είναι αγχωμένοι. Τα αποτελέσματα του κλάματος δεν είναι άμεσα και ίσως χρειαστεί λίγα λεπτά μέχρι το σώμα αρχίσει να χαλαρώνει.

2. Πίεση του αίματος

Η υψηλή αρτηριακή πίεση μπορεί να οδηγήσει σε αρκετά σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακή προσβολή, καρδιακή ανεπάρκεια, άνοια και ακόμη και νεφρική ανεπάρκεια. Αλλά τα καλά νέα είναι ότι, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, το κλάμα όχι μόνο μειώνει την πίεση του αίματος και την κρατά υπό έλεγχο, αλλά το έντονο κλάμα μπορεί επίσης να σταθεροποιήσει τον παλμό.

3. Συσσώρευση τοξινών

Όταν κλαίμε τα δάκρυα ξεπλένουν τις τοξίνες που συσσωρεύονται στο σώμα λόγω στρες. Αυτή η απομάκρυνση των τοξινών βοηθά στη μείωση των επιπέδων κορτιζόλης στο σώμα, με αποτέλεσμα να φτιάχνει η διάθεση. Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη ότι νιώθουμε ένα βάρος να φεύγει από πάνω μας όταν κλαίμε για αρκετή ώρα.

4. Μεταβολές της διάθεσης

Εάν αναρωτιέστε γιατί η συμπεριφορά σας έχει μετατραπεί σε επιθετική τελευταία και συνεχώς νιώθετε ανήσυχοι, τότε, πρέπει να ξέρετε ότι δεν μπορεί να υπάρξει μια συγκεκριμένη απάντηση. Οι μεταβολές της διάθεσης οφείλονται σε διάφορους λόγους, όπως στην υπερβολική συσσώρευση μαγγανίου (σ.σ ιχνοστοιχείο που εμπλέκεται στις βασικές λειτουργίες ανάπτυξης και αναπαραγωγής). Όταν κλαίμε, μεγάλο ποσοστό του ιχνοστοιχείου απομακρύνεται από το σώμα μας με τα δάκρυα και έτσι αισθανόμαστε πιο ήρεμοι και συγκεντρωμένοι.

5. Συναισθηματικός πόνος

Όταν νιώθουμε φυσικό πόνο, αρκετές φορές κλαίμε χωρίς να το θέλουμε. Αυτός είναι ο τρόπος του σώματος να μειώσει τον πόνο που αισθανόμαστε. Έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι με τα δάκρυα απελευθερώνονται η οξυτοκίνη και ενδορφίνες. Αυτές οι χημικές ουσίες κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά και μπορούν να μειώσουν τον φυσικό ή συναισθηματικό πόνο που αισθανόμαστε.

Εσείς κλαίτε συχνά; Νιώθετε καλύτερα μετά από ένα γερό κλάμα;

πηγή: https://brightside.me

Ψυχολογία

Δεν χάνουμε σχέσεις… Απλά κλείνουμε τον κύκλο τους

Αν νιώθετε καταρρακωμένοι από την απώλεια μιας σχέσης, δεν είναι επειδή κάποιος δεν είναι πια στη ζωή σας. Θρηνείτε την ιδέα που είχατε για το πώς θα ήταν το μέλλον σας και για το τι σημαίνει το γεγονός ότι αυτό το άτομο δεν θα αποτελεί πια μέρος του, όπως είχατε ίσως σχεδιάσει.

Η ιδέα ότι «χάνουμε» μια σχέση προέρχεται από την ιδέα ότι μπορούμε επίσης να «κερδίσουμε» μια σχέση, όταν είμαστε αρκετά καλοί, και έξυπνοι και χαριτωμένοι και γενικά «καλύτεροι» από οποιονδήποτε υποψήφιο σύντροφο ή φίλο που θα μπορούσε να μας ανταγωνιστεί σε σχέση με τον αγαπημένο μας άνθρωπο. Αλλά η ζωή δεν λειτουργεί ακριβώς έτσι.

Τις σχέσεις δεν τις χάνουμε, απλώς κλείνουμε τον κύκλο τους. Δεν υπάρχει κάποιος κώδικας που να λέει ότι κάθε άνθρωπος που θα συναντάμε στη ζωή μας προορίζεται και να μείνει σε αυτή για πάντα. Για την ακρίβεια, πολλοί, πολλοί λίγοι άνθρωποι θα μείνουν μαζί μας σε όλη την πορεία της ζωής μας.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι υστερούμε στην αγάπη. Ούτε υπάρχει κάποιος που ορίζει ότι κάθε σχέση που έχετε είναι προορισμένη με κάποιο τρόπο να ξεθωριάσει. Οφείλεται στο γεγονός ότι στην πορεία της ζωής σας εξελίσσεστε. Αλλάζετε.

Είστε διαφορετικοί. Οι σχέσεις έρχονται στη ζωή σας, κάνουν τον κύκλο τους, σας αλλάζουν με έναν σημαντικό τρόπο και ύστερα τον κλείνουν.

Οι σχέσεις δεν είναι το σωσίβιο που θα μας σώσει από τη μοναξιά. Δεν μπορείτε να περιορίζετε συνεχώς τον εαυτό σας, ώστε να είναι καλός και αποδεκτός με απώτερο στόχο να διασφαλίσετε ότι οι άνθρωποι δεν θα σας εγκαταλείπουν ποτέ.

Οι σχέσεις έρχονται και φεύγουν, αυτό είναι σχεδιασμένες να κάνουν. Ορισμένες φορές, φεύγουν σύντομα. Κάποιες από αυτές αφήνουν έναν οξύ πόνο. Άλλες ξεθωριάζουν και κάποιες φορές τυφλωνόμαστε από την επεισοδιακή αποχώρησή τους. Υπάρχουν και περιπτώσεις όπου δεν συνειδητοποιούμε καν τι έχει συμβεί μέχρι να είναι πολύ αργά.

Είναι όμως και εκείνες που δείχνουν προειδοποιητικά σημάδια· εκεί κάποιοι προσπαθούμε να κρατηθούμε απ’ ό,τι έχει απομείνει, άλλοι αποφασίζουμε να αποχωρήσουμε. Όπως και να ‘χει, αν μια σχέση φύγει από τη ζωή σας, υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτό. Υπάρχει ένα μέρος της που πλέον δεν σας ωφελεί. Κάποιες φορές, έχετε μεγαλύτερη ευθύνη, άλλες όχι. Η ανάλυση όσων συνέβησαν και η λήψη ευθυνών αποτελούν κρίσιμο μέρος της διαδικασίας επούλωσης και εξέλιξης.

Αλλά το αυτομαστίγωμα για κάθε σχέση που χάσατε στη ζωή σας είναι μια πραγματική σπατάλη χρόνου και βασίζεται στην ψευδή πεποίθηση ότι δεν αν ήσασταν καλύτεροι, όλοι θα έμεναν μαζί σας.

Όχι, δεν θα έμεναν. Οι σχέσεις τελειώνουν όταν έρχεται η ώρα τους να τελειώσουν. Τελειώνουν όταν χρειάζεται να τελειώσουν. Ερχόμαστε μόνοι σε αυτή τη ζωή και φεύγουμε επίσης μόνοι από αυτή. Όσους γνωρίζουμε στην πορεία, όσο προσωρινοί κι αν είναι, έρχονται για να μας καθοδηγήσουν σε έναν τόπο συμφιλίωσης με τον εαυτό μας.

Όποια συναισθήματα κι αν πυροδοτεί μέσα σας η απώλεια ενός ανθρώπου δεν αποτελεί δικό του πρόβλημα για να το λύσει. Είναι δικό σας. Είναι μια τρύπα που προσπαθείτε να γεμίσετε με έναν άλλο άνθρωπο που όμως δεν θέλει να παίξει αυτό το ρόλο στη ζωή σας, που σημαίνει ότι δεν έχετε καμία δουλειά να τον τοποθετείτε εκεί, απαιτώντας από αυτόν να μείνει και κατηγορώντας τον σε περίπτωση που δεν το δέχεται.

Ορισμένες φορές, ο τρόπος με τον οποίο φεύγει ένας άνθρωπος από τη ζωή μας αποτελεί το μάθημα που πρέπει να πάρουμε. Κάποιες άλλες, η απουσία τους είναι η εμπειρία που χρειάζεται να βιώσουμε ώστε να διεκδικήσουμε ξανά τον έλεγχο της ζωής μας. Το ίδιο διδακτική είναι και η συνειδητοποίηση ότι ήμασταν εγωιστές και αχάριστοι όταν είχαμε στη ζωή μας έναν σπουδαίο άνθρωπο.

Όμως, αυτό που δεν είναι πια μέρος της ζωής σας δεν είναι ούτε και ανάγκη σας, ακόμα κι αν δεν μπορείτε ακόμα να το δείτε ξεκάθαρα γιατί είναι νωρίς.

Δεν είναι γραφτό να είστε με τους ανθρώπους που σας αφήνουν, ούτε έχετε πάντα την ευθύνη για την αποχώρησή τους. Αποδεχόμενοι τη ροή και τους κανόνες της ζωής, την παροδικότητα των πραγμάτων, θα μάθετε να αγαπάτε τους ανθρώπους για όσο τους έχετε και να είστε ευγνώμονες γι΄ αυτούς όταν έχουν πια φύγει.

Brianna Wiest

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Γιατί οι μικρές Αντιπαραθέσεις είναι καλές;
By Βασίλης Καραγιαννόπουλος

Ο κόσμος γενικά φοβάται και αποφεύγει τις συγκρούσεις και τις αντιπαραθέσεις.

Ίσως ξέρεις ή ίσως έχεις βρεθεί σε οικογενειακά τραπέζια, κάτι Χριστούγεννα ή Πάσχα, που υπάρχει αυτή η αμηχανία που κάνει την ατμόσφαιρα τόσο παχιά που την κόβεις με το μαχαίρι. Φυσικά υπάρχει πάντα και κάποιος που δεν είναι διατεθειμένος να ανεχτεί συμπεριφορές και η όλη κατάσταση καταλήγει σε καβγά.

Το πιο αστείο σε αυτές τις καταστάσεις είναι ότι αυτός που ξεκινάει τον καβγά, έστω κι αν έχει δίκιο, δεν το βρίσκει ποτέ.

Ακόμα και σε στενές οικογενειακές καταστάσεις, υπάρχουν ζευγάρια που αποφεύγουν να εμπλακούν σε αντιπαραθέσεις, ακριβώς γιατί φοβούνται τις εντάσεις και συνήθως καταλήγουν να χωρίζουν. Θυμήσου, πόσες φορές έχεις ακούσει για ζευγάρια που χώρισαν και όλοι έλεγαν «Μα καλά, αυτοί χώρισαν; Αυτοί δεν τσακώνονταν ποτέ».Γιατί οι μικρές Αντιπαραθέσεις είναι καλές;

Οι οικογένειες είναι μικρογραφίες της κοινωνίας, οπότε ίδια φαινόμενα μπορείς να δεις και σε εργασιακό περιβάλλον. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο περισσότερος κόσμος θέλει να αποφύγει τις διαπραγματεύσεις. Ιδρωμένες παλάμες, ταχυπαλμία, νευρικότητα και στο τέλος υποχωρούμε πριν καν ξεκινήσουμε να διαπραγματευόμαστε. Αλήθεια, σε τρομάζει τόσο πολύ ο άνθρωπος στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού ή σε τρομάζει η ιδέα ότι εκείνος έχει μάθει να διεκδικεί πιο δυναμικά και αυτό σε φοβίζει;

Όλο αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουμε μάθει να διεκδικούμε αυτά που πραγματικά θέλουμε. Γιατί μας έμαθαν ότι είναι κακό και ντροπή να λέμε αυτό που θέλουμε, γιατί θα μας παρεξηγήσουν ή θα μας περάσουν για εγωιστές και μοναχοφάηδες.

Οι αντιπαραθέσεις είναι υγεία
Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε μία παρέα, κάνε το εξής πείραμα. Μόλις ξεκινήσεις να συζητάς με κάποιον, συμφώνησε αμέσως με ότι έχει να πει, χωρίς να προσθέσεις κάτι παραπάνω. Απλά πες ότι συμφωνείς, αμέσως μόλις δηλώσει κάτι. Και μετά κάντο ξανά. Και μία τρίτη φορά.

Παρατήρησε τι θα γίνει στην παρέα. Οι κουβέντες θα «πεθαίνουν» ή μία μετά την άλλη. Δεν θα υπάρχει θέμα για συζήτηση, γιατί χωρίς αντιπαράθεση και κατάθεση απόψεων και ιδεών, κάθε κουβέντα πεθαίνει.

Ουκ ολίγες έρευνες έχουν δείξει ότι λίγη αντιπαραθέσεις και εντάσεις, σε καθημερινή βάση, είναι υγιείς.

Σε τι βοηθούν;
Η φυσική τάση του ανθρώπου είναι η φυγή. Στις περισσότερες δύσκολες καταστάσεις, τείνουμε να απομακρυνόμαστε και αυτό γιατί η αμυγδαλή του εγκεφάλου σου, σε προτρέπει να απομακρυνθείς για να προστατευτείς. Όταν όμως έχεις δίκιο σε αυτό που υποστηρίζεις, τότε μπορείς να αγνοήσεις αυτή την παρότρυνση και να διεκδικήσεις αυτό που θες. Γι’ αυτό και οι δίκαιοι αγώνες έχουν τόση ένταση.

Πως το κάνω παραγωγικά;
Το μυστικό είναι να το κάνεις χωρίς να προσβάλεις τον άλλο σε προσωπικό επίπεδο. Αυτή είναι μία κλασσική τακτική που δείχνει ότι δεν έχεις τον έλεγχο πλέον. Αν έχεις παρατηρήσει, σε πολλές πολιτικές συζητήσεις στην τηλεόραση, οι επιθέσεις γίνονται σε προσωπικό επίπεδο και όχι σε επίπεδο πολιτικό, λύσεων ή παραγωγικής κουβέντας. Βλέποντας τέτοιες συζητήσεις, μπορώ να καταλάβω κατ΄ ευθείαν ποιος έχει γνώση της κατάστασης και ποιος απλά προσπαθεί να επιβιώσει στην κουβέντα.

Αν μπορέσεις να κρατήσεις την αντιπαράθεση σε μη προσωπικό επίπεδο, χωρίς να προσβάλεις ή να μειώσεις, τότε δεν μπορεί να σε κατηγορήσει κάποιος για bulling ή ότι είσαι εγωιστής. Ειδικά όταν αυτό που διεκδικείς είναι κάτι που το αξίζεις.

Για παράδειγμα, πολύς κόσμος φοβάται να ζητήσει αύξηση στην δουλειά του. Λες και πρόκειται να κάνει κάποιο έγκλημα.

Κι όμως, ο περισσότερος κόσμος διστάζει να το κάνει γιατί φοβάται ότι η κατάσταση θα κλιμακωθεί εναντίον του και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο. «Δεν θα μου δώσουν αύξηση γιατί αργώ τα πρωινά ή γιατί δεν κάνω υπερωρίες ή γιατί εκείνος ο ένας πελάτης έκανε παράπονα».

Και φυσικά πολλοί θα εκμεταλλευτούν τέτοια παραδείγματα για να αρνηθούν μία αύξηση. Είναι όμως μόνο αυτά που υπάρχουν; Σίγουρα δεν έχεις κάτι θετικό να επιδείξεις, για να μπορείς να ζητήσεις την αύξηση; Αυτά θα είναι τα δικά σου αντεπιχειρήματα και πολλές φορές θα διαπιστώσεις ότι όταν επιμένεις και πιέζεις λίγο παραπάνω, τότε πετυχαίνεις αυτό που θες.

Γιατί πιστεύεις ότι οι καλοί πωλητές είναι τόσο καλοί; Επειδή τα παρατάνε με την πρώτη ή επειδή δεν κάνουν καν την κίνηση να σηκώσουν το τηλέφωνο; Απλά είναι καλοί γιατί είναι διατεθειμένοι να κάνουν αυτό το έξτρα που χρειάζεται και να διαπραγματευτούν .

Οπότε, την επόμενη φορά που θα θέλεις κάτι, άσχετα με το αν είναι στο γραφείο ή το οικογενειακό τραπέζι, κάνε μου μία χάρη και διαπραγματεύσου το ακόμα κι αν προκαλέσει μία μικρή, ειλικρινή αντιπαράθεση. Μπορεί να σου δώσει την αύξηση που θες ή να σου σώσει την σχέση. Ποτέ δεν ξέρεις.


Για τον Συγγραφέα
Του Βασίλη του αρέσει να μιλάει, να αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων, να ταξιδεύει και να βάφει μινιατούρες, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Έχει πτυχίο στις Δημόσιες Σχέσεις και την Εταιρική Επικοινωνία από το University of Indianapolis και έχει πάρει μέρος σε παραστάσεις Stand Up Comedy, σε ελληνικό κοινό. Έχοντας δουλέψει σε έναν μεγάλο τηλεπικοινωνιακό πάροχο στην Ελλάδα ως εκπαιδευτής προσωπικού και διαχειριστής μεγάλων εταιρικών πελατών, μεταξύ άλλων καθηκόντων, θέσεων και projects, αισθάνθηκε την ανάγκη να ερευνήσει την διαφορετικότητα της ανθρώπινης φύσης. Έτσι ταξίδεψε όσο περισσότερο μπορούσε για να γνωρίσει διαφορετικές κουλτούρες και να διευρύνει τους ορίζοντές του. Το πάθος του για τις διαπροσωπικές σχέσεις και τα αποτελέσματα της μετασχηματιστικής διαλεκτικής τον οδήγησαν στο να πιστοποιηθεί ως NLP Coach υπό την αιγίδα του ABNLP και να εστιάσει τις σπουδές του στο Life Coaching. Πιστεύει ότι η αποτελεσματική επικοινωνία και η ενσυναίσθηση είναι ύψιστης σημασίας για την συναναστροφή των ανθρώπων. Αυτό προσπαθεί να μεταδώσει μέσω των σεμιναρίων αποτελεσματική επικοινωνίας και της συνεχόμενης επαγγελματικής του εκπαίδευσης.

https://purpose.gr

Ψυχολογία

Δώδεκα πράγματα που πρέπει να εξαφανίσουμε από το υπνοδωμάτιο μας
Για να κοιμόμαστε καλύτερα.

Ολοι θέλουμε να χορτάσουμε έναν οκτάωρο ύπνο. Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο. Στο χέρι μας ας πούμε είναι να απενεργοποιήσουμε το τηλέφωνο μας και να μην μας ξυπνήσει κάποιο ανεπιθύμητο τηλεφώνημα. Αντιθέτως, την χορήγηση φαρμάκων κατά την διάρκεια της νύχτας, δεν μπορούμε να την αποφύγουμε, πράγμα που σημαίνει πως θα αναγκαστούμε να ξυπνήσουμε.

Γνωρίζατε όμως πως ένας καλός ύπνος έχει άμεση σχέση με τα πράγματα που βρίσκονται μέσα στο υπνοδωμάτιο μας; Τα παρακάτω είδη, είναι αυτά που μας προτρέπουν οι ειδικοί να αφήσουμε εκτός αν θέλουμε να συμβάλλουμε δραστικά στην ποιότητα του.

Κατοικίδια

- Πολλά είναι νυχτόβια, οπότε ανεβαίνουν στο κρεββάτι.

- Ψύλλοι στα σεντόνια

Φως

- Μπλέ φως / Είναι αυτό που εκπέμπουν οι, οθόνες πάσης φύσεως ηλεκτρονικής συσκευής.

- Λάμπες φθορίου

- Λάμπες Led

Ουσιαστικά, το φως διαταράσσει τον κιρκάδιο η κιρκαδικό ρυθμό μας, που είναι το εσωτερικό ρολόι που επιτρέπει στο σώμα μας να ξέρει πότε να κοιμάται και πότε να ξυπνάει. Γι′ αυτό αποφεύγουμε να κοιμόμαστε με τα φώτα ανοιχτά.

Τηλεόραση

Εκτός από το γεγονός πως εκτιθέμεθα στο μπλέ φως, η ύπαρξη τηλεόρασης στο υπνοδωμάτιο μπορεί να μας οδηγήσει στο λεγόμενο, «χαζοξενύχτι».

Η παρακολούθηση μία τηλεοπτικής εκπομπής, προωθεί χημικές ουσίες στον εγκέφαλο, όπως νορεπινεφρίνη και ντοπαμίνη, οι οποίες δεν ευνοούν τον ύπνο, καθώς διεγείρουν τα «κέντρα εγρήγορσης».

Εργασία

Διαχωρίζουμε τον εργασιακό μας χώρο από αυτόν του υπνοδωματίου μας. Με άλλα λόγια μόλις περάσουμε το κατώφλι της πόρτας που μας οδηγεί στο υπνοδωμάτιο, αφήνουμε τις σκέψεις και τις όποιες έννοιες μας προβληματίζουν σχετικά με τα θέματα εργασίας, εκτός.

Παπούτσια

Ο χώρος αυτός δεν ενδείκνυται για το συγκεκριμένο είδος ένδυσης.

Φαγητό

Καλό θα ήταν να το αποφεύγουμε, αν πρόκειται να αφεθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα, αμέσως μετά. Κυρίως για λόγους πέψης. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που έχουν να κάνουν με τις μυρωδιές που μένουν στον χώρο.

Αλκοόλ

Παρά το γεγονός πως το αλκοόλ μας φέρνει υπνηλία, η κατανάλωση του, πριν τον ύπνο, προκαλούν εφίδρωση, πονοκεφάλους και εφιάλτες. Να μην ξεχάσουμε πως μας αναγκάζει να σηκωθούμε το βράδυ από το κρεββάτι μας, προκειμένου να επισκεφθούμε την τουαλέτα.

Ακαταστασία

Ερευνες έχουν δείξει πως η ακαταστασία στο υπνοδωμάτιο, μας αποσπά την προσοχή, καθώς καταγράφεται στο υποσυνείδητο, ως ατελής εργασία. Καλό είναι επίσης να αερίζουμε τα σεντόνια, μαξιλαροθήκες, μαξιλάρια και παπλώματα καθώς και να προχωρούμε σε συχνή αλλαγή τους.

Θερμοκρασία

Η σωστή θερμοκρασία βοηθάει ούτως ώστε να απολαύσουμε έναν ευχάριστο ύπνο. Ιδιαίτερα υψηλές ή χαμηλές θερμοκρασίες τον διαταράσσουν. Ετσι λοιπόν, πρέπει να έχουμε χαμηλή θερμοκρασία στο υπνοδωμάτιο για καλύτερη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος μας, καθώς είναι σε άμεση συνάρτηση με την φυσική μετάβαση στον βαθύ ύπνο.

Προτείνεται μάλιστα ελαφριά ένδυση, ακόμα και ανεμιστήρας.

Ξυπνητήρι

Ειναι πολύ βασικό να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας σε ολοκληρωμένους κύκλους ύπνου κατά την διάρκεια της νύχτας. Η έγερση με ξυπνητήρι, σημαίνει πως δεν έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος αυτός. Με άλλα λόγια προκαλούμε σοκ στον οργανισμό μας, λόγω της αδρεναλίνης η οποία συνοδεύει τον ήχο από το ξυπνητήρι.

Καλό είναι να πηγαίνουμε μία σταθερή ώρα για ύπνο, που θα βοηθήσει το σώμα μας, να συνηθίσει να ξυπνάει μόνο του, έχοντας το ξυπνητήρι ως βοηθητικό μέσο για παν ενδεχόμενο.

Στρώμα

Το στρώμα αποτελεί το Α και το Ω για έναν καλό ύπνο. Με άλλα λόγια πρέπει απαραιτήτως, να επενδύσουμε στο όσο το δυνατό καλύτερης ποιότητας στρώμα, καθώς ο ύπνος μπορεί να μας επηρεάσει αρνητικά ή θετικά καθ′ όλη την διάρκεια της ημέρας.

Παιδιά

Με το να αφήνουμε τα παιδιά να μοιράζονται το κρεββάτι μας, είναι σίγουρο πως δεν τα μαθαίνουμε να κοιμούνται σωστά. Συγχρόνως μπορεί να δημιουργούν πρόβλημα και στον ύπνο των γονιών.

Πηγή: HuffPost US

 

Ψυχολογία

Οι πληγές μας έχουν Υψοφοβία…

Γι’ αυτό και δεν τολμούν να ξεμυτίσουν από τα υπόγεια της ύπαρξης μας.

Η δήθεν αδιαφορία μας, τους αυξάνει το φόβο όχι μόνο για το φως αλλά και για εμάς τους ίδιους και αντί να τις μαλακώσει τις κάνει να αιμορραγούν ολοένα και περισσότερο.

Αναρωτιέμαι πως θα φερόσουν σε ένα παιδί που έχει το φόβο του ύψους;
Θα το τραβούσες με το ζόρι στην ταράτσα για να κοιτάξει από ψηλά;
Θα το τιμωρούσες και θα το φόβιζες περισσότερο;
Θα έκανες ότι δεν βλέπεις τον τρόμο του, ότι δεν βλέπεις τον πόνο του και θα το άφηνες να βολοδέρνει μονάχο του αδιαφορώντας ή θα το αγκάλιαζες τρυφερά, γεμάτος κατανόηση και αποδοχή;

Κι όμως...
Θα το κρατούσες μέσα στην αγκαλιά σου τόσο όσο χρειαζόταν για να γεμίσει Αγάπη. Θα το ηρεμούσες, θα το έκανες να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και με λόγια απλά θα του μιλούσες για το φόβο του…

Γιατί άραγε δεν κάνεις το ίδιο με τις πληγές σου;
Τι σε κάνει να νομίζεις ότι ο πληγωμένος εαυτός σου δεν χρειάζεται την ίδια φροντίδα από εσένα που θα χρειαζόταν κι ένα μικρό κι απροστάτευτο παιδί;
Τι σε κάνει να νομίζεις ότι δεν χρειάζεται να τον αγκαλιάσεις, να τον κατανοήσεις, να τον αποδεχτείς και παίρνοντάς τον από το χέρι, μαλακά, χωρίς βία ή εξαναγκασμό να τον οδηγήσεις έξω, στο φως ώστε να δει και να νιώσει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάται…

Ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάσαι και ότι ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ!!!

https://pulseoflove.blogspot.com/

Ψυχολογία


Υπάρχουν μπροστά μας δύο γραμμές: η μία είναι πραγματική και οδηγεί στο σκοτάδι, η άλλη είναι φανταστική και οδηγεί στο φως. Πρέπει να επιλέξουμε, λοιπόν, ποια θ’ ακολουθήσουμε.

Ας υποθέσουμε πως επιλέγουμε ν’ ακολουθήσουμε τη φανταστική γραμμή που, όπως μάς φαίνεται, θα μας βγάλει στο φως.

Πατώντας, λοιπόν, πάνω στη γραμμή που δεν υπάρχει στ’ αλήθεια, προκειμένου να πάμε στο φως, μπορεί να μας συμβούν τρία πράγματα:

Πρώτον, μπορεί να βρούμε πράγματι το φως. Δεύτερον, μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξαφανιστεί η φανταστική γραμμή, αφού δε βρίσκεται παρά μόνο στη φαντασία μας. Και, τέλος, το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι η φανταστική γραμμή να μην επιφυλάσσει το φως, αλλά το σκοτάδι, που θα το βρίσκαμε, όμως, έτσι κι αλλιώς, αν ακολουθούσαμε την πραγματική γραμμή απ’ την αρχή.

Σ’ αυτό το σημείο, ας πούμε πως η πραγματική γραμμή συμβολίζει τη γραμμή της λογικής μας, που οδηγεί στο σκοτάδι καθώς μας υποδεικνύει πως τα πράγματα δε θα έχουν την έκβαση που θέλουμε. Η φανταστική γραμμή, απ’ την άλλη, είναι η γραμμή της καρδιάς μας ή του ενστίκτου μας, που μας δείχνει ότι στο τέλος μπορεί και να πάρουμε αυτό που θέλουμε. Αν επιλέγουμε, λοιπόν, ν’ ακολουθούμε το ένστικτό μας, τότε μπορεί να συμβούν όσα συνέβησαν κι όταν ακολουθήσαμε τη νοερή γραμμή στην αρχή του άρθρου μας.

Καταρχάς, όταν το ένστικτό μας μάς κάνει να βλέπουμε φως, όταν η λογική μας προεξοφλεί το σκοτάδι κι επιλέξουμε να το ακολουθήσουμε, τότε μπορεί στ’ αλήθεια να βρούμε το φως. Δεν είναι απίθανο, δηλαδή, πολλές καταστάσεις να μην μπορούν να εξηγηθούν λογικά και να είναι αδύνατον να καταφέρουμε να εκμαιεύσουμε μια αιτία, που ν’ αμφισβητεί ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν έτσι όπως δε θα τα θέλαμε. Οι αιτίες, όμως, μπορεί να υπάρχουν κι ίσως να μην μπορούμε να τις αρθρώσουμε και να τους δώσουμε υπόσταση με ξεκάθαρες σκέψεις, αλλά να τις αισθανθούμε μόνο.

Αν ακολουθούμε το ένστικτό μας, τότε δε θα έχουμε να καταπιαστούμε πάνω σε τίποτα χειροπιαστό, αλλά θα στηριζόμαστε μόνο σε προαισθήματα και εικασίες. Δε θα μπορούμε, επομένως, να έχουμε μια εξασφαλισμένη βεβαιότητα πως θα βγούμε τελικά εκεί όπου θα θέλαμε. Αντιθέτως, σε κάθε βήμα μας θα καραδοκεί ο κίνδυνος ν’ αμφισβητηθεί το ένστικτό μας και να διαψευθούν όσα πιστεύαμε πως υπήρχαν και να πάψει, έτσι, να υπάρχει κι η γραμμή που φανταστήκαμε.

Τέλος, το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί αν ακολουθήσουμε το ένστικτό μας, είναι να βρούμε αυτό που μας προμήνυε απ’ την αρχή η λογική μας, για το οποίο, όμως, θα είμαστε προετοιμασμένοι, αφού το μυαλό μας δε μας άφηνε να τ’ αποκλείσουμε ως ενδεχόμενο. Το μόνο για το οποίο θα έχουμε να μετανιώνουμε στην προκειμένη περίπτωση, είναι για το χρόνο που θα έχουμε χάσει, εμμένοντας σε μια κατάσταση που πιστεύαμε ότι θα μπορούσε να έχει θετική έκβαση.

Βλέπουμε, έτσι, πως οι γραμμές που μπορούμε ν’ ακολουθήσουμε όταν προμηνύεται σκοτάδι, είναι πάντα δύο: αυτή που θα μας κάνει ν’ αποδεχθούμε αμέσως το σκοτάδι κι εκείνη που θα μας δώσει ελπίδες, πως δεν είναι αδύνατον να βγούμε, με κάποιον τρόπο, στο φως. Η δεύτερη γραμμή, λοιπόν, έστω κι αν δεν έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας, ωστόσο μπορεί να μας βγάλει τελικά στο φως, όσο κι αν οι περισσότερες ενδείξεις το απέκλειαν ως ενδεχόμενο.

Δημήτρια Κουρίδη

Πηγή: pillowfights.gr

Ψυχολογία

Μερικοί από μας κάνουμε το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Η ευφυΐα μας μας επιτρέπει να κάνουμε καινούρια λάθη και να μαθαίνουμε απ’ αυτά, αντί να επαναλαμβάνουμε τα παλιά. Όσο περισσότερο μαθαίνουμε, τόσο πιο προσαρμόσιμοι γινόμαστε και τόσο λιγότερα λάθη επαναλαμβάνουμε. Η μάθηση προϋποθέτει την αλλαγή⋅ η αλλαγή περιλαμβάνει την ταπείνωση⋅ ταπείνωση σημαίνει θάνατος του παλιού⋅ ο θάνατος του παλιού γεννάει το καινούργιο. Τίποτε δεν αλλάζει πραγματικά μέχρι ν’ αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

E: Έγραψες κάποτε ότι «εκπαιδεύουμε υποσυνείδητα τους άλλους για το πώς να μας φέρονται, μέσα από τα μηνύματα που στέλνουμε με τη γλώσσα του σώματος, τον τόνο της φωνής μου και με άλλα ανεπαίσθητα σήματα και συμπεριφορές. Αυτό μού ακούγεται αληθινό, αλλά δυσκολεύομαι να το καταλάβω. Μπορείς να πεις λίγα περισσότερα γι’ αυτά τα ανεπαίσθητα σήματα και για το πώς σαμποτάρουμε τον εαυτό μας με επανειλημμένες αποτυχίες, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πώς το κάνουμε;

Α: Επειδή η προσοχή μας συχνά αποσπάται, συσκοτίζεται ή χάνεται σε σκέψεις, υπάρχουν πολλά που δεν αντιλαμβανόμαστε. Γι’ αυτό, η ικανότητα να δίνουμε προσοχή σ’ αυτό που εμφανίζεται κάθε δεδομένη στιγμή – στις πράξεις μας και στα αποτελέσματά τους – είναι μία από τις βασικές αρχές της ζωής με σκοπό. Οι αποτυχίες και τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα μας χρησιμεύουν για να δημιουργήσουμε νέε συμπεριφορές και διαφορετικές προσεγγίσεις. Η μόνη αληθινή αποτυχία είναι η αποτυχία να μαθαίνουμε από τα λάθη μας.

Όπως λέει και το παλιό ρητό: «Η επίγνωση ενός προβλήματος είναι η μισή λύση». Μέχρι να αποκτήσουμε επίγνωση των πράξεων, των σημάτων και των μηνυμάτων που περνούσαν πριν απαρατήρητα, επαναλαμβάνουμε τα παλιά πρότυπα. Όλοι μας το έχουμε βιώσει αυτό, σε κάτι τόσο απλό όπως το να προσπαθήσουμε να χτυπήσουμε μια μπάλα ή τόσο πολύπλοκο όσο η αποτυχία σε πολλούς γάμους στη σειρά.

Παρατήρησε πώς κινείσαι, πρόσεξε τον τόνο και τη χροιά της φωνής σου σε διάφορες καταστάσεις, ιδιαίτερα σ’ εκείνες που δημιουργούν κάποιο είδος άγχους ή στρες, όπου οι περισσότεροι από μας παύουμε να λειτουργούμε συνειδητά – όπως όταν αντιμετωπίζει μια έντονα φορτισμένη συναισθηματικά κατάσταση ή όταν γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους (και, στη στιγμή, ξεχνάς το όνομά τους).

Για παράδειγμα, θα μπορούσα να μη συνειδητοποιώ ότι δαγκώνω τα χείλια μου και συνοφρυώνομαι όποτε συναντώ κάποιον για πρώτη φορά. Μπορεί απλώς να συγκεντρώνομαι, αλλά οι άλλοι ίσως ερμηνεύουν την έκφρασή μου σαν «μη φιλική». Ή, αν ζητάω από κάποια γυναίκα να βγούμε ραντεβού κοιτώντας το πάτωμα και λέγοντας «Δεν φαντάζομαι να θέλεις να βγεις μαζί μου κάποια φορά, ε;» είναι λιγότερο πιθανό να δεχτών ένα «ναι» απ’ ό,τι αν την κοιτούσα στα μάτια, της χαμογελούσα και της έλεγα: «Θα ήθελα πολύ να βγούμε για φαγητό την Παρασκευή το βράδυ. Θα σε βόλευε κατά τις οκτώ;»

Μερικές φορές δεν ξέρουμε τι ακριβώς κάναμε για να συμβάλλουμε σε ένα ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, αλλά βλέπουμε το αποτέλεσμα και ορκιζόμαστε να κάνουμε κάτι διαφορετικό την επόμενη φορά. Όμως, διαφορετικό σε τι; Ξαναγυρνάμε και πάλι στη ζωτική σημασία της επίγνωσης, της προσοχής.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Dan Millman με τίτλο «Ποιος είναι ο σκοπός σου;» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας

Ψυχολογία

Στο διαλογισμό της Ράτζα Γιόγκα υπάρχει μια φράση, 'κοίτα δίχως να κοιτάς! Άκου δίχως να ακούς!' το οποίο σημαίνει ότι μαθαίνω να διατηρώ πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας ακόμη και της αρνητικής της πλευράς δίχως όμως να εστιάζομαι σε αυτή. Σε ότι εστιάζομαι αυτό απορροφώ...

Όπως μια θηλιά σφίγγει όσο αντιδρούμε σε αυτή έτσι και η πραγματικότητα δηλητηριάζει το είναι μας όταν αντιδρούμε σε αυτή. Και ποιες είναι οι μορφές αντίδρασης στη θηλιά αυτή; Κριτική, κατηγόρια ή 'ταμπελοποίηση' : Μόλις κριτικάρω βάζω τα πάντα σε βολικά 'κουτιά' και ξεκινάω τη αναζήτηση 'αγοραστών' - δηλ. άλλα άτομα με ίδιες κριτικές απόψεις με εμένα. Οι άλλοι συμφωνούν διασπείροντας τη δυσφήμιση ενώ μέσα μου νιώθω μια διαστρεβλωμένη αίσθηση που νομίζω ότι είναι 'το αίσθημα του ανήκειν'... απλά έχω ήδη σκοτώσει λίγο ακόμη τη συνείδησή μου γιατί ήταν ο πιο βολικός δρόμος.
Η θηλιά της αρνητικότητας μέσα μου σφίγγει, οι σκέψεις μου και οι λέξεις μου γίνονται 'πικρόχολες' (νομίζοντας ότι είναι 'έξυπνα' ή 'ρεαλιστικά' σχόλια), εστιάζομαι πολύ συχνά στο αρνητικό, έχω την τάση να διορθώνω τους άλλους και έτσι η αμφιβολία, η ανειρηνικότητα, η απόγνωση και οι... πονοκέφαλοι γίνονται η καθημερινότητά μου...

Γιατί; Τί μήνυμα μου φέρνουν όλα αυτά τα συμπτώματα;

Ας ρωτήσω τον εαυτό μου στη σιωπή. Ας ακούσω λίγο καλύτερα...
Πώς χρησιμοποιώ το νου μου; Πώς χρησιμοποιώ τη διάνοια μου; Με τι θρέφω το νου μου; Αν θρέφομαι με έτοιμες τροφές (fast-food) η απουσία θρεπτικών συστατικών θα με εκθέσει σε ασθένειες. Παρότι τις έχουμε συνηθίσει και τις βρίσκουμε διασκεδαστικές, κάποιες ασχολίες όπως το να ανιχνεύουμε το αρνητικό, να κάνουμε 'κοινωνική κριτική' κλπ. είναι κάτι που αδυνατίζει το νου, την αντίληψή και τη συνείδησή μας:
Μπορεί να μας βγαίνουν πλέον αυθόρμητα αλλά δεν είναι όλες οι σκέψεις ωφέλιμες για το νου μας... πολλές από αυτές τις 'αθώες' σκέψεις οδηγούν εδώ και καιρό τον σύγχρονό μας πολιτισμό στην 'επιδημία' που ονομάζεται 'κατάθλιψη': στην πλήρη αδυναμία του νου και της καρδιάς να νιώσουν κάτι αγνό και θετικό 'φρενάροντας' το αρνητικό και άχρηστο. Η παράλυση της διάνοιας και έτσι η ανικανότητά της να αντιληφθεί τα αληθινά μεγέθη των καταστάσεων (τα μικρά μου φαίνονται μεγάλα και τα μεγάλα ασήμαντα...)

Στη σιωπή και το διαλογισμό μπορώ να βάλω τον εαυτό σε 'καραντίνα'... παρατηρώ το νου και αντιλαμβάνομαι την κατάστασή του. Αντιλαμβάνομαι πώς τον χρησιμοποιούσα τόσο καιρό... Στη σιωπή αντιλαμβάνομαι, 'φωτίζομαι' ως το πώς χρησιμοποιούσα την κοφτερή διάνοια για να διορθώνω, στηλιτεύω τους άλλους και τα ελαττώματά τους... θέλω να συνεχιστεί αυτό...; εγώ θα το αποφασίσω...

Στη σιωπή, εγώ το ζωντανό ον φωτός, ένας φωτεινός σπόρος που στο βάθος του υπάρχει καλοσύνη και γαλήνη επιλέγω σιγά σιγά να εστιάζομαι με ευγνωμοσύνη στη θετική πλευρά της ζωής... σταδιακά ανακαλύπτω το νόημα και το μάθημα πίσω από κάθε κατάσταση. Πριν την κάθε σκέψη ας ελέγξω βαθύτερα... πού θέλω να εστιάσω; τί θέλω να πετύχω; ας αποστασιοποιηθώ από τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου και ας βοηθήσω τους γύρω μου με θετικές προτάσεις και όχι διορθώσεις... ας σεβαστώ ότι είναι υπάρξεις όπως και εγώ... ας μάθω να βλέπω και να αντιλαμβάνομαι τους άλλους ως ψυχές... το ότι υπάρχουν σημαίνει ήδη κάτι... ας επιστρέψω στη συνειδητότητα ψυχής... στη φυσική μου κατάσταση αντίληψης...

delta

http://nekthl.blogspot.com/

Ψυχολογία

«Πρόσεχε τις σκέψεις σου γίνονται λόγια. Πρόσεχε τα λόγια σου γίνονται πράξεις. Πρόσεχε τις πράξεις σου γίνονται συνήθειες. Πρόσεχε τις συνήθειες σου γίνονται ο χαρακτήρας σου. Πρόσεχε τον χαρακτήρα σου γίνεται το πεπρωμένο σου.»

Το παραπάνω απόφθεγμα αποδίδεται σε πολλούς ανθρώπους: στον Κινέζο φιλόσοφο Λάο Τσε, στον υπερβατιστή Ραλφ Γουάλντο Έμερσον, στον Βούδα και σε πολλούς άλλους.


Αλλά το ποιος έγραψε πραγματικά το απόφθεγμα δεν είναι τόσο σημαντικό. Σε αυτό το άρθρο θα αναλύσουμε αυτό το περίεργο απόφθεγμα εντοπίζοντας τον σπόρο της σκέψης στο λουλούδι του πεπρωμένου και το τι μπορούμε να μάθουμε από αυτό.

Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γίνονται λόγια
«Αλλά αν η σκέψη διαφθείρει την γλώσσα, η γλώσσα μπορεί επίσης να διαφθείρει την σκέψη.» -Τζωρτζ Όργουελ

Κάθε λέξη προέρχεται από την παρατυπία του ανθρώπινου μυαλού. Το κρανίο μας είναι σαν ένας δρόμος σκέψεων που περιμένουν να γίνουν λέξεις. Ο εγκέφαλος μας είναι ένας μικροσκοπικός γαλαξίας που από την δημιουργία πολλών σκέψεων περνά στην πυροδότηση δισεκατομμυρίων συνάψεων.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να μοιραστούμε αυτές τις σκέψεις μεταξύ μας είναι μέσω των λέξεων. Αλλά πρώτα, πρέπει να είναι σαφείς οι σκέψεις μας για να γίνουν λόγια.

Φαίνεται απλό, αλλά μερικές φορές είναι τα μικρά πράγματα, τα βασικά, που μας εμποδίζουν να είμαστε ξεκάθαροι μεταξύ μας. Έτσι δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να είμαστε εντελώς σαφείς για τα πάντα-ιδιαίτερα για τα υπαρξιακά ζητήματα.

«Καμία φιλοσοφία» δήλωσε ο Γουίλιαμ Τζέιμς «δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα συνοπτικό σκίτσο, μια εικόνα του κόσμου στην πλειοψηφία του, μια προοπτική για την αντίληψη των γεγονότων». Αυτό ισχύει και τις σκέψεις μας. Οι σκέψεις μας μπορούν μόνο να είναι ακατέργαστα σχέδια αυτών που αντιλαμβανόμαστε, συνοπτικές σκιαγραφίες ενός απίστευτα τεράστιου κόσμου.


Πρέπει πρώτα να είμαστε εντάξει με το γεγονός ότι είμαστε μικροσκοπικοί κοσμοναύτες σε ένα γιγάντιο σύμπαν, και κυριολεκτικά και μεταφορικά, ώστε τελικά να μην έχουμε ενοχές για τα λόγια μας που προέρχονται από λανθασμένες κατασκευές και σκέψεις.

Όπως είπε και ο Άλντους Χάξλεϋ «Μόνο αν λάβουμε υπόψη το γεγονός της αιωνιότητας μπορούμε να μεταφέρουμε την σκέψη στην ζωή. Και μόνο αν δώσουμε προσοχή στην αιωνιότητα μπορούμε να αποτρέψουμε τον χρόνο από το να μετατρέψει την ζωή μας σε μια άσκοπη ανοησία.»

Πρόσεχε τα λόγια σου γίνονται πράξεις
«Κάθε ανόητος μπορεί να δημιουργήσει ένα κανόνα και κάθε ανόητος μπορεί να τον ακολουθήσει» -Χένρι Ντέιβιντ Θόρω

Τα λόγια είναι τα πιο σημαντικά σύμβολα της ανθρώπινης αντίληψης. Είναι τα αόρατα ράφια πάνω στα οποία ακουμπάμε τις άπειρες σκέψεις μας.

Είναι πιο ισχυρά πέρα από κάθε μέτρηση και όμως ανίσχυρα αν δεν τα καταλάβουμε. Αν δεν έχουν νόημα, τότε δεν υπάρχει συμβολισμός.

Και αν δεν υπάρχει συμβολισμός, τότε δεν μπορεί να υπάρξει και πράξη. Τα λόγια είναι σαν κούφιοι φρουροί που σχηματίζουν ένα στρατό συμβολισμού που χορεύει στην φαντασία του αναγνώστη/ακροατή. Συνδέουμε τις τέλειες για να γίνουν σκέψεις και έπειτα λέξεις. Και εν τέλει τα λόγια δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από σημάδια πάνω σε μια σελίδα.

Κι όμως είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό, διότι μας αναγκάζουν να κινητοποιηθούμε, να επαναπροσδιοριστούμε, να επανεστιάσουμε και να εξελιχθούμε.


«Όλη η λειτουργία της σκέψης» συνόψισε ο Τσαρλς Περς «είναι να παράγει συνήθειες από τις πράξεις».

Πράγματι, οι συνδέσεις μεταξύ της λειτουργίας της σκέψης και των συνηθειών των πράξεων είναι τα ισχυρά λόγια της γλώσσας μας. Με αυτά μπορούμε να φανταστούμε καινούργια πράγματα. Μπορούμε επίσης να τα ανασυντάξουμε σε νέα κατασκευάσματα που θα δημιουργήσουν νέους κόσμους.

Με αυτούς, μπορούμε να καταργήσουμε κυβερνήσεις, να δημιουργήσουμε ποίηση που απευθύνεται στην καρδιά και στο πνεύμα. Μπορεί να ανθίσει η ανθρωπότητα. Πράγματι, τα λόγια μας γίνονται οι πράξεις μας.

Πρόσεχε τις πράξεις σου γίνονται συνήθειες
«Όλοι είναι χαρισματικοί αλλά οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται ποτέ το χάρισμα τους»- Βούδας

Όσον αφορά την υγεία μας, εξαρτάται από τις πράξεις μας. Όταν ενεργούμε με υγιείς τρόπους έχουμε και υγιή αποτελέσματα. Είναι πραγματικά τόσο απλό. Αυτό που δεν είναι τόσο απλό, είναι να προσέχουμε αρκετά το τι υπαγορεύουν οι φυσικοί νόμοι ώστε οι πράξεις μας να είναι σε τάξη με τον Κόσμο.

Αυτό είναι αρκετά δύσκολο γιατί πολλές φορές βάζουμε ως προτεραιότητα την πολιτισμική μας κατάσταση και όχι τον κοσμικό νόμο.

Ο λόγος για τον οποίο οι ανθρώπινοι πολιτισμοί είναι ανθυγιεινοί και μη βιώσιμοι είναι ακριβώς γιατί ο κοσμικός νόμος έχει κολλήσει πίσω από τις παράλογες και ανισόρροπες πεποιθήσεις μας.

Πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που μας έχει επιβάλλει ο πολιτισμός μας και να ξανά-μάθουμε αυτά που χρειάζεται για να επανέλθουμε σε μια υγιή και βιώσιμη ισορροπία με την φύση. Αν συνεχίσουμε να ενεργούμε με αυτόν τον προγραμματισμό και με τις συνήθειες του ανθυγιεινού πολιτισμού, θα εξακολουθούμε να είμαστε ανθυγιεινοί άνθρωποι.

Το να ζούμε υγιεινά σημαίνει απλώς να ζούμε με μέτρο. Η υγεία και η μετριοπάθεια είναι πολύ λεπτομερώς συνδεδεμένες. Οι υγιείς πράξεις γίνονται υγιείς συνήθειες. Όπως με το είμαστε ότι τρώμε, έτσι γινόμαστε ότι κάνουμε.

Πρόσεχε τις συνήθειες σου γίνονται ο χαρακτήρας σου
«Δεν βλέπεις πόσο αναγκαίο είναι στον κόσμο των προβλημάτων και των πόνων να εκπαιδεύσεις μια νοημοσύνη και να την κάνεις ψυχή;» -Τζον Κητς

Έτσι διαμορφώνεται ο χαρακτήρας: με τις συνήθειες σας. Αν οι συνήθειες είναι υγιείς, ο χαρακτήρας σας θα είναι γερός και ικανός να προσαρμοστεί και να ξεπεράσει τα προβλήματα. Αν οι συνήθειες σας δεν είναι υγιείς, ο χαρακτήρας σας θα είναι αδύναμος και ανίκανος να προσαρμοστεί στις πολλές απροσδόκητες αλλαγές που συμβαίνουν στην ζωή. Αν ισχύει το τελευταίο, μην ανησυχείτε. Δεν είναι αργά.

Υπάρχει πάντα μια αντίθετη μέθοδος που μπορείτε να προσπαθήσετε για να επανέλθετε και να εφαρμόσετε την κανονική. Αλλά πρώτα αυτό που πρέπει να κάνετε, με κίνδυνο να ακουστεί κλισέ, είναι να αδράξετε την μέρα. Δηλαδή να αδράξετε την στιγμή.


Αδράξτε την στιγμή και γνωρίστε πλήρως, μπορεί και επώδυνα, τις συνήθειες σας. Προσέξτε τες. Παρατηρήστε πως διαμορφώνουν και μεταμορφώνουν την μέρα σας. Αν είναι υγιείς τότε οδεύετε προς την υγεία.

Αν δεν είναι υγιείς πάρτε μια βαθιά ανάσα και ευθυγραμμιστείτε ξανά με το σύμπαν. Ξεκινήστε ξανά όλη την διαδικασία.

Διαλογιστείτε στο πως οι σκέψεις σας έγιναν λόγια, τα λόγια πράξεις και πως οι πράξεις έγιναν ανθυγιεινές συνήθειες. Συνεχίστε να το κάνετε. Διαλογιστείτε ξανά και ξανά μέχρι να φτάσετε σε ένα σημείο όπου είστε αρκετά γενναίοι για να μεταμορφώσετε τον εαυτό σας.

Πρόσεχε τον χαρακτήρα σου επειδή γίνεται το πεπρωμένο σου
«Το παπούτσι που ταιριάζει σε ένα άτομο δεν χωράει σε ένα άλλο. Δεν υπάρχει μια συνταγή για την ζωή που να ταιριάζει σε όλες τις περιπτώσεις. Ο καθένας μας έχει το δικό του σχέδιο για την ζωή, το οποίο δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανένα άλλο.»- Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι αν δεν έχετε έναν υγιή χαρακτήρα τότε δεν θα είστε αρκετά ισχυροί για να βιώσετε το πεπρωμένο. Το πεπρωμένο σας θα είναι απλώς αυτό που έχει διαμορφώσει η κοινωνία για την ύπαρξη σας. Η εμπειρία του πεπρωμένου είναι μια κατάσταση αφύπνισης, η συνειδητοποίηση του υπαρξιακού ορίου, μια εμπειρία του τρίτου ματιού στην πορεία της ζωής.

Όπως είπε και ο Καρλ Γιούνγκ :

«Μέχρι να κάνεις το ασυνείδητο, συνειδητό, θα κατευθύνει την ζωή σου και θα το ονομάζεις μοίρα».

Είναι λογικό ότι ένας ανθυγιεινός χαρακτήρας κυβερνάται από το ασυνείδητο του. Είναι μια μαριονέτα της μοίρας (μαριονέτα του πολιτισμού, της θρησκείας, της πολιτικής κλπ). Και σε αυτό το κουκλοθέατρο έχει χάσει την πρωταρχική εμπειρία να είναι ελεύθερο ον σε έναν άπειρο κόσμο.

Όπως φαίνεται, η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν είναι εξοπλισμένοι να είναι δημιουργήματα του πεπρωμένου. Ένα άτομο του πεπρωμένου είναι ένας άνθρωπος έτοιμος να σκάσει μέχρι να δώσει νόημα στην ζωή του.

Όπως είπε και ο Ρομπέρ Μπίρν:

«Ο σκοπός της ζωής είναι μια ζωή με σκοπό».

Οι σκέψεις αυτών τω ανθρώπων έχουν γίνει σαφείς λέξεις, οι σαφείς λέξεις έξυπνες πράξεις, οι έξυπνες πράξεις υγιείς συνήθειες και οι υγιείς συνήθειες τους έχουν μετατρέψει σε χαρακτήρες ικανούς να προσαρμοστούν και να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου και αλληλοσυνδεδεμένου κόσμου.

Είναι ελεύθεροι, ακτινοβολούν ελευθερία και αυτονομία ακόμα και όταν αποδέχονται το γεγονός ότι είναι αλληλοεξαρτώμενοι και ενωμένοι με τα πάντα. Είναι έντονοι χαρακτήρες και εντάσσονται στον κόσμο ως αναπόσπαστο κομμάτι του.

Αλλά πιο σημαντικά, υπενθυμίζουν σε όλους πως η εξατομίκευση του εγώ και η υλοποίηση της ψυχής είναι πραγματικές δυνατότητες. Πρέπει μόνο να ξεκινήσουμε με τον νεοσύστατο σπόρο μιας σαφούς σκέψης και με αρκετές υγιείς λέξεις, πράξεις, συνήθειες και χαρακτήρα μπορούμε να γίνουμε ένα ισχυρό άνθος του ανθρώπινου πεπρωμένου.

Μαγεία Τ.

https://www.awakengr.com

Ψυχολογία

Όταν έκλαψε ο Νίτσε - Απόσπασμα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ: "Τί θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή - όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές;"
Όταν έκλαψε ο Νίτσε – Απόσπασμα από το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ: «Τί θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή – όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές;»

«Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούργιο; Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ότι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου, θα επιστρέφει σε’ σένα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία; Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν’αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ και’γω, απλοί κόκκοι στη διαδικασία.»
«Προτείνεις ότι κάθε πράξη που κάνω, κάθε πόνος που νιώθω, θα βιώνεται συνεχώς στην αιωνιότητα;»

«Νίτσε: Ναι, η αιώνια επανάληψη σημαίνει ότι κάθε φορά που επιλέγεις μια πράξη θα την επιλέγεις αιώνια.
Και ισχύει το ίδιο για κάθε πράξη που δεν κάνεις, κάθε εμποδισμένη σκέψη, κάθε επιλογή που απέφυγες. Και όλη η αβίωτη ζωή θα μένει να φουσκώνει μέσα σου, αβίωτη για όλη την αιωνιότητα. Κι η αδιόρατη φωνή της συνείδησής σου θα σου διαμαρτύρεται αιώνια. Τη σιχαίνεσαι αυτή την ιδέα; Ή σ’ αρέσει;» «Τη σιχαίνομαι»

«Τότε ζήσε με τέτοιο τρόπο που να σου αρέσει η ιδέα..!! Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν’αντέχει το θάνατο ή να «συμβιβάζεται» μαζί του. Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου! Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!»

«Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!»
Η φράση αυτή προκάλεσε ένα σοκ στο Μπρόιερ. Η ευχάριστη απογευματινή βόλτα είχε αποκτήσει θανάσιμη σοβαρότητα.
«Να πεθαίνεις την κατάλληλη στιγμή; Τι εννοείς? Σε παρακαλώ, Φρήντριχ Νίτσε, δεν το αντέχω, σ’ το ‘χω πει πολλές φορές, να μου λες κάτι τόσο σημαντικό με τόσο αινιγματικό τρόπο. Γιατί το κάνεις αυτό;»

«Θέτεις δυο ερωτήματα. Σε ποιο από τα δυο να απαντήσω;»
«Σήμερα, πες μου για το να πεθαίνει κανείς τη σωστή στιγμή»
«Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του! Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή»

Εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο

«Και τι σημαίνει αυτό;» ξαναρώτησε ο Μπρόιερ, νιώθοντας ακόμη πιο μπερδεμένος.
«Ρώτησε τον εαυτό σου, Γιόζεφ: έχεις εξαντλήσει τη ζωή σου;»
«Απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση. Φρήντριχ!»
«Κάνεις ερωτήσεις που γνωρίζεις την απάντησή τους» αντέκρουσε ο Νίτσε.
«Αν γνώριζα την απάντηση, γιατί να ρωτήσω;»
«Για ν’αποφύγεις να μάθεις τη δική σου απάντηση!»

«Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης ο Νίτσε παρέμενε προσηλωμένος: έγνεφε επιδοκιμαστικά με το κεφάλι σε κάθε ερώτηση. Τον Μπρόιερ δεν τον παραξένευε αυτό. Δεν είχε ποτέ συναντήσει ασθενή που να μην απολάμβανε κρυφά την εξέταση της ζωής του στο μικροσκόπιο.

Κι όσο μεγαλύτερη η μεγέθυνση τόσο χαιρόταν ο ασθενής. Η χαρά να σε παρατηρούν ήταν τόσο μεγάλη που ο Μπρόιερ πίστευε ότι ο αληθινός πόνος των γηρατειών, του πένθους, του να ζεις αφού οι φίλοι σου έχουν πεθάνει, ήταν η απουσία εξονυχιστικής παρατήρησης- η φρίκη του να ζεις μια ζωή που δεν την παρατηρεί κανείς.»

https://philosophyreturns.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή