Ιουνίου 14, 2021

Ψυχολογία


Η έντονη αυτοκριτική, η σύγκριση του εαυτού μας με τους άλλους, οι τρομερά φιλόδοξοι στόχοι είναι μόνο μερικά από τα πράγματα που μπορούν να πλήξουν την αυτοπεποίθησή μας. Ποιοι είναι λοιπόν οι μικροί και απλοί τρόποι που θα μας βοηθήσουν να την ενισχύσουμε;

Προσπάθησε να ελέγξεις την αρνητική αυτοκριτική
Το πόσο εκτιμούμε τον εαυτούς μας και τις ικανότητές επηρεάζεται σημαντικά από τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας. Μια πρόσφατη μελέτη, κατά την οποία εξετάστηκε η πορεία περίπου 9.000 συμμετεχόντων στις ΗΠΑ, από τη γέννηση τους έως την ηλικία των 27 ετών, διαπιστώθηκε ότι το οικογενειακό περιβάλλον, κατά την παιδική ηλικία και ειδικά κατά τα πρώτα 6 χρόνια της ζωής μας, έχει μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση μας. Το πρώτο βήμα για την απόκτηση μίας θετικής και υγιούς αυτοεκτίμησης είναι η αμφισβήτηση των αρνητικών πεποιθήσεων για τον εαυτό μας. Σε αυτή τη διαδικασία θα βοηθούσε το να καταγράψεις όλες τις αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό σου και να προσπαθήσεις να τις καταρρίψεις με αποδείξεις, ή να δοκιμάσεις να μιλήσεις στον εαυτό σου όπως θα μιλούσες σε έναν φίλο.

Μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους
Είναι αδύνατο να αποκτήσουμε μία πολύ ακριβή εικόνα των άλλων ανθρώπων, υποστηρίζει η κλινική ψυχολόγος Linda Blair. «Καταλήγεις να συγκρίνεις τον εαυτό σου με μία φανταστική εικόνα, που σε οδηγεί είτε σε μία υπέρμετρη προσπάθεια σε μία βαθιά απογοήτευση». Η ίδια μας συμβουλεύει να εστιάσουμε σε εκείνα που πραγματικά επιθυμούμε εμείς για τον εαυτό μας και να βγάλουμε από τη ζωή μας τα «πρέπει». Οι άνθρωποι μπορεί να καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια για να πετύχουν αυτό που πιστεύουν ότι περιμένουν οι γύρω τους από εκείνους, πράγμα που ακόμη κι αν δεν είναι μία παρερμηνεία, μπορεί να είναι μία σίγουρη συνταγή δυστυχίας, προσθέτει.

Βάλε στη ζωή σου εφικτούς στόχους
Το να θέτεις πολύ φιλόδοξους στόχους στη ζωή σου μπορεί να σε οδηγήσει στην αποτυχία αλλά και να πλήξει σημαντικά την αυτοπεποίθησή σου ακόμα κι αν έχεις κάνει πολλά βήματα μπροστά. Η αίσθηση της εκπλήρωσης είναι το κλειδί για να κρατήσεις ψηλά το ηθικό σου, σημειώνει η κ. Blair, που μας προτείνει να βάζουμε βραχυπρόθεσμούς ή μεσοπρόθεσμους στόχους στη ζωή μας.

Προκάλεσε τον εαυτό σου
Μπορεί το να παραμένεις μέσα στην «comfort zone» να σου προσφέρει μία πρόσκαιρη ανακούφιση, όμως σε βάθος χρόνου μπορεί να δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα, τονίζει ο καθηγητής ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, Chris Williams. «Αυτή η τακτική μας διδάσκει ότι ο μόνος τρόπος για να τα βγάλουμε πέρα είναι να αποφεύγουμε όσα μας δυσκολεύουν». Μπορείς όμως να θυμηθείς την ικανοποίηση που αισθάνθηκες την τελευταία φορά που κατάφερες να αντιμετωπίσεις μία πρόκληση.

Φρόντισε τον εαυτό σου
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί κάποιες φορές να μας κάνει να παραμελήσουμε την υγεία μας και τη φυσική μας κατάσταση. Ωστόσο, είναι χρέος μας να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να βρίσκουμε τρόπους να χαλαρώνουμε, και να λύνουμε όποια προβλήματα θεωρούμε ότι έχουμε με τη διατροφή μας ή ακόμα και με τη χρήση ουσιών. Η φροντίδα προς τον εαυτό μας επηρεάζει την αυτοεικόνα μας και την αξία που θεωρούμε ότι έχουμε.

Με πληροφορίες από το theguardian.com 

Ψυχολογία

Η ανατροπή τού «σκέπτομαι, άρα υπάρχω» του Καρτέσιου

Η ελευθερία της βούλησης προϋποθέτει ένα ανθρώπινο υποκείμενο ενσυνείδητο, το οποίο σκέπτεται ορθολογικά και είναι αυτόνομο.

Προγραμματικά η ψυχανάλυση ισχυρίστηκε ότι ψυχισμός δεν είναι μόνο η συνείδηση και ότι ο ασυνείδητος ψυχισμός είναι διαχωρισμένος του συνειδητού και έχει τους δικούς του νόμους, όπως επίσης ότι οι σκέψεις και οι πράξεις των ανθρώπων είναι τελικό προϊόν μιας συγκρουσιακής διαδικασίας του ψυχισμού στην ολότητά του και όχι μόνο του συνειδητού.

Με άλλα λόγια, δίπλα στον συνειδητό ντετερμινισμό η ψυχανάλυση τοποθέτησε έναν ασυνείδητο ντετερμινισμό και επικέντρωσε το ενδιαφέρον της σε αυτόν, χωρίς όμως να διακηρύξει ότι είναι το μοναδικό στοιχείο που προσδιορίζει κατά τρόπο απόλυτο την ανθρώπινη ύπαρξη.

Η παραπάνω διαπίστωση που ισχύει για τον Φρόιντ εάν λάβουμε υπόψη το σύνολο του έργου του, με μόνη εξαίρεση κάποιες δηλώσεις του στα πρώτα βήματά του εμφορούμενες από έναν ενθουσιώδη θετικισμό, αφορά πολύ περισσότερο μεταγενέστερους ψυχαναλυτές.

Πράγματι υπάρχει ήδη στο έργο του Φρόιντ πλήθος στοιχείων που είτε έκαναν πιο σύνθετη την έννοια της αιτιότητας, όπως λόγου χάρη το μεθύστερο, είτε εισήγαγαν την έννοια του τυχαίου στη συγκρότηση της ψυχικής ζωής, όπως συνέβη με το τραύμα ή το αντικείμενο.

Αυτό που μάλλον ερμηνεύεται από κάποιους πολέμιους του Φρόιντ ως απόλυτος ντετερμινισμός οι ψυχαναλυτές θα το αποκαλούσαμε εσωτερικό ντετερμινισμό, δηλαδή την αποδοχή μιας εσωτερικής πραγματικότητας σε αντίθεση με τη γνωστή σε όλους μας εξωτερική πραγματικότητα (κοινωνική και υλική).

Η εσωτερική πραγματικότητα έχει τη δική της ύπαρξη, οικοδομείται εκ των έσω με αφετηρία αυτό που ονομάζουμε συνεχή ώση των ενορμήσεων, αρχίζει με τη γέννηση του παιδιού και δυνητικά συνεχίζεται κατά κάποιον τρόπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του ατόμου.

Στην εσωτερική, λοιπόν, πραγματικότητα θεωρούμε ότι οι κανόνες του παιχνιδιού καθορίζονται από τη δραστηριότητα των ενορμήσεων και όχι από διεγέρσεις της εξωτερικής πραγματικότητας οι οποίες υποβάλλονται στη λειτουργία της βούλησης.

Ο ψυχισμός του ανθρώπου, όπως τον αντιλαμβάνεται η ψυχανάλυση, είναι ένα οικοδόμημα φαινομενικά μόνο ενιαίο, γιατί είναι ετερογενές στην «καταγωγή» του και εν τέλει υπερσύνθετο.

Ένα κομμάτι του που στην ψυχανάλυση αποκαλούμε αυτό αποτελείται από τις ενορμήσεις που ήδη αναφέραμε παραπάνω, τις οποίες θα περιγράφαμε ως δυνάμεις, ορμές εντός μας οι οποίες «σπρώχνουν» από μέσα απαιτώντας κάτι να πραγματωθεί ή κάτι να ικανοποιηθεί και μας είναι ασυνείδητες.

Ένα άλλο κομμάτι, που ονομάζουμε υπερεγώ, είναι αυτό που αντιστοιχεί στις ηθικές επιταγές που έχουμε μέσα μας και είναι εν μέρει ασυνείδητο. Αυτό απαιτεί «συμμόρφωση» του εγώ του ατόμου, μερικές φορές άμεση, γιατί αντιπροσωπεύει δικαστή και δήμιο απαγορεύοντας την ικανοποίηση των ορμών και ταυτόχρονα τυραννώντας. Αν πάλι το άτομο ικανοποιήσει τις ορμές του, τότε το υπερεγώ του επιβάλλει ως τιμωρία την ενοχή ακόμα και όταν η ικανοποίηση αφορά τις φαντασιώσεις του. Επιπλέον το υπερεγώ μπορεί να μαγεύει το άτομο με τη μεγαλοσύνη του.

Αυτό που στην ψυχανάλυση αποκαλούμε εγώ και κατά κάποιον τρόπο αντιστοιχεί στο όργανο της βούλησης ή στο «κυβερνείο» του ατόμου βρίσκεται σ’ ένα πεδίο αντικρουόμενων, «αντιφατικών» δυνάμεων των οποίων προσπαθεί να αποτελέσει τον διαμεσολαβητή, λαμβάνοντας επιπλέον υπόψη τις ανελαστικές απαιτήσεις της εξωτερικής πραγματικότητας.

Επίσης, το εγώ είναι κατά ένα μεγάλο μέρος προϊόν ταυτίσεων, άρα ο αλλότριος είναι μέσα του και έχει προκύψει, με διαφοροποίηση λόγω της επαφής του αυτό με την εξωτερική πραγματικότητα.

Για τον λόγο τούτο ένα μέρος του εγώ είναι και αυτό ασυνείδητο.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα πως αν επιχειρήσουμε να ορίσουμε τον τρόπο συγκρότησης της υποκειμενικότητας θα οδηγηθούμε στον ισχυρισμό ότι το υποκείμενο σύμφωνα με την ψυχανάλυση δεν είναι ένα υποκείμενο ουδέτερο, αποστασιοποιημένο από τον εαυτό του, χωρίς πάθος και κύριο του πεπρωμένου του.

Επίσης δεν είναι μια ενότητα σταθερή και μόνιμη, αλλά αντίθετα είναι ένα αποτέλεσμα προσωρινό, άλλοτε κυρίαρχο και άλλοτε πιο συχνά υποτελές στον «διάλογο» που έχει με τις ενορμήσεις.

Το υποκείμενο τούτο μόνο σχετική αυτονομία και ορθολογισμό διαθέτει, για να μην πούμε χωρίς περιστροφές ότι είναι ετερόνομο. Θυμίζουμε ότι πρόκειται για την ανατροπή του cogito του Καρτέσιου «σκέπτομαι, άρα υπάρχω».

Η ετερογένεια του υποκειμένου άλλωστε είναι και η αιτία των διαφόρων ψυχικών διαταραχών που η ψυχανάλυση εξερευνά για πάνω από εκατό χρόνια.

Ο Φρόιντ επινόησε και εγκαθίδρυσε μια θεραπευτική πρακτική πρωτότυπη, με σκοπό τη θεραπεία αυτών των διαταραχών και αναπόσπαστη από τη θεωρία του ψυχισμού που μικρό μέρος του σκιαγραφήσαμε, η οποία περιλαμβάνει τις ιδανικές συνθήκες για την «ανάδυση» της ψυχικής πραγματικότητας, όπου η ασυνείδητη αιτιοκρατία ή εσωτερικός ντετερμινισμός είναι σε πλήρη ισχύ.

Τούτο συμβαίνει γιατί η θεραπευτική μέθοδος επιτάσσει και χρησιμοποιεί τον ελεύθερο συνειρμό του αναλυόμενου και την απροκατάληπτη κυμαινόμενη προσοχή του ψυχαναλυτή με στόχο και αποτέλεσμα την παράκαμψη των δεσμεύσεων του ορθού λόγου ώστε να ανιχνευθούν οι δεσμεύσεις της ασυνείδητης «λογικής».

Βλέπουμε εδώ την απόσταση που χωρίζει την οιονεί πειραματική διάταξη της ψυχαναλυτικής συνθήκης που αποκαλύπτει το «βασίλειο» της ψυχικής πραγματικότητας από τον έξω κόσμο, κοινωνικό και υλικό, μέσα στον οποίο κινείται, δρα και αποφασίζει το άτομο.

Το ζήτημα της ελευθερίας της βούλησης αφορά κυρίως την εξωτερική πραγματικότητα, εφόσον αναγνωρίζουμε ότι αποτελεί τη μόνη νοητή θεμελίωση της έννοιας της κοινωνικής ηθικής ευθύνης. Αν και θεωρούμε ότι όσο ο ψυχαναλυτής απομακρύνεται από την ψυχική πραγματικότητα τόσο η ισχύς του λόγου του μεθοδολογικά αδυνατίζει, εν τούτοις μπορούμε να εκφέρουμε ένα σχόλιο αν σκεφτούμε σε τι στοχεύει η ψυχαναλυτική θεραπεία.

Κατά την άποψή μας, η ανίχνευση της ασυνείδητης λογικής και η ερμηνεία της οδηγεί στην αναγνώριση και στην οικειοποίηση από το άτομο στοιχείων του ψυχισμού του που μέχρι τότε ήταν ξεχασμένα, απόβλητα, εξοστρακισμέ να ή ακόμη σε εμβρυϊκή ή άμορφη κατάσταση.

Δεν πρόκειται απλά για άρση της λησμονιάς ή της απώθησης και επαναφορά στη μνήμη κάποιων τραυμάτων σύμφωνα με τις αρχικές ιδέες του Φρόιντ, αλλά πρόκειται μάλλον για κάτι ευρύτερο που αναφέρεται σε ένα είδος αυτο-οικειοποίησης του υποκειμένου, σε μια καλλιέργεια και ώθηση της αναζήτησης της ανάληψης εαυτού, σε μια ώθηση της διαδικασίας μέσω της οποίας το άτομο αναγνωρίζει τον εαυτό του στον τρόπο που δίνει νόημα στην πραγματικότητα και σε μια ανάπτυξη της δυνατότητας που έχει ο ψυχισμός αναπαράστασης της αναπαράστασης.

Όλες αυτές οι εκφράσεις που αναφέρουμε σήμερα σχετικά με τους στόχους ή τα αποτελέσματα της ψυχανάλυσης δεν έχουν ως άμεση συνέπεια τη διεύρυνση της αυτονομίας του εγώ και του υποκειμένου και την απελευθέρωση της βούλησης;

Αν σκεφτούμε την έννοια που είχε η ελευθερία στον Αριστοτέλη, η οποία διέφερε από τη σημερινή της ελευθερίας της βούλησης, στο μέτρο που συγχεόταν με τη σωφροσύνη και με την κατανόηση και αγάπη της τάξης του κόσμου, θα συμφωνήσουμε ίσως πως το ιδεώδες «ψυχαναλυτικό υποκείμενο» συγγενεύει περισσότερο με κάτι από την αρχαία κληρονομιά.

Αυτό δεν αναιρεί ότι η ψυχανάλυση, κατά παράδοξο τρόπο, από αμφισβητίας της ελευθερίας της βούλησης γίνεται διαμέσου της ψυχαναλυτικής θεραπείας αναπάντεχος συνοδοιπόρος της.

του Σπύρου Μητροσύλη - Ψυχαναλυτή, τακτικό μέλος της διεθνούς ψυχαναλυτικής ένωσης, αντεπιστέλλον μέλος της ψυχαναλυτικής εταιρείας του Παρισιού

Πηγή: braining.gr

https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία

Λουκρήτιος - Η παθολογία του έρωτα
Επιμελείται η Καλλιόπη Παπαμιχαήλ


Αυτή είναι η Αφροδίτη που φανταζόμαστε. Από δω πήρε και τ όνομα του ο έρωτας, από δω σταλάζει για πρώτη φορά η γλύκα της Αφροδίτης στην καρδιά' και καταπόδι ακολουθούν οι παγερές οι έγνοιες. Γιατί ακόμη κι αν λείπει το αγαπημένο πρόσωπό, το είδωλο του είναι παρόν και τ όνομά του το γλυκό ηχεί μέσα στα αυτιά σου.

Καλύτερα λοιπόν ν’ αποφεύγεις τα είδωλα και ν’ αποδιώχνεις καθετί που τρέφει τον έρωτα' να στρέφεις αλλού τη σκέψη σου, να εκκενώνεις το μαζεμένο σπέρμα σου σ οποιοδήποτε σώμα πάρα να το κρατάς για τον έρωτα ενός μονάχα ανθρώπου και να σε σκλαβώνουν οι έγνοιες και ο πόνος. Γιατί η πληγή όταν την τρέφεις παίρνει ζωή και χρονίζει, η τρέλα μέρα με τη μέρα κερδίζει έδαφος κι η τυράννια γίνεται πιο βαριά, αν δεν κλείσεις τις πρώτες πληγές με καινούρια χτυπήματα και δεν τις γιατρέψεις όσο είναι ακόμη πρόσφατες, με τις περιπλανήσεις σου στην πάνδημη Αφροδίτη, ή στρέφοντας τη σκέψη σου σε άλλες κατευθύνσεις.

Δε μένει στερημένος απ’ τους καρπούς της Αφροδίτης όποιος τον έρωτα αποφεύγει ισα-ισα, που γεύεται απολαύσεις που δεν τον τιμωρούν μετά' γιατί είναι βέβαιο πως την πιο γνήσια κι αμόλυντη ηδονή τη νιώθουν οι υγιείς παρά οι αρρωστημένοι. Ακόμη και τη στιγμή που οι ερωτευμένοι έχουν δικό τους ο ένας τον άλλο, το πάθος που τους καίει ξεχύνεται με αβέβαια σκαμπανεβάσματα, δεν ξέρουν τι να πρωτοαπολαύσουν και πώς, με τα μάτια ή με τα χέρια. Σφίγγουν με δύναμη το αντικείμενο του πόθου, το κάνουν να πονάει, του μπήγουν τα δόντια κι αφήνουν δαγκωματιές πάνω σε χείλη τρυφερά - γιατί η ηδονή τους δεν είναι καθαρή: κρυφά αγκάθια τους κεντρίζουν να πληγώσουν το πλάσμα, όποιο και να ναι αυτό, που κάνει να ξεπηδούν της τρέλας τους τα βλαστάρια.

Μα την ώρα του έρωτα η Αφροδίτη με χέρι ανάλαφρο μετριάζει τον πόνο, και η γλυκιά ηδονή απαλύνει τις δαγκωματιές: γιατί έχουν την ελπίδα πως το ίδιο εκείνο σώμα που τους άναψε τη φωτιά μπορεί και να τη σβήσει.

Όμως η φύση το αρνείται αυτό και το αντιμάχεται: είναι η μόνη περίπτωση όπου, όσο περισσότερα κατέχουμε άλλο τόσο μας καίει τα στήθη πόθος σφοδρός. Το νερό κι η τροφή περνούν μέσα στο σώμα, κι επειδή καταλαμβάνουν καθορισμένα μέρη, εύκολα χορταίνουνε την πείνα και τη δίψα. Αντίθετα, από τη θωριά ενός ανθρώπου και τ όμορφο πρόσωπό του τίποτα δεν δίνεται στο σώμα για απόλαυση, πέρα από κούφια είδωλα: ελπίδες θλιβερές που τις σαρώνει ο αέρας.

Όπως στα όνειρα, που ο διψασμένος ζητάει να πιεί μα αντί να βρει νερό να σβήσει τη λαύρα που του καίει τα σωθικά, κυνηγάει είδωλα νερού και μάταια παλεύει, και μένει διψασμένος μολονότι έχει βρεθεί καταμεσής σε ορμητικό ποτάμι και πίνει αχόρταγα -έτσι και στον έρωτα η Αφροδίτη ξεγελάει τους ερωτευμένους με είδωλα. Όσο και να κοιτάζουνε το σώμα που ’χουν εμπρός τους, δεν ικανοποιούνται κι ούτε μπορούν μ εκείνα τα αβέβαια χέρια τους που διατρέχουν όλο το κορμί κάτι να αποσπάσουνε από τα τρυφερά τα μέλη.

Κι όταν, τέλος, μπλεγμένα τα κορμιά τους χαίρονται τον ανθό της νιότης, και αισθάνονται να φτάνει η κορύφωση, κι η Αφροδίτη είναι εκεί να σπείρει τον γυναικείο αγρό, σφιχταγκαλιάζονται άπληστα και γεύονται τα σάλια ο ένας του άλλου, και ασθμαίνοντας δαγκώνουνε τα χείλη μάταια όμως, γιατί τίποτα δεν μπορούν ν αποσπάσουν απ’ τον άλλο, μήτε να διεισδύσουν και να χαθούν ο ένας μέσα στο σώμα του άλλου.

Γιατί ’ναι φορές που φαίνεται πως αυτό λαχταρούν και πως γι αυτό πασχίζουν, έτσι παθιασμένα που σφιχτοδένονται με τα δεσμά της Αφροδίτης ενώ τους λιώνει τα μέλη η δυναμη της ηδονής. Και τελικά όταν εκτονωθεί ο συσσωρευμένος στα νεύρα πόθος, κοπάζει για λίγο η μανιασμένη πυρκαγιά. Μα η λυσσα επιστρέφει, τους ξαναπιάνει η ίδια μανία και ζητουν να κατακτήσουν αυτό που ποθουν, και δεν μπορούν ένα τροπο να μηχανευτουν για να νικήσουν το κακό, και η κρυφή πληγή τους κάνει να μαραζώνουν μες στην τόση αβεβαιότητα.

Και βάλε ακόμη πώς σπαταλουν τις δυνάμεις τους και πώς τους αφανίζει η ταλαιπωρία, και βάλε ακόμη πως ζουν υποταγμένοι στα νευματα κάποιου άλλου, ξεχνουν τα καθήκοντά τους και καταστρέφουν την υπόληψή τους. Και στο μεταξυ ξοδευονται περιουσίες και μετατρέπονται σε βαβυλωνιακά αρώματα, κι αστράφτουνε στα πόδια [της] πανέμορφα σανδάλια Σικυώνας, και να ’σαι σίγουρος πως θα φοράει και κάτι μεγάλα σμαράγδια λαμπερά, δεμένα με χρυσάφι, και πως η πολυφορεμένη θαλασσιά εσθήτα της ολοένα και ξεθωριάζει ρουφώντας τον ιδρώτα του έρωτα. Κι η τίμια πατρική περιουσία σπαταλιέται σε τιάρες και σε μίτρες, κι άλλοτε πάλι σε πέπλα και σε υφάσματα από την Άλινδο και την Κω. Συμποσια ετοιμάζονται και γλέντια με ωραίο διάκοσμο κι αφθονες λιχουδιές, παιχνίδια, ποτά αμέτρητα, αρώματα, γιρλάντες και στεφάνια.

Όλα μάταια όμως: μες από την πηγή της ευφορίας, μια πίκρα ξεπροβάλλει και του σφίγγει το λαιμο, κι ας είναι τριγυρω λουλουδιασμένος ο τοπος είτε γιατί τον βασανίζουν τυψεις που περνά τη ζωή του άπραγος, χαμένος μες τη διαφθορά, είτε γιατί του πέταξε μια κουβέντα διφορουμενη που καρφώθηκε στην παθιασμένη του καρδιά και τον καίει σαν φωτιά, είτε γιατί του φάνηκε πως έριχνε άλλου το βλέμμα της και κοίταζε άλλον άντρα, και πως στο πρόσωπό της είδε μια υποψία χαμόγελου.

Υπερεκτίμηση του ερωτικού αντικειμένου

Και να σκεφτείς πως τούτα τα κακά τα βρίσκουμε σ’ ένα δεσμό ερωτικό που έχει ευοδωθεί. Όμως σ’ έναν άτυχο και ανεκπλήρωτο έρωτα τα δεινά είναι αναρίθμητα, και τα βλέπεις και με κλειστά τα μάτια. Γ ι’ αυτό καλύτερα να φυλαχτείς από τα πριν, όπως σου είπα' το νου σου, μην παρασυρθείς. Είναι πιο εύκολο να μη παγιδευτείς στα δίχτυα του έρωτά, παρα να πασχίζεις μετά να σπάσεις τα γερά δεσμα της Αφροδίτης για ν’ απελευθερωθείς. Μα ακόμη κι αν σε τύλιξαν κι έχεις μπλεχτεί, πάλι μπορείς να ξεφύγεις τον κίνδυνο, αρκεί να μη σταθείς εσύ ο ίδιος εμπόδιο στον εαυτό σου με το να παραβλέπεις από την πρώτη στιγμή όλα τα ψεγάδια, πνευματικά και σωματικά, αυτής που με τόσο πόθο αποζητάς.

Γιατί αυτό συνήθως κάνουν οι άνθρωποι που τους τύφλωσε το πάθος και αποδίνουν στις γυναίκες που αγαπούν χαρίσματα που αυτές δεν έχουν' και βλέπουμε γυναίκες διεστραμμένες κι άσχημες να περνούν για γοητευτικές και να δέχονται τις μεγαλύτερες τιμές. Κι ο ένας άντρας κοροϊδεύει τον άλλον και τον παρακινεί να εξευμενίσει την Αφροδίτη, αφού έχει πέσει θύμα, λέει, μιας αγάπης χυδαίας -και δε βλέπει ο δύστυχος τα χάλια τα δικά του: Μια μαυριδερή γίνεται «μελίχρους»' η άπλυτη βρωμιάρα γίνεται «αστόλιστη»' μια οποιαδήποτε γαλανομάτα γίνεται «μικρή Παλλάδα»' η νευρική και κοκαλιάρα γίνεται «δορκάς»' η κοντοστούπα σα νάνος «μια από τις Χαριτες», ολο χάρη κι αυτή η γιγαντόσωμη νταρντάνα γίνεται «εντυπωσιακή» κι «επιβλητική» ' αν δε μπορεί να πει μια στρωτή κουβέντα, τότε «τραυλίζει»' η μουγγή είναι «ντροπαλή»' μια παθιασμένη ανυπόφορη γλωσσοκοπάνα είναι «αναμμένος δαυλός»' άλλη κοντεύει να τα τινάξει απ την αδυναμία, και τότε γίνεται η «μικρή ισχνή ερωμένη»' πεθαίνει από το βήχα, γίνεται «εύθραυστη»' μια χοντρή με βυζάρες γίνεται «θεά Δήμητρα που θηλάζει τον Ίακχο»' μια πλακουτσομύτα είναι ο «θηλυκός Σάτυρος», ο «θηλυκός Σειληνός»' μια χειλαρού είναι «γεννημένη για φίλημα». Θα μου ’παιρνε ώρα πολλή να σου πω κι άλλα τέτοια παραδείγματα.

Δεν προσποιείται πάντα μια γυναίκα, όταν αναστενάζει στην αγκαλιά ενός άντρα, καθώς σμίγουν τα κορμιά τους και του ρουφά τα χείλη και τον γεμίζει υγρά φιλιά συχνά το κανει με την καρδιά της, και αποζητώντας την αμοιβαία ηδονή τον παρακινεί να διανύσει όλη τη διαδρομή και να φτάσει ως το τέρμα. Για κανέναν άλλο λόγο δεν θα παραδίνονταν στ’ αρσενικά οι προβατίνες κι οι αγελάδες κι οι φοράδες και τα πουλιά και τ’ άγρια θηρία, αν η ίδια η φύση τους δεν φλεγοταν από τον πόθο έτσι που να δέχεται με χαρά το σπέρμα του επιβήτορα. Δεν βλέπεις κάποια ζευγάρια πώς τα κρατά σφιχτοδεμένα η αμοιβαία ηδονή και πώς παιδεύονται μες τα κοινά δεσμά τους; Πόσο συχνά στα σταυροδρόμια, σκυλιά που θέλουν να αποχωριστούν τραβιούνται μ’ όλη τους την δύναμη, μα τα γερά δεσμά της Αφροδίτης τα κρατούν κολλημένα το ’να με τ’ άλλο. Δεν θα το έκαναν ποτέ, αν δεν ένιωθαν και τα δύο την ίδια ηδονή που τα παρέσυρε στην παγίδα και τα κρατά δεμένα. Το ξαναλέω, λοιπόν, η ηδονή είναι αμοιβαία.

[,,,]Και σε κανέναν οι θεοί ποτέ δεν θ’ αρνούνταν τη γονιμότητα, κι από κανένα δεν θα στερούσαν τη χαρα ν ακούει τα γλυκά βλαστάρια του να τον λεν πατέρα, μήτε θα τον καταδίκαζαν αυτοί να περάσει τη ζωή του με στείρους έρωτες έτσι όμως νομίζουν οι πολλοί, και με βαριά ψυχή ραντίζουν μ’ αίμα τους βωμούς και τους θυμιάζουνε με προσφορές, μήπως και μπορέσουν να γκαστρώσουν τις γυναίκες τους με άφθονο σπέρμα. Μάταια όμως ενοχλούν τους θεούς και παν να αλλάξουν τη μοίρα που τους έλαχε.

[...]

Κι αν καμιά φορά τύχει ν’ αγαπηθεί μια γυναικούλα κάπως πιο άσχημη, αιτία γι αυτό δεν είναι μήτε θεός μήτε οι σαΐτες της Αφροδίτης. Καμιά φορά, τα καταφέρνει μια γυναίκα με το φέρσιμό της, τους περιποιητικούς της τρόπους, την καθαριότητα και τη νοικοκυροσύνη της, να σε συμφιλιώσει με την ιδέα να ζήσεις μαζί της για πάντα. Κι έπειτα, μέσα απ’ τη συνήθεια μαθαίνεις ν’ αγαπάς. Γιατί καθετί που δέχεται απανωτα χτυπήματα, όσο ελαφρα και να ναι, με τον καιρό νικιέται και υποκύπτει. Δεν βλέπεις πώς με τα χρόνια το νερό πέφτοντας στάλα-στάλα σκάβει το βράχο;

Λουκρήτιος - Για την φύση των πραγμάτων (De rerum natura) Εισαγωγή: Martin F. Smith. Mετάφραση: Θ. Αντωνιάδης, Ρ. Χαμέτη. Εκδόσεις Θύραθεν https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία

Tα πέντε κοινά χαρακτηριστικά που έχουν τα όνειρα των ανθρώπωνPublished 2 weeks ago on 25 April 2021By 

Τα όνειρα έχουν συναρπάσει καλλιτέχνες, φιλοσόφους και ερευνητές εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, μόλις πρόσφατα στην Ιστορία τα όνειρα έγιναν αντικείμενο σοβαρής επιστημονικής μελέτης. Ενώ τα όνειρα μπορεί να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο, ο ερευνητής ύπνου J. Allan Hobson εντόπισε πέντε βασικά χαρακτηριστικά των ονείρων στο βιβλίο του «The Dreaming Brain» (1988).


1. Συχνά παρουσιάζουν έντονα συναισθήματα
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των ονείρων είναι ότι τα συναισθήματα που βιώνονται στο πλαίσιό τους μπορεί να είναι έντονα και οδυνηρά. Οι άνθρωποι αναφέρουν συχνά ότι ονειρεύονται βαθιά ενοχλητικές καταστάσεις όπως το να είναι γυμνοί μπροστά σε κοινό ή βαθιά τρομακτικά γεγονότα όπως το να τους κυνηγούν.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτά τα συναισθήματα μπορούν να γίνουν τόσο έντονα ώστε να διακόψουν το όνειρο ή να κάνουν αυτόν που βλέπει το όνειρο να ξυπνήσει απότομα.

2. Είναι συχνά αποδιοργανωμένα και παράλογα
Τα όνειρα είναι γεμάτα ασάφειες και ασυνέπειες και μερικές φορές αυτά τα στοιχεία μπορούν να οδηγήσουν σε ένα εντελώς παράξενο περιεχόμενο ονείρου. Σύμφωνα με τον Hobson, ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ονείρων είναι ότι συχνά δεν έχουν νόημα και δεν τηρούν φυσικούς νόμους που αφορούν τον χρόνο, τον τόπο ή τους ανθρώπους.

Μερικά παραδείγματα παράλογου περιεχομένου ονείρου περιλαμβάνουν τα ταξίδια στο χρόνο, ομιλούντα ζώα, αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει να ζουν ξανά, ξαφνικές μεταμορφώσεις ανθρώπων και αντικειμένων.

3. Το παράξενο περιεχόμενο ονείρου γίνεται αποδεκτό χωρίς δισταγμό
Τα περίεργα γεγονότα που συμβαίνουν στα όνειρα γίνονται συνήθως αποδεκτά χωρίς αμφιβολία από αυτόν που βλέπει το όνειρο. Σύμφωνα με τον Hobson, η αναμφισβήτητη αποδοχή του περιεχομένου των ονείρων οφείλεται στη δύναμη των εσωτερικών μας συναισθημάτων και αντιλήψεων.

Μέσα στο όνειρο, αυτά τα παράξενα και παράλογα γεγονότα δεν θεωρούνται λάθος. Εάν θυμηθούμε το όνειρο αφού ξυπνήσουμε, το περιεχόμενό του μπορεί να μας φανεί περίεργο ή ακόμη και δύσκολο να εξηγηθεί.

4. Οι άνθρωποι βιώνουν συχνά παράξενες αισθητηριακές εμπειρίες
Οι παράξενες αισθήσεις είναι ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό των ονείρων. Η αίσθηση της πτώσης, η αδυναμία γρήγορης κίνησης και η αδυναμία ελέγχου των κινήσεων του σώματος είναι μερικές από τις κοινώς αναφερόμενες αισθητηριακές εμπειρίες που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια των ονείρων.

5. Είναι δύσκολο να θυμηθεί κανείς τα όνειρα
Ενώ η μνήμη φαίνεται να εντείνεται στο πλαίσιο ενός ονείρου, η πρόσβαση στις πληροφορίες που περιέχονται στο όνειρο μειώνεται γρήγορα μόλις ξυπνήσει ο ονειροπόλος. Οι ερευνητές των ονείρων εκτιμούν ότι περίπου το 95% όλων των ονείρων ξεχνιούνται εντελώς κατά την αφύπνιση.

https://www.anapnoes.gr/

Ψυχολογία

Χαθήκαμε στη στροφή παίζοντας κρυφτό. Το παιχνίδι που από μωρά διδαχτήκαμε: Να κρυβόμαστε καλά από τον εαυτό μας. Χάσαμε, όμως. Μας βρήκε ο χρόνος και μας νίκησε, μας έκανε κομμάτια. Κι όταν κάτι γίνει κομμάτια, όσο προσεκτικά και αν το κολλήσεις, την αρχική του λάμψη δεν την ξαναποκτάει ποτέ. Αυτό που έμαθα από τη λατρεμένη μου Μάρω Βαμβουνάκη στο ευαγγέλιο της, τις παλιές αγάπες, είναι ότι ποτέ δεν φταίει μόνο ο ένας. Μαζί δεν παίξαμε κρυφτό; Μαζί δεν χάσαμε; Οπότε μαζί θα μοιραστούμε και την ήττα.

Όχι δεν γράφω για να απολογηθώ. Ποτέ δεν απολογούμαι. Η απολογία σκοτώνει τη μοναδικότητα της στιγμής, την φθείρει και την αφανίζει αργά. Και εμένα οι στιγμές μου υπήρξαν όλες μοναδικές, άλλες ποτισμένες με την γλύκα του χαμόγελου και άλλες από την αλμύρα των δακρύων. Μα δεν βαριέσαι; Αυτό είναι η ζωή αιώνες τώρα, μια συνταγή με δάκρυα και σάλιο. Ποιοι είμαστε εμείς που θα την αλλάξουμε;

Αυτό που με πονάει πιο πολύ από όλα είναι ότι ενώ ήξερα πως είναι καλύτερο να λείπεις παρά να περισσεύεις, εγώ επέμενα να μοιράζω φιλιά και αγκαλιές αχρείαστες. Για ρεζέρβα έλεγα, αν ποτέ χρειαστούν… Τουλάχιστον με παρηγορεί το γεγονός ότι ποτέ δεν φόρτωσα το περίσσευμα μου στη ράχη κάποιου άλλου. Ολομόναχος το κουβαλούσα και το κουβαλάω ακόμα. Ενώ εσύ είχες γύρω σου, τους αγαπημένους σου ανθρώπους, που σου έπλεκαν το εγκώμιο, ξεχνώντας πως αυτό το πλεκτό, που κάποτε σε ζέσταινε και σε γέμιζε χαρά, θα ξεχειλώσει, θα φθαρεί και θα απομείνει μια χούφτα τριμμένο μαλλί να σου θυμίζει το κίβδηλο των ιδεατών πραγμάτων, που με τόση μανία επεδίωκες να συλλέξεις.

Σιχάθηκα την ανάσα μου κολλημένη σε παγωμένα ρολόγια. Τους νυχτερινούς ψιθύρους της ψυχής, η οποία πάσχιζε επίμονα να ξεσχίσει το κορμί μου για να λυτρωθεί, να πετάξει επιτέλους ελεύθερη. Ακριβό ουσιαστικό η ελευθερία, μάτια μου. Δεν πουλιέται, δεν χαρίζεται, δεν αποκτάται. Ή γεννιέσαι ελεύθερος ή σκλάβος του εαυτού σου, θυμήσου εσύ μου το ‘μαθες. Όπως επίσης και τον φόβο, από σένα τον έμαθα. Από σένα, που μήνες στο κρεβάτι ξάπλωνες και έλεγες ότι κάποτε θα πεθάνεις, οπότε δεν έχει νόημα να ζεις το τώρα. Μικρό μου άμυαλο, με μια σου αγκαλιά κόβεις το φόβο μαχαίρι. Απλά, άργησες, άργησες πολύ.

Αν είχα εφτά ψυχές, οχτώ φορές θα πέθαινα για σένα. Κανένας ποιητής δεν σκέφτηκε να το γράψει αυτό και καμία γάτα δεν απόμεινε στη γη να ζει την έβδομη ψυχή της. Όλοι σε αυτό τον πλανήτη θα πεθάνουμε. Όλοι. Όσους γνωρίσαμε, όσους αγαπήσαμε και με όσους ζήσαμε, όλοι θα φύγουν και μείς μαζί. Ας το σκεφτόταν αυτό ο άνθρωπος και θα άλλαζε τη ζωή του. Δεν θα κρυβόταν από τα αγγίγματα και τις αγκαλιές, αλλά θα έτρεμε μην φύγει η μέρα και θα έβγαινε ξυπόλυτος στο δρόμο. Θα ρουφούσε το νέκταρ από το αγιόκλημα και θα χαμογελούσε στον ήλιο. Θα φυλούσε τους ζητιάνους και θα τους έκανε ευτυχισμένους. Μα δεν το κάνει. Προτιμά να πεθαίνει καθημερινά και να σκοτώνει και εμάς μαζί του.

Με αυτό το ραβασάκι σε αποχαιρετώ. Αυτό και τέλος. Μπορεί να είναι και περιττό αλλά είπαμε, συνήθισα στο περίσσευμα, την έλλειψη δεν τη μπορώ.

Κόλαση είναι να σκοτώνεις τις στιγμές, που άλλοι σου χάρισαν απλόχερα, για να μπορείς μετά να τις ονειρεύεσαι. Και χειρότεροι εφιάλτες από αυτά τα όνειρα πουθενά δεν υπήρξαν. Μόνο πρόσεξε, στους φλογερούς δρόμους που θα βγεις για να κρυφτείς, μην σε πατήσει το μαύρο λεωφορείο του έρωτα. Θα γεμίσουν τα μυαλά σου αστέρια και θα είναι δύσκολο να τα αφαιρέσεις μετά. Θα επιστρέφουν ως κοφτερές αναμνήσεις και θα ζητούν από το αίμα σου, θα αγαπούν στο αίμα σου, θα ανθίζουν στο αίμα σου, μα θα είναι πάντα άνθη ματωμένα, σαν νεκρά μωρά. Κρύψου τώρα, θα μετράει ο χρόνος για μας. Μέχρι να μας νικήσει ξανά, άφησέ τον να μετράει…

Γράφει ο Δημήτρης Τσολάκης

Πηγή:kissmygrass.gr https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία

Αναφέρομαι συχνά στο μύθο που έχει επικρατήσει σε σειρά γενεών, που αφορά τις σχέσεις των ζευγαριών και που καταγράφει τους ανθρώπους ως μισές οντότητες. Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, οι άνθρωποι όντας σε μια αναπηρία έλλειψης, θα πρέπει να αναζητήσουν το έτερον ήμισυ τους για να την καλύψουν. Επομένως ως επιτυχημένη επιλογή συντρόφου θεωρείται εκείνη που θα καλύπτει πλήρως τις ατέλειες με το να σου προσφέρει ό,τι σου λείπει.

Ο μύθος αυτός ήταν πολύ σημαντικός σε πολύ παλιές εποχές, τότε που οι γυναίκες ήταν υποτιμημένες και με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζονταν ως σημαντικές υπάρξεις που θα συνεισέφεραν στην ολοκλήρωση των ανδρών.

Η παρενέργεια του μύθου αυτού είναι καθημερινά παρούσα στην κλινική πράξη, όταν άνθρωποι που αναζητούν τις αιτίες της καταστροφής της σχέσης τους, ορίζουν ως μοναδική τους ευθύνη την κακή επιλογή συντρόφου. Δεν αναζητούν καθόλου την προσωπική τους ευθύνη, πριν και κατά την σχέση, αλλά εστιάζονται αποκλειστικά στις ελλείψεις του συντρόφου.

Η στάση αυτή εξηγείται από το γεγονός ότι ο καθένας θεωρεί ως δεδομένη την προσωπικότητα του και ως αυτονόητες τις συμπεριφορές, τις προσωπικές ελλείψεις, τις συνήθειες και τις ιδιορρυθμίες τους. Επομένως ο άλλος φταίει για οιαδήποτε εμπλοκή προκύψει στη συνέχεια.

Το φαινόμενο αυτό καταγράφεται σε μεγαλύτερη ένταση από τους συγγενείς και τους φίλους στις διενέξεις και στους χωρισμούς, που πρόθυμα δικαιολογούν την οποιαδήποτε δυσλειτουργία στον δικό τους, αλλά αντίθετα είναι πολύ σκληροί στην κριτική του συντρόφου. «Δεν μπόρεσε να σταθεί όπως έπρεπε…».

Πρέπει να το υπογραμμίσουμε. Δεν είμαστε μισά που αναζητούμε το άλλο ήμισυ. Δικαιούμαστε να είμαστε ολόκληροι και η συμπόρευση με τον σύντροφο αφορά την αμοιβαία ενίσχυση, την αμοιβαία παροχή εμπιστοσύνης, την αμοιβαία έμπνευση, την αμοιβαία φροντίδα, την αμοιβαία χαρά.

Το μοίρασμα και η συμπαράσταση στις δυσχέρειες της ζωής απαιτεί εμπιστοσύνη και γενναιότητα, αλλά και το μοίρασμα των επιτυχιών απαιτεί προσωπική καλή αυτοεκτίμηση και συνάμα ταπεινοφροσύνη αυτού που την παρέχει.

Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να επιλέξεις κάποιον επειδή εσύ τον αγαπάς και με όρους αμοιβαιότητας. Αντίθετα όποιος έχει κινηθεί με κριτήριο την αγάπη και την προσφορά του άλλου (την αγάπη του αγάπησα…), σύντομα θα νιώσει προδομένος. Ο άλλος δεν θα του χαρίζεται για πάντα ή, χειρότερα, θα νιώσει εγκλωβισμένος στο χρυσό κλουβάκι που αρχικά τον κολάκεψε και τον βόλεψε.

Είναι πολύ σημαντικό να μην επιτρέπεις στους ιούς να μπαίνουν ανενόχλητα στη ζωή σου και να την καταστρέφουν, να μην είσαι ανοχύρωτος στα spam της μιζέριας που κυκλοφορούν ανεμπόδιστα στα κοινωνικά δίκτυα παντός τύπου, να πάρεις την απόφαση να μην πετάξεις τη ζωή σου στον κάδο ανακύκλωσης.

Είναι πολύ σημαντικό δηλαδή να αποφασίσεις για το αν εσύ θα είσαι ένας άνθρωπος που θα ζεις ερωτικά, δηλαδή ευχαριστιακά, δηλαδή υπερβατικά, δηλαδή αναστάσιμα, δηλαδή να μην ορίζεσαι από τη φθορά και το μοιραίο, δηλαδή να αξιοποιείς την κάθε στιγμή που έχεις σ’ αυτή τη ζωή.

Ένας ερωτικός άνθρωπος έχει αποφασίσει ότι η γκρίνια, το παράπονο, η αίσθηση αδικίας δεν του ταιριάζουν. Επομένως επιλέγει να σχετίζεται με αντίστοιχους ανθρώπους εκεί όπου μπορεί να επιλέξει.

Στο ζήτημα της επιλογής συντρόφου δεν ταιριάζει η υπομονή, η φιλανθρωπία, και η ελεημοσύνη. Δεν μπορείς να επιλέξεις κάποιον επειδή τον λυπάσαι, επειδή θέλεις να τον σώσεις, επειδή δεν τον αντέχει κανείς άλλος. Μια τέτοια στάση δεν αφορά την ανθρωπιά, αλλά την παθολογία και την ανοησία που αναζητά εύκολες συγκρίσεις για να επιβεβαιώνεται.

Ένας γνήσιος ερωτικός άνθρωπος ζητά συνοδοιπόρους που θα τον εμπνέουν στο συναρπαστικό μα και απαιτητικό ταξίδι της ζωής. Είναι υπέροχα θαυμαστή και ιερή η εικόνα ενός νέου ζευγαριού που, ευρισκόμενοι μέσα στο πλήθος των ανθρώπων, έχουν δημιουργήσει τον δικό τους αποκλειστικό μικρόκοσμο και τρυφερά κουβεντιάζουν τιτιβίζοντας, καθώς μοιράζονται εμπειρίες, σχόλια και πλούσια συναισθήματα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του ψυχίατρου Δημήτρη Καραγιάννη «Έρωτας ή τίποτα» – Εκδ. Αρμός

Πηγή: Ξάνθη Φιλοσοφείν

"Έρωτας ή τίποτα", ένα βιβλίο για τον έρωτα σε καιρούς μεταμοντέρνους. "Έρωτας ή τίποτα", αφού ο έρωτας δεν αφορά ένα συναίσθημα που προκύπτει κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά αποτελεί τη δυνατότητα να κατανοήσει κανείς εμπειρικά το νόημα της ύπαρξης.

Η παραίτηση από το να είμαστε ερωτικοί, οδηγεί στην παραίτηση από την ίδια τη ζωή.

Τίποτα: Το κενό. Το άδειο. Η απουσία. Η εγκατάλειψη. Η ανυπαρξία. Ο θάνατος. Η εμπειρία των αδιέξοδων σεξουαλικών επαφών δίχως έρωτα, γίνεται η αφορμή για την αναζήτηση του ερώτα που θα αφορά όλη την ύπαρξη.

"Έρωτας ή τίποτα" για όλους εκείνους που δεν αποδέχονται το συμβιβασμό της μετριότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Δημήτρης Καραγιάννης είναι παιδοψυχίατρος–ψυχοθεραπευτής, Διευθυντής του Κέντρου Παιδοψυχικής Υγιεινής, Διδάκτωρ του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου

https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία


O Φρόιντ ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε την ύπαρξη αυτής της συνηθισμένης ψυχικής λειτουργίας.

Στην ψυχοθεραπευτική μου πρακτική, οι θεραπευόμενοι συχνά παραπονιούνται ότι ο/η σύζυγος, ο στενός τους φίλος ή ο συγγενής τους «προβάλλει» συνεχώς. Συνήθως εκφράζεται κάπως έτσι: «Έκανε προβολή πάνω μου!», «Της είπα να σταματήσει να προβάλει».

Προβολή συμβαίνει όταν ένα άτομο αποδίδει ένα χαρακτηριστικό σε ένα άλλο άτομο που στην πραγματικότητα προέρχεται από εκείνο. Η έννοια της προβολής προέρχεται από τον ίδιο τον Sigmund Freud. Ο Freud, που είχε σπουδάσει νευρολόγος, δανείστηκε τον όρο από τη νευρολογία. Εκεί σήμαινε την ικανότητα των νευρώνων να μεταφέρουν ερεθίσματα από το ένα επίπεδο του νευρικού συστήματος σε ένα άλλο.

Οι άνθρωποι προβάλλουμε συνεχώς και από μόνο του αυτό δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό. Εξαρτάται από το ποια συναισθήματα/ χαρακτηριστικά προβάλλονται και αν ο εαυτός τα αρνείται ή όχι. Η προβολή μπορεί να βρίσκεται στη βάση εκπληκτικών χαρακτηριστικών όπως η ενσυναίσθηση, η γενναιοδωρία και τα ερωτικά συναισθήματα – ή αρνητικών χαρακτηριστικών και συναισθημάτων όπως η οργή, η αλαζονεία και η περιφρόνηση.

Η ψυχική αυτή λειτουργία βοηθά τους ανθρώπους να ερωτευθούν αλλά και να μισήσουν ο ένας τον άλλο. Όμως, στην καθημερινή γλώσσα, η προβολή αναφέρεται συνήθως σε αρνητικά χαρακτηριστικά, που ο εαυτός αρνείται και έτσι τα αντιλαμβάνεται ως προερχόμενα από ένα άλλο άτομο.

Είναι εύκολο να διακρίνει κανείς πότε ένας άλλος άνθρωπος χρησιμοποιεί την προβολή. Είναι πολύ πιο δύσκολο να αντιληφθούμε όμως πότε εμείς προβάλλουμε. Γιατί. Επειδή η προβολή είναι ασυνείδητη.

Γιατί οι άνθρωποι προβάλλουμε;
Συχνά αναγνωρίζουμε δυσάρεστα, αρνητικά χαρακτηριστικά σε άλλους, τα οποία μισούμε σε εμάς τους ίδιους. Αυτή η διαδικασία συμβαίνει ασυνείδητα.

Ας πάρουμε το κλασικό παράδειγμα του Freud: ένας άνδρας που είναι άπιστος στη σύζυγό του, αλλά ο οποίος κατηγορεί τη σύζυγό του για απιστία. Αυτός ο άνδρας, ας τον ονομάσουμε Herr M, έχει αυστηρούς κώδικες ηθικής για τον εαυτό του. Θεωρεί ότι είναι τίμιος, καλός σύζυγος και πολίτης. Επικρίνει έντονα τον εαυτό του για την απιστία του, αλλά δεν φαίνεται να το σταματά.


Ο Herr M αποκηρρύσσει και αρνείται το γεγονός της ίδιας του της απιστίας, την οποία θα θεωρούσε απαράδεκτη σε ένα άλλο άτομο και στη συνέχεια την προβάλει στη σύζυγό του, καθιστώντας εκείνη την «κακιά» της υπόθεσης.

Στο νου του Herr M, το γεγονός της απιστίας του δεν έχει καθόλου να κάνει με τις υποψίες της συζύγου του. Αυτό ονομάζεται «τμηματοποίηση», καθώς διατηρεί την απιστία του σε ένα ξεχωριστό κομμάτι της ζωής του, τόσο καλά σφραγισμένο από την υπόλοιπη ζωή του. Αυτή η διαδικασία του επιτρέπει να νιώθει ότι είναι καλός άνθρωπος, όταν απιστεί ξανά και ξανά.

Μήπως χρησιμοποιούμε κι εμείς την προβολή;
Όπως προαναφέρθηκε είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι ο συνομιλητής μας προβάλλει πάνω μας ή σε κάποιον άλλο. Ωστόσο, το εγχείρημα αποδεικνύεται δυσκολότερο όταν μιλάμε για εμάς τους ίδιους. Κάποια σημάδια που μαρτυρούν ότι μπορεί να προβάλλουμε είναι τα εξής:

– Νιώθουμε συχνά εξαιρετικά πληγωμένοι, αμυντικοί ή ευαίσθητοι για κάτι που κάποιος είπε ή έκανε.

– Είμαστε εξαιρετικά αντιδραστικοί και βιαζόμαστε να κατηγορήσουμε κάποιον άλλο.

– Δυσκολευόμαστε να είμαστε αντικειμενικοί, να δούμε άλλες οπτικές γωνίες εκτός από τη δική μας και να μπούμε ουσιαστικά στη θέση του άλλου.

– Παρατηρούμε ότι αυτή η κατάσταση της αντιδραστικότητας επαναλαμβάνεται πια σαν μοτίβο.

Αν παρατηρήσετε κάποια από αυτά, ρωτήστε τον εαυτό σας τα εξής:

– Είναι αυτή η συμπεριφορά που απεχθάνομαι σε αυτό το άτομο κάτι που βρίσκω αφόρητο στον εαυτό μου;

Με ποιους τρόπους κάνω κι εγώ το ίδιο;

– Τι είδους αφηγήματα λέω στον εαυτό μου γι’ αυτό το άτομο ή την κατάσταση;

– Ποιον ή τι μου θυμίζει αυτός ο άνθρωπος/ η κατάσταση;

Αν μπορέσετε να αποδεχτείτε όλες σας τις σκέψεις και τα συναισθήματα και δεν προσπαθείτε απλώς να τα ξεφορτωθείτε με κάθε τρόπο, δεν θα χρειάζεστε τη λειτουργία της προβολής. Επιπροσθέτως, θα γίνετε ένας πιο ανεκτικός και ευέλικτος άνθρωπος.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/psychoanalysis-unplugged

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Τι είναι η τοξική θετικότητα; Πώς μπορείς να την εντοπίσεις και κυρίως, μήπως βάζεις κι εσύ ένα λιθαράκι σε αυτή, χωρίς να το καταλαβαίνεις;
Ντενίσα-Λυδία Μπαϊρακτάρι

Τις τελευταίες εβδομάδες ζω μια από τις πιο αβέβαιες περιόδους της ζωής μου. Οι μέρες μοιάζουν τόσο ίδιες η μια με την άλλη, αλλά και τόσο διαφορετικές συνάμα. Κάθε μέρα περιμένω να ακούσω κάτι που μπορεί είτε να καλυτερεύσει την ζωή μου, είτε να με βάλει σε μια διαδικασία που καθόλου δεν θέλω να ζήσω. Όλο αυτό το διάστημα ακούω από διάφορες μεριές, πολύ καλοπροαίρετα πως πρέπει να σκέφτομαι θετικά και να είμαι αισιόδοξη, είναι γεγονός όμως, πως όση αισιοδοξία κι αν επιδείξω και όσα good vibes κι αν στείλω στο σύμπαν, τίποτα δεν είναι στο χέρι μου.

Εσείς πόσες φορές ακούσατε όλους αυτούς τους μήνες της πανδημίας, της καραντίνας και της αβεβαιότητας, την φράση

«Σκέψου θετικά και όλα θα πάνε καλά»;

Και πόσες φορές έπιασε; Πήγαν όντως καλά τα πράγματα;

Ή απλά συνειδητοποιήσατε πως όσο θετικά κι αν σκεφτήκατε, όσοι αισιόδοξοι κι αν ήσασταν, κάποια πράγματα απλά δεν είναι στο χέρι σας. Κάποιες καταστάσεις θα εξελιχθούν και άσχημα. Είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Φαίνεται όμως, πως τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να δημιουργείται μια κουλτούρα τοξικής θετικότητας, όπου συναισθήματα όπως το άγχος, η λύπη ή η στεναχώρια αντιμετωπίζονται ως εγγενώς κακά, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν απλώς μέρος της ανθρώπινης υπόστασης.

«Όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε την αναγνώριση της συναισθηματικής μας εμπειρίας, όποια και αν είναι αυτή· είναι απαραίτητο για να ζούμε το σήμερα και να είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι. Οι κοινές παρερμηνείες για τη ζωή, που λένε ότι “πρέπει” να είμαστε ευτυχισμένοι ή ότι η ζωή “πρέπει” να είναι όπως θέλουμε χωρίς να είναι ακατάστατη, αβέβαιη ή επώδυνη, είναι που επιδεινώνουν και τη ψυχική και συναισθηματική μας δυστυχία. Με αυτόν τον τρόπο, η προσπάθεια αποφυγής του πόνου, δημιουργεί πόνο. Η κονσερβοποιημένη αναζήτηση της ευτυχίας συχνά μας οδηγεί στην δυστυχία», εξηγεί η ψυχολόγος Ελεονώρα Τάγη. «Η τοξική θετικότητα ορίζεται ως μια υπερβολική και μη παραγωγική υπερ-γενικευμένη θετική διάθεση που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την άρνηση και την απόρριψη της αυθεντικής, ανθρώπινης, συναισθηματικής εμπειρίας. Παραδείγματα εκφράσεων τοξικής θετικότητας αποτελούν: ​«τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα», «μην το σκέφτεσαι και προσπάθησε να παραμείνεις θετικός» ή «όλα γίνονται για κάποιο λόγο». Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η τοξική θετικότητα αφορά το πως μπορεί να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας, τους άλλους αλλά και το πως οι άλλοι μπορεί να αντιμετωπίζουν εμάς», συνεχίζει.

Έρευνα του 2018 μάλιστα, λέει πως το αντίθετο είναι μάλλον καλύτερο. Το να αποδεχτείς δηλαδή, τα αρνητικά σου συναισθήματα, αντί να τα απορρίψεις αμέσως, θα λειτουργήσει πιο ευεργετικά για την ψυχική σου υγεία στο απώτερο μέλλον. Η έρευνα κατέδειξε πως όσοι επέλεγαν να αγνοήσουν τις αρνητικές καταστάσεις, κατέληγαν να αισθάνονται χειρότερα. «Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούμε να αποφύγουμε τον συναισθηματικό πόνο αλλά και αυτών των ανθρώπων γύρω μας που νοιαζόμαστε. Όμως η αποφυγή είναι μάταιη, μιας και ο συναισθηματικός πόνος είναι αναπόφευκτο μέρος της ζωής και αναπόσπαστο κομμάτι του να είσαι άνθρωπος.

Ο τρόπος που επιλέγουμε ωστόσο να ανταποκριθούμε σε αυτόν τον πόνο είναι που καθορίζει το αν είμαστε σε θέση να τον ξεπεράσουμε ή να τον εντείνουμε», τονίζει η Ελεονώρα Τάγη.

Συνήθως όσοι μεταχειρίζονται τη συγκεκριμένη μέθοδο, έχουν πραγματικά καλό σκοπό. Θέλουν να βοηθήσουν κάποιον άνθρωπο για τον οποίο νοιάζονται και πιστεύουν πως έτσι τα καταφέρνουν. Ωστόσο, αυτό που καταλήγουν πολλές φορές να κάνουν, είναι να ελαχιστοποιήσουν την εμπειρία του απέναντί τους, ο οποίος ίσως να θέλει απλά να γκρινιάξει, να παραπονεθεί, να πει τον πόνο του. Όλοι αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την καταπίεση των συναισθημάτων, που ίσως κάποια στιγμή οδηγήσει σε δυσανάλογη έκρηξη. «Αν αισθανόμαστε για παράδειγμα, θλιμμένοι ή θυμωμένοι, τα συναισθήματα αυτά χρειάζονται να βρουν κάποια υγιή διέξοδο, ώστε να μην θαφτούν βαθιά μέσα μας. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα μας λεκτικά και με αυτόν τον τρόπο να τα εξωτερικεύουμε και να τα αποβάλουμε από το σώμα μας.

Μελέτες έχουν αποδείξει ότι η απόκρυψη ή η άρνηση των συναισθημάτων μας μπορεί να οδηγήσει σε άγχος, κατάθλιψη ή ακόμα και σε μια σωματική ασθένεια», λέει η Ελεονώρα Τάγη.

Σε όλο αυτό έχουν συμβάλλει αμέριστα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και βιβλία αυτοβοήθειας που κηρύττουν πως όλα εξαρτώνται από την ενέργειά μας. Στα social media, όλοι μοιάζουν να χαμογελούν σε μόνιμη βάση και να περνούν πάντα καλά. Αυτή τη στιγμή στο instagram το #staypositive μετρά πάνω από δέκα εκατομμύρια αναρτήσεις, ενώ όλους αυτούς τους μήνες δεκάδες σελέμπριτις και ινφλουένσερς μας καλούν να παραμείνουμε θετικοί και να μην χάσουμε το χαμόγελό μας, παρόλο που ο κόσμος δεν μοιάζει καθόλου με αυτόν που ξέραμε. Βέβαια, είναι πιο εύκολο να χαμογελάς σε μια έπαυλη στο Μαλιμπού παρά σε ένα δυάρι στα Σεπόλια.

Η πικρή αλήθεια είναι πως δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να αισθανθεί καλύτερα λέγοντας του πως θα πρέπει να είναι ευγνώμων για όσα έχει ή πως άλλοι βιώνουν χειρότερες καταστάσεις και κυρίως δεν μπορείς να τους κάνεις και πάλι ευτυχισμένους, λέγοντας, «Χαμογέλα και όλα θα πάνε καλά». Το καλύτερο που μπορούμε ίσως να κάνουμε είναι απλά να ακούσουμε. Να δώσουμε προσοχή σε όσα μας λέει ο απέναντί μας και να του δείξουμε πως τα αισθήματά του έχουν βάση και πως είναι σημαντικά, όποια κι αν είναι αυτά. «Η δυνατότητά μας να αναγνωρίσουμε τα πραγματικά μας συναισθήματα και να αφεθούμε δίνοντας στον εαυτό μας την ​”​άδεια​”​ να τα αισθανθεί σε αντίθεση με το να σπαταλάμε ενέργεια προσπαθώντας να τα καταπιέσουμε είναι που οδηγεί και στην αποδοχή του συνόλου της συναισθηματικής μας ζωής. Αυτή είναι η ουσία της αυτο-αποδοχής. Μόνο όταν καταφέρουμε να δεχθούμε αληθινά τον εαυτό μας – το φως και το σκοτάδι, το καλό, το κακό και το εντελώς άσχημο, μπορεί να εξυγιανθεί το σώμα και η ψυχή.

Την επόμενη φορά λοιπόν, αντί για σκέψεις “positive vibes only’”οι οποίες καλύπτουν το πρόβλημα αλλά δεν το αντιμετωπίζουν, ας ανταποκριθούμε στους ανθρώπους που αγαπάμε ή ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό με εκφράσεις όπως: ​«καταλαβαίνω ότι αυτό που περνάς είναι δύσκολο», «είμαι εδώ για εσένα αν θέλεις να μιλήσεις», «η ζωή είναι δύσκολη αλλά δεν είσαι μόνος»​, καταλήγει η Ελεονώρα Τάγη.

https://popaganda.gr/

Ψυχολογία

Κανείς δεν είναι πλούσιος αν είναι άκληρος και καμία δεν είναι ωραία όταν είναι ανόητη και κανένας δεν είναι χαρούμενος όταν είναι κακός.

Να ζεις με πλήθουσα γύρω σου τη σιωπή και τα λόγια σου, όταν χρειάζουνται, να πέφτουν μετρημένα σαν τις καμπάνες της Μεγάλης Παρασκευής…

Να γελάς όταν τα πράγματα γίνονται απότομα σοβαρά και στο βουβό σχήμα των προσώπων γράφεται μια πολύ μακρινή προσδοκία. Έτσι που να φαίνεται ότι υπάρχει το βάθος. Και να θλίβεσαι, όταν το γελοίο διατρέχοντας όλα τα στάδια έκφρασής του, φτάνει στο αδιέξοδο: ντρέπεται δηλαδή τον ίδιο τον εαυτό του.

Να σέβεσαι ένα δέντρο περισσότερο από ένα βιβλίο. Ακόμη και όταν το τελευταίο είναι οι Ωδές του Κάλβου. Κι αν δεις ένα μικρό μυρμήγκι να τραβάει στη δουλειά του, είναι χρήσιμο να συλλογιστείς ότι το έργο που κάνει δεν είναι μικρότερο από μια σπουδαία αγόρευση του μεγάλου Βενιζέλου στη Βουλή.

Πάντα να τρως την ώρα που λησμόνησες πως πεινάς.

Γεννιόμαστε μέσα στην υποκρισία, μεγαλώνουμε μαζί της, την σπουδάζουμε με ζήλο, την διδάσκουμε με φανατισμό. Και όταν πεθαίνουμε, την αφήνουμε τρίτη Διαθήκη στα παιδιά μας.

Ο προσωκρατικός αιώνας, είναι η αψηλότερη στιγμή της ανθρώπινης συνείδησης.

Όταν κοιτάζεις τα βουνά -τον Ταύγετο, τον Ακροκόρινθο, το Δρίσκο- και κουβεντολογάς μαζί τους, να μην απορείς που δεν σου αποκρίνονται. Η σιωπή τους είναι τα λόγια όλων εκείνων που τα κοίταξαν πριν από σένα.

Από την κλασσική Ελλάδα οι άνθρωποι πήραν όσα δεν κατάλαβαν.

Εάν o ευρωπαϊκός μηδενισμός σημαίνει την άρνηση και την παρακμή, τον εκφυλισμό, τη σήψη, τη φθορά, και την απαισιοδοξία, το πνεύμα του Νίτσε είναι σε όλα αυτά το ακριβώς αντί­θετο. Το γεγονός ότι του φόρτωσαν ο,τι ακριβώς δεν έχει, και ο,τι καταμήνυσε στους άλλους, πηγάζει από την ψυχολογία του κλέφτη, που φωνάζει για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

Κανένας σοβαρός μελετητής του κλασικού κόσμου δεν θά ‘χε να δείξει κάποιον άνθρωπο ή λαό που κλείστηκε στον λαβύρινθο της απελπισίας και πάλεψε τον Μινώταυρο του ανθρώπινου πόνου, ηρωικότερα και σεμνότερα από τους Έλληνες.

Οι πλούσιοι ποτέ δεν ρωτούν, αν αξίζουν εκείνο που κατέχουν. Οι πένηντες ποτέ δεν στοχάζουνται, τι είναι εκείνο που ζητούν.

Η εικόνα της ταφής ενός ακαδημαϊκού με στεφάνια, επικήδειους, βιβλία συλλυπητηρίων κλπ, είναι διαφορετική από την εικόνα μιας μανιάτισσας που μοιρολογεί τον άντρα της. Η ευαισθησία του λαού είναι άλλο πράγμα από την υπεροψία των διανοουμένων.

Χωρίς λίγη ανταρσία στο αίσθημα, λίγη τρέλα στο μυαλό, λίγον ίλιγγον που φέρνουν τα κοφτερά βράχια και τα φωτερά μετέωρα, χωρίς κάποιους οραματικούς σπασμούς και μερικές ενδείξεις μοναχικού παραμιλητού, δεν είναι εύκολο να ξεμακρύνει κανείς από την πεπατημένη.

Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πως να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;

Ψυχολογία

Μάθε τη διατροφή που περιορίζει το άγχος και την κατάθλιψη
Κι όμως η διατροφή που κάνεις επηρεάζει άμεσα την ψυχική σου υγεία
Άρτεμις Σκούφου 

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως η διατροφή επηρεάζει την ψυχολογία σου; Ό,τι επιλέγεις να φας αντανακλάται στα συναισθήματά σου και την ψυχική σου υγεία. Με ποιον τρόπο;

Αναμφίβολα, η διατροφή αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα της υγείας, ψυχικής, σωματικής και πνευματικής και συνδέεται άμεσα με την ψυχολογία και τα συναισθήματα. Πώς όμως;

Πώς η διατροφή επηρεάζει την ψυχολογία και τον εγκέφαλο;
Η σχέση μεταξύ διατροφής και συναισθημάτων πηγάζει από τη στενή σχέση μεταξύ του εγκεφάλου και του γαστρεντερικού σωλήνα, ο οποίος φιλοξενεί δισεκατομμύρια βακτήρια που επηρεάζουν την παραγωγή νευροδιαβιβαστών, χημικών ουσιών που μεταφέρουν συνεχώς μηνύματα από το έντερο στον εγκέφαλο. Η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη είναι δύο κοινά παραδείγματα.

Τα τρόφιμα που επιδρούν θετικά στην ψυχολογία

Έτσι λοιπόν, η κατανάλωση υγιεινής τροφής προάγει την ανάπτυξη «καλών» βακτηρίων, η οποία με τη σειρά της επηρεάζει θετικά την παραγωγή νευροδιαβιβαστών. Από την άλλη, η σταθερή κατανάλωση ανθυγιεινού και πρόχειρου φαγητού μπορεί να προκαλέσει κάποια φλεγμονή. Όταν η παραγωγή νευροδιαβιβαστών είναι σε καλή κατάσταση, ο εγκέφαλός σου λαμβάνει θετικά και αισιόδοξα μηνύματα που αντανακλούν τα συναισθήματά σου, ενώ όταν η παραγωγή μπλοκάρεται λόγω της διατροφής συμβαίνει το αντίθετο με τη διάθεσή σου.

Μάλιστα, σίγουρα θα έχεις ακούσει ότι η σοκολάτα και η ζάχαρη μπορούν να επηρεάσουν τη διάθεσή σου. Δεν είναι τυχαίο. Η ζάχαρη θεωρείται ο κύριος ένοχος φλεγμονής, καθώς τροφοδοτεί «κακά» βακτήρια στο γαστρεντερικό σωλήνα. Και μπορεί μερικές φορές να νομίζεις πως για λίγο σου φτιάχνει τη διάθεση, όμως εν τέλει το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό για τη διάθεσή σου.

Όταν ακολουθείς μια ισορροπημένη διατροφή, έχεις λιγότερες ψυχολογικές διακυμάνσεις και εστιάζεις πιο εύκολα στα θετικά. Μελέτες έχουν ακόμη βρει ότι η υγιεινή διατροφή μπορεί να βοηθήσει με τα συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους, ενώ οι ανθυγιεινές δίαιτες έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο άνοιας ή εγκεφαλικού επεισοδίου.

Έρευνες έχουν αποδείξει το παραπάνω, καθώς και το γεγονός ότι μια μεσογειακή διατροφή, πλούσια σε λαχανικά και ελαιόλαδο μπορεί να έχει οφέλη για την ψυχική υγεία, περιορίζοντας την κατάθλιψη και το άγχος.

Όπως είπαμε, λοιπόν, η διατροφή επηρεάζει την ψυχολογία, την ψυχική υγεία και τον εγκέφαλό σου. Στόχος σου δεν πρέπει να είναι οι λίγες θερμίδες ή οι αυστηρές δίαιτες για απώλεια λίπους, αλλά η ισορροπημένη διατροφή που μεταξύ άλλων θα έχει και θετική επίδραση στον εγκέφαλο. Μια τέτοια είναι η μεσογειακή διατροφή που θα σε βοηθήσει να τρως πιο υγιεινά και προσεγμένα, έχοντας μια μεγάλη ποικιλία τροφίμων που χρειάζεσαι.https://ipop.gr/

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.