Μαΐου 11, 2021

Ψυχολογία

Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν το να είσαι ευαίσθητος, είναι ευλογία ή κατάρα.
Η αλήθεια είναι ότι όσοι φέρουν τη στάμπα του «ευαίσθητου», είναι απ’ τους πιο πικραμένους και πληγωμένους του κόσμου.

Είναι αυτοί που αν και πληρώνουν πολύ ακριβά το τίμημα όχι μόνο επιλέγουν να πνίγονται στη θάλασσα των συναισθημάτων τους, αλλά αμετανόητοι βουτούν όλο και πιο βαθιά της!

Η ύφανση της ψυχής τους είναι απ’ το πιο ακριβό μετάξι, εύθραστη κι αθωράκιστη μαζί και τα μάτια τους ντυμένα με τους πιο καθάριους ουρανούς.
Φορούν τη ψυχή τους στο πρόσωπο και ορμούν στον πόλεμο της ζωής με αυτοθυσία χωρίς καμιά ασπίδα προστασίας!
Δίνουν ολότελα τη ψυχή τους σε όσους αγαπούν, ακόμη κι αν ξέρουν ότι μπορεί να την πάρουν πίσω σε χιλιάδες κομμάτια…

Είναι αυτοί οι χαρισματικοί και ξεχωριστοί άνθρωποι που νοιάζονται να δουν πέρα κι απ’ όσα λες, εισχωρούν πολύ βαθύτερα να βρουν κι όσα δε φαίνονται, κι έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν όλες τις «αποχρώσεις» του κάθε συναισθήματος που βιώνεις.

Μ΄ ένα βλέμμα τους «σκανάρουν» τα εσώψυχά σου διεισδύοντας στα άδυτα της ψυχής σου αποκρυπτογραφώντας κάθε πόνο ανείπωτο και κάθε κρυφή ουλή…
Χωρίς ενδοιασμό σ’ ανοίγουν την αγκαλιά τους να αγκυροβολήσεις μέσα της, σαν σε απάνεμο λιμάνι στην τρικυμία.

Αυτοί θα τρέξουν πρώτοι, αν «πέσεις» και θα σε τραβήξουν δυνατά ώσπου να σηκωθείς κι ακόμη κι αν χρειαστεί να κυλιστούν μαζί σου στα πατώματα..


Οι άνθρωποι αυτοί δε θα σε εγκαταλείψουν ποτέ στη μοίρα σου.
Δε θα κουραστούν να βάζουν «πλάτη», να νικήσεις εμπόδια και προβλήματα, ώσπου να σε δουν να χαμογελάς ξανά.

Θα σου σταθούν σε κάθε δύσκολη στιγμή σου, γιατί γι’ αυτούς, αυτή είναι η μόνη επιλογή!
Θα συμπάσχουν μαζί σου σε ότι περνάς, θα βυθίζονται στην θλίψη σου, θα συμμερίζονται την απογοήτευσή σου, θα θυμώνουν με όσα σε πληγώνουν!
Θα «υιοθετήσουν» τα βάσανά σου και θα ηρεμήσουν μόνο όταν θα νιώσουν ότι τα ξεπέρασες κι είσαι καλά!

Έχουν έναν μοναδικό τρόπο να σμιλεύουν τον πόνο σου μ’ ένα χάδι και απαλύνουν τη καρδιά σου με την ουσιαστική παρουσία τους.

Μένουν δίπλα σου αδιαπραγμάτευτα. Πονούν και χαίρονται μαζί σου Αληθινά!
Τέτοιοι άνθρωποι είναι πραγματικοί θησαυροί να τους έχεις στη ζωή σου.
Γιατί δε διστάζουν ξενιτέψουν τη ψυχή τους κάθε που πονάς, ώσπου να σου βρουν απάγκιο.

Κι ας έχουν οι ίδιοι πληγές και βαθειές ρωγμές από φιλίες κι έρωτες που επένδυσαν την ευαίσθητη ψυχή τους και πληρώθηκαν με προδοσία!
Κι ας μοιάζουν τα δάκρυά τους κρυσταλλωμένοι σταλαγμίτες που οι «μύτες» τους δεν αμβλύνονται ποτέ.

Είναι αυτοί οι όμορφοι άνθρωποι που μοιάζουν με κιθάρες μετέωρες στο σύμπαν, που αν όμως καταφέρεις κι αγγίξεις τις «χορδές» τους θα ντύσουν τις στιγμές σου με πανέμορφες μελωδίες που δε θα ξεχάσεις ποτέ!
Αυτοί οι ευαίσθητοι κι ωραίοι άνθρωποι, που συνειδητά εγκλωβίζονται στις φυλακές του συναισθηματικού τους κόσμου, και καρτερικά εκτίουν την ποινή που τους απονέμεται μετά από κάθε στραπάτσο.

Οι ίδιοι, -συχνά- νιώθουν καταραμένοι, μα στο βάθος τους ξέρουν πως εν τέλει, είναι ευλογία να έχεις ευαίσθητη ψυχή και πως είναι αδύνατον ν’ αλλάξουν!
Γιατί η ευαισθησία είναι ένα χάρισμα γραμμένο ανεξίτηλα στο κάθε κύτταρο της υπάρξής τους και «προίκα» τους για μια ζωή!

Γράφει η Χριστίνα Ζαμπούνη

https://www.citypatras.gr/

Ψυχολογία

Σήμερα είδα τον Έρωτα, τον πιο παλιό και ξεχασμένο Θεό. Εκείνος που υπήρξε πρώτη αρχή και υπέρτατο μυστήριο για τους αρχαίους Έλληνες, κείτεται ξεχασμένος, αν όχι προπηλακισμένος, από τους ανθρώπους. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο αξιοπερίεργο από τη μοίρα του Έρωτα : ενώ κανείς δεν πιστεύει σ’ αυτόν ούτε τον ακολουθεί πια, κανείς όμως δεν παύει να τον αναφέρει.

Η εικόνα του φαίνεται θλιμμένη, πεσμένη και χωρίς τις λαμπερές ιδιότητες που την κοσμούσαν παλιά. Ανάμεσα στον Έρωτα της γένεσης του σύμπαντος και αυτό που ονομάζεται σήμερα έρωτας δεν έχει μείνει καμία ομοιότητα. Σήμερα ο Έρωτας μεταμφιέζεται με κουρέλια και σέρνει την αθλιότητά του ανά τον κόσμο, επειδή οι άνθρωποι έπαψαν να κάνουν προσφορές σ’ αυτή την Προγονική Θεότητα.

Η γνήσια απόδειξη ότι οι άνθρωποι ξέχασαν τον Έρωτα είναι ότι αυτοί δεν αγαπούν πλέον το Θεό. Αφού χάθηκε η Πίστη -αδελφή του Έρωτα- περιπλανιούνται στη ζωή χωρίς να έχουν ένα σκοπό και χωρίς να αντιλαμβάνονται το ίδιο το νόημα της ύπαρξης. Καθώς δεν αγαπούν το Θεό, οι άνθρωποι έγιναν ξιπασμένοι και ματαιόδοξοι, νομίζοντας ότι αυτοί μπορούσαν να αντικαταστήσουν την Πηγή του Σύμπαντος. Αλλά, η εμπειρία υπήρξε θλιβερή! Οι άνθρωποι έμειναν χωρίς Θεό και χωρίς πίστη στον εαυτό τους…

Γι’ αυτό μπορούμε να δούμε ότι ο άνθρωπος δεν αγαπά ούτε την Ανθρωπότητα. Έχει χάσει την πίστη στο σύνολο και στο άτομο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο να κατανοήσει από τη συμβίωση και την αλληλοστήριξη. Αντίθετα, σε σύγκριση με τους σημερινούς ανθρώπους, τα ζώα προσφέρουν καλύτερα παραδείγματα πιστότητας και αγάπης. Στον άνθρωπο έχει μείνει το μίσος, η μνησικακία, ο φθόνος, η κτηνώδης δύναμη και η λαχτάρα για καταστροφή για την καταστροφή καθαυτή.

Άραγε ο άνθρωπος αγαπάει τουλάχιστον τον εαυτό του; Ούτε κι αυτόν. Μισεί τόσα πολλά, που εγκαταλείπεται στις ορμές του ενστίκτου, χωρίς να καλλιεργήσει εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα τον μετέτρεπαν σε πραγματικό Άνθρωπο. Δεν κάνει με τον εαυτό του ανακωχή σε τίποτα. Δεν έχει συμπόνια για την ίδια την ανθρώπινη φύση του. Ή απαιτεί από τον εαυτό του πέρα από το μέτρο ή δεν απαιτεί τίποτε. Δεν αγαπάει τον εαυτό του. Δε ζει.

Λίγα είναι αυτά που μπορούμε να προσθέσουμε για τον Έρωτα του ανθρώπου για τη Φύση που τον περιβάλλει. Κι εδώ έπεσε η κατάρα της καταστροφής χωρίς νόημα.

Φαινομενικά οι άνθρωποι αγαπούν τα υλικά αγαθά, τη δύναμη. Αλλά ούτε που ξέρουν για ποιο πράγμα τα θέλουν. Αυτό το “να ζεις τη ζωή ” που ισχυρίζονται, είναι μόλις το σύντομο φτερούγισμα της πεταλούδας της Ψυχής, σε σύγκριση με το αιώνιο πέταγμα των ισχυρών φτερών του Έρωτα.

Ναι, είναι σπασμένα τα φτερά του Έρωτα. Ο γέρος Θεός δεν πετάει πια πάνω στην ανθρωπότητα και οι άνθρωποι είναι φτωχοί από Έρωτα. Συγχυσμένοι στην απελπισία τους, εφευρίσκουν ιδιότητες σ’ έναν Έρωτα που αγνοούν, καταστρέφοντάς τον ακόμα περισσότερο με την άγνοια.

Αλλά δεν είναι όλα χαμένα σ’ αυτό το Δρόμο. Το ίδιο το γεγονός ότι εξακολουθούμε να μιλάμε για τον Έρωτα, κι ας μη γίνεται πράξη, δείχνει ότι υπάρχει η επιτακτική ανάγκη αυτής της Ανώτερης Δύναμης.

Όλοι οι άνθρωποι που, υψώνοντας τα μάτια τους πέρα από τον ορίζοντα της γης, αναζητούν έναν Ανώτερο Έρωτα, αναστηλώνουν λίγο λίγο τα φτερά του πληγωμένου Θεού.

Σήμερα είδα τον Έρωτα κι ένιωσα ότι εμείς, που τον έχουμε βυθίσει, είμαστε οι μοναδικοί που μπορούμε να τον επαναφέρουμε στον ακτινοβόλο θρόνο του. Με την κάθε λάμψη Έρωτα που θα αφήσουμε να ζει μέσα μας, θα έχουμε δημιουργήσει ένα καινούργιο κόσμημα για το στέμμα του Έρωτα. Κάθε φορά που θα πετάξουμε προς τις ανώτερες σφαίρες μας, ονειρευόμενοι καλύτερους κόσμους για την ανθρωπότητα, θα έχουμε πλάσει καινούργια φτερά για τον Έρωτα.

Σήμερα είδα τον Έρωτα, κι αυτό είναι ένα τραγούδι ελπίδας… Αν μπόρεσα να τον δω εγώ, αν και σκοτεινό και φτωχό, σημαίνει ότι πολλοί άλλοι επίσης τον είδαν και θα τον δουν. Και θα είναι μια πράξη Έρωτα να ξαναδώσουμε τη δόξα στον Έρωτα.

Συγγραφέας: Delia S. Guzman 

https://www.filosofikilithos.gr/

Ψυχολογία

Ποτέ δεν ξέρεις τι περνάει κάποιος μέσα του και κανείς δεν πρέπει ποτέ να κάνει υποθέσεις ή κρίσεις.

Όταν βιώνετε μία ψυχική διαταραχή και χαρακτηρίζεστε από υψηλή λειτουργικότητα, συχνά μπορεί να μη ληφθεί σοβαρά η περίπτωσή σας από τους ψυχολόγους, τους ψυχιάτρους και τους άλλους ανθρώπους γύρω σας.


Μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν "είστε τόσο άσχημα" όσο κάποιος άλλος ή ότι η διαταραχή δεν πρέπει να είναι τόσο σοβαρή αν είστε σε θέση να έχετε μία καλή λειτουργικότητα. Αυτός όμως είναι ένας επιζήμιος τρόπος για να αντιμετωπίζετε την κατάσταση.
Ο καθένας μας είναι διαφορετικός ως προς τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζεται η ψυχική υγεία του.

Ο βαθμός λειτουργικότητας ενός ανθρώπου δεν ισοδυναμεί με αυτό που βιώνει διανοητικά, δεν ισοδυναμεί με το πόσο υποφέρει. Ο καθένας χειρίζεται διαφορετικά την ψυχική του διαταραχή, ο καθένας προσπαθεί να το αντιμετωπίσει διαφορετικά και τα συμπτώματα του καθενός τον επηρεάζουν με διαφορετικούς τρόπους.

Ορισμένοι άνθρωποι είναι σε θέση να εργαστούν και άλλοι δεν είναι. Ορισμένοι είναι σε θέση να βγουν έξω και να είναι κοινωνικοί και άλλοι δεν είναι. Ορισμένοι είναι σε θέση να υποστηρίξουν τις σχέσεις τους και άλλοι δεν είναι. Ορισμένοι άνθρωποι είναι σε θέση να εμφανίζονται εντελώς «καλά», αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες τους μπορεί να υπάρχει μια εντελώς διαφορετική ιστορία ενώ άλλοι μπορεί να φαίνονται «άρρωστοι».

Ποτέ δεν ξέρεις τι περνάει κάποιος μέσα του και κανείς δεν πρέπει ποτέ να κάνει υποθέσεις ή κρίσεις.

Κάποιος μπορεί να δείχνει ότι ζει μία "φυσιολογική ζωή" και εσωτερικά να πεθαίνει συναισθηματικά κάθε ημέρα.

Τα άτομα με ψυχική διαταραχή δεν φαίνονται πάντα άρρωστα
Δεν μπορείτε να κοιτάξετε κάποιον και να ξέρετε τι συμβαίνει στο μυαλό του. Πολλές φορές ο κόσμος κρύβει την ψυχική διαταραχή ή φορά ένα προσωπείο για να αντιμετωπίσει τα πράγματα με την ψευδαίσθηση της γενναιότητας. Πολλές φορές οι άνθρωποι μπορούν να ντυθούν καλά και να προσπαθήσουν να δείχνουν όμορφοι για να αισθανθούν καλύτερα. Συχνά οι άνθρωποι που γελούν και χαμογελούν μπορεί να βρίσκονται στα βάθη της απελπισίας πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Το ζήτημα της υψηλής και της χαμηλής λειτουργικότητας
Είτε είστε υψηλής ή χαμηλής λειτουργικότητας, αν μπορείτε να εργαστείτε ή δεν μπορείτε να εργαστείτε, τίποτα από αυτά δεν σας καθιστά εσάς ή τη διαταραχή που βιώνετε περισσότερο ή λιγότερο έγκυρη. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας κρίνει ή να κάνει αυτές τις υποθέσεις για σας. Αν είστε σε θέση να εργαστείτε και να διατηρήσετε ένα υψηλό επίπεδο καθημερινής λειτουργικότητας τις περισσότερες φορές, τότε αυτό είναι θαυμάσιο και είναι σπουδαίο να είστε σε θέση να το κάνετε αυτό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υποφέρετε και δεν σημαίνει ότι η διαταραχή σας δεν είναι βάσιμη. Αν δεν είστε σε θέση να εργαστείτε και θέλετε να βρίσκεστε μόνο μέσα στο σπίτι, τότε είναι και αυτό αρκετό! Δεν σας κάνει ανέντιμους ή αδύναμους, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αισθάνεστε ένοχοι ή βάρος. Σας κάνει να νιώθετε ισχυροί για να είστε σε θέση να συνεχίσετε και να κάνετε ό,τι είναι καλύτερο για εσάς και για την ψυχική σας υγεία.


Πρέπει να αντιμετωπίζεστε με σεβασμό και κατανόηση
Δεν είναι ανταγωνισμός, δεν είναι για το ποιος χειροτερεύει ή ποιος χειρίζεται καλύτερα τη διαταραχή του. Θα πρέπει όλοι να αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλο με σεβασμό και κατανόηση, συμπεριλαμβανομένων των επαγγελματιών του τομέα της ιατρικής που πρέπει να είναι πιο ενημερωμένοι και πιο μορφωμένοι σχετικά με το γεγονός ότι μόνο επειδή κάποιος έχει καλή λειτουργικότητα, δεν σημαίνει ότι «ψεύδονται» ή «υπερβάλλουν» για την ψυχική διαταραχή τους.

Οποιαδήποτε ψυχική διαταραχή είναι δύσκολη και αν κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε, ό,τι και να σημαίνει για εσάς, τότε αυτό θα πρέπει να γίνει αποδεκτό και να μην κρίνεται. Θα πρέπει να αντιμετωπίζεστε με σεβασμό και να σας λαμβάνουν σοβαρά για το τι περνάτε και θα πρέπει να λάβετε τη θεραπευτική αντιμετώπιση που πραγματικά αξίζετε.

Πηγή: psychcentral.com
Απόδοση: Ραφαέλα Βουδουραγκάκη
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr https://www.amea-care.gr/

Ψυχολογία

 

Κατά πόσο τα «κόμπλεξ» μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή κάποιου;
"Κόμπλεξ" είναι ο ξένος όρος που χρησιμοποιείται για την λέξη «σύμπλεγμα». Οι άνθρωποι την χρησιμοποιούν προκειμένου να χαρακτηρίσουν την εμμονή ενός ατόμου με κάποια σωματική ατέλεια ή κάποιο χαρακτηριστικό του. Πρόκειται για σύμπλεγμα συνειρμών ή παρορμήσεων που συνδέονται ασυνείδητα από το άτομο μ’ ένα συγκεκριμένο θέμα και κατ’ επέκταση επηρεάζουν τη συμπεριφορά του. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον ψυχολόγο Karl Jung , μαθητή του Freud.


Τα άτομα που έχουν κόμπλεξ πιστεύουν πως η ζωή τους θα ήταν διαφορετική αν δεν είχα το συγκεκριμένο ελάττωμα. Για παράδειγμα, «αν είχα άλλη μύτη, δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα» ή «δεν έχω ερωτική ζωή επειδή είμαι άσχημη». Δεν πιστεύουν τους άλλους όταν τους λένε ότι είναι ιδέα τους. Περνούν άπειρες ώρες μπροστά στον καθρέφτη προσπαθώντας να καλύψουν το υποτιθέμενο ελάττωμά τους. Η αυτοεκτίμησή τους είναι εύθραυστη και νιώθουν, συχνά, αίσθημα κατωτερότητας. Τα άτομα που έχουν κάποιο κόμπλεξ ταυτόχρονα διακρίνονται από μια βαθιά αίσθηση του ανικανοποίητου με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αισθάνονται ότι δεν είναι τέλειοι, ότι μειονεκτούν και είναι κατώτεροι από τους άλλους.

Καθημερινά, περνούν μια ιδιαίτερα ψυχοφθόρα εμπειρία καθώς μπαίνουν στην διαδικασία της σύγκρισης προκειμένου να αποδείξουν στον εαυτό τους πόσο κατώτεροι είναι. Συνήθως, θέτουν υψηλούς στόχους ώστε να μην καταφέρουν να τους πετύχουν και έτσι να επιβεβαιωθούν. Μια τέτοια στάση ζωής, όμως, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο άτομο αυτό να διαπιστώσει και να χαρεί τα προτερήματά του, ενώ παράλληλα του στερεί την ευχαρίστηση των κοινωνικών συναναστροφών. Τα άτομα που διακατέχονται από κάποιο κόμπλεξ δεν μπορούν να καταλάβουν πως κανένας δεν είναι τέλειος. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να σταθεί εμπόδιο στην ευτυχία και την ικανοποίηση της ζωής κάποιου. Το ότι δεν υπάρχει τελειότητα σημαίνει πως υπάρχει ευκαιρία για συνεχή βελτίωση.

Τις περιπτώσεις σοβαρών κόμπλεξ οι ειδικοί ψυχικής υγείας τις ονομάζουν«νευρώσεις παραμόρφωσης», ψυχοπαθολογικές φοβίες για φανταστικές παραμορφώσεις, με συμπτώματα όμως απολύτως αληθινά. Οι περιπτώσεις αυτές ανήκουν στην κατηγορία των «μανιοκαταθλιπτικών συμπτωμάτων» και αποδυναμώνουν τον ψυχισμό του ανθρώπου.


Τα πιο συνηθισμένα κόμπλεξ είναι:
Κόμπλεξ ανωτερότητας: Πολλοί άνθρωποι δίνουν στους γύρω τους με κάθε τρόπο την εικόνα της ατομικής τους ανωτερότητας και προσπαθούν μέσα από συνεχόμενες συγκρίσεις να αποδείξουν ότι είναι «οι καλύτεροι, δυνατότεροι, ή οι πλουσιότεροι». Οι άνθρωποι αυτοί ξεκινούν τις κοινωνικές τους συναναστροφές προσπαθώντας να αποδείξουν ότι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους και να δείξουν με κάθε τρόπο στους άλλους ότι είναι κατώτεροι. Γιατί όμως επιλέγει κανείς μια τέτοια στάση ζωής; Στην πραγματικότητα, αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται ακριβώς αντίθετα από αυτό που δείχνουν. Κυρίως, διακατέχονται από το αίσθημα μειονεξίας και κατωτερότητας.

Κόμπλεξ κατωτερότητας: Είναι η έντονη αίσθηση προσωπικής ανεπάρκειας ή η τάση να μειώνει κανείς τον εαυτό του. Η αίσθηση ανεπάρκειας προκαλείται από τη σύγκρουση ανάμεσα στο να θέλει να είναι κανείς αρεστός και να τον προσέχουν οι άλλοι και στο φόβο του μήπως τον απορρίψουν και τον ταπεινώσουν. Το άτομο με κόμπλεξ κατωτερότητας βρίσκεται ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πόλους: αντιπάθεια για τον εαυτό του ή τους άλλους. Τα άτομα με κόμπλεξ κατωτερότητας τείνουν να γίνονται ιδιαίτερα επιθετικά προς τους άλλους, προκειμένου να αισθανθούν καλύτερα.

Κόμπλεξ σχετικά με την εξωτερική εμφάνιση και ιδιαίτερα με το βάρος:Πολλά άτομα βασανίζονται από μια αίσθηση κατωτερότητας και μειονεξίας που σχετίζεται με την εξωτερική τους εμφάνιση, και κυρίως με τα κιλά τους. Είναι φυσικό μερικές φορές να διαμαρτύρεται κάποιος ότι δεν του αρέσει που πάχυνε, ή να κρίνει ότι χρειάζεται να "σφίξει" στο γυμναστήριο, ωστόσο η σκέψη αυτή είναι παροδική και δεν του καθορίζει τη ζωή. Τα άτομα με κόμπλεξ για την εξωτερική τους εμφάνιση, περνούν όλη την μέρα τους μπροστά στο καθρέφτη και δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με την εικόνα τους.


Μπορεί κάποιος να ξεπεράσει το κόμπλεξ του;
Τα κόμπλεξ μπορούν να ξεπεραστούν με την βοήθεια ενός ειδικού. Στην ουσία, ο ψυχολόγος βοηθάει το άτομο να αντικρίσει κατάματα τον εαυτό του, να αντιληφθεί και να αξιολογήσει τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Το άτομο προσπαθεί να ξαναβρεί την αυτοπεποίθηση του και να βελτιώσει την εικόνα του εαυτού του, στα δικά του μάτια. Είναι μια διαδικασία που θέλει συνεχή δουλειά και καλή συνεργασία και από τις δύο μεριές.

Πηγήjenny.gr/https://www.amea-care.gr/

Ψυχολογία


Πριν λίγα χρόνια έδωσα μια ομιλία με θέμα την ψυχολογία της ευτυχίας σε μια ομάδα λογιστών της εταιρείας Fortune 100 στη Νέα Υόρκη. Στην αίθουσα υπήρχαν περίπου σαράντα άτομα.

Με το που ξεκίνησα να μιλώ, παρατήρησα ότι κάποιοι από τους παρευρισκομένους έδειξαν ενδιαφέρον για το θέμα, ενώ άλλοι κάθονταν στο πίσω μέρος της αίθουσας χαμογελώντας ειρωνικά. Οι τελευταίοι προφανώς ήσαν υποχρεωμένοι να παρίστανται στην ομιλία, χωρίς όμως να θεωρούν αξιόλογο το θέμα της.

Δεν τους κατηγόρησα. Στο κάτω-κάτω, σπάνια ακούμε να μας μιλούν για την ευτυχία ως το μυστικό της επιτυχίας. Στην ουσία, διδασκόμαστε το αντίθετο.

Ο συνάδελφος που με προσκάλεσε να μιλήσω στην εταιρεία λογιστών με είχε προειδοποιήσει ότι η επιστήμη της ευτυχίας μπορεί και να μην άγγιζε τους συναδέλφους του, καθότι ήσαν συνηθισμένοι στη γλώσσα των αριθμών. Με συμβούλεψε μάλιστα να ξεκινήσω αναφερόμενη σε γεγονότα και αριθμούς σχετικά με το κόστος των αρνητικών συναισθημάτων και τα οφέλη της ευτυχίας.

Από τη στιγμή που απευθυνόμουν σε λογιστές, θα έπρεπε να αφήσω τους αριθμούς να μιλήσουν από μόνοι τους. Όπως ήταν αναμενόμενο, μέχρις ότου ολοκληρώσω τα βασικά σημεία της ομιλίας μου τα ειρωνικά χαμόγελα είχαν σβήσει. Μέχρι το τέλος της ομιλίας, ακόμη και οι αδιάφοροι στο πίσω μέρος της αίθουσας παραδέχονταν ότι είχαν πειστεί εξαιτίας της «χιονοστιβάδας πειστικών στοιχείων», όπως χαρακτηριστικά μου είπαν.

Παρότι δεν ακούμε συχνά για τη σχέση που συνδέει την ευτυχία με την επιτυχία, διαισθητικά αντιλαμβανόμαστε τον ισχυρό αντίκτυπο που έχουν τα συναισθήματα επάνω μας. Ένα αρνητικό σχόλιο από κάποιον συνάδελφο ή ένας πρωινός καβγάς με τον σύντροφό μας μπορεί άλλωστε να εμποδίσει την παραγωγικότητα και τη συγκέντρωσή μας καθ’ όλη την υπόλοιπη μέρα. Τα συναισθήματα και η κατάσταση του νου μας επηρεάζουν σημαντικά οτιδήποτε κάνουμε. Σκεφτείτε πόσο διαφορετική είναι η επικοινωνία και η παραγωγικότητά σας όταν είστε αγχωμένοι, λυπημένοι ή θυμωμένοι, εν αντιθέσει με όταν είστε χαρούμενοι, χαλαροί και με θετική διάθεση.

Η ευτυχία -οριζόμενη ως η κατάσταση κατά την οποία τα θετικά συναισθήματα υπερτερούν- έχει βαθιά θετική επίδραση στην επαγγελματική και προσωπική μας ζωή. Αυξάνει τη συναισθηματική και κοινωνική νοημοσύνη μας, βελτιώνει την παραγωγικότητά μας και αυξάνει την επιρροή μας σε συνομηλίκους και συναδέλφους. Αυτά είναι τα συστατικά που μας επιτρέπουν να είμαστε επιτυχημένοι δίχως να υπονομεύουμε την υγεία μας και την ψυχολογική μας κατάσταση.

Η Μπάρμπαρα Φρέντρικσον από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, μαζί με άλλους ερευνητές που μελετούν τον αντίκτυπο των θετικών συναισθημάτων, ανακάλυψαν ότι η ευτυχία αναδεικνύει τις δυνατότητές μας με τέσσερις βασικούς τρόπους.

Πνευματικά
Τα θετικά συναισθήματα σας βοηθούν να μαθαίνετε γρηγορότερα, να σκέφτεστε πιο δημιουργικά και να αντεπεξέρχεστε σε δύσκολες καταστάσεις. Για παράδειγμα, ο Μαρκ Μπίμαν από το Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν έδειξε ότι οι άνθρωποι λύνουν πιο εύκολα έναν γρίφο, αφού πρώτα παρακολουθήσουν ένα αστείο βιντεάκι. Η κεφάτη διάθεση, χαλαρώνοντας την ένταση και ενεργοποιώντας τα κέντρα ευεξίας του εγκεφάλου, πυροδοτεί συνδέσεις των νευρώνων που επιτρέπουν μεγαλύτερη πνευματική ευελιξία και δημιουργικότητα. Συνεπώς, δεν είναι παράξενο που πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι η ευτυχία κάνει τους ανθρώπους κατά 12% πιο παραγωγικούς.

Ψυχολογικά
Αν είστε όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, τότε μάλλον πέφτετε θύμα των παλινδρομήσεων που συμβαίνουν στο μυαλό σας. Οι διαθέσεις σας -και όχι οι εξωτερικοί παράγοντες- καθορίζουν το πώς θα πάει η μέρα σας. Μπορεί να βρίσκεστε σε μια όμορφη παραλία κι ωστόσο να νιώθετε δυστυχισμένοι επειδή έχετε τσακωθεί με ένα μέλος της οικογένειάς σας. Αντίθετα, μπορεί να νιώθετε ευτυχείς εν μέσω μποτιλιαρίσματος, επειδή μόλις μάθατε ότι περιμένετε παιδί – τα θετικά συναισθήματα σας βοηθούν να διατηρείτε συναισθηματική ισορροπία ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Με ποιον τρόπο;

Έρευνα της Μπάρμπαρα Φρέντρικσον και άλλων ειδικών δείχνει ότι τα θετικά συναισθήματα σας βοηθούν να υπερβείτε στρεσογόνες καταστάσεις πιο γρήγορα. Βοηθώντας να επανέλθετε γρήγορα από μια κατάσταση αρνητικών συναισθημάτων, μειώνουν αποτελεσματικά τον χρόνο που νιώθετε στρες, θυμό ή κατάθλιψη, και σας κάνουν να νιώθετε γενικότερα πιο αισιόδοξοι.

Ας πούμε ότι η δουλειά σας απαιτεί να έρθετε σε επαφή με έναν πελάτη, έναν συνάδελφο ή τον διευθυντή σας που είναι κριτικός και αυστηρός απέναντί σας. Ως συνέπεια, ίσως και να δυσκολεύεστε στο να δίνετε καθημερινά τον καλύτερο εαυτό σας. Ωστόσο, αν καταφέρνετε να διατηρείτε θετικά συναισθήματα, θα αναρρώνετε πιο γρήγορα ύστερα από οποιαδήποτε συνάντηση. Η αισιοδοξία θα σας δώσει τόσο ψυχολογική όσο και σωματική ώθηση ενάντια στο στρες που σας προκαλεί το συγκεκριμένο άτομο. Έτσι, θα διατηρείτε πιο εύκολα την παραγωγικότητα και την ηρεμία σας.

Κοινωνικά
Αναμφίβολα, οι καλές σχέσεις στον εργασιακό χώρο -με διευθυντές, συναδέλφους, υπαλλήλους ή πελάτες- είναι καθοριστικές ως προς την επιτυχία. Τα θετικά συναισθήματα ενδυναμώνουν τις υπάρχουσες σχέσεις. Για παράδειγμα, το γέλιο -γενικότερα η έκφραση θετικού συναισθήματος- κάνει τους ανθρώπους πιο ανοιχτούς και πρόθυμους για συνεργασία.

Πολλές μελέτες δείχνουν ότι οι ευτυχισμένοι υπάλληλοι συμβάλλουν στη δημιουργία ενός ευχάριστου εργασιακού περιβάλλοντος. Συγκεκριμένα, οι χαρούμενοι, φιλικοί και υποστηρικτικοί συνάδελφοι

-χτίζουν ποιοτικότερες σχέσεις με τους άλλους στη δουλειά
-αυξάνουν το επίπεδο παραγωγικότητας των συναδέλφων τους
-αυξάνουν το αίσθημα της συναδελφικής αλληλεγγύης
-βελτιώνουν το αίσθημα ευθύνης στον χώρο εργασίας
-αυξάνουν το επίπεδο αφοσίωσης στο εργασιακό αντικείμενο
-παρέχουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες προς τους πελάτες ακόμη κι αν δεν επωφελούνται οι ίδιοι από αυτό

Η έρευνα δείχνει ότι αρνητικά συναισθήματα όπως το άγχος και η κατάθλιψη -σε αντίθεση με τα θετικά συναισθήματα- μας κάνουν πιο εγωκεντρικούς. Απεναντίας, τα θετικά συναισθήματα αυξάνουν την τάση μας να συνδεόμαστε με τους άλλους με τρόπους παραγωγικούς. Η Φρέντρικσον δείχνει ότι η ευτυχία αυξάνει μέσα μας το αίσθημα του ανήκειν, επιτρέποντάς μας να βλέπουμε τα πράγματα από την πλευρά των άλλων και κατά συνέπεια μεγαλώνοντας τις πιθανότητες να συμβάλουμε με τρόπο θετικό στις ζωές τους. Αυξάνει με τρόπο δραματικό την ικανότητά μας να οικοδομούμε σχέσεις και φιλίες.

Ως αντιστάθμισμα, αισθανόμαστε εγγύτερα τους άλλους, νιώθουμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και εξασφαλίζουμε υποστήριξη από το δίκτυο των κοινωνικών μας σχέσεων. Η ευτυχία μας επηρεάζει επίσης την παραγωγικότητα των συναδέλφων μας. Όπως οι δύσκολοι συνάδελφοι μπορούν να δημιουργήσουν μια εκρηκτική ατμόσφαιρα, έτσι και οι άνθρωποι με θετική και υποστηρικτική διάθεση δημιουργούν ευχάριστη ατμόσφαιρα. Όντας ευτυχισμένοι, κάνετε και τους γύρω σας ευτυχισμένους.

Έρευνα των κοινωνιολόγων Τζέιμς Φάουλερ από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο και Νικόλα Χρηστάκη από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ισχυρίζεται ότι η ευτυχία τείνει να εξαπλώνεται μέχρι και τρεις κλίμακες πέρα από σας – σε όσους βρίσκονται κοντά σας, σε συναδέλφους και γνωστούς σας, ακόμη και σε τρίτους που δε θα γνωρίσετε ποτέ. Έτσι δημιουργείτε μια νοοτροπία ευτυχίας στον εργασιακό χώρο, το σπίτι ή την κοινότητα.

Σωματικά
Η Φρέντρικσον διαπίστωσε ότι τα θετικά συναισθήματα βελτιώνουν τη σωματική υγεία: αφενός, αυξάνουν τη σωματική δύναμη και την καρδιαγγειακή υγεία· και αφετέρου, βελτιώνουν τη συντονισμένη λειτουργία του οργανισμού, τον ύπνο και τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Επιπλέον, τα θετικά συναισθήματα σχετίζονται με τη μείωση των φλεγμονών.

Με άλλα λόγια, η ευτυχία σάς διατηρεί πιο υγιείς, ακόμη κι αν εργάζεστε σε ένα έντονο ή στρεσογόνο περιβάλλον. Στην πραγματικότητα, τα θετικά συναισθήματα επιταχύνουν την ανάρρωση από την καρδιαγγειακή επίπτωση του στρες. Μελέτες σε πρώιμο στάδιο έχουν επίσης δείξει ότι το γέλιο εξομαλύνει τα επίπεδα της κορτιζόλης, ορμόνης που είναι υπεύθυνη για το στρες, βελτιώνει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και μειώνει τις φλεγμονές.

Το να συνειδητοποιήσετε, ωστόσο, ότι η ευτυχία οδηγεί στην επιτυχία δεν αρκεί. Γι’ αυτό άλλωστε έγραψα αυτό το βιβλίο: για να σας δείξω ακριβώς πώς η ευτυχία μπορεί να αυξήσει την αντοχή, τη δημιουργικότητα, την παραγωγικότητα, τα χαρίσματα και πολλές άλλες βασικές δεξιότητες που βοηθούν στο να φτάσετε στην επιτυχία. Θα διδαχθείτε δεξιότητες, όπως το πώς να είστε παραγωγικοί δίχως στρες, πώς να επιτυγχάνετε περισσότερα δίχως να εξαντλείστε – με άλλα λόγια, πώς να μεγιστοποιείτε τις επαγγελματικές σας δυνατότητες και την προσωπική σας ολοκλήρωση.

Έμα Σεπάλα, Ο δρόμος της ευτυχίας, Εκδόσεις Ψυχογιός
Ph.D., Επιστημονική διευθύντρια στο Στάνφορντ

Πηγή: antikleidi.com https://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Ψυχολογία

Πρόσεξε. Είναι όμορφο πράγμα και ιδιαιτέρως γοητευτικό να έχεις προσδοκίες από τους ανθρώπους σου.

Μιλάω για τους ανθρώπους που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, τους δικούς σου ανθρώπους, ή ιδανικά για τον «έναν», ή τη «μία».

Οι προσδοκίες κινητοποιούν κι εσένα ακόμα, σε κρατούν διαρκώς σε μια γλυκιά τσίτα και βάζουν στον πάγο τις όποιες αμφιβολίες. Οι προσδοκίες, φανερώνουν «θέλω» και τα «θέλω» πηγάζουν μέσα από ισχυρές επιθυμίες, ικανές να σου αλλάξουν οπτική και τελικά ζωή. Δεν αναφέρομαι στις προσδοκίες λοιπόν…

Αναφέρομαι στις καταστάσεις αυτές του «περίμενε», τις τοξικές καταστάσεις που ορισμένες φορές κλινόμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι. Αυτήν τη μαρτυρική αναμονή που διαταράσσει τη ψυχική ηρεμία μας και κάνει το μυαλό ένα κυριολεκτικό μπλέντερ.

Αναφέρομαι σε αυτές τις συνθήκες βασανιστήρια που ασυνείδητα όλοι μας σχεδόν έχουμε βαθιά ριζωμένη την πεποίθηση ότι «δεν περνάει απ’ το χέρι μου αυτό, άρα περιμένω, άρα υπομένω, άρα πονάω, άρα εξακολουθητικά τραυματίζομαι, άρα βράζω». Και βράζουμε!

Βράζουμε και χάνουμε εμάς. Τα σενάρια στο μυαλό μας κάνουν παρέλαση, οι αμφιβολίες μας τρώνε το είναι, την ώρα που το «εγώ» μας βουλιάζει και ταυτόχρονα δικαιολογεί διαρκώς αυτούς τους άλλους. Οι συναισθηματικοί και οι αισθηματίες της υπόθεσης, καταλαβαίνουν ακριβώς σε τι αναφέρομαι.

Τρέμουμε την ήττα, φοβόμαστε το χαστούκι που ονομάζεται «απόρριψη» γνωστό ανά τον κόσμο και χαωνόμαστε σε υποθέσεις επι υποθέσεων, που μαντέψτε! Δε μας προσφέρουν τίποτα, απεναντίας μέρα με τη μέρα είναι ικανές να μας τρελάνουν…

Και φυσικά όλο αυτό που περιγράφω είναι μια πλάνη. Ένα παιχνίδι του μυαλού που κινητοποιεί ο φόβος, ο πιο ισχυρός αντίπαλος της ζωής… Φυσικά και υπάρχουν καταστάσεις που δεν περνάνε απόλυτα απ’ το χέρι μας, αυτό όμως δε σημαίνει πως «πρέπει» να είμαστε παθητικοί. Υπάρχουν κι άλλες επιλογές.

Αν κάτι «πρέπει» και οφείλουμε σε εμάς, είναι να αξιολογούμε τις καταστάσεις με επίγνωση όσο μπορούμε και στο φινάλε, όχι να τις περνάμε όσο πιο ανώδυνα γίνεται –και ο πόνος μέσα στο πρόγραμμα είναι άλλωστε-, αλλά να αντιλαμβανόμαστε το «γιατί» πίσω από αυτές και που και που να κάνουμε μια ουσιαστική ερώτηση στον εαυτό μας «Από το ένα έως το δέκα κατά πόσο αξίζω αυτό που ζω;»

Όχι, δεν είμαστε ψόφια ψάρια να μας πηγαίνει το κύμα όπου θέλει αυτό. Όχι, δεν είμαστε καρέκλες σινεμά που αφήνουν κάποιοι τις ζακετούλες τους στο διάλειμμα για να μην τις πιάσει κανείς άλλος. Όχι, δεν είμαστε δεδομένοι και ναι, έχουμε τη δύναμη να επιλέξουμε το «Όχι» σε όλα αυτά που σίγουρα δε μας αξίζουν, πόσο μάλλον αν μας έφτασαν σε σημείο να μας χάσουμε…

Γράφει η Μάρη Γαργαλιάνου

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr/

σας ενδιαφέρουν

Ψυχολογία

Αν μείνουμε ελεύθεροι σε όλη μας τη ζωή, θα είναι καλύτερα, απ’ ότι αν παντρευτούμε, αλλά μετά χωρίσουμε ή χηρέψουμε; Παλαιότερα, είχα πει ότι οι single ήταν τυπικά καλύτερα απ’ ότι οι διαζευγμένοι, με τον τρόπο που οι ερευνητές όριζαν το «καλύτερα», μετρώντας δηλαδή το συνολικό επίπεδο ευτυχίας και υγείας.

Την τελευταία δεκαετία όμως, η επιστήμη της κοινωνικής ψυχολογίας άρχισε να αμφιβάλλει ως προς την οικογενειακή κατάσταση. Αντί λοιπόν να συγκρίνει διαφορετικούς ανθρώπους σε ένα δεδομένο χρονικό σημείο, ερευνητική μέθοδος που διέπεται από κάποια προβλήματα εγκυρότητας, οι σύγχρονοι ερευνητές τώρα ακολουθούν τους ίδιους ανθρώπους στο πέρασμα των χρόνων, καθώς παντρεύονται ή χωρίζουν ή μένουν χήροι/ες ή παραμένουν άγαμοι/χωρίς σχέση.

Όλο και συχνότερα, τα αποτελέσματα και αυτών των νέων ερευνών φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα, με τους διαζευγμένους να καταλήγουν λιγότερο υγιείς και ευτυχισμένοι από τους ελεύθερους. Αυτό που οι νέες έρευνες έρχονται να συντρίψουν πιο δραματικά είναι οι κυρίαρχοι ισχυρισμοί και οι μύθοι με τους οποίους έχουμε μεγαλώσει: ότι δηλαδή οι παντρεμένοι είναι πιο χαρούμενοι και υγιείς και με άλλους τρόπους.

Στις καλύτερες των περιπτώσεων, οι άνθρωποι που παντρεύονται βιώνουν μια σύντομη έκρηξη ευτυχίας στα πρώτα στάδια -το φαινόμενο του μήνα του μέλιτος- αλλά ύστερα επιστρέφουν στα ίδια επίπεδα ευτυχίας ή δυστυχίας που είχαν και πριν ως single. Αλλά ακόμα και αυτό το φαινόμενο δεν απολαμβάνεται από όλους όσοι παντρεύονται, αλλά μόνο από εκείνους που παραμένουν παντρεμένοι.

Για εκείνους που χωρίζουν, συνολικά τα επίπεδα ευτυχίας και υγείας τους μειώνονται ακόμα και σε μικρό ποσοστό. Αν ανησυχείτε για το ότι αυτά είναι μάλλον άσχημα νέα για τους διαζευγμένους, ούτε αυτό αληθεύει. Μια μεγάλη έρευνα με συμμετέχουσες γυναίκες 50-79 ετών έδειξε ότι οι γυναίκες που χώριζαν ήταν υγιέστερες από εκείνες που παρέμεναν παντρεμένες.

Ο Tennyson, λοιπόν, μπορεί και να μην είχε δίκιο. Όμως, εδώ τίθεται ένα λογικό ερώτημα: Γιατί οι άνθρωποι που παραμένουν ελεύθεροι τα πάνε καλύτερα από εκείνους που είναι διαζευγμένοι ή χήροι; Οι ειδικοί σε θέματα γάμου έχουν μια έτοιμη απάντηση. Μάλιστα έχει και το δικό της όνομα, με τρεις παραλλαγές, η υπόθεση του «στρες» ή «της κρίσης» ή «της απώλειας».

Τα άτομα που είναι πάντα single δεν έχουν βιώσει τον ίδιο βαθμό στρες (ή κρίσης ή απώλειας), όσο εκείνα τα άτομα που χώρισαν ή έχασαν σύζυγο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή η εξήγηση έχει μια διαισθητική βάση και τα γραφήματα σχετικών ερευνητικών δεδομένων συχνά φαίνεται να συμφωνούν με αυτή.

Για παράδειγμα, αν κανείς κοιτάξει τα γραφήματα του βαθμού ευτυχίας των ανθρώπων στο πέρασμα των χρόνων, καθώς παντρεύονται και ύστερα χωρίζουν/ χηρεύουν, μπορεί να παρατηρήσει ότι η καμπύλη της ευτυχίας πέφτει κατακόρυφα καθώς η χρονιά χωρισμού πλησιάζει και ύστερα η ίδια καμπύλη ανακάμπτει, όσο η λύση του γάμου απομακρύνεται όλο και περισσότερο στο παρελθόν.

Οι μελέτες έχουν αρχίσει να ερευνούν τις λεπτομερείς διαφορές ανάμεσα στους παντρεμένους. Διαχωρίζουν από αυτή την ομάδα εκείνους που τελικά χώρισαν ή χήρεψαν. Βρίσκουν ότι οι χωρισμένοι/χήροι, μερικές φορές βρίσκονται σε χειρότερη θέση από εκείνους που μένουν παντρεμένοι (σε άλλες μελέτες, οι παντρεμένοι χωρίζονται βάσει της ποιότητας του γάμου τους, του οικονομικού/κοινωνικού στάτους και γενικά μιας ευρείας γκάμας άλλων μεταβλητών).

Τώρα ας σκεφτούμε τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι που μένουν ελεύθεροι συμπεριληφθούν στις μελέτες: αυτή η ομάδα είναι μια μεγάλη αδιαχώριστη μάζα. Είναι σαν οι ερευνητές και οι ειδικοί που μελετούν το γάμο και τις σχέσεις να έχουν μια συγκεκριμένη στάση απέναντί τους που δηλώνει ότι «όλοι είναι ίδιοι»! https://enallaktikidrasi.com/

 
 

Ψυχολογία


Τον τρόπο και το βαθμό στον οποίο τα δύο φύλα είναι πρόθυμα και ικανά να συγχωρέσουν την απιστία του συντρόφου τους εξέτασαν οι επιστήμονες, με τα αποτελέσματα να προκαλούν ιδιαίτερη εντύπωση – Εσείς τι πιστεύετε;

Η απιστία είναι ένας από τους πιο συχνούς λόγους χωρισμού για τα ετερόφυλα ζευγάρια, με τους ερευνητές που μελέτησαν 160 διαφορετικούς πολιτισμούς ανά τον κόσμο να διαπιστώνουν ότι η θεωρία αυτή αφορά τον παγκόσμιο πληθυσμό.

Ωστόσο, άνδρες και γυναίκες εξετάζουν διαφορετικά κάθε είδος απιστίας.

Οι άνδρες συνήθως λαμβάνουν τη σωματική απιστία -όταν δηλαδή η σύντροφός τους κάνει σεξ με κάποιον άλλο- πιο σοβαρά από τις γυναίκες.
Οι γυναίκες λαμβάνουν πιο σοβαρά τη συναισθηματική απιστία -όταν δηλαδή ο σύντροφός τους ξεκινά μια στενή σχέση με άλλο άτομο.
Και τα δύο φύλα συγχωρούν το ίδιο
Παρότι βιώνουν διαφορετικά το κάθε είδος απιστίας, άνδρες και γυναίκες είναι σχεδόν εξίσου πρόθυμοι να συγχωρέσουν τον σύντροφό τους, με τα ευρήματα να δείχνουν ότι ο βαθμός της συγχώρεσης δεν σχετίζεται με το είδος της απιστίας.

«Εντυπωσιαστήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι οι διαφορές ανάμεσα στα φύλα δεν ήταν και τόσο μεγάλες. Οι μηχανισμοί που υποκινούν τη συγχώρεση είναι λίγο πολύ πανομοιότυποι και στα δύο φύλα», εξηγεί ο καθηγητής Leif Edward Ottesen Kennair από το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Νορβηγίας, ο οποίος συνέγραψε την παρούσα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Journal of Relationships Research.

Πιο σημαντική η ενδεχόμενη απειλή για τη σχέση
Η ερευνητική ομάδα περιέλαβε στη μελέτη 92 ζευγάρια, τα οποία κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με προβλήματα που περιγράφονταν σε υποθετικά σενάρια όπου ο/η σύντροφός τους είχε πραγματοποιήσει κάποιου είδους απιστία.

Το ένα σενάριο περιέγραφε ότι ο/η σύντροφος έκανε σεξ με ένα άλλο άτομο, χωρίς όμως να το ερωτευτεί.
Το άλλο σενάριο, ο/η σύντροφος ερωτεύεται το άλλο άτομο, αλλά δεν κάνουν σεξ.
Πόσο πρόθυμοι ήταν λοιπόν οι συμμετέχοντες να συγχωρέσουν τους συντρόφους τους; Όπως αποδείχθηκε, άνδρες και γυναίκες επεξεργάζονται την απιστία του συντρόφου τους σχεδόν πανομοιότυπα.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου και είδους απιστίας, πιστεύουν ότι είναι απίθανο να συγχωρέσουν την απιστία του συντρόφου τους. Το αν θα χωρίσει ή όχι ένα ζευγάρι εξαρτάται βασικά από το πόσο απειλητική θεωρεί για τη σχέση την απιστία που έχει συμβεί. Όσο πιο απειλητική είναι η απιστία τόσο χειρότερο για τη σχέση», εξηγεί ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης, Trond Viggo Grøntvedt.

Πρόθυμοι να συγχωρέσουν
Το αν οι δύο σύντροφοι πιστεύουν ότι η σχέση τους μπορεί να συνεχιστεί εξαρτάται επίσης από το πόσο πρόθυμοι είναι να συγχωρέσουν ο ένας τον άλλο, ειδικά χωρίς να αποστασιοποιηθούν μεταξύ τους.

Βέβαια, υπάρχουν μεγάλες ατομικές διαφορές, ακόμα και ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου. «Οι άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά στην απιστία, ανάλογα με την προσωπικότητά τους και τις εκάστοτε συνθήκες. Πολλοί άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν ότι τα ζευγάρια που έχουν μια ισχυρή σχέση θα είναι καλύτερα προετοιμασμένα για να αντέξουν την απιστία, αλλά η μελέτη μας δεν υπέδειξε κάτι τέτοιο», αναφέρει ο καθηγητής Mons Bendixen.

Ευθύνες και απιστία
Υπάρχει και μια άλλη πτυχή που παίζει ρόλο σε περιπτώσεις συναισθηματικής απιστίας, όπου δεν έχει πραγματοποιηθεί σεξουαλική πράξη. Πόσες ευθύνες πρέπει να αναλάβει ο άπιστος σύντροφος για ό,τι συνέβη;

«Ο βαθμός των ευθυνών που αποδίδονται στον σύντροφο συνδέθηκαν με την προθυμία για συγχώρεση. Η σχέση κινδυνεύει περισσότερο αν ο σύντροφος αναγκάζεται να αναλάβει μεγάλο μέρος των ευθυνών για τη λήξη μιας προσωπικής σχέσης με άλλο άτομο», τονίζει ο Δρ. Bendixen και καταλήγει:

«Ο παράγοντας της ευθύνης, όμως, δεν παίζει ρόλο όταν ο σύντροφος είναι φυσικά άπιστος. Αν κάποιος κάνει σεξ με άλλο άτομο, δεν έχει μεγάλη σημασία αν πιστεύει ότι ήταν ευθύνη δική του ή του άλλου. Η πιθανή συγχώρεση δεν εξαρτάται από την αποδοχή αυτής της ευθύνης».https://ygeiamou.gr/

Ψυχολογία


Η ευφυία και η αναγνώρισή της, είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέματα της ανθρωπότητας. Αυτή η ανάγκη για ικανότητα αναγνώρισης του έξυπνου ανθρώπου, οδήγησε σε θεωρίες για τη δημιουργία ενός δείκτη ευφυίας (IQ). Ο δείκτης ευφυίας, παρουσιάζει αρκετά προβλήματα και έτσι οι ειδικοί, έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια στοιχεία που …προδίδουν έναν έξυπνο άνθρωπο και δε χρειάζεται να είμαστε ειδικοί για να τα παρατηρήσουμε. Επειδή η ευφυία έχει ταυτιστεί λανθασμένα με το «καλό», θα αναφερθούμε και στα αρνητικά χαρακτηριστικά που έχουν οι έξυπνοι άνθρωποι.

Η περιέργειά τους…είναι παρεξηγήσιμη!

Οι άνθρωποι έχουμε στη φύση μας την περιέργεια. Όμως οι άνθρωποι που θέλουν να χρησιμοποιούν το μυαλό τους περισσότερο, έχουν περιέργεια για πράγματα που βρίσκονται σε γη, νερό και αέρα. Συνήθως η περιέργεια καταλήγει να τους γίνεται εμμονή και δεν είναι περιέργεια «φυσιολογική» για την εκάστοτε ηλικία που διανύουν.

Πριν πάνε κάπου…ξέρουν πρώτα το πώς θα βγουν.

Οι έξυπνοι άνθρωποι διατηρούν αυτήν την ειδοποιό διαφορά σε σχέση με άλλους ανθρώπους. Έχουν σχέδιο και λειτουργούν βάσει στρατηγικής. Είναι οπαδοί του Προμηθέα…και έτσι προνοούν.

Οι στόχοι, είναι πάντα εφικτοί.

Οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση και το πιο σημαντικό, δεν είναι αυτοπεποίθηση «ψώνιου». Η γνήσια αυτοπεποίθηση προέρχεται από την εξής υπόθεση: Αφού όλα μπορούν να γίνουν αντικείμενα μάθησης, τότε…όλα γίνονται! Όλα μαθαίνονται λοιπόν, αφού όλα γίνονται –εύκολα ή δύσκολα- αντιληπτά.

Δεν τους ενδιαφέρει τόσο το «όνομα» και η ιδιότητα που έχει κάποιος αλλά αυτό που λέει και κάνει.

Άλλη μια απόρροια της γνήσιας αυτοπεποίθησης που έχουν οι έξυπνοι άνθρωποι είναι η «απιστία» που δείχνουν σε αυτό που λέμε «αυθεντίες». Τα πάντα περνάνε από αμφισβήτηση. Για αυτούς, υπάρχει ο κόσμος του ορθού και ο κόσμος του λάθους. Όλα τα υπόλοιπα είναι γαρνιτούρα που συνοδεύουν το κυρίως πιάτο…

Όπως είπαμε, τα χαρακτηριστικά τους δεν είναι μόνο καλά και γοητευτικά. Υπάρχουν και κάποια άλλα τα οποία είναι περισσότερο βλαβερά.

Καλωσήρθατε στη χώρα των…ξεροκέφαλων.

Ο έξυπνος άνθρωπος μολονότι ακούει τα πάντα και συζητάει για τα πάντα ως λάτρης της μάθησης, καταλήγει πάντα σε κάτι. Αν καταλήξει κάπου, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει άποψη εκτός και αν αυτό που πιστεύει, πάψει να λειτουργεί. Στον κόσμο του σωστού και του λάθους, υπάρχει αναγκαστικά το «ναι» και το «όχι». Οι περισσότεροι άνθρωποι κουράζονται γύρω τους και τους αποκαλούν τουλάχιστον απόλυτους.

Ζωή άστατη και ανθυγιεινή.

Ο ευφυής άνθρωπος θεωρεί πως ο εγκέφαλος υποκαθιστά όλα τα όργανα και όλες τις λειτουργίες του οργανισμού…Αυτός είναι και από τους λίγους παραλογισμούς που υιοθετεί ως στάση ζωής. Η αυπνία και το «ευέλικτο ωράριο ύπνου», είναι η πιο κοινή κακή συνήθεια στους έξυπνους ανθρώπους. Αυτό, έχει ως αποτέλεσμα να επηρεάζεται όλη η λειτουργία του οργανισμού. Το βράδυ γι’ αυτούς έχει άλλη σημασία. Βεβαίως, υπάρχουν και ευφυείς που ξεφεύγουν πολύ περισσότερο από τις αυπνίες όμως είναι κυρίως εκείνοι που τελικά δεν ακολούθησαν τις κλίσεις τους…

«Ψειρίζουν» τους γύρω τους.

Πώς θα μπορούσαμε να κατατάξουμε την εκλεκτική συμπεριφορά κάποιου; Οι έξυπνοι άνθρωποι συνήθως το παρατραβάνε. Κοιτούν τα πράγματα σα να διορθώνουν γραπτό…Το μάτι τους, πάει στο λάθος! Είπαμε! Ο κόσμος γι’ αυτούς έχει σωστά πράγματα και λάθος πράγματα. Συχνά, οι άνθρωποι που δεν τους μοιάζουν τους μοιάζουν ανυπόφοροι, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, αδιάφοροι. Δεν θέλουν να αντιληφθούν το διαφορετικό πράγμα ως κάτι τέτοιο. Αν συνυπολογίσουμε και τον αυθορμητισμό που τους διακρίνει, οι έξυπνοι άνθρωποι γίνονται σπανίως συμπαθείς στην πρώτη γνωριμία και χαρακτηρίζονται ως «Α.Ξ», δηλαδή, αντιπαθητικοί ξερόλες.

tsemperlidou.gr

Ψυχολογία

Ο φόβος είναι το δυσάρεστο συναίσθημα που νιώθουμε όταν αντιλαμβανόμαστε ότι απειλούμαστε. Είναι ένα συναίσθημα έντασης, ανησυχίας ή νευρικότητας απέναντι σε έναν υπαρκτό κίνδυνο. Το μέγεθος του φόβου είναι ανάλογο του κινδύνου και όταν υποχωρήσει ο κίνδυνος υποχωρεί και ο φόβος.

Είναι ένα βασικό, φυσιολογικό συναίσθημα και μπορεί να λειτουργεί προστατευτικά, γιατί μας προειδοποιεί. Σε δυνάμει επικίνδυνες καταστάσεις ο φόβος είναι σημάδι υγείας. Χωρίς το φόβο δε θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε και πολύ. Η διαφορά του με τη φοβία είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση μιλάμε για έναν φόβο που επιμένει ακόμη και όταν δεν υπάρχει υπαρκτός κίνδυνος ενώ και το ίδιο το άτομο αντιλαμβάνεται ότι είναι παράλογος.

Φοβόμαστε πολλά πράγματα: την απόρριψη, την αποτυχία, τη μοναξιά, την εγκατάλειψη, την απώλεια, το θάνατο, μετά από ένα τραυματικό γεγονός, εξαιτίας καταπιεσμένου θυμού ή οργής. Επίσης, συχνά δε μιλάμε για το φόβο μας και τον καταπιέζουμε. Ωστόσο, ο φόβος όπως και όλα μας τα συναισθήματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το σώμα μας και έχει έντονες σωματικές εκφράσεις τις οποίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

Έτσι, μπορεί όταν φοβόμαστε να βιώνουμε πνίξιμο, σφίξιμο, δυσκολία στην αναπνοή ή, αντίθετα, πολύ γρήγορη αναπνοή που μπορεί να προκαλέσει ζαλάδα, μέχρι και πιο σοβαρά συμπτώματα όπως δερματικές παθήσεις (έκζεμα), δυσλειτουργίες στο γαστρεντερικό σύστημα, εξασθένιση του ανοσοποιητικού και της μνήμης και γενικό αίσθημα κόπωσης και εξάντλησης. Πολλές φορές, επομένως, μπορεί να μην έχουμε επίγνωση του φόβου μας, παρά μόνο των σωματικών μας αντιδράσεων. Πολύ συχνά λέμε ότι «φοβόμαστε το μέλλον», η αλήθεια όμως είναι ότι δεν μπορούμε να φοβόμαστε κάτι που δεν ξέρουμε, μόνο κάτι που ξέρουμε.

Με άλλα λόγια, ο φόβος μας σχετίζεται με ένα γεγονός που έχει συμβεί στο παρελθόν και φοβόμαστε μη μας ξανασυμβεί, προβάλλοντάς τον με τον τρόπο αυτόν στο μέλλον. Έτσι, λοιπόν, αν φοβόμαστε την απόρριψη, μιλάμε για όλες τις προηγούμενες φορές που μας απέρριψαν.

Ακούγοντας το σώμα μας και καθώς ερχόμαστε σε επαφή με όσα συμβαίνουν μπορούμε να αφουγκραστούμε και το φόβο μας. Όταν νιώθουμε φόβο, χρειάζεται να μπορούμε να δίνουμε στον εαυτό μας το χρόνο και το χώρο ώστε να τον ακούσουμε και να πάρουμε το μήνυμα που έχει να μας δώσει για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε πέρα από αυτόν. Συνήθως τον αγνοούμε και προσπαθούμε να τον αλλάξουμε. Όμως, όπως όλα μας τα συναισθήματα, έτσι κι ο φόβος μας φέρνει ένα μήνυμα που σχετίζεται με την ιστορία μας και χρειάζεται να μπορούμε να σταθούμε και να τον ακούσουμε με συμπόνοια και αγάπη. Όταν αποδεχόμαστε τους φόβους μας ως μέρος της ύπαρξής μας τότε λειτουργούν προστατευτικά. Οι φόβοι που βιώνουμε ως εμπόδια, είναι εκείνοι που συνδέονται με την έλλειψη αυτοϋποστήριξης.

Κλείνοντας, στη διαδικασία αποδοχής και αγάπης του εαυτού είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του θεραπευτή. Μια στάση συμπόνοιας και ενσυναίσθησης συμβάλλει στην αίσθηση ασφάλειας που είναι απαραίτητη, προκειμένου να μπορέσουμε να έρθουμε σε επαφή με Φοβάμαι τους φόβους μου


https://www.o-klooun.com/

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.