Μαΐου 11, 2021

Ψυχολογία

Δε θα ήταν υπέροχο να μπορούμε να διεκδικούμε ό,τι θέλουμε σε προσωπικό ή και επαγγελματικό επίπεδο; Αυτό μπορεί να είναι από μία καλύτερη συμπεριφορά μέχρι το να έχουμε τις υπηρεσίες που έχουμε πληρώσει από έναν επαγγελματία. Κάποια στιγμή μπορεί να έχεις πάει σε ένα εστιατόριο και να ήθελες να γυρίσεις πίσω το πιάτο που σου σέρβιραν ή να έχεις νιώσει προσβεβλημένος από την συμπεριφορά κάποιου αλλά να αμφιταλαντεύτηκες για το αν είναι σωστό να εκφράσεις την δυσαρέσκειά σου ή να το αφήσεις να περάσει.

Είναι δικαίωμά σου να διεκδικείς τα θέλω και τις ανάγκες σου ή ακόμα και να θέτεις τα όριά σου, σεβόμενος πάντα και τις ανάγκες των άλλων. Δικαίωμά σου είναι επίσης, να λες όχι ή να ορίζεις τις προτεραιότητές σου αλλά και να εκφράζεις τα συναισθήματά σου.

Και αφού φαίνεται τόσο απλό το να διεκδικώ αυτά που επιθυμώ γιατί ταυτόχρονα είναι τόσο δύσκολο να τα εκφράσω;

Αρχικά, η διεκδικητικότητα έγκειται στη δεξιότητά μου να επικοινωνώ τις ανάγκες, τα θέλω και τα όριά μου, χωρίς να προσβάλλω τον άλλον. Ο λόγος που βρισκόμαστε σε σύγχυση με την έννοια της διεκδικητικότητας είναι γιατί πολλάκις καταλήγουμε να γινόμαστε επιθετικοί αντί διεκδικητικοί. Σίγουρα, με το να μιλήσω άσχημα στον άλλον δε θα καταφέρω κάτι πέρα από το να ξεπεράσω τα όρια προστασίας του. Από την άλλη πλευρά, το να μην εκφράσω τις επιθυμίες μου με οδηγούν στην παθητικότητα. Επομένως, η διαστρέβλωση της διεκδικητικότητας μπορεί να με οδηγήσει στην παθητικότητα ή στην επιθετικότητα και στις δύο αυτές περιπτώσεις χάνεται ο στόχος που είναι να εκφράσω τα θέλω μου.

Παράδειγμα Παθητικότητας: Πάω σε ένα εστιατόριο, μου φέρνουν λάθος πιάτο και δεν το στέλνω πίσω.

Παράδειγμα Διεκδικητικότητας: Μου φέρνουν λάθος πιάτο και ευγενικά τους ρωτάω αν μπορούν να μου φέρουν αυτό που παρήγγειλα.

Παράδειγμα Επιθετικότητας: Μου φέρνουν λάθος πιάτο και γι' αυτό προσβάλλω και βρίζω τους εργαζομένους.

Επιπλέον, η διεκδικητικότητα δεν είναι το να απαιτώ και να προστάζω τους άλλους να δεχτούν ό,τι τους λέω, ούτε σημαίνει ότι επειδή θα επικοινωνήσω τις ανάγκες μου θα βρω λύση και σε όλα τα προβλήματά μου. Αν σκοπός σου είναι να έχεις πάντα δίκιο, τότε δεν αναζητάς τρόπους για να διεκδικήσεις τα θέλω σου, αλλά την αποδοχή των άλλων. Επομένως, χρειάζεται να είμαστε σίγουροι τι ακριβώς θέλουμε, ώστε να μπορούμε να το εκφράσουμε και να το επικοινωνήσουμε αποτελεσματικά. Τέλος, αυτή η προσπάθεια δεν μας εξασφαλίζει ότι όλες μας οι επιθυμίες θα γίνουν πραγματικότητα.

Για να αποφύγουμε τις παραπάνω παρερμηνείες, χρειάζεται να είμαστε ρεαλιστές με τα όριά μας και αυτά που επιθυμούμε. Διαφορετικά, μπορεί ο φόβος και η δυσαρέσκεια να μας καταβάλλουν, όταν οι άλλοι δεν ανταποκρίνονται στα θέλω μας!

Τι μας μπλοκάρει από το να εκφράσουμε τις ανάγκες μας;

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να μας εμποδίζουν από το να γίνουμε διεκδικητικοί. Μερικές φορές οι φοβίες μας είναι και το μεγαλύτερο τείχος που χρειάζεται να γκρεμίσουμε για να εκφράσουμε τα θέλω μας. Παραδείγματος χάρη, υπάρχει ο φόβος της αποτυχίας που με εμποδίζει από το να ξεκινήσω την επιχείρησή μου γιατί φοβάμαι ότι όλα θα πάνε στραβά. Ή φοβάμαι ότι θα χάσω τον μηνιαίο μισθό μου και για αυτό δεν παραιτούμαι από το τοξικό εργασιακό μου περιβάλλον. Μπορεί και να φοβάμαι ότι θα πληγώσω τα συναισθήματα των άλλων, αν τους πω τι με ενοχλεί και σε ακραίες περιπτώσεις υπάρχει ο φόβος της βίας αν βρίσκομαι σε μια κακοποιητική σχέση.

Ποια είναι τα βήματα ώστε να εκφράσουμε τις ανάγκες μας με υγιή τρόπο;

Για να επικοινωνήσουμε αποτελεσματικά τις ανάγκες μας πρέπει να ξεκινήσουμε από εμάς. Χρειάζεται να γνωρίζουμε ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα για εμάς, αλλά και τις αξίες μας. Επιπλέον, είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τα όριά μας, δηλαδή ποια είναι τα πράγματα που αρνούμαστε να συμβιβαστούμε. Σύμμαχοί μας σε αυτή την προσπάθεια είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια. Όσο πιο απλά και άμεσα εκφράσω τις ανάγκες μου, τόσο πιο κατανοητός θα γίνω στους γύρω μου. Βέβαια, δεν είναι εύκολο να αποκτήσω αυτή τη δεξιότητα, χρειάζεται εξάσκηση.

Αν δεν είμαστε εξοικειωμένοι με το να εκφράζουμε τις ανάγκες μας, μπορεί στην αρχή να μας φαίνεται πολύπλοκο ή και να χρησιμοποιούμε λάθος επικοινωνιακές πρακτικές που να μπερδεύουν τους άλλους. Παρακάτω θα βρεις κάποια εργαλεία που μπορεί να σε διευκολύνουν:

1. Περιέγραψε αντικειμενικά τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει στον άλλον!

Το να εκφράσουμε τις δυσκολίες μας σε κάποιες καταστάσεις είναι πιο περίπλοκο από όσο φανταζόμαστε καθώς συχνά καταλήγουμε να κατηγορούμε τον άλλον και να προσωποποιούμε αυτά που μας ενοχλούν. Αντί να πούμε "Ποτέ δεν πλένεις τα πιάτα", μπορούμε να πούμε "Είμαι αρκετά κουρασμένη, θα μπορούσες να με βοηθήσεις;".

2. Πρόσεξε πώς εκφράζεις τις ανησυχίες σου!

Κάποιες φορές παρουσιάζουμε τις καταστάσεις σαν να είναι ο άλλος υπεύθυνος για τα συναισθήματα μας και λέμε "Με κάνεις να νιώθω την αδικία" αντί να πούμε "Εγώ νιώθω την αδικία". Είναι καλό να θυμόμαστε ότι οι ερμηνείες μας δεν είναι πάντα τα γεγονότα καθαυτά. Αντί, λοιπόν να πούμε "Έγινε αυτό" θα μπορούσαμε να πούμε ότι "Μου φαίνεται ότι έγινε αυτό...".

3. Άκου με ανοιχτό μυαλό!

Είναι σημαντικό όχι μόνο να εκφράζουμε τις ανάγκες μας αλλά πρώτα να ακούμε με ανοιχτό μυαλό και έπειτα να απαντάμε. Αν ακούσεις προσεκτικά τον άλλον και δεν είσαι ικανοποιημένος από τις απαντήσεις του, τότε μπορείς να εκφράσεις τις αμφιβολίες σου χωρίς να του επιτεθείς. Σε στιγμές έντασης, είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας να ακουστούμε που σταματάμε να ακούμε και όλη η προσπάθεια καταλήγει στο κενό.

4. Ξεκαθάρισε τις προτιμήσεις σου λεπτομερώς!

Όταν κάτι σε ενοχλεί χρειάζεται να εκφράσεις τον προβληματισμό και τις προτιμήσεις σου στον άλλον. Επίσης, μπορείς να εστιάσεις την προσοχή σου στις θετικές επιπτώσεις που θα έχει η αλλαγή της εκάστοτε κατάστασης και από τις δύο πλευρές. Παραδείγματος χάρη, θέλεις να εκφράσεις στο σύντροφό σου ότι έχετε απομακρυνθεί, και για να έρθετε πιο κοντά, θα ήταν ωραίο μία φορά την εβδομάδα να κάνατε κάτι μαζί.

5. Απαίτησε να καταλήξετε σε συμφωνία!

Συνήθως ο λόγος που επιθυμούμε να εκφράσουμε τις ανάγκες μας είναι όταν νιώθουμε ότι αυτές δεν ικανοποιούνται. Επομένως, σκοπός μιας συζήτησης είναι στο να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Αν ο άλλος συμφωνήσει, χρειάζεται ακόμα να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες. Αν, από την άλλη πλευρά, ο συνομιλητής μας διαφωνεί, μπορούμε να συζητήσουμε τις ενδεχόμενες αλλαγές για να είμαστε και οι δυο ικανοποιημένοι. Στην περίπτωση που ο άλλος δεν είναι πρόθυμος να αλλάξει κάτι, τότε χρειάζεται να ζυγίσουμε τα θετικά και τα αρνητικά που μας προσφέρει αυτή η σχέση ώστε να αποφασίσουμε αν θέλουμε να την συνεχίσουμε.

Τέλος, η επιθετικότητα αλλά και η αδυναμία του να μην διεκδικούμε αυτά που θέλουμε πηγάζουν από την απειλή που νιώθουμε για την αυτοεκτίμησή μας. Είναι δικαίωμα μας να διεκδικούμε και να εκφράζουμε τις ανάγκες και τα θέλω μας. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μας επιθυμία θα γίνεται απαραίτητα και πραγματικότητα.

Αν σκοπός μας είναι να νιώθουμε πάντα σωστοί και να υπερισχύει η γνώμη μας, τότε χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τι πραγματικά έχει αξία για εμάς. Επομένως, η διεκδικητικότητα ως δεξιότητα είναι χρήσιμη, αρκεί να μην την παρερμηνεύουμε και να μπορούμε να την επικοινωνήσουμε με τα σωστά εργαλεία.

 

MSc Business Psychology

Qualified MOE Coach,

Παναγιώτα Γιδοπούλου

https://www.ergoyourego.com/

 

Ψυχολογία

Συνθήματα που αξίζει να είναι γραμμένα στους τοίχους του μυαλού και της καρδιάς μας. Για να μας ξυπνούν από τον λήθαργο της καθημερινότητας, να μας σηκώνουν από τον καναπέ του βολέματος και της συνήθειας, να μας τραβάνε από το βάλτο των αυτοπεριορισμών μας, να φωτίζουν το σκοτάδι της αβεβαιότητας, να προκαλούν και να ξεμουδιάζουν τη σκέψη μας, να μας εμπνέουν και να μας βοηθούν να πάμε παραπέρα.

1. Η πίστη δεν εξασφαλίζει, αλλά οδηγεί και υποστηρίζει.

2. Ό,τι ψάχνεις, αυτό βρίσκεις. Είτε προβλήματα, είτε λύσεις.

3. Η αγάπη για τον εαυτό μας να είναι έμπρακτη, γιατί από λόγια χορτάσαμε.

4. Το σύμπαν είναι αρκετά μεγάλο για να χωρέσει και τα πιο μεγάλα μας όνειρα.

5. Συμβιβασμούς να κάνουμε όταν μας πηγαίνουν μπροστά, όχι πίσω.

6. Τα χειρότερα λάθη είναι αυτά που συνεχίζουμε να κάνουμε.

7. Ο φόβος είναι στη φαντασία που οργιάζει.

8. Η ευτυχία ταιριάζει με την αλήθεια, όχι με παραμύθια.

9. Όποιος δεν αλλάζει, παρακμάζει.

10. Το ξεβόλεμα ζορίζει, αλλά και αφυπνίζει.

11. Η ευγνωμοσύνη θρέφει, η γκρίνια καταστρέφει.

12. Δίνοντας λίγα μην περιμένεις πολλά.

13. Τίποτα δεν τελειώνει ολοκληρωτικά, απλά αλλάζει μορφή.

 

Συγγραφέας Υπάτιος Βαρελάς
Ο Υπάτιος Βαρελάς είναι προπονητής ζωής (Life Coach) με ειδίκευση και πιστοποίηση σε EFT (Emotional Freedom Techniques) και NLP (Neuro-Linguistic Programming). Βοηθά το ευρύ κοινό, στελέχη επιχειρήσεων και επαγγελματίες να ξεπεράσουν αυτοπεριορισμούς, να αυξήσουν την απόδοσή τους, να ξεμπλοκάρουν, να θέσουν και να επιτύχουν στόχους, να εξελιχθούν, μέσω ατομικών συνεδριών και ομαδικών προγραμμάτων. Είναι ο ιδρυτής και επικεφαλής της CHANGE (www.change.gr), εκπαιδευτής στο EFT (www.eft.gr) και συγγραφέας άρθρων και βιβλίων. Ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο και κάνει ό,τι μπορεί για να αλλάξουν οι άνθρωποι και να τον φτιάξουν.

Ιστοσελίδα

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

 

Η αισιοδοξία συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο ευπρόσδεκτα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι οι αισιόδοξοι τείνουν να τα πηγαίνουν καλύτερα στη ζωή από τους απαισιόδοξους φίλους τους – τουλάχιστον όσον αφορά στη σωματική και ψυχική υγεία, την ανθεκτικότητα, τις σχέσεις, την καριέρα, τη διαχείριση του πόνου, ακόμα και τη μακροζωία. Τα επιστημονικά και πολιτισμικά δόγματα μας επαναλαμβάνουν και μας βεβαιώνουν ότι η καλή διάθεση και η αναμονή της καλύτερης έκβασης μας οδηγούν στον καλύτερο δρόμο.

Όμως, είναι όλα πράγματι τόσο ξεκάθαρα; Είναι η αισιοδοξία τόσο προσαρμοστική και δεν υπάρχει απολύτως τίποτα καλό στο να είναι κανείς απαισιόδοξος; Η έρευνα της ψυχολόγου Julie Norem υποστηρίζει το αντίθετο.

Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, η Dr. Norem μελετά το φαινόμενο της αμυντικής απαισιοδοξίας – η γνωστική στρατηγική κατά την οποία θέτουμε χαμηλές προσδοκίες και εξετάζουμε τα χειρότερα δυνατά σενάρια για μελλοντικά γεγονότα. Αποδεικνύεται ότι η συνήθεια του να μην περιμένουμε πολλά από μια κατάσταση μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση του άγχους και στην απόκτηση μιας αίσθησης ελέγχου.

Συγκεκριμένα, στην τελευταία της έρευνα η Dr. Norem βρήκε ότι η χρήση αμυντικής απαισιοδοξίας συσχετιζόταν με τη λήψη περισσότερων μέτρων ασφαλείας κατά του COVID-19 (π.χ. πλύσιμο χεριών, μάσκα, απόσταση) και με λιγότερο ριψοκίνδυνες συμπεριφορές. «Αναμφίβολα, οι αμυντικοί πεσιμιστές είναι πιο αγχώδεις από τους αισιόδοξους», εξηγεί η Dr. Norem «αλλά κάνουν επίσης μεγαλύτερη προσπάθεια να διαχειριστούν τον κίνδυνο».

Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις με την οποία ήρθε αντιμέτωπη η Dr. Norem είναι ο δισταγμός του κόσμου απέναντι στην πιθανότητα να υπάρχει κάτι θετικό στην απαισιοδοξία. Κι όμως, η ειρωνεία είναι πως όταν οι άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι είναι αμυντικοί πεσιμιστές, πολλοί αναφέρουν ότι νιώθουν ανακούφιση και επιβεβαίωση. Γι’ αυτό και η Dr.Norem έχει συλλέξει κάποιους βασικούς μύθους για την αισιοδοξία και την απαισιοδοξία που καταρρίπτονται, αλλά και ορισμένες αλήθειες.


1. Είμαστε είτε αισιόδοξοι είτε απαισιόδοξοι
Λάθος. Η οπτική ενός ατόμου ποικίλλει από κατάσταση σε κατάσταση. Για παράδειγμα, μπορεί να είστε αισιόδοξοι στην κοινωνική σας ζωή και απαισιόδοξοι στην εργασία σας. Επιπλέον, μπορούμε να αντιληφθούμε το δίπολο ως μια τάση να αναμένουμε καλά ή άσχημα πράγματα ή πόσο επιρρεπείς είμαστε στο να βιώνουμε θετικό-αρνητικό συναίσθημα.

Πρόκειται απλώς για τάσεις – δεν είναι ντετερμινιστικές σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Αν κι αυτές οι τάσεις μπορούν να επηρεαστούν από την κληρονομικότητα, απλώς μας δείχνουν μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Έχουμε ακόμα την ελευθερία να κινούμαστε όπως επιθυμούμε.

2. Αισιόδοξοι γεννιόμαστε, δεν γινόμαστε
Αυτός ο μύθος είναι πολύ γενικευμένος για να είναι αληθινός. Αν και δεν έχουμε πολλά στοιχεία που να δείχνουν με απόλυτη βεβαιότητα ότι μπορούμε να ξεφορτωθούμε τις τάσεις μας να βιώνουμε αρνητικό συναίσθημα, οι μελέτες πάνω στη γνωστική θεραπεία αναφέρουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να μάθουν να επανεξετάζουν πώς βλέπουν τις καταστάσεις. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι δυνατό.

3. Η αισιοδοξία είναι πάντα καλύτερη από την απαισιοδοξία
Λάθος. Έρευνα από Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας βρήκε ότι οι αμυντικοί απαισιόδοξοι τα καταφέρνουν καλύτερα από τους αισιόδοξους ως προς το συναίσθημα και την πραγματική απόδοση. Άλλες μελέτες από τις ΗΠΑ δείχνουν ότι κατά μέσο όρο οι αμυντικοί πεσιμιστές τα καταφέρνουν εξίσου καλά με τους αισιόδοξους. Οι πρώτοι έχουν πιο έντονο το αρνητικό συναίσθημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουν λιγότερο θετικό συναίσθημα ή λιγότερη θετική θέαση του κόσμου.

Στον δυτικό κόσμο, η θετική προδιάθεση και το θετικό συναίσθημα σημαίνουν αυτόματα και περισσότερα κίνητρα και συνεπώς επιτυχία. Σε άλλες κουλτούρες, όπως στης Ιαπωνία, η ιδανική συναισθηματική ζωή είναι η πιο ισορροπημένη. Ένα επαρκώς προσαρμοσμένο άτομο αναγνωρίζει ότι υπάρχουν τόσο αρνητικά όσο και θετικά στα περισσότερα πράγματα στη ζωή.

4. Οι απαισιόδοξοι είναι πιθανότερο να εμφανίσουν κατάθλιψη συγκριτικά με τους αισιόδοξους
Πράγματι, υπό όρους γενικών χαρακτηριστικών, οι απαισιόδοξοι βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης κατάθλιψης. Εντούτοις, η συνολική εικόνα είναι πιο περίπλοκη. Η επιστήμη, συγκεκριμένα, υποδεικνύει ότι οι αμυντικοί πεσιμιστές έχουν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν κατάθλιψη συγκριτικά με τους άλλους απαισιόδοξους και όχι σημαντικά περισσότερες πιθανότητες από τους αισιόδοξους. Αυτό που αυξάνει τις πιθανότητες είναι ο συνδυασμός του πεσιμισμού με την απελπισία/ αβοηθησία, όταν δηλαδή τα άτομα αυτά νιώθουν ότι δεν έχουν κανένα έλεγχο πάνω στις συνθήκες της ζωής τους.

Εδώ είναι σημαντική η διάκριση ανάμεσα στον αμυντικό και τον φαταλιστικό πεσιμισμό. Ο πρώτος προσανατολίζεται προς τη βελτίωση συνθηκών και την ολοκλήρωση εργασιών. Η φαταλιστική απαισιοδοξία, από την άλλη πλευρά, αν και έχει επίσης την τάση να προκαλεί αρνητικά συναισθήματα, προκαλεί την αίσθηση ότι κανείς είναι καταδικασμένος να μην έχει ελπίδα αλλαγής σε αυτό τον κόσμο. Αυτό το τελευταίο είναι συνήθως το μονοπάτι προς την κατάθλιψη.

5. Οι αισιόδοξοι μπορούν επίσης να είναι ευτυχισμένοι
Αυτό είναι αλήθεια. Η αξία με την οποία οι άνθρωποι επενδύουν την ευτυχία ως αποτέλεσμα ποικίλλει. Οι αμυντικοί απαισιόδοξοι έχουν φυσικά πολλές στιγμές ευτυχίας και απολαμβάνουν πολλά πράγματι στη ζωή τους. Όμως, δεν εστιάζουν εκεί. Αντιθέτως, θέλουν να μη μετανιώνουν για τίποτα και να εργάζονται προς την επίτευξη των στόχων τους. Θέλουν επίσης να νιώθουν ότι έχουν βάλει τα δυνατά τους σε κάθε κατάσταση και να διαχειρίζονται το άγχος τους ώστε να μην αλληλεπιδρά αυτό με τους στόχους τους.

Επιπλέον, οι αμυντικοί απαισιόδοξοι έχουν την ικανότητα να αντέχουν τα αρνητικά συναισθήματα. Πολλοί άνθρωποι, αφού αναγνωρίσουν ότι είναι αγχωμένοι, ο κύριος στόχος τους είναι να ξεφορτωθούν το άγχος τους και να νιώσουν χαρούμενοι. Η δύναμη του αμυντικού απαισιόδοξοι βρίσκεται στην ικανότητα να πει: «Αναγνωρίζω ότι νιώθω άγχος, ξέρω τι να κάνω με αυτό το άγχος και δεν θα του επιτρέψω να με κυριεύσει». Είναι διαφορετικό από το να το αρνούμαστε ή να προσπαθούμε να το καταπιέσουμε/ αποφύγουμε.

6. Δεν υπάρχουν μειονεκτήματα στην αισιοδοξία
Λάθος. Με μια πρώτη ματιά, η αισιοδοξία σχεδόν πάντα φαίνεται καλή, επειδή σχετίζεται ισχυρά με το χαρούμενο. Το μειονέκτημα της αισιοδοξίας διαφαίνεται στο πώς σχεδιάζουμε και αναμένουμε μελλοντικά γεγονότα. Οι πεσιμιστές δεν εκπλήσσονται ποτέ όταν τα πράγματα πάνε στραβά, ενώ οι αισιόδοξοι συχνά απογοητεύονται πολύ από τα εμπόδια.

Ένα απροσδόκητο αρνητικό αποτέλεσμα συνήθως βιώνεται ως πιο αρνητικό για έναν αισιόδοξο. Αν συνεχώς αναμένετε ότι θα συμβούν υπέροχα πράγματα και συνεχώς απογοητεύεστε, αυτό δεν είναι και πολύ προσαρμοστικό. Ένα άλλο μειονέκτημα της αισιοδοξίας είναι ότι αν συνεχώς σκεφτόμαστε μόνο θετικά, νιώθουμε δικαίως και μια έντονη αυτοπεποίθηση. Όμως αυτό μπορεί να μας οδηγήσει στο να αγνοούμε πιθανούς κινδύνους και προβλήματα που χρειάζεται να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/between-cultures/202104/7-myths-about-optimism-and-pessimism

https://enallaktikidrasi.com/

 

Ψυχολογία

Το να μείνετε σε επαφή με τα αγαπημένα σας πρόσωπα χωρίς να τα βλέπετε από κοντά έχει γίνει ακόμη πιο σημαντικό κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Αλλά για μερικούς ανθρώπους, το να πάρουν ή να απαντήσουν το τηλέφωνο είναι μια αγχωτική εμπειρία.
Το άγχος του τηλεφώνου (phone anxiety) είναι ο φόβος και η αποφυγή των τηλεφωνικών συνομιλιών και είναι κοινό σε όσους έχουν διαταραχή κοινωνικού άγχους.

Το ότι μισείτε τις τηλεφωνικές συνομιλίες δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχετε άγχος του τηλεφώνου, αν και τα δύο μπορεί να σχετίζονται. Υπάρχουν, φυσικά, πολλοί άνθρωποι που απλά δεν τους αρέσει να πραγματοποιούν ή να λαμβάνουν κλήσεις.

Αλλά αν αυτή η δυσαρέσκεια σας προκαλεί ορισμένα συμπτώματα, μπορεί να έχετε άγχος του τηλεφώνου.

Ορισμένα συναισθηματικά συμπτώματα άγχους του τηλεφώνου περιλαμβάνουν:
καθυστέρηση ή αποφυγή πραγματοποίησης κλήσεων λόγω αυξημένου άγχους
αίσθημα εξαιρετικά νευρικής κατάστασης ή άγχους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την κλήση και
εμμονή ή ανησυχία για το τι θα πείτε
Τα σωματικά συμπτώματα περιλαμβάνουν:
Ναυτία
αύξηση του καρδιακού ρυθμού
δύσπνοια
ζάλη και
μυϊκή ένταση
Εάν αισθάνεστε έτσι, δεν είστε μόνοι. Μια έρευνα του 2019 για τους εργαζόμενους γραφείων στο Ηνωμένο Βασίλειο έδειξε ότι το 76% των millennials και το 40% των baby boomers έχουν ανήσυχες σκέψεις όταν χτυπά το τηλέφωνό τους.

Εξαιτίας αυτού, το 61% των millennials αποφεύγει εντελώς τις κλήσεις, σε σύγκριση με το 42% των baby boomers. Εάν υποφέρετε από αυτά τα συμπτώματα, υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να τα μειώσετε.

Αποφυγή τηλεφωνικών κλήσεων
Η συζήτηση στο τηλέφωνο μπορεί να είναι αγχωτική, διότι περιοριζόμαστε μόνο στους ήχους των φωνών μας. Ελλείψει άλλων κοινωνικών ενδείξεων (χειρονομίες, γλώσσα του σώματος, οπτική επαφή) πολλοί επικεντρώνονται υπερβολικά και υπεραναλύουν στο μυαλό τους κάθε ήχο και φωνητική χροιά στη συνομιλία, ενώ αγχώνονται και για την επιλογή των λέξεων.

Χάρη στην τεχνολογία, μπορούμε συχνά να περάσουμε ημέρες, εβδομάδες ή ακόμα και μήνες χωρίς να μιλήσουμε απευθείας με άλλους στο τηλέφωνο. Μια μελέτη έδειξε ότι οι αγχωτικοί άνθρωποι προτιμούν να στέλνουν γραπτά μηνύματα από το να κάνουν τηλεφωνικές κλήσεις. Χαρακτηρίζουν αυτή την επικοινωνία ως ανώτερο μέσο για εκφραστική και οικεία επαφή.

Μερικοί άνθρωποι επιλέγουν τα γραπτά μηνύματα, επειδή τους δίνουν χρόνο να σκεφτούν τη διατύπωση των όσων θέλουν να πουν, ενώ ταυτόχρονα να είναι και σε χαλαρό ύφος η “συνομιλία”. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αναπτύσσουν μια διαφορετική προσωπικότητα, ξεχωριστή και σε αντίθεση με την πραγματική τους ζωή.

Έρευνες δείχνουν επίσης ότι το άγχος του τηλεφώνου σχετίζεται με την ανησυχία για το τι μπορεί να σκέφτεται το άλλο άτομο. Με την εξάλειψη της άμεσης αντίδρασης άλλων σε προφορικές συνομιλίες, τα γραπτά μηνύματα μπορούν να προσφέρουν σε όσους έχουν άγχος του τηλεφώνου έναν τρόπο να έχουν κοινωνική επαφή χωρίς το φόβο της απόρριψης.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο μερικές φορές οι τηλεφωνικές κλήσεις μπορεί να είναι αγχωτικές είναι η πίεση που έρχεται με το να γινόμαστε το κέντρο της προσοχής κάποιου άλλου. Στις συνομιλίες πρόσωπο-με-πρόσωπο, έχουμε πολλούς περισπασμούς στο περιβάλλον μας: κοιτάζουμε αλλού, ή τσεκάρουμε δήθεν το κινητό μας, ή πίνουμε καφέ κλπ.

Αυτό μπορεί να κάνει την αλληλεπίδραση πιο απλή και η συνομιλία να ρέει φυσικά. Σε μια κλήση, δεν υπάρχουν εξωτερικοί περισπασμοί, οπότε μπορεί πολλοί αισθάνονται ότι γίνονται το επίκεντρο της προσοχής του άλλου για να απαντήσουν άμεσα.

Οι παύσεις σε μια τηλεφωνική κλήση μπορεί επίσης να μας κάνουν να αισθανόμαστε άβολα. Σε επαφή πρόσωπο-με-πρόσωπο μπορούμε να δούμε πότε κάποιου η προσοχή αποσπάται ή να μαντέψουμε τι σκέφτεται. Αλλά στην τηλεφωνική επικοινωνία οι σιωπές γίνονται άβολες.
Επίσης, έχουμε συνηθίσει να ελέγχουμε δύο και τρεις φορές ένα email, ένα γραπτό μήνυμα ή κάτι που γράψαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προτού πατήσουμε το κουμπί αποστολής. Αυτό δεν ισχύει σε μια τηλεφωνική συνομιλία και έτσι πολλοί αισθάνονται άγχος.

Είναι εύκολο να αναβάλλετε ή να αποφύγετε εντελώς τις κλήσεις όταν αισθάνεστε άγχος, αλλά όσο δεν το αντιμετωπίζετε, τόσο χειρότερο γίνεται το άγχος σας. Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να υποφέρετε σιωπηλά. Υπάρχουν πολλές χρήσιμες τεχνικές που μπορεί να σας βοηθήσουν να σπάσετε αυτό το αγχωτικό μοτίβο.

Απαντήστε το τηλέφωνο
Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να ξεπεραστεί το άγχος του τηλεφώνου είναι να εκτεθείτε σε περισσότερες τηλεφωνικές κλήσεις. Όσο περισσότερο το κάνετε, τόσο λιγότερο αγχωτικό θα γίνεται. Είναι επίσης πιθανό ότι το άγχος του τηλεφώνου να συνδέεται απλά με έλλειψη εμπειρίας. Όσο περισσότερη εξάσκηση κάνετε, τόσο λιγότερο ανήσυχοι και πιο σίγουροι θα νιώσετε.

Μπορείτε να ξεκινήσετε αυτήν τη διαδικασία κάνοντας μια λίστα με τα άτομα με τα οποία πρέπει να μιλήσετε στο τηλέφωνο, όπως φίλους ή συναδέλφους, και να σκεφτείτε μετά από κάθε τηλεφώνημα τι σας έκανε να νιώσετε ανησυχία.

Για παράδειγμα, μπορεί να σκεφτείτε ότι είπατε κάτι λάθος, ή να νιώσατε ότι ο συνομιλητής σας έκρινε κάπως. Όταν τελειώσει η κλήση, η αναγνώριση του τι έγινε θα σας δώσει κίνητρο να προχωρήσετε στην επόμενη κλήση.

Εάν έχετε προσπαθήσει να καταπολεμήσετε το άγχος του τηλεφώνου, ή νομίζετε ότι μπορεί να επωφεληθείτε από την αναζήτηση επαγγελματικής βοήθειας, η παροχή συμβουλών είναι μια εξαιρετική επιλογή και υπάρχουν πολλές διαθέσιμες θεραπείες ομιλίας. Η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία είναι μια πολύ αποτελεσματική θεραπεία για το κοινωνικό άγχος.

Πηγές: https://www.nhs.uk, https://www.news24.com

https://www.iatropedia.gr/ 

Ψυχολογία


Το υπερβολικό βάρος πάντα σήμαινε ανάγκη για προστασία. Όταν λοιπόν αισθάνεσαι ανασφαλής ή φοβισμένος, φορτώνεις τον εαυτό σου με προστασία.Αν έχεις κάποια βλαβερή συνήθεια συνήθως τη διατηρείς επειδή θέλεις να αποφεύγεις τον εαυτό σου. Τη χρησιμοποιείς για να γεμίσεις το κενό που αισθάνεσαι μέσα σου. Αν έχεις λοιπόν μια βλαβερή συνήθεια σε οποιοδήποτε τομέα, αντί να σκέφτεσαι πόσο φρικτός/ή είσαι, συνειδητοποίησε ότι υπάρχει κάποια ανάγκη στη συνειδητότητά σου γι΄αυτήν την κατάσταση, αλλιώς δεν θα υπήρχε.

Πολλοί είναι εκείνοι που σπαταλούν το χρόνο τους θυμώνοντας με τον εαυτό τους επειδή έχουν παραπάνω κιλά και νοιώθουν τύψεις για το φαγητό που τρώνε. Το πάχος όμως, δεν έχει καμιά σχέση με το φαγητό. Κάτι άλλο συμβαίνει στη ζωή τους που τους κάνει να αισθάνονται ανασφαλείς.

Αν είσαι υπέρβαρος και προσπαθείς να κάνεις δίαιτα, ίσως να έχεις όλη τη δύναμη του κόσμου, όλη τη θέληση και την πειθαρχία για να κάνεις κάθε είδους δίαιτα. Μπορει να είσαι πραγματικά δυνατός και για ολόκληρους μήνες να μη φας ούτε μια κουταλιά κάποιου φαγητού που δεν θα έπρεπε να το φας. Αν όμως κάποια στιγμή ατονήσει η δύναμη της θέλησης και της πειθαρχίας σου, τότε το βάρος σου θα επανέλθει. Κι αυτό θα γίνει επειδή δεν ασχολήθηκες με την πραγματική αιτία. Δούλεψες μονάχα με το εξωτερικό αποτέλεσμα.

Μπορείς να καταπολεμάς το πάχος σου επί είκοσι χρόνια κι όμως να παραμένεις υπέρβαρος, επειδή δεν αντιμετώπισες σωστά την αιτία. Αν είσαι υπερβολικά παχύς, άφησε το ζήτημα του βάρους στην άκρη και δούλεψε πάνω στο άλλο ζήτημα πρώτα: την πεποίθησή σου εκείνη που λέει “χρειάζομαι προστασία” ή “είμαι ανασφαλής”. Μη θυμώνεις αν πάρεις κι άλλο βάρος, γιατί τα κύτταρά σου ανταποκρίνονται στις νοητικές σου πεποιθήσεις. Όταν όμως απελευθερώσεις την ανάγκη που νοιώθεις για προστασία ή όταν αρχίσεις να αισθάνεσαι περισσότερο ασφαλής, τότε το πάχος θα αρχίσει να υποχωρεί από μόνο του. Άρχισε λοιπόν να λες” “Είχα στο παρελθόν κάποιο πρόβλημα με το βάρος μου” και τότε θα αρχίσεις να αλλάζεις πεποίθηση. Αυτό που διαλέγεις να σκεφτείς σήμερα, θα αρχίσει να δημιουργεί την καινούργια εικόνα του αύριο.

Η πραγματική αιτία που δημιουργεί το βάρος του σώματος είναι συνήθως ο φόβος, ο οποίος δημιουργεί το πάχος για αυτοπροστασία. Μπορεί να καταπολεμάς το πάχος σε όλη σου τη ζωή και ποτέ να μην ανακαλύψεις την πραγματική σου αιτία. Μπορεί πραγματικά να φτάσεις στο τέλος της ζωής σου και να εξακολουθείς να πιστεύεις ότι δεν ήσουν αρκετά καλός επειδή δεν μπόρεσες να χάσεις βάρος. Παρ΄όλα αυτά η ανάγκη που νοιώθεις να αισθάνεσαι ασφαλής μπορεί να καλυφθεί με έναν πιο θετικό τρόπο και τότε το βάρος σου θα ελαττωθεί από μόνο του. Πες: “Είμαι πρόθυμος/η να απελευθερώσω την ανάγκη που νοιώθω για το πρόβλημα του βάρους μου. Είμαι πρόθυμος/η να απελευθερώσω το φόβο. Είμαι πρόθυμος/η να απελευθερώσω την ανάγκη που νοιώθω γι΄αυτήν την προστασία. Είμαι ασφαλής.”

Απόσπασμα από το βιβλίο της Louise L. Hay Πηγή Δύναμης και Σοφίας

https://mybellavista.wordpress.com

https://mybellavista.gr/

Ψυχολογία

Αν θέλετε να πετύχετε μεγάλα πράγματα, να είστε περήφανοι για τα μικρά

Κάποιες φορές αποδεικνύεται δύσκολο να κοιτάξουμε τη φωτεινή πλευρά της ζωής και παρασυρόμαστε εύκολα από το καθημερινό στρες. Τα παραγεμισμένα προγράμματά μας προφέρουν λίγο χρόνο για ενδοσκόπηση και εκτίμηση των καλών εκφάνσεων της ζωής, αφού είμαστε συνεχώς απασχολημένοι με το να διορθώνουμε όλα τα όχι και τόσο καλά πράγματα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η αναγνώριση των μικρότερων θετικών πραγμάτων και ο πανηγυρισμός των μικρών νικών μας ανυψώνει σίγουρα το ηθικό. Αυτό με τη σειρά του ενισχύει τη πνευματική, συναισθηματική και σωματική μας υγεία.

Γιατί να νιώθετε υπερήφανοι για τις μικρές σας νίκες και πώς κάνει τη διαφορά στη ζωή σας
1. Φέρνουν ευτυχία
Αν και η επίτευξη του απόλυτου στόχου αποτελεί σίγουρα μια συναρπαστική εμπειρία, η αναγνώριση ακόμα και της μικρότερης προόδου που έχετε κάνει από το σημείο εκκίνησης, δημιουργεί ευτυχία. Κάθε μικρό βηματάκι που έχετε καταφέρει να κάνετε αξίζει να γιορταστεί περήφανα, αφού είναι αυτό που σας διαβεβαιώνει ότι κινήστε προς τα εμπρός. Ακόμα και το ένα κιλό που θα χάσετε στον αγώνα σας να αδυνατίσετε συνιστά μια σημαντικότατη νίκη. Εκτιμήστε τον εαυτό σας, γιατί οι προσπάθειές σας δεν πάνε χαμένες.

2. Μας βοηθούν να ξεπεράσουμε τα εμπόδια
Αν είστε έτοιμοι να κυνηγήσετε τους στόχους σας, πρέπει να ξέρετε ότι τα εμπόδια είναι στο πρόγραμμα. Όλοι οι σπουδαίοι άνθρωποι έχουν αποτύχει σε κάποιο σημείο της ζωής τους, αλλά αναδύθηκαν παρόλα αυτά θριαμβευτικά. Και αυτό συνέβη, επειδή κοίταξαν τη φωτεινή πλευρά του ταξιδιού και προχώρησαν. Η απόλαυση λοιπόν και των μικρότερων επιτευγμάτων και η αγνόηση των μικρών εμποδίων είναι το κλειδί


Αν προσπαθείτε να κόψετε το κάπνισμα εδώ και 5 μήνες, αλλά σήμερα δεν καταφέρατε να αντισταθείτε, μην απογοητεύεστε τόσο. Σκεφτείτε τις τόσες ημέρες που ο αυτοέλεγχός σας λειτούργησε δυναμικά και θα ξαναβρείτε το κίνητρο να συνεχίσετε. Ωστόσο, βεβαιωθείτε ότι ο πειρασμός σας αυτός δεν θα σας τραβήξει μακριά από τον τελικό στόχο σας.

3. Μας κάνουν να σκεφτούμε ξεκάθαρα
Συχνά εστιάζουμε στη μεγάλη εικόνα ή στον τελικό στόχο και λαχταράμε να φτάσουμε εκεί, ακόμα και αν είμαστε μόνο στην αρχή. Ωστόσο, αποτυγχάνουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι τα μεγάλα επιτεύγματα αποτελούνται από το άθροισμα των μικρών. Σε αυτό το σημείο, είναι λοιπόν καλύτερο να σταματήσουμε και να ανατρέξουμε στην πρόοδο που έχουμε κάνει μέχρι τώρα. Αυτό δεν θα τονώσει απλά το πνεύμα σας, αλλά επίσης θα σας χαρίσει μια πιο ξεκάθαρη σκέψη ως προς το που βρίσκεστε και πώς να κινηθείτε. Ο διαλογισμός και η άσκηση μπορούν να βοηθήσουν πολύ στη διαδικασία της αξιολόγησης και εκτίμησης.

4. Καταπολεμά το αίσθημα ανεπάρκειας
Η γενιά μας είναι απόλυτα εθισμένη στα κοινωνικά δίκτυα, όπου τα επιτεύγματά μας, είτε είναι προσωπικά, είτε επαγγελματικά, κρίνονται συνεχώς. Αν βλέπετε διαρκώς τους φίλους και τις γνωριμίες σας να εκθειάζουν και να ενθουσιάζονται συνεχώς με το ταξίδι και τους στόχους τους, μπορεί να νιώσετε εύκολα ανεπαρκείς. Αν όμως κάνετε μια ανασκόπηση των μικρότερων νικών σας, θα καταπολεμήσετε εξίσου εύκολα αυτό το αίσθημα. Σας διασφαλίζει ότι αν και αργά, κατευθύνεστε με σταθερά και αποφασιστικά βήματα προς το δικό σας στόχο.

5. Μας βοηθά να ξεκολλήσουμε
Ένας συγγραφέας, ο Joyce Meyer λέει: «Μπορεί να μη βρίσκεστε ακόμα εκεί που επιθυμείτε να είστε, αλλά δόξα το Θεό, δεν είστε εκεί που ήσασταν πριν». Και μόνο η αίσθηση της στασιμότητας μπορεί να μας αποθαρρύνει πλήρως και να μας οδηγήσει στην παραίτηση. Η ανακάλυψη όμως όλων των μέχρι τώρα επιτευγμάτων σας, θα σας κάνει να δείτε ότι κινείστε και ότι δεν έχετε λιμνάσει σε ένα σημείο. Και αυτό είναι αρκετό για να σας ωθήσει προς τα εμπρός.

Το να είστε υπερήφανοι για τις μικρές σας νίκες επιδρά περισσότερο απ’ όσο νομίζετε. Δεν σας βοηθά μόνο να επιτύχετε τους στόχους σας, αλλά μέσω αυτών, χτίζετε μια θετικότερη στάση απέναντι στη ζωή και σας ενσταλάζει την ευγνωμοσύνη. Και όταν αυτά τα δύο λειτουργούν μαζί, μας κάνουν να νιώθουμε πλήρεις.https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Ποια είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε για να καταφέρουμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας;

Η συγχώρεση συχνά ορίζεται ως μια συνειδητή απόφαση να αφήσετε πίσω συναισθήματα θυμού, δυσαρέσκειας και οργής απέναντι σε κάποιον που νιώθετε ότι σας έχει αδικήσει ή σας έχει βλάψει. Ωστόσο, ενώ μπορεί να μπορεί να είμαστε γενναιόδωροι με τις ευκαιρίες που δίνουμε στους άλλους, πόσο εύκολα γίνεται να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας;

Όλοι κάνουν λάθη, αλλά το να μάθουμε από αυτά τα λάθη, να προχωρήσουμε και να καταφέρουμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας είναι σημαντικό για την ψυχική μας υγεία αλλά και την μελλοντική μας ευημερία. Τα βήματα που θα πρέπει να ακολουθήσουμε για να τα καταφέρουμε, περιλαμβάνουν:


Ανάληψη ευθυνών.
Εκφράστε την μεταμέλειά σας.
Αποκατάσταση.
Ανανέωση.
Ανάληψη ευθυνών
Το να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας δεν σημαίνει απλώς ότι προχωράμε, αφήνοντας πίσω το παρελθόν μας. Πρόκειται για την αποδοχή του τι έχει συμβεί και τη συμπόνια προς τον εαυτό σας. Το να αντιμετωπίσετε αυτό που έχετε κάνει ή αυτό που έχει συμβεί είναι το πρώτο βήμα προς την αυτό – συγχώρεση.

Είναι επίσης το πιο δύσκολο βήμα. Αν κάνετε δικαιολογίες ή αιτιολογείτε τις ενέργειές σας για να τις κάνετε να φαίνονται αποδεκτές, είναι καιρός να αντιμετωπίσετε και να αποδεχτείτε αυτό που έχετε κάνει.

Εκφράστε την μεταμέλειά σας
Ως αποτέλεσμα της ανάληψης ευθύνης, ενδέχεται να αντιμετωπίσετε μια σειρά από αρνητικά συναισθήματα, συμπεριλαμβανομένης της ενοχής και της ντροπής. Όταν έχετε κάνει κάτι λάθος, είναι απολύτως φυσιολογικό, ακόμη και υγιές, να αισθάνεστε ένοχοι γι ‘αυτό.

Αυτά τα συναισθήματα ενοχής και τύψεις μπορούν να χρησιμεύσουν ως εφαλτήριο για τη θετική αλλαγή συμπεριφοράς. Κατανοήστε ότι το να κάνετε λάθη για τα οποία αισθάνεστε ένοχοι δεν σας κάνει απαραιτήτως κακό άνθρωπο, πόσο μάλλον όταν εκφράζετε την μεταμέλειά σας για αυτά.

Επιδιόρθωση και επαναφορά εμπιστοσύνης
Η αποκατάσταση είναι ένα σημαντικό μέρος της συγχώρεσης, ακόμα και όταν το άτομο που συγχωρείτε είναι εσείς. Ακριβώς όπως ίσως να μην συγχωρήσετε κάποιον άλλο, έως ότου αλλάξει κάπως την κατάσταση για εσάς, είναι πιο πιθανό να συγχωρέσετε τον εαυτό σας όταν αλλάξετε την κατάσταση.

Ένας τρόπος για να ξεπεράσετε την ενοχή σας είναι να λάβετε μέτρα για να διορθώσετε τα λάθη σας. Ζητήστε συγνώμη αν σας ζητηθεί και αναζητήστε τρόπους που μπορείτε να αντισταθμίσετε την κατάσταση για όποιον έχετε πληγώσει, ακόμα και αν πρόκειται για τον εαυτό σας.

Εστιάστε στην ανανέωση
Ο καθένας κάνει λάθη και έχει πράγματα για τα οποία μπορεί να αισθάνεστε τύψεις ή ντροπή. Το να συγχωρήσετε τον εαυτό σας συχνά απαιτεί να μάθετε από μία νέα εμπειρία και να μεγαλώσετε ως άτομο από αυτή. Για να το κάνετε αυτό, πρέπει να καταλάβετε γιατί κάνατε ό,τι κάνατε και γιατί νιώθετε ενοχή.

Ποια μέτρα μπορείτε να λάβετε για να αποτρέψετε ξανά τις ίδιες συμπεριφορές στο μέλλον; Ναι, μπορεί να έχετε χάσει, αλλά ήταν μια μαθησιακή εμπειρία που μπορεί να σας βοηθήσει να κάνετε καλύτερες επιλογές στο μέλλον.https://www.vita.gr/

Ψυχολογία

Ας ξαναγυρίσουμε στον Γκάρι, το λαμπρό αν και αλεξιθυμικό χειροΰργο, που στενοχωρούσε τόσο την αρραβωνιαστικιά του, λησμονώντας όχι μόνο τα δικά τον συναισθήματα αλλά παραγνωρίζοντας και τα δικά της.

Όπως πολλοί αλεξιθυμικοί, έτσι κι ο Γκάρι στερούνταν ενσυναίσθησης όσο και ενόρασης. Αν η Έλεν του έλεγε ότι ένιωθε ακεφιά, ο Γκάρι δεν κατάφερνε να τη συμπονέσει. Αν του μιλούσε για αγάπη, εκείνος άλλαζε θέμα. Ο Γκάρι μπορούσε να προβεί σε «εποικοδομητική» κριτική για τα όσα έκανε η Έλεν, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αυτή η κριτική του την έκανε να νιώθει ότι της επιτίθεται κι όχι ότι τη βοηθάει.

Η ενσυναίσθηση οικοδομείται πάνω στην αυτοεπίγνωση. Όσο περισσότερο ανοικτοί είμαστε στις ίδιες μας τις συγκινήσεις, τόσο περισσότερο ικανοί θα εί-μαστε στο να αντιληφθοΰμε τα συναισθήματα. Οι αλεξιθυμικοί, όπως ο Γκάρι. που δεν έχουν ιδέα περί του τι συναισθήματα έχουν οι ίδιοι, νιώθουν εντελώς χαμένοι μόλις χρειαστεί να γνωρίσουν όσα νιώθουν όλοι οι άλλοι γύρω τους. Είναι συναισθηματικά ασυντόνιστοι. Οι συγκινησιακές νότες και οι χορδές που πάλλονται στα λόγια και στις πράξεις των ανθρώπων — ο χαρακτηριστικός τόνο: της φωνής ή η αλλαγή της στάσης του σώματος, η εύγλωττη σιωπή ή το τρέμισμα της φωνής στην αφήγηση — περνούν απαρατήρητα.


Μπερδεμένοι από τα δικά τους συναισθήματα, οι αλεξιθυμικοί είναι εξίσου συγχυσμένοι όταν οι άλλοι εκφράζουν σ’ αυτούς τα συναισθήματά τους. Αυτή η αποτυχία καταγραφής των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα στη συναισθηματική νοημοσύνη και μια τραγική αποτυχία του ανθρώπου να αποκτήσει ανθρώπινη υπόσταση. Για κάθε αρμονική σχέση, η ρίζα της φροντίδας πηγάζει από τη συναισθηματική σύμπνοια, από την ικανότητα για ενσυναίσθηση.

Αυτή η ικανότητα —η ευχέρεια να γνωρίζουμε τα συναισθήματα του άλλου- εμπλέκεται σε μια ευρΰτατη σφαίρα δραστηριοτήτων της ζωής, από τις πωλήσεις διοίκηση ως τις γονεϊκές και συζυγικές σχέσεις, τη συμπόνια και την πολιτική δράση. Η απουσία ενσυναίσθησης είναι κι αυτή χαρακτηριστική. Γίνεται αισθητή ψυχοπαθείς εγκληματίες, βιαστές και άτομα που κακοποιούν σεξουαλικά μικρά παιδιά.

Τα ανθρώπινα συναισθήματα σπάνια περιγράφονται. Πολύ συχνότερα εκδηλώνονται μέσα από άλλα σήματα. Το κλειδί για να μαντέψει κανείς τα συναισθήματα του άλλου βρίσκεται στην ικανότητά του να διαβάζει τα μη λεκτικά στοιχεία της επικοινωνίας. Να ερμηνεύει τον τόνο της φωνής, τις χειρονομίες, την έκφραση του προσώπου και άλλα. Ίσως η μεγαλύτερη ομάδα έρευνας αυτής της ανθρώπινης ικανότητας να συλλαμβάνει τέτοια μηνύματα είναι η ομάδα του Ρόζενταλ, ψυχολόγου του Χάρβαρντ, και των φοιτητών του. Ο Ρόζενταλ : επινόησε ένα τεστ ενσυναίσθησης, το PONS (Profile of Nonverbal Sensibility- Διάγραμμα Μη Λεκτικής Ευαισθησίας). Πρόκειται για μια σειρά βιντεοταινίαν μιας νέας γυναίκας η οποία εκφράζει συναισθήματα που κυμαίνονται από την απόστροφή μέχρι τη μητρική αγάπη. Οι σκηνές καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα εκδηλώσεων, από το ξέσπασμα της ζήλιας μέχρι την ικεσία για συγχώρεση, από την εκδήλωση ευγνωμοσύνης μέχρι την προσπάθεια σαγήνευσης. Η βιντεοσκόπηση έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε σε κάθε έκφραση να απουσιάζουν ένα ή περισσότερα κανάλια μη λεκτικής επικοινωνίας. Εκτός από το ότι, για παράδειγμα, αφαιρούνται τα λόγια, σε μερικές σκηνές αποκρύπτονται και όλες οι άλλες ενδείξεις, εκτός από την έκφραση του προσώπου. Σε άλλες σκηνές είναι ορατές μόνο οι κινήσεις του σώματος και πάει λέγοντας, μέσω των βασικών μη λεκτικών καναλιών επικοινωνίας, έτσι ώστε οι θεατές υποχρεώνονται να διαγνώσουν το συναίσθημα με τη βοήθεια του ενός ή του άλλου μη λεκτικού στοιχείου.

Σε έρευνα που έγινε σε περισσότερους από επτά χιλιάδες ανθρώπους, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε δεκαοκτώ άλλες χώρες, βρέθηκε ότι τα οφέλη που προέκυπταν από την ικανότητα αντίληψης των συναισθημάτων από μη λεκτικές ενδείξεις περιελάμβαναν καλύτερη συναισθηματική προσαρμογή, περισσότερη δημοτικότητα, μεγαλύτερη εξωστρέφεια και, ας μη φανεί παράξενο, περισσότερη ευαισθησία. Σε γενικές γραμμές, οι γυναίκες είναι καλύτερες από τους άνδρες σε αυτό το είδος ενσυναίσθησης. Και άνθρωποι των οποίων οι επιδόσεις βελτιώθηκαν στην πορεία του σαρανταπεντάλεπτου τεστ -σημάδι πως μπορούν να διδαχθούν ενσυναισθητικές δεξιότητες— είχαν επίσης καλύτερες σχέσεις με το αντίθετο φυλό. Η ενσυναίσθηση, ας μη μας εκπλήσσει, βοηθάει την ερωτική ζωή.

Όπως συνέβη και με τα ευρήματα που σχετίζονται με άλλα στοιχεία της συναισθηματικής νοημοσύνης, υπήρχε μόνο μια συμπτωματική σχέση ανάμεσα στους βαθμούς μέτρησης της ενσυναισθητικής οξυδέρκειας και στους βαθμούς του SAT ή του ΔΝ ή άλλων τεστ σχολικής επίδοσης. Το εύρημα ότι η ενσυναίσθηση είναι ανεξάρτητη από την ακαδημαϊκή νοημοσύνη τεκμηριώθηκε επίσης από μία έρευνα όπου χορηγήθηκε μια εκδοχή του PONS τροποποιημένη για παιδιά. Σε έρευνα με 1.011 παιδιά, αυτά που έδειχναν μια ικανότητα να αντιλαμβάνονται μη λεκτικά συναισθήματα ήταν από τα πιο δημοφιλή και τα πιο σταθερά παιδιά στα σχολεία τους, από συναισθηματική άποψη. Είχαν επίσης καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο, έστω και αν, κατά μέσο όρο, ο δείκτης νοημοσύνης τους δεν ήταν υψηλότερος από άλλων παιδιών που είχαν λιγότερη επιδεξιότητα στο να διαβάζουν μη λεκτικά μηνύματα. Εδώ υπονοείται ότι η κατάκτηση της ενσυναισθητικής ικανότητας δημιουργεί τις προϋποθέσεις για καλύτερες επιδόσεις στην τάξη (ή απλώς κάνει τους δασκάλους να συμπαθούν αυτά τα παιδιά περισσότερο).

Όπως ακριβώς το μέσον του λογικού νου είναι οι λέξεις, έτσι και το μέσο με το οποίο εκφράζονται τα συναισθήματα είναι τα μη λεκτικά σήματα. Μάλιστα, όταν τα λόγια ενός ανθρώπου έρχονται σε αντίθεση με τα όσα μεταδίδει με τον τόνο της φωνής του, τις κινήσεις του ή άλλες μη λεκτικές αντιδράσεις, η αλήθεια βρίσκεται κυρίως στο πώς λέει τα όσα λέει, παρά στο τι λέει. Ένας γενικός κανόνας που χρησιμοποιείται στην έρευνα της επικοινωνίας είναι ότι το 90 τοις εκατό ή και περισσότερο ενός συναισθηματικού μηνύματος είναι μη λεκτικό. Και τέτοια μηνύματα —άγχος στη φωνή, εκνευρισμός και ταχύτητα μιας κίνηση: ή μιας χειρονομίας- σχεδόν πάντα γίνονται αντιληπτά με τρόπο ασυνείδητο, χωρίς να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στη φύση του μηνύματος, αλλά απλώς με τη σιωπηλή πρόσληψή του και την αντίδραση σε αυτό. Οι δεξιότητες που μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτή τη διεργασία, με επιτυχία ή αποτυχία, στο μεγαλύτερο μέρος τους επίσης διδάσκονται σιωπηρά.

Πηγή: Daniel Goleman, Η συναισθηματική νοημοσύνη – Ελληνικά Γράμματα

https://antikleidi.com/

Ψυχολογία

Στη σύγχρονη εποχή, τείνουμε να πέφτουμε σε πολλές τοξικές συμπεριφορές. Αυτές οι συμπεριφορές καταστρέφουν πολλά περισσότερα από την ευημερία μας.


Σίγουρα, όλοι έχουμε ελαττώματα, αλλά όταν πρόκειται για τις πράξεις μας, θα πρέπει να δουλεύουμε σκληρά για να προωθήσουμε την θετικότητα στον κόσμο αντί να την μειώνουμε. Παρακάτω αναφέρομαι σε μερικά από τα πράγματα που κάνουμε και επηρεάζουν σοβαρά την ψυχή μας και σε κάποιες περιπτώσεις και τις ψυχές των άλλων. Ο πνευματικός μας εαυτός είναι πολύ πιο εύθραυστος από όσο νομίζουμε και με αυτές τις ενέργειες κυριολεκτικά καταστρεφόμαστε.

Αν θέλετε να καλλιεργήσετε την ψυχή σας, πρέπει να βεβαιωθείτε ότι κάνετε ό, τι καλύτερο μπορείτε. Δεν είναι ποτέ αργά να γίνετε το άτομο που προορίζεστε να είστε. Μπορείτε να κάνετε πολλά περισσότερα από όσα νομίζετε.

11 πράγματα που κάνουμε και καταστρέφουμε την ψυχή μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε:
Αρνείστε να κυνηγήσετε τα όνειρα μας.
Τα όνειρα σας έχουν δημιουργηθεί για να τα κυνηγήσετε και το να τα αγνοείτε προκαλεί μόνο πόνο. Το αύριο δεν είναι δεδομένο, εκμεταλλευτείτε το. Αν δεν βγείτε στον κόσμο, ο χρόνος θα περάσει χωρίς να το καταλάβετε.

Κουτσομπολιό.
Το κουτσομπολιό μόνο στεναχωρεί τους άλλους και παράγει αρνητικές καρμικές ενέργειες για εσάς. Πρέπει να συμπεριφέρεστε στους άλλους έτσι όπως θα θέλατε να σας φέρονταν. Θα θέλατε οι άλλοι να σας κουτσομπολεύουν;

Δραματοποιείτε καταστάσεις.
Όσο περισσότερο δραματοποιείτε τις καταστάσεις τόσο πιο δυστυχισμένοι θα είστε. Αυτού του είδους πράγματα απλώς ελαττώνουν την ενέργεια σας.

Προσποιείστε κάτι που δεν είστε.
Δεν είστε όπως οι άλλοι και δεν πρέπει να προσποιείστε ότι είστε. Κανείς δεν είναι τέλειος σε αυτόν τον κόσμο, όλοι έχουμε ελαττώματα. Το να είστε ο εαυτός σας είναι το πιο εκπληκτικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε.


Προσπαθείτε να τους ευχαριστήσετε όλους.
Οποιοσδήποτε σε κάποια στιγμή δεν θα είναι ευχαριστημένος μαζί σας. Δεν μπορείτε να ζήσετε την ζωή σας για τους άλλους. Αν δεν ζείτε για εσάς, θα προκαλέσετε μόνο την δική σας δυστυχία.

Λέτε ψέματα στον εαυτό σας και στους άλλους.
Δεν πρέπει ποτέ να λέτε ψέματα ούτε στον εαυτό σας ούτε στους άλλους. Η ψυχή σας αξίζει την αλήθεια όπως και οι άνθρωποι που αγαπάτε. Το να ωραιοποιείτε διάφορα πράγματα είναι μόνο χάσιμο χρόνου.

Αρνείστε να αγαπήσετε τον εαυτό σας.
Πάντα πρέπει να φροντίζετε να αγαπάτε τον εαυτό σας. Στο τέλος της ημέρας, όταν όλοι σας έχουν αφήσει, είναι ο μόνος που έχετε. Μην θεωρείτε την ψυχή σας δεδομένη.

Ζηλεύετε τους άλλους.
Δεν είστε ίδιοι με κανέναν άλλον. Όλοι είμαστε μοναδικοί με τους δικούς μας τρόπους. Αυτό που βλέπετε στους άλλους δεν είναι πάντα το καλύτερο όπως υποθέτετε.

Κατηγοριοποιείτε τα συναισθήματα σας.
Πρέπει να αντιμετωπίζετε τα συναισθήματα σας όταν έρχονται. Το να τα αποθηκεύετε και το να τα κατηγοριοποιείτε θα σας κάνει μόνο να αισθάνεστε κολλημένοι και ότι δεν μπορείτε να προχωρήσετε. Αν δεν τα απελευθερώσετε, δεν θα τα ξεπεράσετε.

Αγχώνεστε για το παρελθόν.
Ο αληθινός σας εαυτός δεν ζει στο παρελθόν, οπότε γιατί να ζείτε εσείς; Δεν μπορείτε να το αλλάξετε οπότε το να προχωρήσετε είναι η καλύτερη επιλογή. Το παρελθόν θα συνεχίσει να σας πληγώνει μόνο αν το επιτρέπετε.

Κάνετε τον εαυτό σας θύμα.
Δεν χρειάζεται να είμαστε θύματα. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους δύσκολους καιρούς και τις άσχημες εμπειρίες και να τις ξεπεράσουμε. Με το να παριστάνουμε τα θύματα απλώς καθυστερούμε την ανάπτυξη μας..

https://www.awakengr.com/

 

Ψυχολογία


Ως ψυχοθεραπεύτρια ζευγαριών, δέχομαι συχνά την εξής ερώτηση: «Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια;». Η εύκολη απάντηση είναι τα χρήματα ή το σεξ, αλλά αυτό δεν ανταποκρίνεται ιδιαίτερα στην πραγματικότητα ή έστω στην πραγματικότητα του γραφείου μου. Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα που παρατηρώ στις ερωτικές σχέσεις είναι αυτό που εγώ αποκαλώ αγώνας για ενσυναίσθηση.

Η Paula λέει στον Jon ότι έχει πληγωθεί από κάτι που εκείνος είπε, ο τρόπος που ανταποκρίθηκε στην άποψή της πάνω σε ένα οικογενειακό ζήτημα. Ρωτά αν, στο μέλλον, θα μπορούσε να πει το ίδιο, αλλά με μια στάση καλοσύνης και/ή ενδιαφέροντος και όχι τόσο επικριτικά, απλά και μόνο επειδή διαφέρουν οι απόψεις τους. Ο Jon αντιδρά σε αυτό επιθετικά, αναρωτώμενος γιατί αυτός θα έπρεπε να απαντήσει με ενδιαφέρον, ενώ εκείνη του είχε φερθεί αγενώς και τον είχε αποκλείσει από ένα παρόμοιο ζήτημα πριν από ένα μήνα. Η Paula αντεπιτίθεται, φέρνοντας στο φως μια αντίστοιχη αντίδρασή του πριν από δύο μήνες. Ο Jon δικαιολογείται με ένα παλαιότερο περιστατικό… και αυτό το μοτίβο συνεχίζεται για πολύ ακόμα.

Τα ζευγάρια το κάνουν αυτό συνέχεια. Τσακώνονται για το ποιος αξίζει την ενσυναίσθηση του άλλου, για το ποιος φέρθηκε πρώτος άδικα και ποιανού η οπτική είναι καλύτερη και πρέπει να εκτιμάται περισσότερο. Συχνά, οι σύντροφοι αρνούνται να προσφέρουν ενσυναίσθηση στον άλλο, επειδή νιώθουν ότι αν το κάνουν, σημαίνει ότι παραδέχονται το λάθος τους, αλλά έτσι δεν λαμβάνουν και ενσυναίσθηση, ούτε και στήριξη για τη δική τους εμπειρία. Αν δηλαδή νoιαστώ για το πόσο πληγώθηκες, τότε παράλληλα παραδέχομαι ότι εγώ φταίω και ότι εγώ σου προκάλεσα αυτό τον πόνο. Αλλά η ενσυναίσθηση για τον άλλο αυτόματα ακυρώνει την ενσυναίσθηση για τον ίδιο.

Και καθώς η απογοήτευση και η πικρία συσσωρεύονται σε μια σχέση, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να συμμεριστεί ο ένας την εμπειρία του άλλου. Όταν ο τόσο «ανεπιτήρητος» πόνος μένει και μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, γίνεται σχεδόν αδύνατο να ακούσουν και να νοιαστούν ο ένας για την εμπειρία του άλλου. Με τον καιρό, οι ανεπούλωτες πληγές δημιουργούν μια σχέση στην οποία δεν υπάρχει καθόλου χώρος για να ακουστούν και καθόλου χώρος, όπου κάποια αδικία από το παρελθόν δεν μας αφαιρεί το δικαίωμα στην καλοσύνη και στη στήριξη -δύο στοιχεία που τυχαίνει να είναι απαραίτητα συστατικά της οικειότητας και του δεσμού.

Γι’ αυτό το λόγο και για πολλούς άλλους, η δυσαρέσκεια είναι το πιο τοξικό από όλα τα συναισθήματα σε μια ερωτική / συντροφική σχέση.

Οπότε τι θα μπορούσε να γίνει σε μια σχέση που για κάποιο καιρό συνεχείς απογοητεύσεις έχουν συσσωρευτεί και οδηγήσει σε μια γενικότερη δυσαρέσκεια, σε ανεπίλυτο θυμό και πόνο; Υπάρχει ελπίδα για την επιστροφή της ενσυναίσθησης στη σχέση σας, ώστε και η πραγματική οικειότητα και συντροφικότητα να ανθίσουν ξανά; Ποιος είναι ο δρόμος που θα μας οδηγήσει πίσω σε έναν τρυφερό δεσμό και σε ένα σταθερό έδαφος;

Αν λοιπόν με ρωτήσετε αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό, η απάντησή μου είναι ναι. Υπάρχουν τρόποι να προσπαθήσετε και να ξαναχτίσετε τον ενσυναισθητικό δεσμό στη σχέση σας. Ναι, μπορείτε να το προσπαθήσετε. Και ναι, ο μόνος τρόπος για να το καταφέρετε είναι να δώσετε ένα όνομα στο πρόβλημα, να το προσδιορίσετε και ύστερα να προσπαθήσετε όσο περισσότερο μπορείτε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν δεν προσπαθήσετε να εντοπίσετε τη ρίζα της δυσαρέσκειας, τότε αυτή θα μείνει εκεί που είναι. Η δυσαρέσκεια είναι ένας καρκίνος που εξαπλώνεται και αργά ή γρήγορα κάνει δύσκολη την επιβίωση μιας υγιούς σχέσης.

Τι μπορείτε λοιπόν να κάνετε; Προτείνω, αρχικά, τα ζευγάρια να θέσουν έναν σκοπό μαζί, την αναδημιουργία της ενσυναίσθησης στη σχέση τους, επειδή η συνειδητή απόφαση είναι το σημείο εκκίνησης. Ίσως ο ένας να θέλει να εμβαθύνει την εμπιστοσύνη ή να βελτιώσει την ποιότητα της σχέσης, αλλά ο άλλος να θέλει απλά να ανακουφιστούν από τη δυσαρέσκεια αυτή. Η πρόθεση μπορεί να είναι διαφορετική για τον καθένα· συνεπώς, μια συμφωνία, ένας κοινός τόπος είναι απαραίτητος για αρχή. Ορισμένες φορές ο ένας από τους δύο δεν είναι τόσο πρόθυμος να θέσει έναν τέτοιο στόχο, εξαιτίας ακριβώς εκείνης της συσσωρευμένης δυσαρέσκειας. Αν κάτι τέτοιο υπάρξει, τουλάχιστον μπορείτε να θέσετε έναν στόχο από μόνοι σας· μπορεί να μην είναι το ιδανικό, αλλά μπορεί και πάλι να φέρει θετικά αποτελέσματα.

Αφού γίνει αυτό το πρώτο βήμα, προτείνω μια συμφωνία για να χρησιμοποιηθεί το «κουμπί επανεκκίνησης» στη σχέση. Μπορείτε να το κάνετε ίσως πιο επίσημο, θέτοντας και τη μέρα ως μια νέα επέτειο -τη μέρα που αποφασίσατε να αρχίσετε ξανά, χωρίς το δηλητήριο του παρελθόντος. Είναι σημαντικό να προσδιορίσετε τη μέρα αυτή, ώστε να νιώσετε το σκοπό ιερό και πραγματικό. Πατώντας αυτό το κουμπί, φτάνετε στο σημείο μηδέν, όπου είστε και οι δύο αθώοι και αξίζετε τρυφερότητα και στήριξη. Αυτό το ένα βήμα, μπορεί να σας ανοίξει ένα νέο κόσμο και ένα πεδίο αγάπης και ειρηνικής συνάντησης.

Μαζί με αυτό, προτείνω έναν νέο τρόπο επικοινωνίας μεταξύ σας, όπου ο καθένας έχει τη σειρά του. Αυτό σημαίνει ότι όταν ο ένας σύντροφος φέρει ένα άσχημο συναίσθημα για τον άλλο, χρειάζεται να ακουστεί και να κατανοηθεί πλήρως, χωρίς ανταπόδειξη. Η εμπειρία και η απάντηση του άλλου συντρόφου δεν εκφράζεται μέχρι την επόμενη μέρα. Την επόμενη μέρα λοιπόν, αν το επιθυμεί, εκφράζει με τη σειρά του την άποψη και εμπειρία του ως προς εκείνο που ειπώθηκε ή κάτι εντελώς διαφορετικό. Για άλλη μια φορά, και εκείνος δεν διακόπτεται, ούτε δέχεται αντεπιχείρημα.

Αν και μπορεί να προτείνω μια διαδικασία που πολλές φορές μπορεί να αποδειχθεί περίπλοκη, σκληρή και επίπονη, είναι η κατάλληλη για να ενισχύσει την πραγματική ακρόαση και ακόμα και την ενσυναίσθηση. Είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε η δυσαρέσκεια να εκφράζεται με έναν ασφαλή τρόπο και αποφεύγει να την αποκρυσταλλώνει μέσα στη σχέση. Επειδή ο ένας γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να απαντήσει μέχρι αύριο, είναι περισσότερο ικανός να ακούσει και να είναι πραγματικά παρών στην εμπειρία του/της συντρόφου του. Ακούγοντας την άλλη πλευρά, χωρίς κανείς να προσπαθήσει να αμυνθεί ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του, μειώνει τις πιθανότητες δημιουργίας νέων απογοητεύσεων.

Περιμένοντας τη σειρά σας για να εκφράσετε την εμπειρία σας και γνωρίζοντας ότι έτσι όπως εσείς ακούτε τον άλλο, έτσι και ο άλλος θα ακούσει εσάς, διαμορφώνετε έναν ασφαλή τόπο και ανακουφίζεστε από το άγχος, το θυμό, την απόγνωση και την απελπισία. Βελτιώνετε επίσης κατά πολύ την πιθανότητα να χτίσετε από την αρχή έναν βαθύ, ενσυναισθητικό δεσμό.

Η απογοήτευση και η δυσαρέσκεια είναι δηλητήρια σε μια σχέση. Σκοτώνουν την ευχάριστη πλευρά της συντροφικότητας, την ενσυναίσθηση. Το πιο «νόστιμο» μέρος μια σχέσης, όπως εγώ το έχω ζήσει, είναι η ευκαιρία και οι δύο να λάβουν και να προσφέρουν ενσυναίσθηση. Αν λοιπόν η σχέση σας ταλαιπωρείται από τέτοια ζητήματα, δοκιμάστε αυτά τα τρία βήματα. Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να σας προκαλέσουν μεγαλύτερο κακό. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα κινήσουν νέες ελπιδοφόρες διαδικασίες.

Nancy Colier, ψυχοθεραπεύτρια https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.