Το μυαλό πάντα κοιτάζει προς τα έξω σε έναν κόσμο αντικειμένων τοποθετημένων στο χρόνο και στο χώρο, εστιάζει σε ένα σημείο κάθε φορά λέγοντας: αυτό μου αρέσει αυτό όχι, επιλέγοντας και απορρίπτοντας, φλυαρώντας ασταμάτητα.

Είναι το κέντρο ελέγχου που βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα γιατί νομίζει ότι μας κρατάει ασφαλείς επιλέγοντας και απορρίπτοντας συνέχεια ώστε να αποφύγουμε τη μοναξιά, τη δυστυχία, την απογοήτευση.

Με τόσο έλεγχο γεννιέται ο φόβος και η ανθρώπινη ανάγκη για αντίσταση δημιουργεί περισσότερα μπλοκαρίσματα και προσκολλήσεις. Όσο μεγαλώνει ο έλεγχος τόσο μεγαλύτερος ο φόβος. Όταν φοβάσαι όμως μεγαλώνει και η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε σένα και τον κόσμο και αισθάνεσαι ξεκομμένος από την ίδια την πραγματικότητα, σήμερα, τώρα.

Η καρδιά από την άλλη εστιάζει σε μια περιοχή ήρεμης εμπειρίας, εκεί όπου εδράζει ο αυθεντικός μας εαυτός. Η καρδιά δεν αντέχει το θόρυβο του μυαλού και το φόβο γιατί παγώνει και χάνει την ελπίδα της. H ελπίδα είναι αυτή που κρατάει δυνατή τη φλόγα μέσα μας.

Η καρδιά το μέρος όπου κατοικεί η ψυχή μας, γνωρίζει πώς να μετατρέπει τον πόνο σε συμπόνια, το διαχωρισμό σε σύνδεση. Είναι ο πλοηγός μας στην αναζήτηση της εσωτερικής μας δύναμης. Χρειάζεται αγάπη και γαλήνη ο δρόμος της ύπαρξης.

Αν υπάρχει όμως φόβος μέσα μας δεν μπορούμε να αισθανθούμε ότι η αγάπη βρίσκεται στον αέρα που αναπνέουμε, στον πυρήνα κάθε κυττάρου, στη σύνδεση. Στη σπηλιά της καρδιάς βρίσκεται η αλήθεια, εκεί που η δύναμη της αγάπης μακριά από καλογυαλισμένους εγωισμούς και καλοπρογραμματισμένα μυαλά, συνεχίζει το έργο της.

https://www.newsitamea.gr/