Ιουνίου 14, 2021

Ψυχολογία

Πολύ συχνά όσα περιέχει η ντουλάπα μιας γυναίκας ομολογεί πολλά για την προσωπικότητα, την ψυχολογία και τη διάθεσή της, του φόβους και τους πόθους της. Δείτε τι αποκαλύπτει η ντουλάπα μας στους άλλους.

1. Ένα σωρό αφόρετα

Ερμηνεία: Μήπως δυσκολεύεσαι να αφήσεις πίσω σου το παρελθόν;
Δεν υπάρχει τίποτα πιο συνηθισμένο από μια ντουλάπα γεμάτη ρούχα που δεν φοριούνται. Αυτός ο σωρός αντιπροσωπεύει την απροθυμία μας να ξεχάσουμε το παρελθόν. Είτε πρόκειται για τις μαμάδες που φυλάνε όσα φορούσαν πριν μείνουν έγκυες, είτε για εκείνες που πιστεύουν πως κάποιες τάσεις επιστρέφουν και δεν πετάνε τίποτα, πρόκειται για αγχωμένες προσωπικότητες που γενικά μένουν κολλημένες στα παλιά όποια κι αν είναι αυτά (απωθημένα, θυμοί και φόβοι).

2. Ένα σωρό αφόρετα με τα καρτελάκια

Ερμηνεία: Μπορείς να φορέσεις το μέλλον, αλλά όχι και να το χτίσεις.
Σε αυτή την περίπτωση όσα απλά μεταφέρθηκαν από τις κρεμάστρες του μαγαζιού στις δικές μας αντικατοπτρίζουν μια γυναίκα που έχει στο νου τους πως θα ήθελε να είναι το μέλλον της, αλλά η πραγματικότητα δεν αντιστοιχεί στο ιδανικό της. Αντί να ψάχνει το δρόμο προς το μέλλον που προσδοκά, απλά στοιβάζει στη ντουλάπα της τα ρούχα που θα το έντυναν αν το ζούσε. Για την Tracy το μόνο που χρειάζεται είναι να αρχίσει να τα φοράει έτσι κι αλλιώς. Είναι προτιμότερο από το να μένουν αμεταχείριστα, αφού που ξέρεις μπορεί τελικά και να κάνουν τον παπά.

3. Άχρωμες επιλογές

Ερμηνεία: Ίσως υποσυνείδητα θέλεις να κρυφτείς.
Μια γυναίκα που φοράει αποκλειστικά ουδέτερα χρώματα δημιουργεί την αίσθηση πως θέλει να εξαφανίζεται, που δεν θέλει να την κοιτάζουν. Μπορεί αυτό να κρύβει πρόβλημα αυτοεκτίμησης ή να δηλώνει έναν κλειστό χαρακτήρα που νιώθει άνετα μόνο στον δικό του περίγυρο και τον τρομάζουν οι καινούργιοι άνθρωποι και οι κοινωνικές συναναστροφές.

4. Μόνο παντελόνια

Ερμηνεία: Μήπως έχεις φτιάξει τη δική σου ασπίδα;
Οι γυναίκες που δεν φοράνε φορέματα και έχουν κολλήσει στα παντελόνια, αν και συνήθως είναι και οι πιο ενδιαφέρουσες περσόνες, ίσως νιώθουν πως χρειάζεται να υποβαθμίσουν τη σεξουαλικότητά τους για να ενταχθούν στο εργασιακό ή το κοινωνικό περιβάλλον.

5. Τα ίδια και τα ίδια

Ερμηνεία: Το ίδιο πουλόβερ σε όλα τα χρώματα.Είναι ο φόβος της αλλαγής;
Εντάξει, υπάρχουν κομμάτια που μας βολεύουν καλύτερα, αλλά η ίδια μπλούζα σε περισσότερες από τρεις αποχρώσεις είναι εξίσου κόλλημα με τη στολή μαύρο παντελόνι-άσπρη μπλούζα. Όσες ντύνονται τόσο προβλεπόμενα μάλλον φοβούνται να προχωρήσουν σε αλλαγές στη δουλειά ή τις σχέσεις τους. Η εύκολη δικαιολογία τους είναι πως ψωνίζουν τα ίδια και τα ίδια επειδή δεν θέλουν να σπαταλούν χρόνο και φαιά ουσία. Ο ανεκπλήρωτος πόθος την αλλαγής ή η δειλία τους μπροστά στο ρίσκο της καινούργιας κατάστασης συνεπάγεται μια γκαρμταρόμπα με αρτηριοσκλήρωση.

govastileto.gr

Ψυχολογία

«Έχω τρελαθεί. Προσπαθώ να μαγειρέψω και δεν σταματούν να απαιτούν πράγματα και είναι ΤΡΙΑ και είμαι ΜΙΑ και δεν μπορώ ούτε την αναθεματισμένη τη ΛΑΜΠΑ να αλλάξω στο κωλοφώς του ΜΠΑΝΙΟΥ!»

Κάπως έτσι υποδέχθηκα τον άνδρα μου όταν επέστρεψε από την δουλειά χθες το βράδυ. Ούτε «γεια» δεν του είπα. Προφανώς και δεν τον φίλησα, αλλά ούτε μπάνιο είχα κάνει εκείνη την ημέρα, οπότε μπορεί και να γλύτωσε τη μπόχα. Μόνο οργή και βρισιές και κάτι ανοησίες για λάμπες. Ήμουν στα χειρότερά μου και αυτό ήταν δυστυχώς το πρώτο πράγμα που θα αντίκριζε μπαίνοντας στο σπίτι. Με έχει ξαναδεί να καταρρέω πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά όχι με το πρώτο βήμα μπαίνοντας μέσα. Αυτό ήταν το νέο μου ιστορικό χαμηλό.

Τα πράγματα ηρέμησαν όταν όλοι πλέον είχαν φάει. Εγώ καθάριζα την κουζίνα όταν ήρθε μέσα, με αγκάλιασε και μου είπε «Λυπάμαι που είχες τόσο δύσκολη μέρα.»

Και την στιγμή εκείνη ένιωσα πραγματικά άσχημα, γιατί το θέμα είναι ότι δεν ήταν μία δύσκολη μέρα. Ήταν μία λίγο-πολύ συνηθισμένη μέρα. Υπήρξαν δύσκολες στιγμές και εύκολες στιγμές, αλλά δεν είχε γίνει κάτι τρομερά αγχωτικό για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Τα κορίτσια ζωγράφιζαν και μετά στολίσαμε με τις ζωγραφιές έναν τοίχο στο δωμάτιό τους. Τους άρεσε το μεσημεριανό τους γιατί είχε μια γλυκεία σος από μήλο και τυρί. Και παρόλο που οι δίδυμες δεν κοιμήθηκαν, το μωρό κοιμόταν σχεδόν για 3 ώρες το μεσημέρι. Οπότε, συνολικά η μέρα θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερη.

Απλά μου είχαν έρθει όλα μαζί ταυτόχρονα εκείνη τη στιγμή.

Σόταρα μανιτάρια και ανακάτευα τα φασόλια και είχα βάλει το ρύζι στον φούρνο μικροκυμάτων.

Οι δίδυμες με «χρειαζόντουσαν» την ώρα που είχαν κάτσει στα γιο-γιο τους και επέμεναν να αλλάξω την λάμπα στο απεχθές μπάνιο του παλιού σπιτιού μας ακριβώς εκείνη τη στιγμή, γιατί ήταν προφανώς «πολύ σκοτεινά για να κάνουν τσίσα».

Το μωρό στο δωμάτιο έσκιζε τις ζωγραφιές που τα κορίτσια με τόσο μεράκι είχαν ζωγραφίσει το πρωί και εγώ με τόση προσοχή είχα κολλήσει στον τοίχο. Και μετά άρχισε να στριγκλίζει και όταν τα κορίτσια είδαν τις σκισμένες ζωγραφιές άρχισαν και εκείνα να στριγγλίζουν!

Ο σκύλος έκανε εμετό στο πάτωμα και η μυρωδιά αυτή αναμείχτηκε με τη μυρωδιά των φασολιών που είχαν αρχίσει να καίγονται στην κουζίνα.

Οπότε, φυσικά, όλα αυτά λάμβαναν χώρα ακριβώς τη στιγμή που ο άνδρας μου έμπαινε στο σπίτι.

Επέστρεψε σε ένα σπίτι, σε μία ιδρωμένη εξαγριωμένη σύζυγο και υπέθεσε ότι είχα μία δύσκολη μέρα. Όταν βρήκα ένα δευτερόλεπτο για να σκεφτώ, ένιωσα άσχημα γιατί συνειδητοποίησα κάτι θεμελιώδες: Ο άνδρας μου δεν με βλέπει ποτέ στα καλύτερά μου.

Στα καλύτερά μου είμαι πνευματώδης, δημιουργική και ενθουσιώδης. Στα χειρότερά μου είμαι ευερέθιστη, γκρινιάρα και ψυχρή. Συνήθως είμαι κάτι ανάμεσα στα δύο και παρόλο που τα παιδιά μου συχνά εισπράττουν τον καλύτερό μου εαυτό, όπως και τα κείμενά μου, ο άνδρας μου απλά εισπράττει τα... αποφάγια.

Ανησυχώ ότι κάπως έτσι διαλύεται ένας γάμος.

Ανησυχώ ότι σκέφτεται πως είμαι πάντα μέσα στα νεύρα και ότι όλο φωνάζω όταν είμαι μόνη στο σπίτι με τα παιδιά. Αλλά δεν φωνάζω. Δεν με βλέπει στις καλές μου μέρες, γύρω στις 10 το πρωί, που έχω πιεί καφέ και έχει περάσει ο πρωινός χαμός από δουλειές. Μερικές φορές καταφέρνω να καθαρίσω την κουζίνα, να βουρτσίσω τα δόντια μου και ίσως να κάνω και ένα μπάνιο μέχρι τότε.

Τότε είναι που καθόμαστε αγκαλιά με τα παιδιά και ξεκινάμε μαραθώνιο παραμυθιών. Ή χορεύουμε. Ή αποφασίζω πως έχει έρθει η στιγμή να βγάλω έξω τα υλικά χειροτεχνίας και να κάνουμε κατασκευές. Τότε είναι, δηλαδή, που διασκεδάζω με τα παιδιά μου και που εισπράττουν τον καλύτερό μου εαυτό.

Ο άνδρας μου, όμως; Με βλέπει πρωί-πρωί που είμαι ετοιμόρροπη, να μου έχουν γυρίσει τα μάτια προσπαθώντας να ετοιμάσω τα γάλατα και τις «παραγγελίες» για τοστ και ομελέτες. Μετά με ξαναβλέπει στο τέλος της ημέρας, όταν απλά καταρρέω!

Υπάρχουν, βέβαια, και τα Σαββατοκύριακα, αλλά τα Σαββατοκύριακα με μικρά παιδιά δεν σημαίνουν ακριβώς... «Σαββατοκύριακο»! Μία στο τόσο βγαίνουμε οι δυο μας ραντεβού. Αλλά αυτό δεν αρκεί.

Μ'αρέσει που μπορώ να είμαι ο εαυτός μου με τον άνδρα μου. Είναι ειλικρινής όταν λέει ότι δεν τον νοιάζει αν είμαι βαμμένη ή χτενισμένη. Ξέρω ότι με αγαπάει. Ξέρω ότι λατρεύει την οικογένεια που μαζί φτιάξαμε. Είμαστε σύντροφοι και συμφωνήσαμε και οι δύο στην κοινή αυτή ζωή.

Αλλά θέλω να είμαι ευχάριστη και ενδιαφέρουσα και σέξι όταν είμαι μαζί του, τουλάχιστον κάποιες φορές. Θέλω να ξέρει ότι είμαι παραπάνω από μία εξαντλημένη τρελάρα με ρούχα πρόχειρα, μονίμως λερωμένα με βρεφικές τροφές. Και είμαι σίγουρη ότι το ξέρει αυτό, κατά μία έννοια, αλλά για πόσο καιρό θα το πιστεύει χωρίς να βλέπει στοιχεία για το αντίθετο; Πώς θα του δώσω τον καλύτερό μου εαυτό; Πώς τα καταφέρνουν άλλες μαμάδες που περνούν όλη την ημέρα τους με τα παιδιά; Μήπως ανησυχεί και εκείνος για τα ίδια πράγματα;

Μπορεί αυτό να είναι απλά ένα σύμπτωμα των πρώτων χρόνων ενός ζευγαριού με μωρά και μικρά παιδιά. Μπορεί όταν κάποια στιγμή βρω λίγο χρόνο για τον εαυτό μου, για να διαβάσω, να γράψω, να σκεφτώ και να κάνω γυμναστική, να έχω και την ενέργεια για να είμαι καλύτερη μπροστά στον άνδρα μου. Μπορεί τότε να σταματήσω να φωνάζω για λάμπες και να φοράω καθαρά ρούχα.

Το αξίζουμε και οι δύο αυτό. Πραγματικά το αξίζουμ.

mama365.gr

Ψυχολογία

 Φυσικά και υπάρχει μια αδερφή ψυχή για τον καθένα μας. Επίσης υπάρχει και ο Άγιος Βασίλης, ο Bigfoot, η δίαιτα του παγωτού και η ανώδυνη αποτρίχωση.

Ως κοριτσάκι, οι γονείς μου προσπάθησαν πάρα πολύ να με μάθουν να πιστεύω στον Ένα και Μοναδικό, το άλλο μου μισό πορτοκάλι, τον Τέλειο Σύντροφο, που θα τον βρω και θα μείνω για πάντα μαζί του χαμογελώντας στην αιωνιότητα σαν ευτυχισμένη αγελάδα.

Να σκεφτείς πως έβγαλα όλα τα παιδικά μου χρόνια μόνο με έναν Τζον Τζον. Και όταν αυτός διαλύθηκε από την πολυχρησία, αρνήθηκαν κατηγορηματικά να μου πάρουν καινούριο.

Έπρεπε η Μπάρμπι μου να μείνει με τον κουλό και καραφλό που της κλήρωσε. Κι αυτή ήταν η πρώτη φορά που ψυλλιάστηκα ότι κάτι δεν πάει καλά με την όλη ιστορία. Στην εφηβεία μου το εμπέδωσα μια χαρά και μετά την ενηλικίωση ήμουν πια σίγουρη πως δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα σαν την αδερφή ψυχή. Ή, αν υπάρχει, έχει βγει σε οικογενειακή συσκευασία πια – πρέπει να έχω ανακαλύψει μέχρι τώρα τουλάχιστον μια ντουζίνα.

Ένα πορτοκάλι την ημέρα
Καταρχήν, το βρίσκω τουλάχιστον παλαβό να περιμένω έναν άντρα που μέσα σε όλα του τα προσόντα πρέπει να είναι και αδερφή. «Ψυχή, αδερφή ψυχή!» με διορθώνουν όλοι. Ναι, αλλά δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ενθαρρυντική ονομασία, έτσι; Μήπως να κρατήσω αυτό με τα πορτοκάλια, που κάνει και πιο εθνίκ; Αλλά πάλι δε θέλω να με φαντάζομαι σαν μισό πορτοκάλι που ψάχνει το άλλο μισό για να ενώσουν τα κουκούτσια τους και να ζήσουν αυτά καλά κι εμείς καλύτερα. Άσε που σιχαίνομαι τα πορτοκάλια. Γενικά, δε μου αρέσει όπως και να τον ονομάσουμε.

Oι φίλες μου με λένε κυνική

Εγώ πάλι πιστεύω πως πιο ρομαντικός άνθρωπος από μένα δεν υπάρχει. Μόνο που μου είναι πιο εύκολο να πιστέψω σε νεράιδες και ξωτικά παρά στη φάση του Ενός και Μοναδικού, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν κατέβαλλα στο παρελθόν.
Διότι είναι δύσκολο να αντισταθείς στη γονική πλύση εγκεφάλου, όσο και να το θες. Έτσι, από τα 18 μου νόμιζα πως έβρισκα τον άντρα της ζωής μου και ξόδευα τεράστια αποθέματα ενέργειας κάθε φορά για να επιβεβαιώσω το μύθο. Μόνο που ποτέ δεν υπήρξε το happy end του Χόλιγουντ. Τον πρώτο Τζον Τζον τον βαρέθηκα γρήγορα και μετά από μια βόλτα σε ένα μεγάλο παιχνιδάδικο (κλαμπ της παραλιακής) διάλεξα ένα πιο βελτιωμένο μοντέλο. Όμως το νέο μισό μου πορτοκάλι με απάτησε με ένα φρικαλέο αχλάδι (δεν είχες δει την περιφέρειά της, οπότε μη μιλάς). O Τέλειος δεν πλησίαζε καν στον ορισμό (αντίθετα με τον κολλητό του, με τον οποίο κατέληξα) και για να μη σ’ τα πολυλογώ ο Ένας και Μοναδικός πολλαπλασιάστηκε με διψήφιο αριθμό και ακόμη φως δεν έχουμε δει. Εγώ είμαι η κυνική;

Λόλα, να ένα πορτοκάλι
Άσε που είναι και εξαιρετικά αγχωτικό να περιμένεις κάτι σε όλη σου τη ζωή. Γιατί αρχίζουν και οι αμφιβολίες αν θα έρθει τελικά. Από ένα σημείο και μετά καταντάει γελοίο. Φαντάσου να γνωρίζεις κάποιον σε ένα κλαμπ και πριν φασωθείτε να αναρωτιέσαι αν είναι η «αδερφή ψυχή σου». Ναι, θα σου φύγει κάθε διάθεση για φάσωμα και θα ξεμεθύσεις αστραπιαία. Και άντε, εσύ το πίστεψες, αυτός το ξέρει ότι είναι το άλλο σου μισό; Υποτίθεται ότι θα το καταλάβει με τον ίδιο μαγικό τρόπο που το κατάλαβες κι εσύ. (Αν είναι έτσι, γιατί δεν έχει έρθει ακόμα ο Oρλάντο Μπλουμ να με ζητήσει σε γάμο;) Και αν δεν το καταλάβει, τι γίνεται; Τίποτα δε γίνεται, εσύ γίνεσαι ράκος και σέρνεσαι πίσω από κάποιον που σε φτύνει, γιατί απλώς έχεις παραμυθιαστεί και έχεις πέσει στην παγίδα. Και σπαταλάς πολύτιμες μέρες από τη ζωή σου κυνηγώντας ένα μύθο. Oυφ, κουράστηκα και μόνο που το σκέφτηκα.

Επίσης, κανένας δε φρόντισε να με ενημερώσει τι κάνεις για να σκοτώσεις το χρόνο σου μέχρι να έρθει ο Τέλειος. Πόσα χρόνια να περάσεις με έναν αργαλειό; Η Πηνελόπη χτύπησε τη δεκαετία, αλλά αν ήμουν κυνική (που δεν είμαι) θα έλεγα ότι εκτός από τη δεκαετία χτύπαγε κάπου κάπου και κανένα από τα τεκνά που είχαν μαζευτεί στα πόδια της.

O Όμηρος ήταν φαλλοκράτης και αρνήθηκε να το παραδεχτεί, εσένα όμως η κοινή λογική τι σου λέει; Επιπλέον η Πηνελόπη περίμενε κάποιον που είχε δει έστω και μία φορά στη ζωή της (είχαν ένα γιο), χαζές είμαστε εμείς να περιμένουμε τον Άγνωστο; Και είμαι και άχρηστη με τα υφαντά, γαμώτο.
Απ’ όποια πλευρά και να το δεις, νομίζω ότι είναι πιο πιθανό να πετύχω τον Άγιο Βασίλη να κατεβαίνει την καμινάδα μου, παρά να συναντήσω κάποιον και με την πρώτη ματιά να ξέρω ότι είναι ο Ένας και Μοναδικός, να ακούσω βιολιά να παίζουν, να γίνουν τα μάτια μου καρδούλες και το επόμενο πλάνο να είναι ο γάμος στο οικογενειακό παρεκκλήσι. Πολλά παραμύθια έχουμε διαβάσει μικρές και μας έχουν χαλάσει.

Τρέξε Λόλα, τρέξε!
Μετά από πολλές περιπέτειες με πορτοκάλια, μήλα, αχλάδια και τη μισή Φρουτοπία, τώρα είμαι με κάποιον και περνάω υπέροχα, αλλά ξέρω πως δε θα μπορούσα να μείνω μαζί του την υπόλοιπη ζωή μου. Τι πρέπει να κάνω; Να τον αφήσω και να βγω στη γύρα για την αδερφή ψυχή; Πόσο λογικό είναι αυτό; Βέβαια, η μαμά μου θα πάθαινε εγκεφαλικό αν μάθαινε ότι κάνω σχέσεις που ξέρω από την αρχή ότι δεν πρόκειται (και δε θέλω) να καταλήξουν σε «κάτι πιο σοβαρό».

Γι’ αυτό έχω αρχίσει να πιστεύω πως η ιστορία με τον Ένα και Μοναδικό έχει ξεκινήσει από μαμάδες που ήθελαν να εμποδίσουν τις κόρες τους να έχουν πάνω από έναν (και μοναδικό) εραστή. Τώρα που το σκέφτομαι, δε θυμάμαι να έχει πει ποτέ στον αδερφό μου τίποτα για μισά πορτοκάλια. Το μόνο σχετικό που έχει ξεστομίσει ήταν ένα «τι φρούτο είναι τούτο πάλι;» για μια άτυχη κοπελίτσα του που δεν ενέκρινε. Συνωμοσία, αγαπητές μου, και μάλιστα καλοστημένη, γιατί βασίστηκε στη ρομαντική κοριτσίστικη νοοτροπία μας.

Προτιμώ να σκέφτομαι πως θα ερωτευτώ πολλές φορές στη ζωή μου (ξέρει καμία στις πόσες καίγεσαι, γιατί ερωτεύομαι εύκολα;) και πως θα βρεθεί κάποιος με τον οποίο θα μείνω ερωτευμένη πάνω από ένα εξάμηνο, που θα με κάνει να γελάω και δε θα μου σπάει τα νεύρα και ίσως αυτός να είναι ο Ένας. Και να μην είναι, κανένα πρόβλημα. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές κι ένα σωρό εσπεριδοειδή.

 

O Μικρός Πρίγκιπας
Όποιος σκέφτηκε να κυκλοφορήσει το μύθο με τον Τέλειο δεν είχε υπολογίσει τα παιδάκια που γεμίζουν τώρα τα κλαμπ, την περήφανη γενιά του ’90 (έτος γεννήσεως), με τα καρό πουκάμισα, τα στενά τζιν και τα ανακατεμένα μαλλιά. Μη μου πεις, αμαρτία να μη δοκιμάσεις. Ξέρεις όμως ότι δεν μπορεί να μείνετε για πάντα μαζί, ειδικά αν εσύ έχεις γεννηθεί μία δεκαετία νωρίτερα. Αλλά, δοκιμάζεις έτσι κι αλλιώς. Τι σου λέει αυτό για τις αδερφές ψυχές;

Άλλο φρούτο
Είτε είναι ο Τέλειος είτε απλά ο Τωρινός, δε χρειάζεται να ανεχτείς κάτι που σε εκνευρίζει για να αποδείξεις ότι αντίστοιχα κι εσύ είσαι η γυναίκα της ζωής του.

Το κέρατο. Πάντα το νούμερο ένα στις αιτίες χωρισμού. Μην παραμυθιάζεσαι ότι ο Τέλειος δε θα σ’ τα φορέσει ποτέ. Καλύτερα να προσέχεις για να έχεις. Τέλειος Σύντροφος είναι, όχι άγιος. Και ο Τωρινός γενικά δεν έχει καμία δικαιολογία.

Oι φίλοι του. Δε χρειάζεται να κάνεις υπομονή για να φανείς υπεράνω και με κατανόηση. Αφού είναι απαράδεκτοι. Αραίωσε τις κοινές εξόδους και θα σταματήσουν κι αυτοί οι πονοκέφαλοι από τα ανέκδοτά τους.

O ύπνος. Ένα μεγάλο θέμα από μόνο του. Κανένα ανθρώπινο ον δεν μπορεί να κοιμηθεί σε άβολες αγκαλιές. Μην περιμένεις να καταλάβεις τον Τέλειο από κάτι τέτοιο. O ύπνος είναι για ξεκούραση, όχι για όρκους αιώνιας αγάπης. Α, και ο Τέλειος ροχαλίζει.

Το σεξ. Άσχετα αν έχει όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, αν εκεί χωλαίνει, τότε μάλλον σου βγήκε μάπα το καρπούζι. Εννοείται πως δεν κάνεις τίποτα που δε σ’ αρέσει για να μείνει ευχαριστημένος αυτός.

 Γιώτα Ταχταρά

cosmopolitan.gr

Ψυχολογία

Jimmy Choo, Louis Vuitton, Oscar de la Renta, Chanel, Manolo Blahnik, bla, bla, bla… Γιατί θαυμάζουμε τα προϊόντα της μόδας και τα προτιμούμε έναντι ενός άνετου ζευγαριού Dexim; Η απάντηση βρίσκεται χωμένη μέσα στα συναισθήματα και τις ορμόνες μας, που επηρεάζουν τις αγοραστικές μας αποφάσεις.

 

Κίνητρα: Άλλο ένα ζευγάρι γόβες!

Η αλλαγή εμφάνισης σημειώνει μια νέα αρχή, μια αναβάθμιση του πώς επικοινωνούμε.Επιλέγουμε το καινούργιο παπούτσι, ρούχο ή τσάντα με σκοπό να διαμορφώσουμε μια νέα εικόνα όταν επικοινωνούμε, που συνδέεται άμεσα με τα κίνητρά μας.

Για παράδειγμα, αν θέλω να είμαι ελκυστική, θα επιλέγω ψηλοτάκουνα και χρωματιστά παπούτσια για να έλκω τα βλέμματα. Γιατί όμως να επιδιώκω τα βλέμματα; Εκεί ακριβώς επεμβαίνουν τα βαθύτερα κίνητρα, που ο φίλος μας ο Φρόϋντ εντοπίζει στο υποσυνείδητο [oiko.wordpress.com]. Είναι ακριβώς ο ίδιος λόγος για τον οποίο τα υψηλά στελέχη επιχειρήσεων επιλέγουν μαύρα γυαλιστερά μεγάλα αυτοκίνητα!

 Ποιότητα: Chanel ή λαϊκή;

Σύμφωνα με έρευνες, η εμφάνισή μας έχει τεράστια βαρύτητα στην όλη εικόνα που θα σχηματίσει κάποιος για εμάς [Naumann et al., 2009].
Είναι φυσιολογικό να επενδύουμε στην ποιότητα της εμφάνισης, αφού αυτή εγγυάται ότι η εξωτερικότητά μας είναι σε αρμονία με την αγάπη προς το είναι μας.

Τι χαρακτηρίζει την ποιότητα; Στη σημερινή εποχή που η αγορά αναφέρεται στο ευρύ αστικό/εργατικό κοινό, η ποιότητα έχει τουλάχιστον τρεις όψεις:
την τεχνογνωσία,
το εύρος ικανοτήτων και
την αγοραστική δύναμη.
Ανάλογα με την εικόνα που θέλουμε να δημιουργήσουμε, επιλέγουμε ένα προϊόν με αυτά τα χαρακτηριστικά ή τις μεταξύ τους μίξεις.

Αν εργαζόμαστε στο χώρο των media ή των δικαστηρίων, “χρησιμοποιούμε” τα brands για να ενισχύσουμε το προφίλ μας, αποδεικνύοντας πως έχουμε άποψη επιλογής στο υψηλό επίπεδο της αγοράς. Έτσι, νιώθουμε πως ο πελάτης θα μας εμπιστευτεί, αφού η αγοραστική δύναμη των προϊόντων που φορούμε αντανακλά μια υφή δύναμης επάνω μας!

Αν εργαζόμαστε στο χώρο των μηχανικών ή γιατρών, επιλέγουμε προϊόντα που φέρουν τεχνογνωσία, καθώς αυτή αντανακλά την εικόνα ότι είμαστε ψαγμένοι γνώστες του state-of-the-art. Πρακτικά, προσδοκούμε να φαινόμαστε ως “κινητή βιβλιοθήκη”, αφού αυτή θα μας εγγυηθεί την αποδοχή/θαυμασμό των πελατών.

Αν εργαζόμαστε στο χώρο της πώλησης, το στυλ και η πληθώρα ικανοτήτων επηρεάζουν τις επιλογές μας. Για παράδειγμα, ένα όμορφο και άνετο ζευγάρι Camper θα μας εγγυηθεί άπειρες ώρες ραντεβού με πελάτες, αποκλείοντας τους κάλους στα πόδια!

Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;

Όλα τα παραπάνω είναι μικρομέγαλες αλήθειες. Κάποιος θα έλεγε: “Μα είναι δυνατόν να λειτουργούμε τόσο πολύ με το φαίνεσθαι;”. Προσωπικά, απαντώ “Κανένα πρόβλημα!”

Για μένα, σημαντικό είναι να απομυθοποιήσουμε το πώς επιλέγουμε, ώστε να νιώθουμε σιγουριά με τις αποφάσεις μας και να μην κρίνουμε τις επιλογές των άλλων. Το να επιλέξω classic, drama, natural look ή gamine δεν είναι μόνο καλό ή μόνο κακό. Απλά, ό,τι δίνω παίρνω!


Χαρίκλεια Γεωργοπούλου
Λαμπαterre Βlog

Ψυχολογία

Ο μικρός Νίκος, εδώ με τις μητέρες του Θωμαή και Χέιζελ, στο πρόσφατο Gay Pride στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Δεν διαδηλώνει, αλλά… δηλώνει ευτυχισμένος με την οικογένεια που αποτελείται από τη μαμά, τη μανούλα κι αυτόν

«Την Κυριακή είχα τα γενέθλιά μου. Η μαμά με τη μανούλα μου έφτιαξαν την τούρτα με τα χεράκια τους και ήταν πάρα πολύ νόστιμη. Κάλεσαν όλους μου τους φίλους και τις φίλες μου από το νηπιαγωγείο και μου έκαναν πάρτι. Οι μαμάδες μου με αγαπούν, με λατρεύουν!». Μπορεί ο συνδυασμός κάποιων λέξεων στη φράση που περιγράφει ο μικρός Μανόλης να μην είναι οικείος σαν άκουσμα σε κάποιους από εμάς. Τα συναισθήματα όμως που βγαίνουν από τις λέξεις είναι πραγματικά, γλυκά, έντονα και δηλώνουν ό,τι έχει περισσότερο ανάγκη από τους γονείς του ένα παιδί αυτής της ηλικίας για να είναι ευτυχισμένο.

Ο Μανόλης είναι έξι ετών. Και έχει κάτι διαφορετικό από ό,τι έχουν τα άλλα παιδιά στην τάξη του. Οι γονείς του δεν είναι άντρας και γυναίκα, αλλά γυναίκα και γυναίκα. Δηλαδή, έχει δύο μαμάδες, αλλά όχι μπαμπά. Και μπορεί να είναι αρκετοί αυτοί που σκέφτονται πως αυτό «δεν είναι φυσιολογικό», όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτό που πιστεύουν.

Οι οικογένειες με δύο γονείς του ίδιου φύλου είναι πραγματικότητα ακόμη και στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχουν ακόμη νόμοι για την προστασία τους. Την ίδια ώρα, πάντως, το νομικό πλαίσιο για την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών αλλάζει στην υπόλοιπη Ευρώπη, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Ιταλίας.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της οικογένειας της Θωμαής και της Χέιζελ. Οι δύο γυναίκες γνωρίστηκαν στη Βρετανία. Αγαπήθηκαν, έζησαν μαζί και ύστερα από μερικά χρόνια αισθάνθηκαν έτοιμες και ώριμες να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια, βάζοντας ένα παιδί στη ζωή τους. «Εχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε οικογένεια διότι ζούσαμε στη Βρετανία, όπου μάς δόθηκε η ευκαιρία να αποκτήσουμε το δικό μας παιδί και βιολογικά και νομικά», μου λέει η Θωμαή, την οποία συνάντησα με τη σύζυγό της Χέιζελ και τον εξάχρονο γιο τους Νίκο στο κέντρο της Αθήνας.

Οι δύο γυναίκες μιλούν πολύ ανοιχτά για τις πτυχές της προσωπικής τους ζωής που αφορούν τον ερχομό του Νίκου. Μου διηγούνται όλη την προσωπική τους ιστορία, δηλαδή πώς βρέθηκαν στην τράπεζα σπέρματος για να αγοράσουν βιολογικό υλικό, τη διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, την εγκυμοσύνη της Χέιζελ και τελικά την αναγνώριση της οικογένειάς τους και την απόκτηση των αντίστοιχων δικαιωμάτων από το βρετανικό κράτος.

«Υπάρχει ένας καταπληκτικός νόμος στη Βρετανία ο οποίος επιτρέπει στη βιολογική μαμά που είναι η Χέιζελ φυσικά να αναγνωρίσει το παιδί της, αλλά και σε εμένα που είμαστε ζευγάρι να το υιοθετήσω. Χωρίς όμως να παίρνω τα δικαιώματα από τη βιολογική μητέρα αλλά να τα μοιραζόμαστε. Οπότε, μπήκαμε σε μία διαδικασία η οποία περιελάμβανε και δικαστήριο για τη νομική κατοχύρωση. Ετσι, το πιστοποιητικό γεννήσεως του Νίκου έχει δύο ονόματα γονέων, της Χέιζελ και το δικό μου. Πρακτικά με τη συγκατάθεσή της έχω υιοθετήσει το παιδί της συντρόφου μου» εξηγεί η Θωμαή.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ.

Οι δύο γυναίκες πριν από τέσσερα χρόνια άφησαν τη Βρετανία και μετακόμισαν με το παιδί τους στην Ελλάδα σε μία από τις πιο αφιλόξενες ευρωπαϊκές χώρες για τα δικαιώματα των ζευγαριών του ίδιου φύλου. «Αποφασίσαμε να έρθουμε να ζήσουμε στην Ελλάδα διότι θεωρήσαμε ότι είναι καλύτερα για το παιδί. Και μπορεί κάποιοι να πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι πίσω σε κάποια πράγματα που αφορούν την οικογένεια, όμως εμείς πιστεύουμε ότι για τον Νίκο είναι πολύ καλύτερα από τη Βρετανία» εξηγεί η Χέιζελ.

«Είμαστε πολύ δεμένοι και με την οικογένειά μου και με τους συγγενείς μου και είναι εξαιρετικά υποστηρικτικό το περιβάλλον. Αυτό που ενδιαφέρει τους γονείς μου είναι να είμαι εγώ ευτυχισμένη. Και μου έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ακούσουν και να νιώσουν τα συναισθήματά μου και ότι δεν πρόκειται ποτέ να με απορρίψουν, επειδή για παράδειγμα η γειτονιά μπορεί να μη συμφωνεί. Κάτι που δυστυχώς συμβαίνει συχνά στις ελληνικές οικογένειες. Είναι τραγικό να υπάρχουν σοβαρά προβλήματα που δεν συζητούνται σε μία οικογένεια, αλλά να συζητείται μόνο τι θα πουν στη γειτονιά…» λέει η Θωμαή.

Δεν τους δίνεται νομικά η ευκαιρία να υιοθετήσουν παιδιά

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι γονείς

Ενα γκέι ζευγάρι με μωρό έκανε φέτος την εμφάνισή του στην ελληνική τηλεόραση, μέσα από τη σειρά «Μοντέρνα οικογένεια» του Mega. Ο Λάμπρος (Γιώργος Τζαβάρας) με τον Δημήτρη (Δημήτρης Μακαλιάς) φέρνουν σπίτι το μωρό που υιοθέτησαν

Η Ελλάδα είναι ακόμη μία χώρα στην οποία θέλει αρκετή προσπάθεια από γονείς του ίδιου φύλου για να είναι ευτυχισμένο το παιδί τους. «Εάν θα είναι ευτυχισμένο ένα παιδί με δύο γονείς του ίδιου φύλου εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, όπως βέβαια συμβαίνει και όταν έχουν μπαμπά και μαμά. Απλώς υπάρχουν κάποιες περισσότερες ιδιαιτερότητες. Για παράδειγμα, τα άτομα του ίδιου φύλου θα πρέπει να έχουν αποδεχθεί πλήρως τον εαυτό τους και την ομοφυλοφιλία τους, κάτι που είναι δύσκολο να γίνει στην ελληνική κοινωνία.

Από εκεί και πέρα όλοι οι άνθρωποι όταν ερωτευτούν λειτουργούν όπως όλα τα άλλα ζευγάρια και μπορούν να γίνουν καλοί γονείς» σημειώνει η Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος - συγγραφέας.

Μάλιστα, συνεχίζει η κ. Καππάτου, οι επιστημονικές μελέτες που έχουμε αυτή τη στιγμή δείχνουν ότι ζευγάρια με άτομα του ίδιου φύλου μπορούν να επιτελέσουν τον γονεϊκό ρόλο χωρίς να δημιουργήσουν κάποια σύγχυση στον σεξουαλικό προσανατολισμό των παιδιών τους. Ωστόσο, χρειάζονται περισσότερες μελέτες. Αλλωστε όλοι οι ομοφυλόφιλοι που υπάρχουν σήμερα από τις κοινωνικά λεγόμενες «φυσιολογικές οικογένειες» έχουν προκύψει. «Το πιο σημαντικό πρόβλημα που μπορεί να δημιουργηθεί στον ψυχισμού του παιδιού είναι η κοινωνική αποδοχή στη χώρα μας.

Δηλαδή τα προβλήματα που θα συναντήσει λόγω διαφορετικότητας το παιδί στο σχολείο, στη γειτονιά, διότι ακόμη θεωρώ ότι η ομοφυλοφιλία είναι ταμπού στην Ελλάδα. Γι' αυτό και κρύβουν τη σεξουαλικότητά τους οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα» επισημαίνει.

Το ίδιο ισχυρίζεται και η Θωμαή, η οποία έχει γνωρίσει αρκετά ζευγάρια του ίδιου φύλου στην Ελλάδα που κρύβονται επειδή φοβούνται μην το μάθουν οι γονείς τους. «Να μη μάθουν τι; Οτι είναι ευτυχισμένοι; Αν είσαι ειλικρινής και ευθύς και βέβαια είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου και τα συναισθήματά σου, τότε αυτό περνάει σαν μήνυμα και στον άλλον και δεν προσπαθεί να σου δημιουργήσει προβλήματα. Το κρυφό δημιουργεί κουτσομπολιό. Οπότε αν οι άνθρωποι που αγαπάς ακούν τα συναισθήματά σου και σε υποστηρίζουν, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα και κανέναν».

Εντούτοις, όσο και εάν αγαπιέται ένα ζευγάρι ατόμων του ίδιου φύλου, όσα χρόνια και να είναι μαζί, στην Ελλάδα δεν του δίνεται νομικά η ευκαιρία να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια. «Μπορεί μία γυναίκα να υιοθετήσει ένα παιδί, αλλά δεν μπορεί ένα ζευγάρι δύο γυναικών ή δύο ανδρών να υιοθετήσουν. Αυτό προβλέπει η ελληνική νομοθεσία.

Θεωρεί δηλαδή ότι είναι καλύτερα το παιδί να βρεθεί σε μονογονεΐκή οικογένεια παρά να έχει δύο γονείς του ίδιου φύλου», εξηγεί η Ειρήνη, η οποία δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό της και να φέρει στον κόσμο ή να υιοθετήσει ένα παιδί μαζί με τη σύντροφό της. «Τώρα είναι αργά. Ούτε βιολογικά μπορώ να κάνω παιδί ούτε νόμοι για υιοθεσία από άτομα του ίδιου φύλου πιστεύω να ψηφιστούν στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια, καθώς ακόμη και οι βουλευτές δέχονται πιέσεις από αλλού».

Η απαξίωση από το οικογενειακό περιβάλλον

«Όταν η επιθυμία κάποιου να αποκτήσει παιδί είναι πολύ έντονη, θα επικεντρωθεί στον στόχο του, θα μαζέψει την ενέργειά του και θα τα καταφέρει. Ακόμη και εάν οι γονείς του, οι άνθρωποι που υποτίθεται τον αγάπησαν, δεν εγκρίνουν τον τρόπο ζωής του», εξηγεί ο Κωνσταντίνος, ο οποίος παντρεύτηκε πριν από πέντε χρόνια με τον σύντροφό του στην Ελβετία, έχουν υιοθετήσει παιδί και ζουν μόνιμα εκεί.

Ο Κωνσταντίνος δεν έχει επαφή με τους γονείς του. Εχουν διακοπεί οι σχέσεις τους καθώς οι γονείς θεώρησαν ότι «δεν τους αγαπάει, αφού δεν τους κάνει το χατίρι να παντρευτεί γυναίκα και να τους κάνει εγγόνια». «Πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα εάν οι γονείς μου με αγάπησαν. Πάντα έκανα αυτό που ήθελαν αυτοί. Και όταν έκανα κάτι που δεν τους άρεσε, με απέρριπταν και με απαξίωναν, χωρίς να μπουν στη διαδικασία να με ρωτήσουν γιατί αισθάνομαι έτσι» λέει με πίκρα ο Κωνσταντίνος.

Η ΟΡΓΗ.

Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις όπου ακόμη και τα παιδιά δεν επιτρέπουν στους γονείς τους να ζήσουν τη ζωή που θέλουν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Εύης, η οποία είχε παντρευτεί και είχε αποκτήσει δύο κοριτσάκια (δίδυμα) και 15 χρόνια αργότερα αποφάσισε να χωρίσει από τον άνδρα της και να συζήσει με μια γυναίκα. «Είπα στις κόρες μου ότι αγαπάω μια γυναίκα και ότι θα μείνουμε μαζί. 'Εγινε χαμός στο σπίτι. Και δεν ήταν μόνο οι πρώτοι μήνες. Δεν το δέχθηκαν ποτέ» αναφέρει τη δική της εκμυστήρευση η Εύη. «Εντελώς αντίθετη αντιμετώπιση είχαν οι τρεις κόρες της συντρόφου της.

Συζήτησαν με τη μητέρα τους, ενημερώθηκαν, άκουσαν τα συναισθήματά της, τα δέχθηκαν όμορφα. Όμως η σύντροφός μου ήταν από τις Βρυξέλλες. Τα κορίτσια της, αν και ήταν περίπου στην ίδια ηλικία με τα δικά μου, είχαν τελείως διαφορετικά βιώματα και κουλτούρα. Εκεί ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου είναι κάτι φυσιολογικό που γίνεται χρόνια. Τα ομόφυλα ζευγάρια είναι φυσιολογικά μέλη της κοινωνίας. Οι γείτονες δεν θα σχολιάσουν ποτέ κάποιον που θέλει να είναι ευτυχισμένος και δεν τους προκαλεί πρόβλημα»

akappatou.gr

Ψυχολογία

Πώς εκδηλώνεται η απώλεια ελέγχου στο φαγητό που ονομάζεται «διαταραχή επεισοδίων υπερφαγίας»;Η διαταραχή επεισοδίων υπερφαγίας (binge eating disorder) παρουσιάζεται όταν το άτομο βιώνει μια αίσθηση απώλειας ελέγχου απέναντι στο φαγητό.

Η διαφορά με την ψυχογενή βουλιμία είναι ότι δεν καταφεύγει σε ακραίες μεθόδους εξισορρόπησης του βάρους του όπως είναι η πρόκληση εμετού, η κατάχρηση διουρητικών και καθαρτικών ή η ψυχαναγκαστική άσκηση. Το άτομο νιώθει συχνά ντροπή, ενοχή και αηδία μετά την κατανάλωση τροφής και εμφανίζει συχνά συμπτώματα κατάθλιψης.

Η σχέση με το φαγητό είναι καθαρά συναισθηματική και λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός εξισορρόπησης βαθύτερων αρνητικών συναισθημάτων. Τρώει ακόμη και όταν δεν πεινάει, ενώ συνήθως τρώει μόνο του.

Η έντονη ενασχόληση με το σχήμα και το βάρος του σώματός είναι χαρακτηριστική. Σύμφωνα με επιδημιολογικές μελέτες, η διαταραχή επεισοδίων υπερφαγίας έχει μία ευρεία κατανομή στον γενικό πληθυσμό.

Περίπου 2 στους 100 ανθρώπους πάσχουν σήμερα από τη διαταραχή, ενώ με μικρή στατιστική διαφορά υπερέχουν οι γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες. Εμφανίζεται στο ηλικιακό φάσμα των 20 έως 50 ετών και είναι συχνότερη σε παχύσαρκα άτομα. Τα άτομα της μαύρης φυλής είναι το ίδιο ευάλωτα με άτομα της λευκής φυλής στην ανάπτυξη της εν λόγω διαταραχής.

Ποια είναι η θεραπευτική πρόταση για τη διαταραχή επεισοδίων υπερφαγίας;

Οι επιπτώσεις της διαταραχής στην υγεία είναι σοβαρές: υψηλή πίεση, ανεβασμένα επίπεδα χοληστερίνης, καρδιακές επιπλοκές, διαβήτης. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις είναι εξίσου επώδυνες: ασταθές βάρος, κατάθλιψη, άγχος, απομόνωση, αίσθημα ντροπής με τον εαυτό, χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Τα άτομα με διαταραχή βουλιμίας θα πρέπει να ζητήσουν βοήθεια από ψυχολόγο που ειδικεύεται στη θεραπεία των διαταραχών πρόσληψης τροφής και σε ψυχίατρο εφόσον συνυπάρχουν συμπτώματα κατάθλιψης.

Η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία περιλαμβάνει την ενίσχυση του αυτοελέγχου απέναντι στο φαγητό και την αποκατάσταση ενός φυσιολογικού τρόπου λήψης τροφής. Μέρος της θεραπείας είναι ο εντοπισμός και η διόρθωση των αρνητικών αντιλήψεων για τον εαυτό, το σώμα, τη λήψη τροφής και των λανθασμένων συμπεριφορών απέναντι στο φαγητό, που διαιωνίζουν τη διαταραχή.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια (PhD),

tanea.gr

Ψυχολογία

Η διπολική διαταραχή, γνωστή στο παρελθόν με τον όρο «μανιοκατάθλιψη», είναι μια συχνή, χρόνια και υποτροπιάζουσα ψυχική νόσος η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από διαταραχή στη συναισθηματική λειτουργία.

Βασική εκδήλωσή της είναι οι ακραίες διακυμάνσεις στη διάθεση που συμπαρασύρουν τη σκέψη, τη δραστηριότητα και τη γενικότερη συμπεριφορά: οι εναλλαγές της διάθεσης κυμαίνονται από την υπερβολική ευφορία και τον ανεξέλεγκτο ενθουσιασμό στη φάση της μανίας, έως τη βαθιά, ανείπωτη θλίψη στη φάση της κατάθλιψης.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η διπολική διαταραχή αποτελεί την έκτη κύρια αιτία αναπηρίας παγκοσμίως.
Η διπολική διαταραχή απαντάται στο 1,2 έως 3,4% του πληθυσμού, αλλά αν συνυπολογιστεί όλο το φάσμα των μορφών της, το ποσοστό αγγίζει το 5%.
Προσβάλλει με την ίδια περίπου συχνότητα άνδρες και γυναίκες και εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα υψηλού κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου.

Κατά κανόνα παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο τέλος της εφηβείας ή στην αρχή της ενήλικης ζωής, συνήθως πριν την ηλικία των 30 ετών, αλλά δεν αποκλείεται τα πρώτα συμπτώματα να εμφανιστούν στην παιδική ηλικία ή ακόμη και πολύ αργότερα στην ενήλικη ζωή.

Συχνά η νόσος διαφεύγει της διαγνωστικής προσοχής.

Ένα έτος μετά την εμφάνιση ενός οξέος επεισοδίου, μόνο το 26% των νοσούντων παρουσιάζει πλήρη ύφεση.
Η νόσος έχει βιολογικό υπόβαθρο, με τεκμηριωμένο το ρόλο της κληρονομικότητας.

Μέχρι στιγμής, δεν έχει απομονωθεί ένας συγκεκριμένος αιτιολογικός παράγοντας. Αντιθέτως, πολλοί παράγοντες, βιολογικοί, ψυχολογικοί και κοινωνικοί, που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους θεωρείται ότι συμβάλλουν στην εμφάνιση της διπολικής διαταραχής.

govastileto.gr

Ψυχολογία

Είναι φυσικό πολλοί να μπερδεύονται με αυτό το είδος χρώματος ματιών, αφού συχνά δίνει την εντύπωση ότι αλλάζει από ανοιχτό καστανό σε χρυσοπράσινο και αντιστρόφως...

Υπάρχει διχρωμία (ή και πολυχρωμία) της ίριδας, όπου το κυρίαρχο χρώμα μπορεί να είναι ή το ανοιχτό καστανό ή το πράσινο.

Μάλιστα τα μάτια αυτού του χρώματος οφείλονται σε συνδυασμό σκέδασης φωτός και σταθερού χρώματος, αποδιδόμενου από μέτρια επίστρωση χρωστικών ουσιών στον βυθό της ίριδας.

Φαίνεται ότι κάποιος θα βολευτεί να πει απλά ότι έχει είτε πράσινα, είτε καστανά μάτια. Δεν είναι καθόλου έτσι. Αυτό το χρώμα των ματιών μπορεί να είναι δύσκολο να καθοριστεί, επειδή υπάρχει συχνά σημαντική μεταβολή.

Οι άνθρωποι με αυτό το χρώμα των ματιών συνήθως έχουν μια πολύχρωμη ίριδα, με ένα χρώμα που βρίσκεται κοντά στην κόρη και ένα διαφορετικό χρώμα που υπάρχει γύρω από τις άκρες.

Μια μελέτη δείχνει ότι το 74 % των καστανοπράσινων ματιών έχουν απλά ένα καφέ δαχτυλίδι γύρω από την κόρη και γι' αυτό είναι υποκειμενικό, καθώς η αισθητική εντύπωση του χρώματος μπορεί να αλλάξει όσο συχνά αλλάζουν οι συνθήκες φωτισμού.

Κανείς δεν ξέρει πραγματικά πως σχηματίζονται τα καστανοπράσινα μάτια.

Μερικοί ερευνητές, υποθέτουν ότι είναι απλά ένας συνδυασμός καφέ και πράσινων ματιών. Άλλοι, υποψιάζονται ότι μπορεί να υπάρχουν γονίδια - τροποποίητες που προκαλούν το μάτι για να παράγει περισσότερη ή λιγότερη μελανίνη.

Σε μια έρευνα μάλιστα έχει βρεθεί ότι τα καστανοπράσινα μάτια είναι λιγότερο συχνά απ' ό, τι τα καστανά μάτια, αλλά πιο συχνά απ' ό, τι τα πράσινα μάτια.

Συναντώνται συνήθως σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, αλλά ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ευρωπαϊκές χώρες, ενώ είναι σπάνια στην Αφρική και την Ασία, όπου το καφέ είναι συχνά το μόνο χρώμα ματιών που κυριαρχεί.

Λέγεται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι με καστανοπράσινα μάτια έχουν πιθανώς κάποια Καυκάσια καταγωγή και από τις δύο πλευρές της οικογένειας. Επειδή αυτό το χρώμα των ματιών είναι ασυνήθιστο, είναι πιθανό να προκαλείται από υπολειπόμενα γονίδια που σημαίνει ότι και οι δύο γονείς θα πρέπει να περάσουν το γονίδιο για αυτό το χρώμα ματιών στα παιδιά τους.

Πολλοί άνθρωποι λένε ότι τα καστανοπράσινα μάτια μπορούν να αλλάξουν με τη διάθεση και το περιβάλλον. Αυτός ο μύθος για το χρώμα των ματιών είναι αλήθεια.

Τα καστανοπράσινα μάτια, δρουν σαν καθρέφτης που αντικατοπτρίζει τα κοντινά χρώματα και είναι εύκολο να αλλάξουν την εμφάνιση των ματιών τους, ανάλογα με τα ρούχα ή το μακιγιάζ που φορούν.

Το χρώμα των ματιών τους, μπορεί επίσης να αλλάξει ανάλογα με το φως. Για παράδειγμα, τα καστανοπράσινα μάτια μπορεί να φαίνονται διαφορετικά στο εσωτερικό και διαφορετικά στο εξωτερικό φως.

Η ιδιοσυγκρασία των ατόμων με καστανοπράσινα μάτια

Όπως συχνά λέγεται ότι αλλάζει το χρώμα των καστανοπράσινων ματιών, έτσι και οι άνθρωποι που τα έχουν συνήθως είναι απρόβλεπτοι, αλλά παράλληλα και πολύ αγαπητοί. Αυτό είναι ένα κοινό στερεότυπο που συνδέεται με αυτό το χρώμα των ματιών.

Σε όσους υπερισχύει το πράσινο χρώμα υποσημειώνεται ότι είναι πιο άτακτοι και σκανδαλιάρηδες, ενώ σε αυτούς που υπερισχύει το κάστανο φημολογείται ότι είναι πολύ πιο προσιτοί και φιλόξενοι.

Φαίνονται να ανήκουν στο είδος των ανθρώπων που είναι αξιαγάπητοι και αποτελούν πραγματική απόλαυση το να είσαι κοντά τους. Δεν τους νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι ή τι λένε. Αυτοί είναι πάνω απ' όλα ο τύπος του εραστή και όχι του μαχητή.

Φυσικά αν τους προκαλέσεις, θα ανταποδώσουν το χτύπημα στα ίσα.

Τείνουν να είναι αυθόρμητοι και έτοιμοι να δοκιμάσουν νέα πράγματα. Επίσης, θεωρούνται κτήτορες κινδύνου και είναι ανοιχτοί στις προκλήσεις, ενώ ποτέ δεν θα υποχωρήσουν από έναν αγώνα, αν δεν αποδείξουν ότι είναι οι καλύτεροι.

Όσο τα πράγματα πάνε όπως τα θέλουν, παρουσιάζουν μια πιο γλυκιά, γεμάτη κατανόηση και ευγενική φύση.

Πρόκειται για όμορφους, κομψούς και τρομερά σέξι ανθρώπους. Τους αρέσει να ικανοποιούν και να ευχαριστούν τους άλλους, μάλιστα πολλές φόρες υπερβαίνοντας τα πρότυπα της δική σας ευχαρίστησης.

Είναι πολύ χαλαροί, ενώ όσον αφόρα στις σχέσεις τους, έχουν την τάση να συνάπτουν σύντομης διάρκειας, αν και είναι πολύ ικανοί στο να κάνουν έρωτα εύκολα, χάρη στη ρομαντική προσωπικότητά τους. Αγαπούν να πειραματίζονται και είναι πολύ ενεργητικοί και θαρραλέοι.

Δεν μένει πάρα να ρίξετε μια μάτια γύρω σας και να εξάγετε τα δικά σας αποτελέσματα! Γνωρίστε τους!

plektani.gr

Ψυχολογία

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που μπορεί να σε γεμίσει με αρνητική ενέργεια και να επιφέρει πολύ άσχημη και φορτισμένη ατμόσφαιρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν θυμώνουν τείνουν να λένε λέξεις που πολλές φορές δεν πιστεύουν. Αφού περάσει ο θυμός όμως, διαπιστώνουν πως έκαναν λάθος, μετανιώνουν, και έρχονται οι τύψεις. Για να αποφύγεις όλη αυτή τη δυσάρεστη διαδικασία, μάθε πώς να καταπολεμήσεις το θυμό σου.Πώς να καταπολεμήσεις το θυμό σου

1. Μη θυμώνεις με το παραμικρό

Εάν είσαι πολύ οργανωτική η αλλαγή ενός προγράμματος μπορεί να σε αποσυντονίσει. Όμως αυτό το γεγονός δε χρειάζεται να γίνει αιτία τσακωμού και κυρίως δε χρειάζεται να σε κάνει να θυμώσεις. Μάθε ποια είναι τα πράγματα που πρέπει όντως να ασχολείσαι μαζί τους και ποια όχι. Δεν είναι όλες οι αφορμές τόσο σημαντικές, και δεν αξίζει να επιφορτίζεσαι με αρνητικά συναισθήματα για κάτι που δεν αξίζει να ασχολείσαι. Εάν γίνει κάτι σκέψου πρώτα εάν υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση και εάν μπορέσεις να το λύσεις, πριν προβείς σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια.

2. Πάρε βαθιές αναπνοές
Καταπολέμησε το θυμό σου με αυτήν την παλιά τεχνική. Πάρε βαθιές αναπνοές, και προσπάθησε να ηρεμήσεις. Πριν πεις οποιαδήποτε κουβέντα ή προβείς σε κάποια ενέργεια ακολούθησε αυτή τη συμβουλή. Χρειάζεται κάποιος χρόνος, όμως οι βαθιές αναπνοές θα σε ηρεμήσουν και θα σε κάνουν να χαλαρώσεις. Επίσης οι βαθιές αναπνοές θα οξυγονώσουν τον εγκέφαλο σου και αυτό θα σε βοηθήσει ακόμα περισσότερο. Το πιθανότερο είναι μετά από δύο τρεις αναπνοές ο θυμός σου να έχει υποχωρήσει.

3. Απομακρύνσου από την πηγή του θυμού
Εάν θύμωσες με τη συμπεριφορά ή με την πράξη κάποιου ατόμου, πριν αντιδράσεις και εκφράσεις το θυμό σου, προσπάθησε να τον αποβάλλεις. Ένας απλός τρόπος είναι να απομακρυνθείς από την πηγή του θυμού σου. Πήγαινε λίγο πιο πέρα και ακολούθησε την προηγούμενη συμβουλή με τις αναπνοές. Όταν είσαι μακριά από την εστία που σου προκάλεσε το άσχημο αυτό συναίσθημα θα σου είναι πιο εύκολο να το αποβάλεις από μέσα σου. Έτσι θα μπορέσεις να καταπολεμήσεις το θυμό σου και να είσαι όπως και πριν.

4. Σκέψου κάτι άλλο
Μια ακόμη τεχνική για να καταπολεμήσεις το θυμό σου, είναι να κλείσεις τα μάτια σου και να σκεφτείς κάτι το οποίο σου φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα, όπως χαρά και τρυφερότητα. Μπορείς να έχεις πάντα κάτι συγκεκριμένο ως σημείο αναφοράς , όπως το γέλιο ενός μωρού, ή μια ανάμνηση από τις διακοπές σου. Επίσης μπορείς να έχεις μέσα στο πορτοφόλι σου τη φωτογραφία ενός αγαπημένου σου προσώπου, ή μια αστεία σκηνή που σε κάνει πάντα να ξεχνιέσαι. Ακόμη κάποιο μικρό αντικείμενο που σου θυμίζει ένα ταξίδι που έχεις τις ομορφότερες αναμνήσεις, όπως ένα μπρελόκ, που θα μπορείς να έχεις πάντα μέσα στην τσάντα σου, και να το βλέπεις κάθε φορά που ο θυμός σου χτυπάει την πόρτα.

5. Διαχείριση θυμού

Εάν δε μπορείς να καταπολεμήσεις το θυμό μόνη σου, και βλέπεις πως σου στερεί πολλά πράγματα και επηρεάζει την κοινωνική σου ζωή, μπορείς πάντα να απευθυνθείς σε κάποιον ειδικό ψυχολόγο, που ασχολείται με τη διαχείριση θυμού. Μέσω ειδικών ασκήσεων θα δεις τι είναι πραγματικά αυτό που σου προκαλεί αυτά τα συναισθήματα, και θα μπορέσεις να λύσεις το πρόβλημα σου με ειδικές τεχνικές. Η ζωή σου θα αλλάξει προς το καλύτερο και θα είσαι σε θέση να ασχολείσαι με τα πραγματικά προβλήματα της ζωής, και όχι με ασήμαντες καταστάσεις!

dynamikhgynaika.gr

Ψυχολογία

Είναι σπάνιο πράγμα το να έχει φωνή ο άνθρωπος, όχι την ομοφωνία της κοινωνικής μάζας αλλά τη μοναδικότητα της ανθρώπινης έκφρασης. Διότι πρέπει να έχει κάτι να πει, κάτι που να αντικαταστεί τη σιωπή του πόνου. Μέσω του θεάτρου, ο ηθοποιός έχει την ευκαιρία να εκφραστεί, μα σπάνια μπορεί πράγματι να πει κάτι το ουσιαστικό. Και σ’ αυτήν την περίπτωση η φωνή προέρχεται από το έργο του συγγραφέα και του σκηνοθέτη, από την ένωση των δύο δημιουργών. Συνήθως τα άτομα θεωρούν ότι δεν υπάρχει φωνή και επομένως δεν ακούν. Συνεπώς όπως δεν ακούν έχουν τελικά δίκιο.

Η φωνή της ανθρωπιάς λειτουργεί μέσω της σιωπής. Και είναι σπάνιοι οι άνθρωποι που μπορούν ν’ ακούσουν τη σιωπή. Με την καταπίεση του θορύβου έχουν ξεχάσει τον ήχο της σιωπής ακόμα και στη μουσική. Έτσι και πάλι, η όπερα ή το ορατόριο δεν αρκούν για να εκφράσουν τη φωνή της ανθρωπιάς. Διότι εκείνη τη στιγμή τα άτομα ακούν μόνο τη μουσική και όχι τη φωνή της ανθρωπιάς. Το ίδιο ισχύει και για την ανθρώπινη φωνή διότι τις περισσότερες φορές δεν εκφράζει παρά το κοινωνικό πλαίσιο δίχως να εμπεριέχει ίχνος ανθρώπινου στοιχείου και ανθρωπιάς.

Η φωνή της ανθρωπιάς μπορεί να ακουστεί μόνο και μόνο εκτός κοινωνικού και συμβατικού πλαισίου αλλιώς το άτομο καταπατάει τα δικαιώματα του ανθρώπου. Όμως όταν ο άνθρωπος είναι αναγκαστικά ενσωματωμένος σε μια δομή που τον χρησιμοποιεί μόνο και μόνο ως υποδομή, είναι δύσκολο για να μην πούμε ανέφικτο να βρει ένα συνάνθρωπο. Άρα το πρώτο κοινό στοιχείο που έχουν είναι η μοναξιά.

Και η φωνή της ανθρωπιάς πρέπει να δώσει το νόημά της.

Η φωνή της ανθρωπιάς δεν είναι κραυγή ανεξάρτητα αν παρουσιάζεται με αυτόν τον τρόπο στην κοινωνία της ανωνυμίας. Ενοχλεί η ίδια η ύπαρξή της και όχι το μήνυμά της. Διότι κανείς δεν το ακούει. Έτσι η φωνή γίνεται κραυγή. Δεν είναι λοιπόν τυχαία η χριστιανική φράση που εξηγεί ότι αν σωπάσουν οι άνθρωποι θα βγάλουν κραυγή οι πέτρες. Όμως για τους ανθρώπους που ακούν την κραυγή της σιωπής, η φωνή της ανθρωπιάς έχει νόημα και δεν είναι μόνο η ηχώ της προσωπικής κραυγής.

Ως υπόβαθρο φωνητικό της ανθρωπότητας, η φωνή της ανθρωπιάς ξεσπά κάπου κάπου και παρουσιάζεται ως κίνηση της αντίστασης. Είναι η αντίσταση όλων αυτών των ανθρώπων που είναι μόνοι μέσα στο πλήθος των ατόμων. Αν και η ύπαρξή τους είναι ήδη μια πρώτη μορφή αντίστασης, η φωνή δίνει ένα νόημα στη ζωή τους αλλά και στη ζωή των άλλων. Δίχως ελπίδα, οι μη απελπισμένοι συνεχίζουν τον αγώνα της ανθρωπιάς εναντίον του κοινωνικού συστήματος που θέλει να αφοπλίσει και ύστερα να αφανίσει κάθε ανθρώπινο επιχείρημα.

Ο αγώνας είναι άνισος εξ αρχής και αυτό του δίνει μεγαλύτερη σημασία. Μπορεί μάλιστα να πούμε ότι η αξία των ανθρώπων προέρχεται από αυτήν την αρχή. Συνεπώς δεν πρέπει μόνο να μιλούμε αλλά και να ακούμε. Διότι κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τη φωνή της ανθρωπιάς δίχως να ξέρει να τη χρησιμοποιεί.

Νίκος Λυγερός

enallaktikidrasi.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.