Μαΐου 11, 2021

Ψυχολογία

Η συναισθηματική εξουθένωση δεν είναι κάτι ελαφρύ και μπορεί να μεταμφιεστεί ως μια ποικιλία άλλων στρεσογόνων παραγόντων.

Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε αν βρισκόμαστε σε οριακό σημείο και να δούμε πώς μπορούμε να ξεκουραστούμε και να χτίσουμε ψυχική ανθεκτικότητα.

Ποια σημάδια δηλώνουν ότι είμαστε συναισθηματικά εξουθενωμένοι χωρίς να το έχουμε αντιληφθεί

1. Τα καθημερινά συναισθήματα μας καταβάλλουν, ακόμα και τα πιο μικρά
Όταν φτάνουμε στο σημείο να απειλούμαστε με ολική κατάρρευση κάθε φορά που βιώνουμε το παραμικρό δυσάρεστο συναίσθημα, δεν σημαίνει ότι χάσαμε ξαφνικά την ανθεκτικότητά μας, αλλά ότι έχουμε ξεπεράσει τα προσωπικά μας συναισθηματικά όρια. Εντούτοις, η λύση δεν είναι η αντιμετώπιση της μικρής αυτής άβολης αίσθησης, αλλά αυτού που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια.

2, Είμαστε υπερ-ευαίσθητοι / ευερέθιστοι
Με τον ίδιο τρόπο, η ευαισθησία μας δεν σημαίνει ότι απλώς «υπερβάλλουμε» σε ορισμένα πράγματα. Σημαίνει ότι συνεχώς νιώθουμε πως βρισκόμαστε σε οριακό σημείο και πως δεν θα αντέξουμε άλλο ένα εμπόδιο. Αντί να χρησιμοποιούμε την ενέργειά μας προσπαθώντας να ελέγξουμε ό,τι υπάρχει γύρω μας, χρειάζεται να την στρέψουμε στη ρίζα του προβλήματος, στο τι μας εξαντλεί τελικά.


Ένα άλλο σημάδι- κλειδί είναι ότι τα βλέπουμε όλα μέσω του πρίσματος «όλα ή τίποτα». Και σε αυτό το σημείο συνήθως βιώνουμε απελπισία και απόγνωση. Είναι ο τρόπος που έχει ο ψυχισμός για να μας ειδοποιήσει ότι βιώνει ένταση και χρειάζεται ένα καλό διάλειμμα. Ουσιαστικά μας επικοινωνεί την ανάγκη για αυστηρότερα όρια.

4. Παλεύουμε να βρούμε τη θέληση να προχωρήσουμε
Εκτός από απόγνωση, μπορεί να σας φαίνεται σχεδόν αδύνατο να φανταστείτε πώς θα προχωρήσετε μπροστά στη ζωή. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι προσπαθούμε νοητικά να αντιμετωπίσουμε σημαντικές ερωτήσεις που ακόμη όμως δεν έχουν ξεκάθαρες απαντήσεις. Αυτό που θα βοηθήσει είναι να αρχίζουμε με πολύ μικρά, σχεδόν ανεπαίσθητα βήματα, τα οποία να αφορούν τις πραγματικές ανάγκες.

5. Φοβόμαστε οτιδήποτε μπορεί να πυροδοτήσει κάτι έντονο μέσα μας
Αυτό οφείλεται στο ότι παρουσιάζουμε χαμηλό επίπεδο συναισθηματικού ελέγχου. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε το ερέθισμα, αλλά αυτό που ενεργοποιείται μέσα μας τείνει να γίνεται ανεξέλεγκτο και να μας κυριεύει. Πρόκειται για μια συναισθηματική υπερφόρτωση.

6. Είμαστε είτε πολύ εκφραστικοί με τα συναισθήματα είτε καθόλου
Οι αποκρίσεις μας είναι ακραίες: είτε κλαίμε για μία ώρα ασταμάτητα ή υπάρχει μια αίσθηση μουδιάσματος. Κανένα από αυτά δεν είναι βιώσιμο. Χρειάζεται να αρχίσουμε να επεξεργαζόμαστε σε πραγματικό χρόνο αυτό που νιώθουμε, αλλά δίνοντας παράλληλα στον εαυτό μας όσο χρόνο χρειάζεται να εκφράσει αυτό που έχει στο νου και στην καρδιά του.

7. Είμαστε έτοιμοι για μία αλλαγή
Παρά το γεγονός ότι η διάθεσή μας είναι τόσο πεσμένη σε περιπτώσεις συναισθηματικής εξουθένωσης, η βαθιά επιθυμία μας είναι η μεταμόρφωση, η αλλαγή. Βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι η ζωή μας δεν είναι πια λειτουργική για εμάς όπως έχει χτιστεί και γνωρίζουμε επίσης ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε σε αυτή την πίεση.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε πράγματι έτσι. Όμως, πριν γίνει αυτό το βήμα, είναι σημαντικό να έχουμε υπόψη μας το απαραίτητο διάλειμμα ανάμεσα σε δύο μεγάλα στάδια/ καταστάσεις της ζωής μας. Όταν η συναισθηματική εξουθένωση μας χτυπά την πόρτα, ο ψυχικός μας κόσμος ζητά μια παύση και στη συνέχεια μια αλλαγή, μικρή ή μεγάλη. Μην την αγνοείτε, η νέα ζωή σας περιμένει στην άλλη πλευρά.

Brianna Wiest

enallaktikidrasi.com https://www.newsitamea.gr/

Ψυχολογία

Έχετε τάσεις ενοχής; Τι δείχνει αυτό για εσάς;


Υπάρχει μια σειρά μελετών που έχει διερευνήσει τους λόγους που οι άνθρωποι εμπιστεύονται ή δεν εμπιστεύονται τους άλλους, αλλά ελάχιστες έρευνες έχουν επιχειρήσει να εντοπίσουν τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει κάποιον άξιο εμπιστοσύνης. Μια πρόσφατη έρευνα όμως υποστηρίζει ότι αν θέλουμε να διακρίνουμε ποιος αξίζει την εμπιστοσύνη μας, καλύτερα να εξετάσουμε όσους νιώθουν ενοχές.

Το Πανεπιστήμιο του Chicago (Booth School of Business) στο Illinois με κύρια ερευνήτρια την Emma Levine εξέτασε τι καθιστά έναν άνθρωπο άξιο εμπιστοσύνης. Αφού διεξήγαγαν διάφορα πειράματα, η ερευνητική ομάδα αναγνώρισε ένα βασικό χαρακτηριστικό, έναν ισχυρό προβλεπτικό παράγοντα που μπορεί να προβλέψει αν ένας άνθρωπος είναι αξιόπιστος: η τάση προς την ενοχή. Σε αντίθεση με το ίδιο το συναίσθημα της ενοχής, που είναι πιθανό να εμφανιστεί μετά από μια συγκεκριμένη πράξη που έχει τελεστεί και να οδηγήσει σε επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, η τάση προς ενοχή προηγείται χρονικά της πράξης που μπορεί να οδηγήσει σε ενοχή.

Όπως εξηγούν οι ερευνητές, οι άνθρωποι που επιδεικνύουν αυτή την τάση αναμένουν ότι θα νιώθουν ενοχές ως αποτέλεσμα της εκτέλεσης μιας συγκεκριμένης πράξης, κάτι που θα τους αποθαρρύνει από την κάνουν τελικά. Εν συντομία, είναι πολύ πιθανότερο να νιώσουν υπεύθυνοι και γι’ αυτό να αποφύγουν μια κακή ή λάθος πράξη. Τα ευρήματα της ομάδας βρίσκονται δημοσιευμένα στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Personality and Social Psychology.

 

Ποιος είναι άξιος εμπιστοσύνης;
Η Levine και οι συνάδελφοί της έτρεξαν έξι διαφορετικά πειράματα που περιελάμβαναν παιχνίδια με χρήματα και έρευνες που αξιολογούσαν αν οι συμμετέχοντες παρουσίαζαν συμπεριφορές που εμπνέουν εμπιστοσύνη και αν επεδείκνυαν έντιμες προθέσεις. Ουσιαστικά, αυτό που εντόπισαν ήταν οι ότι άνθρωποι με υψηλά επίπεδα τάσης ενοχής ήταν πιθανότερο να επιστρέψουν υψηλότερα ποσοστά χρημάτων σε άλλους, σε σύγκριση με τους συμμετέχοντες που έδειχναν χαμηλά επίπεδα τάσης ενοχής.

Επιπλέον, η τάση ενοχής βρέθηκε ότι είναι καλύτερος προβλεπτικός παράγοντας της αξιοπιστίας ενός ανθρώπου σε σύγκριση με άλλα χαρακτηριστικά προσωπικότητας, συμπεριλαμβανομένων των χαρακτηριστικών εξωστρέφειας, δεκτικότητας, τάσης προς νευρωτισμό, σχολαστικότητας και της ευχάριστης παρέας. «Τα ευρήματά μας» λένε οι συγγραφείς της έρευνας «εμπλουτίζουν την σημαντική βιβλιογραφία πάνω στην εμπιστοσύνη, εμβαθύνοντας την κατανόηση που έχουμε για την έννοια της αξιοπιστίας: όταν αποφασίζετε ποιον να εμπιστευθείτε, εμπιστευθείτε την τάση ενοχής». Αυτή η σύνδεση έχει σημαντικές συνέπειες για τους εργοδότες και τους αρχηγούς ομάδας, όσον αφορά στην επιλογή συνεργατών και μελών ομάδας.

Σημαντικές συνέπειες για τους εργοδότες
Ένα πείραμα, για παράδειγμα, έδειξε ότι τα άτομα μπορούν να «καθοδηγηθούν» στο να νιώσουν πιο υπεύθυνοι για τις δικές τους πράξεις και για το πώς μπορούν να επηρεάσουν άλλους ανθρώπους. Οι συμμετέχοντες, από τους οποίους ζητήθηκε να διαβάσουν ένα κώδικα συμπεριφοράς, επέδειξαν μεγαλύτερη ευθύνη και ήταν πιο πιθανό να επιστρέψουν χρήματα σε συμπαίκτες τους, σε σύγκριση με τους συμμετέχοντες από τους οποίους ζητήθηκε να διαβάσουν για το πόσο σημαντικό είναι να υποστηρίζουμε τον εαυτό μας.

«Η εμπιστοσύνη και η αξιοπιστία είναι σημαντικά στοιχεία για αποτελεσματικές σχέσεις και αποτελεσματικούς οργανισμούς» ισχυρίζονται οι ερευνητές. «Μπορεί να προκληθεί μεγάλη ζημιά σε μια εταιρία, όταν χάνεται η εμπιστοσύνη, αλλά οι άνθρωποι μπορούμε να περιορίσουμε τέτοια κόστη, αν αφοσιωθούμε και επενδύσουμε σε αξιόπιστους ανθρώπους», προσθέτουν. Η Levine υποστηρίζει ότι οι εργοδότες θα μπορούσαν να ωφεληθούν από τέτοια ευρήματα και να διασφαλίσουν ότι οι άνθρωποι που παίρνουν στις ομάδες του έχουν μια ισχυρή αίσθηση ευθύνης σε σχέση με άλλους.

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Είναι αδύνατο να δείχνεις ενσυναίσθηση αν πιστεύεις ότι όλοι είναι ακριβώς όπως εσύ. Επομένως, δεν κατανοείς την οπτική του άλλου αλλά αυτό είναι προβολή της δικής σου οπτικής επάνω στους άλλους.
Για να καταλάβουμε καλύτερα τους άλλους, πρώτα πρέπει να καταλάβουμε τον εαυτό μας, σύμφωνα με μία νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Cognitive Enhancement με τίτλο «Γνωρίστε τον εαυτό σας: Μαθαίνοντας να κατανοούμε τον εαυτό μας αυξάνεται η ικανότητα να κατανοούμε τους άλλους»

Οι ψυχολόγοι που πραγματοποίησαν την έρευνα συγκέντρωσαν σε 3 μήνες δεδομένα από 161 εθελοντές μεταξύ 20 και 50 ετών, τους οποίους υπέβαλαν σε «εκπαίδευση στοχασμού» που βασίζεται στο μοντέλο Εσωτερικών Οικογενειακών Συστημάτων, το οποίο διδάσκει τα άτομα ότι είναι φτιαγμένα από διαφορετικές «υπο-προσωπικότητες», όπως η «χαρούμενη φωνή» σας ή ο «εσωτερικός κριτής».

Ο στόχος είναι ότι αν αναγνωρίσουμε αυτά τα διαφορετικά μέρη των προσωπικοτήτων μας, τότε συνειδητοποιούμε περισσότερο τις τάσεις και τα μοτίβα συμπεριφοράς μας και αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να πλοηγηθούμε καλύτερα στις σχέσεις μας και στον τρόπο που συνδεόμαστε με τους άλλους.

Τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι οι εθελοντές που βελτιώθηκαν περισσότερο στον εντοπισμό των διαφορετικών τμημάτων της προσωπικότητάς τους βελτιώθηκαν και στην ικανότητά τους να καταλαβαίνουν τις ψυχικές καταστάσεις των άλλων, μία ικανότητα που είναι γνωστή ως ενσυναίσθηση.

Συνεπώς, η αυτοεπίγνωση και η ενσυναίσθηση είναι πολύ στενά συνδεδεμένες. Όταν συνειδητοποιήσουμε περισσότερο τί μας κάνει αυτό που είμαστε, γινόμαστε περισσότερο ικανοί να κατανοήσουμε τις διαφορές μεταξύ του εαυτού μας και των άλλων και τί τους κάνει αυτό που είναι.

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η «αυτογνωσία» και η «ενσυναίσθηση» θεωρούνται ως οι δύο βασικοί πυλώνες της συναισθηματικής νοημοσύνης. Η «ενσυναίσθηση» τεχνικά είναι «γνώση των άλλων», οπότε είναι κυριολεκτικά το άμεσο αντίστοιχο της «αυτογνωσίας».

Εξ ορισμού όταν αποκτάς επίγνωση του εαυτού σου, αποκτάς επίσης μεγαλύτερη επίγνωση των άλλων. Διότι η διχοτόμηση "εγώ και ο άλλος" γίνεται πιο ξεκάθαρη και αρχίζεις να αναγνωρίζεις τους τρόπους που είστε και οι δύο παρόμοιοι και διαφορετικοί στη σκέψη σου και στα συναισθήματα.

Αυτή είναι μία πολύ σημαντική πλευρά της ενσυναίσθησης: δεν αφορά μόνο στην αναγνώριση των τρόπων που είσαι παρόμοιος με τους άλλους αλλά επίσης στην αναγνώριση των τρόπων που είσαι πολύ διαφορετικός από τους άλλους.

Είναι αδύνατο να συμπάσχεις με τους άλλους αν πιστεύεις ότι όλοι είναι ακριβώς όπως εσύ. Επομένως, δεν κατανοείς την οπτική του άλλου αλλά αυτό είναι προβολή της δικής σου οπτικής επάνω στους άλλους.

Για παράδειγμα, γνωρίζω ότι είμαι εσωστρεφές άτομο. Αλλά γνωρίζω επίσης ότι δεν είναι όλοι ίδιοι με εμένα, οπότε όταν κάποιος είναι πιο εξωστρεφής από εμένα δεν εκπλήσσομαι, δεν ταράζομαι, δεν γίνομαι επικριτικός. Απλώς αναγνωρίζω ότι και οι δύο έχουμε διαφορετικές προσωπικότητες και τάσεις και χρειάζεται να το έχω αυτό υπόψη μου όταν επικοινωνώ μαζί του.

Αυτό είναι ένα πολύ απλό παράδειγμα, αλλά δείχνει πώς η αναγνώριση της δικής σου προσωπικότητας και τάσεων σε κάνει περισσότερο ικανό να αποδεχτείς και να αντιμετωπίσεις τις τάσεις των άλλων, μία άμεση σχέση μεταξύ «αυτογνωσίας» και «ενσυναίσθησης».

Πώς να βελτιώσουμε την Αυτογνωσία μας
Με ποιους τρόπους μπορείτε να βελτιώσετε την αυτογνωσία σας; Ακολουθούν 5 αποτελεσματικοί τρόποι για να αρχίσετε να βελτιώνετε την αυτογνωσία σας που μπορείτε να αρχίσετε να εφαρμόζετε σήμερα.

Διαλογισμός
Ένας από τους καλύτερους τρόπους για τη βελτίωση της αυτογνωσίας είναι ο διαλογισμός. Μία άσκηση για αρχάριους όπως ο Διαλογισμός των 100 Αναπνοών είναι ένας σπουδαίος τρόπος για να αρχίσετε να έχετε μεγαλύτερη επίγνωση του εσωτερικού κόσμου των σκέψεων και των συναισθημάτων σας και να αρχίσετε να τα αποδέχεστε χωρίς επίκριση. Ο διαλογισμός θα σας διδάξει επίσης πώς να παρατηρείτε τον εαυτό σας και το περιβάλλον σας χωρίς να χρειάζεται να αντιδράτε σε αυτό, που είναι μία σημαντική πλευρά του αυτοελέγχου που είναι ακόμη ένας βασικός πυλώνας της «συναισθηματικής νοημοσύνης».

Τεστ προσωπικότητας
Η γνωριμία της προσωπικότητάς σας είναι επίσης κρίσιμη για την καλύτερη κατανόηση του τρόπου που δουλεύει το μυαλό σας και πως μπορεί να διαφέρει από τους άλλους. Μπορείτε να ξεκινήσετε με Τεστ Προσωπικότητας που μετρούν διάφορα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας όπως «Εσωστρέφεια» έναντι «Εξωστρέφεια» ή «Προσανατολισμός στην λεπτομέρεια» έναντι «Μεγάλη εικόνα». Η βαθμολογία σας σε αυτά τα τεστ θα σας προσφέρει αντίληψη του τύπου της προσωπικότητας που έχετε. Τα τεστ προσωπικότητας είναι καλό να γίνονται υπό την επίβλεψη και χορήγηση Ψυχολόγου.

Αναστοχασμός
Ενώ ο διαλογισμός θα σας διδάξει πώς να παρακολουθείτε τις σκέψεις σας και τα συναισθήματά σας, ο αναστοχασμός είναι ακόμη μια σημαντική πλευρά ανάλυσης του μυαλού σας και μεγαλύτερης εξοικείωσης με τις διαδικασίες της σκέψης σας. Για παράδειγμα, όταν κάνετε στον εαυτό σας ερωτήσεις μπορείτε να εξερευνήσετε βαθύτερα τις πεποιθήσεις και τις αξίες σας και γιατί τις διατηρείτε. Ακόμη και η αφιέρωση 10-15 λεπτών για να καθίσετε και να αναλύσετε τις πεποιθήσεις σας και τις διαδικασίες της σκέψης σας μπορεί να είναι ένας πολύ καλός τρόπος να συνειδητοποιήσετε καλύτερα πώς δουλεύει το μυαλό σας.
Παιχνίδι ρόλων
Ένας παράδοξος τρόπος για να ανακαλύψετε περισσότερα για τον εαυτό σας είναι να παραστήσετε για λίγο ότι είστε κάποιος άλλος. Όταν παίζετε παιχνίδια ρόλων ή παριστάνετε ότι είστε κάποιος άλλος, συχνά αποκαλύπτονται κρυμμένες πλευρές του εαυτού σας που δεν είχατε αντιληφθεί νωρίτερα. Θα μπορούσε επίσης να σας αποκαλύψει τί ΔΕΝ είστε. Προσπαθήστε να γίνετε κάποιος/α ριζικά διαφορετικός/ή από εσάς και θα δείτε τί «ταιριάζει» ή δεν «ταιριάζει» στη δική σας προσωπικότητα.

Ρωτήστε ένα στενό φίλο
Συχνά οι στενοί μας φίλοι και η οικογένεια γνωρίζουν περισσότερα για εμάς από εμάς, ειδικότερα, συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας που είναι τόσο βαθιά ριζωμένα μέσα μας που τα θεωρούμε δεδομένα. Ένας σημαντικός τρόπος για να αναπτύξουμε την αυτογνωσία είναι απλώς να ρωτήσουμε ένα στενό φίλο, Πώς θα με περιέγραφες ως άνθρωπο; Αυτό μπορεί μερικές φορές να αποκαλύψει συγκεκριμένα μοτίβα στον εαυτό μας που είναι ευκολότερο να δει κανείς από έξω. Σύμφωνα με μία ενδιαφέρουσα μελέτη, οι φίλοι είναι ιδιαίτερα καλοί στην αξιολόγηση της ευφυΐας, της δημιουργικότητας και της εξωστρέφειάς μας.

Μπορούμε ποτέ να γνωρίσουμε πλήρως τον εαυτό μας; Είναι δύσκολο να απαντηθεί αυτή η ερώτηση. Είμαστε όλοι περίπλοκα όντα και είναι πιθανό ότι ποτέ δεν μπορούμε να συλλάβουμε πλήρως ποιοι είμαστε σαν άνθρωποι.

Παρόλα αυτά, αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε ενεργά με την ανάπτυξη μεγαλύτερης αυτογνωσίας. Δεν θα σας βοηθήσει μόνο να βελτιώσετε τον εαυτό σας αλλά επίσης να βελτιώσετε την ικανότητά σας να συμπάσχετε και να συνδέεστε με τους ανθρώπους με έναν αυθεντικό και ουσιαστικό τρόπο.

Έχετε υπόψη σας την σημασία της αυτογνωσίας και σκεφτείτε να δοκιμάσετε κάποιες από τις παραπάνω ασκήσεις για να αρχίσετε να την βελτιώνετε.

Έφη Μεσιτίδου

Πηγή: theemotionmachine.com
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

 

Ψυχολογία

 Ο ψυχολόγος Σαλβατόρε Μάντι και οι συνάδελφοί του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο μελέτησαν περισσότερους από είκοσι πέντε χιλιάδες υπαλλήλους της Illinois Bell Telephone, όταν η εταιρεία συρρικνώθηκε κατά 50% μέσα σ’ έναν χρόνο, κάτι που θεωρήθηκε μια από τις μεγαλύτερες ανακατατάξεις στην εταιρική ιστορία.

«Τα δύο τρίτα του δείγματός μας κατέρρευσαν με διάφορους τρόπους. Κάποιοι έπαθαν έμφραγμα ή υπέφεραν από καταθλιπτική και αγχώδη διαταραχή. Άλλοι στράφηκαν στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά, πήραν διαζύγιο ή άρχισαν να φέρονται βίαια. Αντίθετα, το ένα τρίτο του δείγματός μας ήταν ανθεκτικό. Αυτοί οι υπάλληλοι επέζησαν και ευημέρησαν παρά τις στρεσογόνες αλλαγές. Αν αυτά τα άτομα έμεναν στην εταιρεία, ανέβαιναν στην κορυφή της ιεραρχίας. Αν έφευγαν, είτε ξεκινούσαν δικές τους επιχειρήσεις είτε προσλαμβάνονταν σε στρατηγικά σημαντικές θέσεις σε άλλες εταιρείες».

Αυτό που βρήκαν οι ερευνητές ήταν ότι εκείνοι που κατάφεραν να κάνουν τη μετάβαση με επιτυχία αντέδρασαν ως εξής: Πρώτον, αποφάσισαν να εμπλακούν στο πρόβλημα και να προσπαθήσουν να γίνουν μέρος της λύσης. Δεύτερον, πάλεψαν για να διατηρήσουν την αποφασιστικότητά τους, αντί να αποδεχτούν παθητικά την κατάσταση. Και τρίτον, αντιμετώπισαν την κρίση ως πρόκληση, προσπαθώντας να βρουν τρόπους να τη χρησιμοποιήσουν για να γίνουν και οι ίδιοι πιο δυνατοί, να ενισχύσουν την ανθεκτικότητά τους και να αναπτυχθούν.

Σύμφωνα με τον Λόρενς Γκονζάλες, συγγραφέα του Βαθιά Επιβίωση:

Ποιος Ζει, Ποιος Πεθαίνει και Γιατί, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που απειλούν τη ζωή μας, ένα 10% από εμάς παραμένει ήρεμο, συγκεντρωμένο και ζωηρό. Το υπόλοιπο 90% πανικοβάλλεται. Ποια είναι η διαφορά; Εκείνοι που είναι πιθανότερο να επιβιώσουν, λέει, είναι εκείνοι που μπορούν να βρουν ευκαιρίες στις καταστάσεις αυτές.

Για παράδειγμα, είναι πιθανότερο να δουν ομορφιά γύρω τους. «Αυτοί που επιζούν είναι συντονισμένοι στο θαύμα του κόσμου», γράφει. «Η εκτίμηση της ομορφιάς, το αίσθημα του δέους ενισχύουν τις αισθήσεις». Αναφέρει την εμπειρία του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξιπερί, αεροπόρου και συγγραφέα του Μικρού Πρίγκιπα. Όταν το αεροπλάνο του έπεσε στην έρημο της Λιβύης, ο Σαιντ-Εξιπερί παρέμεινε ήρεμος επειδή βρήκε κάτι στο οποίο να εστιάσει θετική ενέργεια.

«Να μαστε εδώ, καταδικασμένοι σε θάνατο, κι ωστόσο η βεβαιότητα του θανάτου δεν μπορεί να συγκριθεί με την απόλαυση που νιώθω», έγραψε. «Η χαρά που μου δίνει αυτό το μισό πορτοκάλι που κρατάω στο χέρι μου είναι μια από τις μεγαλύτερες χαρές που γνώρισα ποτέ». Βρίσκοντας κάτι – οτιδήποτε – που θα μας βοηθήσει να κρατήσουμε ανοιχτό το μονοπάτι προς την ελπίδα και ζωντανή μια θετική στάση, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την απώλεια, τον πόνο και την τραγωδία λίγο λίγο.

«Οι επιζώντες αντλούν μεγάλη χαρά ακόμα κι από τις πιο ασήμαντες επιτυχίες», γράφει ο Γκονζάλες. «Σκέψου πόσο τυχερός είσαι. Νιώσε ευγνωμοσύνη – είσαι ζωντανός». Επομένως, ναι, η υγεία είναι ευλογία. Είμαστε τυχεροί αν μένουμε κοντά σ’ ένα πάρκο ή έχουμε εύκολη πρόσβαση στην ύπαιθρο. Αλλά όποιες κι αν είναι οι συνθήκες της ζωής μας, αναπόφευκτα θα βρούμε μπροστά μας προκλήσεις.

Το σημαντικό είναι να ξέρουμε ότι έχουμε μέσα μας τα εργαλεία για να τις αντιμετωπίσουμε. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη στωική αποδοχή και στην εγκαρτέρηση. Το γεγονός ότι καλλιεργούμε την ικανότητα να μην ενοχλούμαστε από τα εμπόδια, τις απογοητεύσεις και τις αναποδιές της ζωής δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε ν’ αλλάξουμε αυτά που μπορούμε ν’ αλλάξουμε.

Η προσευχή της γαλήνης, διασκευή εκείνης που έγραψε ο θεολόγος Ράινχολντ Νίμπουρ το 1942, συνοψίζει τη στωική σοφία: «Θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να δεχτώ τα πράγματα που δεν μπορώ ν’ αλλάξω, το θάρρος ν’ αλλάξω αυτά που μπορώ και τη σοφία να καταλαβαίνω τη διαφορά». Και η σοφία να καταλαβαίνουμε τη διαφορά πηγάζει από την ικανότητά μας να περάσουμε από το στενό, απορροφημένο στον εαυτό του κόσμο μας σ’ έναν κόσμο που περικλείει μια ευρύτερη προοπτική και ένα μεγαλύτερο ιδανικό.

Και όλα αρχίζουν με τις καθημερινές, μικρές, θετικές αλλαγές που μας σπρώχνουν στην κατεύθυνση που θέλουμε να πάμε. Θα προτείνω τρεις που έκαναν μεγάλη διαφορά στη δική μου ζωή:

1. Ακούγοντας την εσώτερη σοφία σας, αφήστε σήμερα κάτι που δεν χρειάζεστε πια – κάτι που απομυζά την ενέργειά σας δίχως να ωφελεί ούτε εσάς ούτε κανένα αγαπημένο σας πρόσωπο. Ίσως κάποιες πίκρες, κάποιες αρνητικές σκέψεις ή κάποιο σχέδιο που ξέρετε ότι δεν θα ολοκληρώσετε.

2. Ξεκινήστε έναν κατάλογο ευγνωμοσύνης τον οποίο θα μοιράζεστε με δύο ή περισσότερους φίλους που θα σας στέλνουν τον δικό τους.

3. Ορίστε μια συγκεκριμένη ώρα το βράδυ που θα σβήνετε πάντα τις συσκευές σας – και βγάλτε τες από την κρεβατοκάμαρά σας. Η αποσύνδεση από τον ψηφιακό κόσμο θα σας βοηθήσει να επανασυνδεθείτε με τη σοφία σας, τη διαίσθησή σας και τη δημιουργικότητά σας.

Κι όταν ξυπνήσετε το πρωί, μην ξεκινήσετε τη μέρα σας κοιτάζοντας το smartphone σας. Σταματήστε για ένα λεπτό – πιστέψτε με, διαθέτετε ένα λεπτό – για να πάρετε βαθιά αναπνοή, ή να νιώσετε ευγνωμοσύνη, ή να αποφασίσετε ποιος θα είναι ο στόχος σας την ημέρα εκείνη.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Arianna Huffington με τίτλο «Δες τη ζωή αλλιώς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Ψυχολογία

Αν νιώθετε απογοητευμένοι και δεσμευμένοι αυτό τον καιρό σε μια κατάσταση που σας ανησυχεί για το ότι δεν μπορείτε να την ελέγξετε, πρέπει να ξέρετε ότι μερικές φορές οι δύσκολες καταστάσεις έρχονται στη ζωή μας για να μας διδάξουν κάτι και να μας κάνουν να αντιληφθούμε τι είναι αυτό που επιθυμούμε ή χρειαζόμαστε τελικά.

Παρόλο που είναι δύσκολη η διαδικασία αποσύνδεσης από τα αποτελέσματα, τις καταστάσεις και τους ανθρώπους για τους οποίους νοιαζόμαστε, η τέχνη της αποστασιοποίησης αποτελεί ένα αναπόφευκτο μάθημα που χρειάζεται να πάρουμε, ώστε να εξελιχθούμε και να προχωρήσουμε ήρεμα τη ζωή μας, αν έχουμε κολλήσει τόσο σε ένα αποτέλεσμα μιας ορισμένης κατάστασης ή έχουμε εστιάσει τόσο σε ένα άτομο που δεν μας θέλει, μας εμποδίζει από το να δεχτούμε κάτι καλύτερο, και να συνδεθούμε περισσότερο με τον αληθινό μας εαυτό και τον σκοπό της ζωής μας.

“Να νιώθετε ευγνωμοσύνη για τις κλειστές πόρτες, τις παρακάμψεις και τα εμπόδια. Σας προστατεύουν από μονοπάτια και μέρη που δεν είναι προορισμένα για εσάς και σας κατευθύνουν προς κάτι καλύτερο”.

Αν έχετε πάντα μαζί σας αυτή την οπτική των πραγμάτων, όταν κάτι δεν λειτουργεί για εσάς, θα αναπτύξετε μια βαθύτερη αίσθηση γαλήνης, γνωρίζοντας ότι όλα θα πάνε καλά τελικά, αργά ή γρήγορα. Η ζωή είναι τόσο σύντομη για να σπαταλάτε πολύτιμο χρόνο, προσπαθώντας να πιέσετε καταστάσεις και ανθρώπους, αντί να αφήνετε τα πράγματα να ρέουν.

“Ό,τι είναι προορισμένο για εσάς, θα βρεθεί στο δρόμο σας”.

Για να προχωρήσουμε μπροστά, πρέπει να μάθουμε να αφήνουμε κάποια πράγματα πίσω μας, καθώς είναι ο μόνος τρόπος να ανακτήσουμε τη δύναμη του νου μας και την ευτυχία μας.

“Η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά στο σύμπαν”.

Ένας τρόπος να ανακτήσετε την ηρεμία σας, είναι να χαλαρώσετε την ανάγκη σας για έλεγχο. Δεν μπορούμε να ελέγχουμε κάθε εξωτερική κατάσταση ή το πώς νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι. Το μόνο που μπορούμε να ελέγξουμε είναι τη δική μας εσωτερική ηρεμία και την επιλογή μας να εστιάσουμε σε ένα πιο θετικό συναίσθημα.

Πάρτε την απόφαση
Σε κάθε λεπτό και δευτερόλεπτο έχετε την δυνατότητα να αποφασίσετε ότι δεν αξίζει πλέον να αναλώνεστε σε αυτό. Πάρτε μια απόφαση, καταγράψτε τη και εμμείνετε σε αυτή, μέχρι να φύγει εντελώς. Πάρτε την απόφαση να μη δίνετε άλλη ενέργεια σε κάτι που μόνο άσχημα τελικά σας κάνει να νιώθετε και πείτε στον εαυτό σας:

“Στο τέλος, κι αυτό θα περάσει”.

Δεν έχετε ανάγκη από τίποτα
Συχνά ανησυχούμε ότι αν χάσουμε μια δουλειά ή ένα άτομο από τη ζωή μας, δεν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε. Όμως, όλα διορθώνονται στο τέλος και μάλιστα γίνονται καλύτερα απ’ ότι θα φανταζόσασταν ποτέ. Εμπιστευτείτε και πιστέψτε στον εαυτό σας, το αξίζετε.

“Όταν δεν χρειάζεστε τίποτα, ελκύετε τα πάντα”.

“Δεν υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει μόνο οπτική γωνία” Barbara Kovachich

Όλα είναι μια επιλογή
Ο Corey Wayne (life coach) μας λέει ότι είναι δική μας επιλογή να μένουμε συγχυσμένοι και ενοχλημένοι. Αν θέλετε κάτι ή κάποιον που δεν σας θέλει, η επιλογή είναι δική σας στο να μένετε σε μια κατάσταση που σας απογοητεύει. Αυτό δεν είναι κάτι που ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση θα έκανε· εκείνος θα έλεγε

“Δεν με θέλεις. Εσύ χάνεις”

“Αν αλλάξεις αυτό που νιώθεις μέσα σου, τότε το εξωτερικό περιβάλλον δεν θα καταφέρει να σε αλλάξει χωρίς τη θέλησή σου”

Να είστε ευγνώμονες
Αρχικά, να νιώθετε ευγνωμοσύνη για το ότι έχετε την υγεία σας, που έχετε τροφή και νερό. Ύστερα, εστιάστε σε όλες εκείνες τις θετικές πλευρές της τρέχουσας κατάστασης που σίγουρα θα υπάρχουν. Χάσατε τη δουλειά σας; Τώρα θα έχετε λίγο χρόνο να σκεφτείτε τι είναι αυτό που θέλετε να κάνετε. Σας άφησε ο/η σύντροφός σας; Τώρα έχετε περισσότερο χρόνο να ασχοληθείτε με τον εαυτό σας και να γίνετε η καλύτερη εκδοχή σας. Τώρα αναρωτηθείτε: Αξίζει τελικά όλο αυτό να ταράζω την ηρεμία του νου και της καρδιάς μου; Θα έχει καμία σημασία για μένα σε ένα ή σε 5 χρόνια από τώρα;

“Όταν δεν υπάρχει γαλήνη στο εξωτερικό σας περιβάλλον, χρειάζεται να βρείτε τη γαλήνη μέσα σας”

Ψάξτε μέσα σας
Κάντε ένα διάλειμμα, 5 λεπτά σιωπής, έναν όμορφο και ήρεμο περίπατο.

“Γίνετε εσείς η πηγή της ευτυχίας σας” – Dr . Quin Trey

Βάλτε τέλος στις προσδοκίες
Σκεφτείτε γιατί σας ενοχλεί τόσο πολύ αυτό; Ελέγξτε τι είναι αυτό που πυροδοτεί τον προβληματισμό σας και αυτή η αναγνώριση θα σας βοηθήσει να λύσετε τις εσωτερικές σας συγκρούσεις, να απολέσετε τα βαρίδια των προσδοκιών και να βρείτε τελικά τι είναι αυτό που χρειάζεστε.

Αφήστε τα πίσω σας
Αφήστε πίσω όλες εκείνες τις ιδέες, τα ιδανικά και τις προσδοκίες που σας ταλαιπωρούν. Απελευθερωθείτε από τις περιστάσεις.

«Ευτυχία είναι το να αποδεσμεύεσαι από αυτό που νομίζεις ότι η ζωή σου θα έπρεπε να είναι και το να την απολαμβάνεις για όλα όσα είναι» Mandy Hale

“Μόνο εγώ μπορώ να κάνω τον εαυτό μου χαρούμενο ή λυπημένο”

Πηγή: enallaktikidrasi.com

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Απατηλό και όμως βάσιμο

Όταν βαδίζει κανείς στο χείλος μιας αβύσσου η διασχίζει ένα βαθύ ποτάμι πάνω σε μια σανίδα, χρειάζεσαι μια κουπαστή,, όχι για να κρατηθεί απ' αυτήν (γιατί τότε θα κατέρρεε μαζί του), αλλά για να δημιουργήσει για το μάτι την παράσταση της ασφάλειας.

Παρόμοια, όταν είμαστε νέοι χρειαζόμαστε ανθρώπους, που μας προφέρουν ασύνειδα την υπηρεσία αυτής της κουπαστής. Είναι αλήθεια ότι δεν θα μας βοηθούσαν, αν βρισκόμασταν πραγματικά σε μεγάλο κίνδυνο και θέλαμε να στηριχτούμε πάνω τους. Αλλά μας δίνουν την καθησυχαστική αίσθηση ότι υπάρχει ασφάλεια κοντά( για παράδειγμα, πατέρες, δάσκαλοι, φίλοι, που όλοι γενικά τους ξέρουμε).

Μαθαίνοντας να αγαπάμε

Πρέπει να μαθαίνουμε να αγαπάμε, να μαθαίνουμε να μαστέ ευγενικοί, κι αυτό από την πιο μικρή ηλικία μας, αν η εκπαίδευση και η τύχη δεν μας δώσουν καμιά ευκαιρία για την άσκηση αυτών των αισθημάτων, η ψυχή μας θα γίνει στεγνή και ανίκανη να καταλάβει εκείνες τις τρυφερές επινοήσεις των ανθρώπων που αγαπούν. Παρόμοια, πρέπει να διδάσκεται και να θρέφεται το μίσος, αν θέλει κανείς να γίνει καλός σ' αυτό: αλλιώς το σπέρμα του μίσους θα απονεκρωθεί κι αυτό.

Τα ερείπια ως διακόσμηση

Άνθρωποι που περνούν από πολλές πνευματικές αλλαγές, διατηρούν ορισμένες απόψεις και συνήθειες από παλιότερα στάδια, τις οποίες εισάγουν ύστερα στο νέο τους σκέπτεσθαι και δραν, σαν ένα κομμάτι ανεξήγητης αρχαιότητας και γκρίζας τοιχοποιίας, συχνά για στολίδι της όλης περιοχής.

Αγάπη και σεβασμός

Η αγάπη επιθυμεί, ο φόβος αποφεύγει. Γι αυτόν τον λόγο, είναι αδύνατο, τουλάχιστον στο ίδιο χρονικό διάστημα, να απολαμβάνει κανείς και την αγάπη και τον σεβασμό του ίδιου προσώπου. Γιατί ο άνθρωπος που σέβεται έναν άλλο, αναγνωρίζει τη δύναμή του, δηλαδή τη φοβάται: η κατάστασή του είναι εκείνη του γεμάτου σεβασμού φόβου. Η αγάπη όμως δεν αναγνωρίζει καμιά δύναμη, τίποτε που διαχωρίζει, ανεβάζει, κατατάσσει πιο πάνω ή πιο κάτω. Επειδή η αγάπη δεν σέβεται οι φιλόδοξοι άνθρωποι αποφεύγουν με πείσμα είτε κρυφά είτε φανερά ,να αγαπηθούν από άλλους.

Από το "Ανθρώπινο, πάρα πολύ ανθρώπινο"https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία

Νέα διαπολιτισμική μελέτη υποστηρίζει ότι η σοφία, μεταξύ άλλων, προστατεύει και από το αίσθημα της μοναξιάς.

Τις τελευταίες δεκαετίες, υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία για τη μοναξιά σε όλες τις ηλικιακές ομάδες και ιδιαίτερα σε μεσήλικες και ηλικιωμένους ενήλικες. Η μοναξιά, που ορίζεται ως αίσθημα απομόνωσης ή ως η απουσία σημαντικών προσωπικών συνδέσεων, σχετίζεται σταθερά με την ανθυγιεινή γήρανση και έχει αναγνωριστεί ως ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για την συνολική εικόνα της υγείας του ατόμου.

Αντίστροφη συσχέτιση σοφίας και μοναξιάς
Σε μια πρόσφατη διαπολιτισμική μελέτη, οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο και του Πανεπιστημίου της Ρώμης La Sapienza εξέτασαν μεσήλικες και ηλικιωμένους ενήλικες στο Σαν Ντιέγκο και στο Cilento της Ιταλίας, διαπιστώνοντας ότι η μοναξιά και η σοφία έχουν έναν ισχυρό αρνητικό συσχετισμό. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Aging and Mental Health, υποδηλώνει ότι η σοφία μπορεί να είναι ένας προστατευτικός παράγοντας έναντι της μοναξιάς.

«Ένα σημαντικό εύρημα από τη μελέτη μας ήταν η αντίστροφη συσχέτιση μεταξύ μοναξιάς και σοφίας. Τα άτομα με υψηλότερα «σκορ» σοφίας ήταν λιγότερο μοναχικά και αντίστροφα» δήλωσε ο Δρ. Dilip V. Jeste, επικεφαλής ερευνητής της μελέτης, διακεκριμένος Καθηγητής Ψυχιατρικής και Νευροεπιστημών στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο.

Η μοναξιά επιδρά αρνητικά στην υγεία
«Η μοναξιά συνδέεται σταθερά με χαμηλά επίπεδα υγείας, κακή ποιότητα ύπνου και λιγότερη ευτυχία, ενώ το αντίθετο ισχύει γενικά για τη σοφία» επισημαίνουν οι ερευνητές, που εξέτασαν τους συμμετέχοντες σε τέσσερις ομάδες: ενήλικες ηλικίας 50 έως 65 ετών και άτομα ηλικίας άνω των 90 ετών από το Cilento και τις ίδιες ομάδες από το Σαν Ντιέγκο.

«Είναι αξιοσημείωτο ότι τα ευρήματα που σχετίζονται με αυτά τα δύο χαρακτηριστικά ήταν σε μεγάλο βαθμό παρόμοια σε δύο σημαντικά διαφορετικούς πολιτισμούς, μια αγροτική περιοχή της νότιας Ιταλίας και μια αστική κομητεία στιε Ηνωμένες Πολιτείες, με διαφορετικές μητρικές γλώσσες και μοναδική ιστορία, εκπαιδευτικό και κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο» δήλωσε ο Δρ. Salvatore Di Somma, επικεφαλής Ιταλός ερευνητής και καθηγητής ιατρικής έκτακτης ανάγκης στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza.

Τα πολλά υπέρ της σοφίας
Τόσο η μοναξιά όσο και η σοφία αποτελούν χαρακτηριστικά της προσωπικότητας. Τα περισσότερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας εν μέρει κληρονομούνται και εν μέρει καθαρίζονται από το περιβάλλον» εξηγούν οι ερευνητές.

Η σοφία έχει πολλά οφέλη, όπως η ενσυναίσθηση, η συμπόνια, ο αυτο-αναστοχασμός και η υγιής συναισθηματική διαχείριση. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ενσυναίσθηση και η συμπόνια είχαν τον ισχυρότερο αντίστροφο συσχετισμό με τη μοναξιά. «Οι άνθρωποι που ήταν πιο συμπονετικοί ήταν λιγότερο μοναχικοί» καταλήγουν.

https://www.vita.gr/

Ψυχολογία

 

Χαράλαμπος Νικόπουλος 
Όχι, δεν θα ισχυριστούμε ότι ο ιός είναι ευλογία. Ωστόσο, το ότι πνευματικοί άνθρωποι, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, διανοούμενοι, ιερείς μιλούν με θετικά λόγια για κάποιες από τις παράπλευρες επιδράσεις του, μας κάνει να θυμόμαστε ότι ουδέν κακόν, αμιγές καλού
Εάν είστε σαν τους περισσότερους ανθρώπους, ο ιός COVID-19 σας προκαλεί στρες, ακόμα κι αν δεν σας έχει προσβάλλει. Μπορεί να αισθάνεστε κουρασμένοι, ανήσυχοι, απαθείς, ανήσυχοι, απογοητευμένοι, θλιμμένοι, αγχωμένοι. Μπορεί να είστε ακόμη οργισμένοι επειδή κάποιοι άνθρωποι δεν παίρνουν σοβαρά την πανδημία, ενώ άλλοι είναι υπερβολικοί και αδικαιολόγητα πανικοβλημένοι και φτάνουν στα όρια της υστερίας. Ίσως, ακόμη, πιστεύετε ότι η έκκληση για κοινωνική απομόνωση είναι αδικαιολόγητη. Όποια και αν είναι τα συναισθήματα που προκαλεί ο ιός, γνωρίζουμε ένα πράγμα σίγουρα, ο κόσμος στον οποίο ζούμε έχει αλλάξει, διότι εμείς αλλάζουμε οπτική γωνία αντιμετώπισης.
Μαζί με τη μεγαλύτερη εστίαση στην προσωπική υγιεινή και τον ψηφιακό μετασχηματισμό της εργασίας, υπάρχουν αλλαγές στον τρόπο που σκεφτόμαστε τον κόσμο και τον εαυτό μας. Και αυτές οι αλλαγές είναι και αρνητικές και θετικές.

Έχουμε επιλογή πάντως: μπορούμε να υποκύψουμε στην ψυχολογική πίεση της πανδημίας ή να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να πυροδοτήσουμε την προσωπική μας ανάπτυξη. Να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι. Πιθανότατα γνωρίζετε από την εμπειρία πώς όταν τα πράγματα φαίνονται απελπιστικά και όταν οι καιροί είναι δύσκολοι, τότε βρίσκουμε εσωτερικές δυνάμεις για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Αυτό, βέβαια, δεν ισχύει για όλους, καθώς κάποιοι υποχωρούν υπό το ψυχολογικό βάρος. Αν, όμως, δεν συμβεί αυτό, αν δηλαδή είστε έτοιμοι για ένα άλμα πέρα από τη φθορά, τότε να, τι συμβαίνει πραγματικά και να πώς μας αλλάζει σιωπηλά ο COVID-19.
Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε εκδοχές, διαφορετικές εκφάνσεις που υποδηλώνουν αυτοβελτίωση:

Συνειδητοποιούμε πώς τίποτα δεν είναι δεδομένο
Αντιλαμβάνεστε ότι ο τρόπος ζωής μας, η ευζωία, η καθημερινότητα, οι ανέσεις, τα χόμπι, τίποτα δεν είναι εγγυημένο. Ανεξάρτητα από τον πλούτο, την εθνικότητα, την ηλικία, τις πολιτικές πεποιθήσεις ή άλλες ατομικές διαφορές, βιώνουμε συλλογικά τις συνέπειες του ιού. Η κοινωνικοποίηση είναι περιορισμένη και πολλοί από εμάς δεν είναι σε θέση να εκτελέσουν τις βασικές λειτουργίες της δουλειάς τους (όσοι είμαστε αρκετά τυχεροί για να έχουμε ακόμη μία). Οι ανάγκες επίσης είναι λιγότερες. Όταν αναγνωρίζουμε την καλή τύχη μας που δεν έχουμε ασθενήσει, έχουμε επίσης μεγαλύτερη επίγνωση της κατάστασης των άλλων (π.χ. των Ιταλών) και θέλουμε να βοηθήσουμε όσους έχουν ανάγκη (ωσάν να είμαστε Κουβανοί ιατροί λ.χ.). Η στήριξη των άλλων τελικά χρησιμεύει ως ώθηση του «εγώ» γιατί όταν βοηθάμε συχνά αισθανόμαστε καλύτερα. Ακόμη και όταν οι άλλοι είναι αγνώμονες.

Μαθαίνουμε να ζούμε τη στιγμή
Λαμβάνοντας υπόψη τους δρακόντειους επιβαλλόμενους περιορισμούς στην ελεύθερη μετακίνηση, είμαστε τώρα αναγκασμένοι να επικεντρωθούμε σε εκείνα τα πράγματα που δεν επηρεάζονται και αποτελούν διαχρονικές αξίες ζωής. Μπορούμε ακόμα να τηλεφωνήσουμε σε έναν παλιό φίλο, να γράψουμε σε ένα περιοδικό ή σε ένα site, να κάνουμε μοναχικούς περιπάτους, να κοιμηθούμε λίγο παραπάνω, να στοχαστούμε, να ακούσουμε μουσική αψηφώντας πρόσκαιρα τις μεγαλεπήβολες επιθυμίες της ζωής που τώρα μοιάζουν ασήμαντες. Την ίδια στιγμή, οι πιο βασικές απολαύσεις στη ζωή είναι ακόμη άθικτες και είναι εκεί και μας περιμένουν. Κάπως έτσι ο ιός, για πολλούς, έχει μετατοπίσει τις σκέψεις του από αυτό που μπορεί να συμβεί σε μήνες από τώρα, σε αυτό που κάνουμε σήμερα.

Η ικανοποίηση από τη ζωή μας αυξάνεται
Εάν μπορείτε να φτάσετε μέχρι και το σούπερ μάρκετ και μπορείτε να αγοράσετε τα απαραίτητα, αν είστε εσείς και οι δικοί σας άνθρωποι υγιείς τότε αρχίζετε να νιώθετε τυχεροί που μπορείτε να ικανοποιείτε μερικές από τις ανάγκες σας στη ζωή και που επιβιώνετε με αξιοπρέπεια. Ενδεχομένως μπορείτε να αισθάνεστε και προνομιούχοι. Σε όσα δεν μπορείτε να ικανοποιήσετε, η συλλογική ευημερία αντικαθιστά τις πιο κοινές ατομικιστικές και εγωιστικές ιδεολογίες που συχνά αποτελούν τον κανόνα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Δίνει κίνητρο και σκοπό και σας κάνει να νιώθετε χρήσιμος.

Μπορούμε τελικώς να αντιληφθούμε πόσο τυχεροί είμαστε
Ας το παραδεχτούμε! Αν διαβάζετε αυτό το άρθρο, πιθανότατα έχετε smartphone ή υπολογιστή και σύνδεση ίντερνετ, Netflix, youtube και e-banking. Είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι, ανεξάρτητα από τις προσωπικές προκλήσεις που μπορεί να χρειαστεί να ξεπεράσετε, είστε πολύ καλύτερα από τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων του πλανήτη, που είναι λιγότερο τυχεροί και ίσως δεν γνωρίζουν αν θα έχουν πότε ένα μέρος για ύπνο ή φαγητό. Τώρα μπορείτε να δεχτείτε ότι τα προνόμιά σας δεν οφείλονται στο πόσο σκληρά έχετε εργαστεί ή στο τι έχετε θυσιάσει, αλλά σε καθαρά τυχαίους λόγους, όπως η γέννησή σας στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Οι προσωπικές διαφορές ξεθυμαίνουν
Όταν έχουμε έναν κοινό εχθρό, έχουμε την τάση να δεσμευόμαστε με τους γύρω μας και να κάνουμε ανακωχή. Ακόμα και οι πιο οργίλοι σύζυγοι, σύντροφοι που τσακώνονται συνεχώς και άσπονδοι εχθροί μπορούν να συμφωνήσουν ότι δεν θέλουν να αρρωστήσουν και ότι πρέπει να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν τον ιό. Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι ο ιός δεν ενδιαφέρεται αν είμαστε μαύροι, λευκοί, νέοι, ηλικιωμένοι, μορφωμένοι, αναλφάβητοι, αριστεροί, δεξιοί, φυλακισμένοι, άστεγοι ή μια διασημότητα που ζει σε μια βίλα. Μαθαίνουμε ότι όλοι είμαστε εξίσου ευάλωτοι και ουσιαστικά ίσοι απέναντι στην ασθένεια παρά τις επιφανειακές διαφορές ως προς τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Οι προσωπικές και πολιτικές ιδεολογίες γίνονται δευτερεύουσες προκειμένου να ξεπεραστούν τα εμπόδια και να ένας ακόμη τρόπος, που ο COVID-19 σας μεταμορφώνει τελικά προς το καλύτερο.

https://ygeiamou.gr/

Ψυχολογία

Ένας χωρισμός μπορεί να συνοδεύεται από πόνο και θλίψη, συνοδεύεται όμως και από προσωπική άνθηση, ανάπτυξη και αυτοβελτίωση. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι

Λένε πως ένας χωρισμός ισούται με έναν μικρό θάνατο. Όσο πόνο όμως κι αν εμπεριέχει, δεν είναι απαραίτητα τόσο κακός. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι ακόμα και μετά από κάτι τόσο τραυματικό και επώδυνο, οι άνθρωποι μπορούν να βιώσουν μια προσωπική ανάπτυξη που μπορεί να τους φανεί χρήσιμη σε μελλοντικές τους σχέσεις. Εξάλλου, όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει μια άλλη. Με υπομονή και θετική σκέψη, υπάρχει πάντα φως στο τούνελ.

Οι ψυχολόγοι Ty Tashiro και Patricia Frazier σε έρευνα τους εξέτασαν τη συσχέτιση και τη συχνότητα της προσωπικής ανάπτυξης και του πόνου μετά από έναν χωρισμό σε μια μελέτη με τίτλο: «Δεν θα ξαναβρεθώ σε μια σχέση σαν αυτή ποτέ ξανά» (I’ll Never Be in a Relationship like That Again). Το δείγμα τους περιελάμβανε 92 φοιτητές ηλικίας 18-35 ετών που πρόσφατα είχαν βιώσει έναν χωρισμό. Διερεύνησαν όλους εκείνους τους παράγοντες σχετικά με την κατάρρευση των σχέσεων όπως το φύλο και την προσωπικότητα σε συσχέτιση με την προσωπική ανάπτυξη και τη δυσφορία που φέρνει ένας χωρισμός.

Αν και δεν είναι για όλους εύκολος ένας χωρισμός, οι ψυχολόγοι κατέληξαν σε καλά νέα: όσον αφορά την προσωπική τους ανάπτυξη, οι συμμετέχοντες ανέφεραν τις εμπειρίες τους σχετικά με διαφορετικούς τρόπους που πίστευαν ότι θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις μελλοντικές ρομαντικές σχέσεις μετά από τον χωρισμό. Όσον αφορά το φύλο, οι γυναίκες ανέφεραν περισσότερη προσωπική ανάπτυξη από τους άνδρες και παράγοντες που συνδέονται με τα υψηλότερα επίπεδα πόνου μετά έναν χωρισμό και περιελάμβαναν ως αιτία τον πρώην σύντροφο, καθώς και παράγοντες όπως το ευρύ περιβάλλον που εμπλέκονταν στην προηγούμενη σχέση.

Έχει όμως σημασία ποιος χώρισε ποιόν; Όπως φαίνεται, η απάντηση είναι πως ναι. Βέβαια οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν διαφορετικά το τέλος μιας σχέσης και εξαρτάται από το ποιος έκανε το πρώτο βήμα για το χωρισμό. Οι ερευνητές σημειώνουν ότι τα αποτελέσματα της μελέτης αναδεικνύουν ότι όσοι δεν ξεκίνησαν έναν χωρισμό βιώσαν περισσότερο άγχος και το ξεπέρασαν πιο δύσκολα, κάτι που θεωρούν ότι πιθανότατα οφείλεται στην αίσθηση ότι δεν είχαν τον έλεγχο στην απόφαση του χωρισμού.

Οι τύποι της προσωπικής ανάπτυξης

Το θετικό στοιχείο είναι πως η προσωπική ανάπτυξη μετά από έναν χωρισμό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στους ανθρώπους. Οι συμμετέχοντες της έρευνας ανέφεραν παράγοντες που πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις μελλοντικές τους σχέσεις εντός τεσσάρων κατηγοριών: την αυτοβελτίωση, την καλύτερη σχέση με φίλους και την οικογένεια, την ακαδημαϊκή επιτυχία και επιλέγοντας καλύτερους μελλοντικούς συντρόφους.

Μετά από έναν χωρισμό, συχνότερη είναι η αυτοβελτίωση, η οποία κυρίως εστιάζε στην βελτίωση των χαρακτηριστικών και των πεποιθήσεων ενός ατόμου. Οι αλλαγές αυτές δεν ήταν μεγάλες, αλλά αφορούσαν κυρίως συγκεκριμένες διαπροσωπικές συμπεριφορές όπως για παράδειγμα το να γνωρίζει κάποιος πότε έχει άδικο ή πότε έχει κάνει λάθος. Η δεύτερη πιο συχνή ανάπτυξη ήταν αυτή του κοντινού τους περιβάλλοντος με την έννοια ότι βελτιώθηκαν οι σχέσεις τους με την οικογένεια ή ότι οδηγήθηκαν σε κάποια ακαδημαϊκή επιτυχία. Η εξήγηση των ερευνητών είναι πως όταν κάποιος απομακρύνεται από μια σχέση εστιάζει καλύτερα στο περιβάλλον γύρω του είτε αυτό είναι διαπροσωπικό είτε επαγγελματικό ή ακαδημαϊκό. Άλλοι τύποι ανάπτυξης που ανέφεραν οι φοιτητές- συμμετέχοντες ήταν η πιο σωστή επιλογή συντρόφου στο μέλλον, ενώ ήταν πιο θετικοί στην βελτίωση της επικοινωνίας.

Το τέλος μιας σχέσης δεν είναι μόνο το τέλος ενός κεφαλαίου, αλλά και η έναρξη ενός άλλου. Είναι προτιμότερο ο καθένας να κοιτάξει τα λάθη του και να τα διορθώσει σε κάποια μελλοντική θέση από το να αναμοχλεύουμε το παρελθόν και να κατηγορούμε τους άλλους.

https://ygeiamou.gr/t

Ψυχολογία

Η συγχώρεση δεν είναι για αυτούς που μας πλήγωσαν, είναι για μας!

H ίδια η γλώσσα μάς οδηγεί. Συν-χωρώ. Ο ορισμός της συγχώρεσης προκύπτει από την ίδια την ετυμολογία της λέξης. Συν + χωρώ σημαίνει «δίνω χώρο». Δίνω χώρο στην ελεύθερη σκέψη, έτσι ώστε αυτή να μπορέσει να χωρέσει και άλλες απόψεις πέρα από τη δική μου, δηλαδή δίνω περιθώρια σε δύο ή περισσότερες ενδεχόμενες ερμηνείες που αφορούν το ίδιο γεγονός.

Αυτό δεν προϋποθέτει ότι οφείλω να ενστερνιστώ την αντίθετη άποψη, σημαίνει όμως να την κατανοήσω, να συγκλίνω με αυτήν, να μπω στη θέση του απέναντι. Η κατανόηση και η ενσυναίσθηση των σκέψεων και των συναισθημάτων του άλλου δεν σχετίζεται με τη συνέχεια, που μπορεί να είναι η απόρριψη της δικής του ερμηνείας για το γεγονός ή ακόμη και η διακοπή των σχέσεων μαζί του. Η έννοια της συγχώρεσης πολλές φορές παρεξηγείται και αλλοιώνεται απ’ όσους προσπαθούν να την εφαρμόσουν, γι’ αυτό και η εφαρμογή της ίσως είναι δύσκολη.

Τι φέρνει ο καθένας στο μυαλό του στο άκουσμα της λέξης «συγχώρεση»; Η συγχώρεση ορίζεται στο μυαλό πολλών ανθρώπων ως «άφεση αμαρτιών» ή «αυταπάρνηση και παραίτηση από κάθε προσωπική επιθυμία». Όταν κάποιος πληγώνεται από τη συμπεριφορά κάποιου αγαπημένου του προσώπου θεωρεί ότι προκειμένου να τον συγχωρέσει πρέπει να ξεχάσει το συμβάν και να γίνουν όλα όπως πριν.

Μήπως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη συγχώρεση; Αν το ψάξουμε, η κατανόηση του άλλου αποφέρει οφέλη για τον ίδιο μας τον εαυτό. Η ανάμνηση του γεγονότος και της οδύνης που μας προκάλεσε και η διαρκής ενασχόληση με αυτό, η διαιώνιση των αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων και η τοποθέτησή μας στο ρόλο του θύματος διαταράσσει τη δική μας ψυχική υγεία και γαλήνη, μας προκαλεί σκέψεις εκδίκησης και συνεπάγεται φόβο, αγωνία, άγχος και συμπτώματα κατάθλιψης. Ενώ η διαδικασία της συγχώρεσης μας αποφορτίζει τον πόνο που βιώνουμε και απαλύνει τη συναισθηματική απειλή έως να την αφανίσει.


Πληρότητα

Η συγχώρεση δεν απαιτεί προσωπική ταπείνωση. Απαιτεί πληρότητα, αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Να στραφούμε προς τον ίδιο μας τον εαυτό για να αντικρίσουμε κατάματα τα λάθη, τα πάθη και τις αδυναμίες του, ώστε να προωθήσουμε μέσα μας την κατανόηση για τις αδυναμίες του άλλου. Η ικανότητα να συγχωρούμε τους άλλους εξαρτάται από το πόσο ειλικρινείς είμαστε με τον εαυτό μας. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι το κουράγιο κάποιου να είναι πιστός στις πεποιθήσεις του, να εμμένει σ’ αυτές αλλά το θάρρος να αλλάξει αυτές τις πεποιθήσεις.

Τα αρνητικά συναισθήματα περιλαμβάνουν θλίψη, εγκατάλειψη, αδικία ή θυμό. Μια απλή νοητική επεξεργασία μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι έτσι δεν προστατεύουμε τον εαυτό μας. Η συγχώρεση δεν προϋποθέτει την έλλειψη αξιοπρέπειας από μέρους μας, αλλά μας βοηθά να ξεφύγουμε από την απολυτότητα και τον περιορισμό του πνεύματος. Αν διαιωνίσουμε τα αρνητικά συναισθήματα που σχετίζονται με το πρόσωπο που μας έβλαψε μόνο επιπλέον βλάβη και μειονεκτήματα θα κερδίσουμε. Αν υπερβούμε το επώδυνο βίωμα, μας αγαπάμε, μας φροντίζουμε, μας προστατεύουμε, και κοιτάμε μπροστά το μέλλον μας. Η συγχώρεση είναι τρόπος επιβίωσης.

Το Καλό αναδύεται τελικά σαν κάτι μεγαλύτερο και ισχυρότερο απ’ το Κακό και αυτό μας χαρίζει τόλμη, χαρά και ανακούφιση.

Μια μάνα στο Ιράν

Η Samereh Alinejad από το Ιράν δεν είχε καμία πρόθεση να συγχωρέσει το δολοφόνο του γιου της.

Ο Abdollah μαχαιρώθηκε και σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή στο δρόμο, το Φθινόπωρο του 2007, όταν ήταν μόλις 18. Γνώριζε το δολοφόνο του, τον Balal. Οι δυο τους έπαιζαν μαζί ποδόσφαιρο. Ο Abdollah ήταν ο δεύτερος γιος που έχανε η Alinejad, αφού ο νεότερος γιος της πέθανε σε δυστύχημα με μοτοσικλέτα όταν ήταν 11 χρονών. Χαμένη στη θλίψη της, ήταν αποφασισμένη ότι ο Balal θα έπρεπε να κρεμαστεί.
Όμως καθώς η ημερομηνία της εκτέλεσης του Balal πλησίαζε, ο Abdollah εμφανίστηκε στη μητέρα του σε μια σειρά από έντονα όνειρα.

“Δέκα μέρες πριν γίνει η εκτέλεση, είδα το γιο μου σε ένα όνειρο, ζητώντας μου να μην πάρω εκδίκηση, αλλά δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να συγχωρήσει το δολοφόνο”, είπε στην “Guardian”. “Δυο βράδια πριν από την εκτέλεση, τον είδα πάλι στο όνειρό μου, όμως αυτή τη φορά αρνήθηκε να μου μιλήσει, μόνο με κοιτούσε».

Τις πρώτες πρωινές ώρες της περασμένης Τρίτης, η Alinejad ήταν έξω από τις πύλες των φυλακών Nour, ανάμεσα στο πλήθος που συγκεντρώθηκε για την εκτέλεση του Balal.
Λίγα δευτερόλεπτα πριν αναγκαστεί να αφήσει την τελευταία του πνοή, ο Balal ικέτευσε για έλεος. “Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με”, φώναξε, “έστω για τη μητέρα και τον πατέρα μου”. Το πλήθος παρακολουθούσε τη σκηνή με αγωνία. Τα μάτια όλων ήταν καρφωμένα στη μάνα.

Τότε η μοίρα του Balal πήρε μια αναπάντεχη τροπή. Η Alinejad ανέβηκε σε ένα σκαμνί, και αντί να σπρώξει την καρέκλα του, τον χαστούκισε. «Ύστερα από αυτό, αισθάνθηκα ότι η οργή εξαφανίστηκε από την καρδιά μου. Ένιωσα σαν το αίμα στις φλέβες μου να άρχισε να ρέει και πάλι», είπε. “Ξέσπασα σε δάκρυα και φώναξα το σύζυγό μου για να αφαιρέσει τη θηλιά”.

Η Kobra, η μητέρα του Balal, ξέσπασε σε αναφιλητά, και διέσχισε το φράχτη που χώριζε το πλήθος από την περιοχή της εκτέλεσης, αγκάλιασε την Alinejad και έσκυψε για να φιλήσει τα πόδια της – μια χειρονομία σεβασμού και ευγνωμοσύνης. “Δεν της επέτρεψα να το κάνει, πήρα το χέρι της και την σήκωσα όρθια… Ήταν απλά μια μητέρα σαν κι εμένα στο κάτω κάτω”.

Βρίσκοντας τον εαυτό της ξαφνικά μια φιγούρα έμπνευσης για τους ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, η Alinejad ελπίζει πως η τραγωδία της θα βοηθήσει άλλους ανθρώπους να διδαχτούν απ’ αυτήν:

“Να μην κουβαλούν μαχαίρια οι νέοι άνθρωποι όταν βγαίνουν έξω. Όταν σκοτώνουν κάποιον, δεν σκοτώνουν μόνο το εν λόγω πρόσωπο… Ταυτόχρονα πεθαίνουν και οι μητέρες και οι πατεράδες τους…”, λέει.

Αφού συγχώρησε τον Balal, η Alinejad ένιωσε την ψυχή της γαληνεμένη, για πρώτη φορά από τότε που πέθανε ο γιος της. “Το να χάνεις ένα παιδί, είναι σαν να χάνεις ένα κομμάτι από το σώμα σου. Όλα αυτά τα χρόνια, αισθανόμουν σαν ένα κινούμενο νεκρό σώμα”, είπε. “Όμως τώρα, νιώθω πιο ήρεμη, νιώθω ότι ζω ειρηνικά. Νιώθω ότι η εκδίκηση έχει φύγει από την καρδιά μου”.

H μακροθυμία ενός χωρικού

Πριν από δεκαετίες και μετά τη λήξη του Εμφυλίου, σε κάποιο ελληνικό χωριό έγινε ένας φόνος, για πολιτικούς μάλλον λόγους και εξαιτίας του μεγάλου φανατισμού, που επικρατούσε εκείνη την εποχή.

Κατηγορήθηκε, λοιπόν, κάποιος χωρικός, ο Πέτρος και με τις μαρτυρίες πέντε συγχωριανών του δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση.

Ο κατηγορούμενος όμως ισχυριζόταν συνεχώς ότι ήταν αθώος. Κλείσθηκε σε αγροτικές φυλακές, αλλά μέρα-νύχτα διαλαλούσε και μονολογούσε ότι ήταν αθώος. Κανένας δεν τον πίστευε. Εν τω μεταξύ προσευχόταν, στοχαζόταν και μελετούσε. Άλλαξε τελείως διαγωγή τόσο πολύ, που όλοι οι συγκρατούμενοί του και βαρυποινίτες άρχισαν να τον σέβονται και να του φέρονται φιλικά.

Έτσι πέρασαν 19 χρόνια. Κατόπιν, λόγω της καλής και αρίστης διαγωγής και επειδή έκανε και στις τότε αγροτικές φυλακές, όπου μειωνόταν η ποινή, αποφυλακίσθηκε. Ήταν πλέον 50 ετών. Στο χωριό όμως δεν έγινε δεκτός, διότι τον πίστευαν όλοι για φονιά και κυρίως οι συγγενείς του φονευμένου. Μετακόμισε λοιπόν σε μια γειτονική πόλη και έκαμε τον εργάτη, τον οικοδόμο και κυρίως τον μαραγκό, δουλειά που έμαθε στη φυλακή.

Ύστερα από μερικά χρόνια, στο χωριό όπου έγινε ο φόνος, κάποιος αρρώστησε βαριά με φοβερούς πόνους σε όλο του το σώμα. Η επιστήμη με τους γιατρούς και τις κλινικές εξετάσεις, στάθηκε αδύνατον να τον βοηθήσει.

Έτσι, μια βραδιά στο σπίτι του, αφού επέστρεψε από το νοσοκομείο, σ’ αυτήν την οδυνηρή κατάσταση, άρχισε να κραυγάζει μέσα στους αβάσταχτους πόνους του ότι αυτός ήταν ο φονιάς και με τους 4 ψευδομάρτυρες, τους οποίους εξαγόρασε με μεγάλα χρηματικά ποσά, κατηγόρησαν τον Πέτρο, που συμπτωματικά περνούσε από εκείνο το σταυροδρόμι, την ώρα που έγινε ο φόνος.

Φώναξαν τον αστυνόμο του τμήματος του χωριού, υπέγραψε την ομολογία του κατονομάζοντας και τους 4 ψευδομάρτυρες και συνεργούς του. Ποια νομική διαδικασία ακολουθήθηκε μετά, δεν γνωρίζουμε. Η ομολογία του όμως έκανε πάταγο στο χωριό, προκαλώντας σύγχυση, ταραχές και πολλές κατάρες, οι οποίες βάραιναν τον φονιά. Παρά ταύτα, η ψυχή του φονιά δεν έφευγε. Κι αυτός εξακολουθούσε να κραυγάζει.

Ο Πέτρος, όπως ήταν επόμενο, το έμαθε. Δεν κίνησε όμως καμιά διαδικασία για την αποκατάσταση της τιμής του με αναθεώρηση της δίκης, με μηνύσεις κατά των ενόχων και άλλων ενδίκων νομίμων μέσων.

Αλλά τι έκανε; Πήγε στο σπίτι του φονιά!… Οι πάντες πάγωσαν. Οι περισσότεροι χωρικοί, όταν τον είδαν να περνάει μέσα από το χωριό, από την ντροπή τους κρύφτηκαν. Πάγωσε και ο φονιάς όταν τον αντίκρισε, και με γουρλωμένα τα μάτια από την έκπληξη και τη φρίκη, τον άκουσε να του λέει: «Γιώργο, σε συγχωρώ με όλη μου την καρδιά». Τον αγκάλιασε, τον φίλησε και έφυγε, ενώ κάποια δάκρυα κρυφά έτρεχαν από τα μάτια του.

Όμορφο συναίσθημα

Το να συγχωρείς και να ξεχνάς δεν είναι μόνο όμορφο συναίσθημα αλλά και καλή συμβουλή για την υγεία. Αυτό, τουλάχιστον, υποστηρίζεται σε ένα άρθρο που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Psychological Science».
Στο άρθρο επισημαίνεται ότι πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να συγχωρήσουν εκείνους που τους πλήγωσαν, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ο θυμός τους ξεσπά τελικά στο ίδιο το σώμα τους.

Ορισμένες δε έρευνες έχουν ήδη καταδείξει ότι τα άτομα που θυμώνουν εύκολα ή είναι εχθρικά και αγχώδη διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να παρουσιάσουν καρδιαγγειακά προβλήματα.

Στο πλαίσιο της έρευνας οι μελετητές εξέτασαν 71 άνδρες και γυναίκες που είχαν πρόσφατα μια εμπειρία προδοσίας από κάποιο μέλος της οικογένειάς τους, το σύντροφο ή ένα φιλικό τους πρόσωπο. Στη συνέχεια, οι μετέχοντες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα εξέφρασε, βάσει συγκεκριμένου κειμένου, την οδύνη της για το γεγονός και τις σκέψεις της για το πώς θα έπρεπε να τιμωρηθούν εκείνοι που την πλήγωσαν.

Αντίθετα, η άλλη ομάδα, επίσης βάσει συγκεκριμένου κειμένου, εξέφρασε την ευσπλαχνία της απέναντι στο πρόσωπο που την πείραξε και αναγνώρισε ότι και η ίδια είχε στο παρελθόν προδώσει κάποιον.

Αποφάνθηκαν λοιπόν οι ερευνητές ότι, όταν οι συμμετέχοντες εξέφραζαν αρνητικά συναισθήματα, ο καρδιακός παλμός τους και η πίεση αυξανόταν, ενώ σημείωναν εντονότερη νευρική δραστηριότητα. Μολονότι δεν γνωρίζουμε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτών των αντιδράσεων στην υγεία, οι ερευνητές υποστηρίζουν πως συνδέονται με καρδιαγγειακά προβλήματα.

Έτσι, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται το να μάθουμε να συγχωρούμε όσους μας πλήγωσαν και μας αδίκησαν, θα μας κάνει και καλύτερους ανθρώπους και περισσότερο υγιείς.
Γι’ αυτό:

1. Προσπαθήστε να τοποθετήσετε με λόγια σωστά και άρτια το τι ακριβώς σας ενόχλησε και γιατί. Στη συνέχεια, εκμυστηρευτείτε τη δυσάρεστη εμπειρία σε κάποιον φίλο.

2. Υποσχεθείτε στον εαυτό σας ότι θα κάνετε ό,τι ακριβώς πρέπει για να νιώσετε καλύτερα. Η συγχώρεση είναι για εσάς, όχι για αυτούς που σας πλήγωσαν.

3. Η συγχώρεση δεν σημαίνει πάντα ότι θα τα βρεις με το άτομο που σε πλήγωσε. Αυτό που πραγματικά θέλετε και θα πετύχετε είναι η εσωτερική σας γαλήνη.

4. Όταν νιώθετε πίεση από στενοχώρια ή από κάποια αδικία που σας έγινε, προσπαθήστε να χαλαρώσετε. Πάρτε βαθιές αναπνοές, σκεφτείτε κάτι που σας φτιάχνει το κέφι και δείτε την κατάσταση από απόσταση.

5. Για την ακρίβεια, δείτε την κατάσταση από τη σωστή προοπτική της. Αναγνωρίστε ότι η κακή σας κατάσταση και το άγχος προέρχονται από τα πληγωμένα συναισθήματα και τις αρνητικές σκέψεις που έχετε τώρα, και όχι τόσο από αυτό που έγινε πριν από δύο μέρες ή πριν από δέκα χρόνια.

6. Σταματήστε να περιμένετε από τους άλλους να σας δώσουν αυτό που έχετε ανάγκη. Για να μη σας το έχουν δώσει μέχρι τώρα, δε θα σας το δώσουν ποτέ.

7. Ψάξτε να βρείτε νέους τρόπους που θα σας αποφέρουν θετικότητα και θα σας ωθήσουν να βγείτε από το αρνητικό πεδίο σκέψεων που σας χαλάει την καθημερινότητα.

8. Συγχωρήστε. Να θυμάστε ότι αυτός που έχει αδικήσει βρίσκεται σε μειονεκτική θέση και δεν έχει το κουράγιο να το αντιμετωπίσει. Τη δύναμη την έχετε εσείς, γιατί η συγχώρεση είναι δύναμη, είναι μεγαλείο ψυχικό και πνευματικό.

Όταν συγχωρούμε, η ψυχική και σωματική μας υγεία δυναμώνει.

Στον πίνακα “Το δέντρο της συγχώρεσης” του Edward Burne Jones, βλέπουμε τη στροφή των σωμάτων προς τα λουλούδια. Κάτι που θέλει να τονίσει την αξία και τη σπουδαιότητα της συγχώρεσης. Υπάρχουν όρια, όμως; Σίγουρα να συγχωρούμε είναι η απόδειξη της αγάπης, αλλά κάποτε δεν αντέχουμε μια κατάσταση δυσάρεστη… Βέβαια μπορούμε να συγχωρούμε αλλά να δείχνουμε με άλλο τρόπο τη δυσαρέσκειά μας, απομακρυνόμενοι από πρόσωπα που μας βλάπτουν για παράδειγμα, μη νιώθοντας όμως έχθρα ή αρνητικό συναίσθημα.

Τον 18ο αιώνα ο Άγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό». Τρεις αιώνες μετά, ο Elton John τραγουδάει «η συγγνώμη είναι η πιο δύσκολη λέξη» (sorry seems to be the hardest word). Μπορεί οι δεκαετίες να περνούν, ωστόσο, όπως φαίνεται, η συγχώρεση και η συγγνώμη παραμένουν ακόμα κάτι δύσκολο. Τόσο μικρές λέξεις που μπορούμε με ευκολία να προφέρουμε όταν σκουντάμε κατά λάθος κάποιον στο δρόμο, αλλά την κρίσιμη ώρα «βγαίνουν» με δυσκολία. Τι σημαίνει, λοιπόν, η συγχώρεση και τι η συγγνώμη; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις κάτι μας κρατάει πίσω;

Υπόθεση προσωπική

Πολλοί πιστεύουμε ότι η συγχώρεση είναι κάτι που οφείλουμε να κάνουμε όταν αυτός που μας πλήγωσε τη ζητάει. Όμως, στην πραγματικότητα είναι μια υπόθεση πολύ πιο προσωπική. Δεν έχει να κάνει με τον άλλον, αλλά με εμάς, με τη δική μας ανάγκη να απαλλαγούμε από ένα φορτίο που μας βαραίνει και να κερδίσουμε ξανά την εσωτερική μας γαλήνη. Επίσης, δεν είναι πράξη δικαιοσύνης, γι’ αυτό μικρή σημασία έχει αν αυτός που μας πλήγωσε τιμωρήθηκε ή όχι. Στην ουσία, η συγχώρεση είναι μια πράξη ανακούφισης πρώτα από όλα για εμάς τους ίδιους, ενώ δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σχέση μας με αυτόν που μας πλήγωσε θα διορθωθεί.

Πολλές είναι οι επιστημονικές έρευνες που εστιάζουν στο καλό που κάνει η συγχώρεση τόσο στην ψυχή μας όσο και στη συνολική μας υγεία. Μελέτη του Πανεπιστημίου του Stanford, για παράδειγμα, βρήκε ότι οι σπουδαστές που είχαν εκπαιδευτεί να συγχωρούν όσους τους πλήγωναν, θύμωναν λιγότερο και ήταν πιο αισιόδοξοι από εκείνους που δεν είχαν εκπαιδευτεί. Επιπλέον, έρευνες τονίζουν ότι οι άνθρωποι που συγχωρούν ευκολότερα έχουν λιγότερο στρες, χαμηλότερη αρτηριακή πίεση, κοιμούνται καλύτερα, δεν υποφέρουν από κατάθλιψη και έχουν πιο γερό ανοσοποιητικό σύστημα.

Οι «συγγνώμες» των γιορτών

Οι γιορτές είναι συνυφασμένες με θετικά συναισθήματα και μας κάνουν πιο ευαίσθητους στα συναισθήματα των άλλων. Τα μηνύματα αυτών των περιόδων ενθαρρύνουν πράξεις όπως η συγγνώμη και η συγχώρεση. Μάλιστα, όταν οι γιορτές έχουν θρησκευτικό χαρακτήρα, ασκούν μεγαλύτερη επίδραση σε όσους πιστεύουν στον Θεό, αφού η συγγνώμη και η συγχώρεση κατέχουν κεντρική θέση στα μηνύματα που μεταφέρει η θρησκεία.

Συγχωρώ, δεν ξεχνώ

«Συγχωρώ» δεν σημαίνει «ξεχνώ». Αντίθετα, για να συγχωρέσουμε κάποιον πρέπει να θυμηθούμε ό,τι μας έκανε και να ασχοληθούμε με αυτό. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να το αφήσουμε πίσω. Γι’ αυτό και η διαδικασία της συγχώρεσης χρειάζεται χρόνο και μεγάλη προσπάθεια.

Η άρνηση

Η άρνηση να συγχωρέσουμε τον «θύτη» είναι ένας τρόπος να του θυμίσουμε πόσο μας πλήγωσε, να του δείξουμε τι νιώθουμε όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε ανοιχτά. Όσο διατηρούμε, όμως, αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, στερούμε από τον εαυτό μας τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την ενέργειά του με πιο εποικοδομητικό τρόπο για εμάς και τη σχέση μας αυτή. Μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν, δεν εξελισσόμαστε και τελικά φθειρόμαστε. Φυσικά, το πόσο σημαντική είναι η σχέση με αυτόν που μας πλήγωσε καθορίζει και το πόσο μας επηρεάζουν τα συναισθήματά μας.

Αν η άρνησή μας να συγχωρέσουμε αφορά μόνο μία συγκεκριμένη σχέση, τότε ίσως έχουν προηγηθεί και άλλα γεγονότα που μας έχουν πληγώσει. Αν, πάλι, είμαστε άνθρωποι που δεν συγχωρούμε, τότε συσσωρεύουμε αρνητική ενέργεια, που μακροπρόθεσμα θα επηρεάσει τη ζωή μας και τις σχέσεις μας. Επίσης, στην τελευταία περίπτωση, δεν συγχωρούμε ούτε τον εαυτό μας και είμαστε ιδιαίτερα απαιτητικοί από αυτόν, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να χαρούμε τη ζωή μας.

Η εκδίκηση

Αν αυτό που αναζητάμε είναι η εκδίκηση, τότε πάλι αρνούμαστε να αποδεσμευτούμε από ένα παρελθόν που μας βαραίνει και επιλέγουμε να το διατηρούμε ζωντανό μέσα από σκέψεις εκδίκησης. Έτσι, ξαναζούμε τον πόνο, αλλά αυτή τη φορά υπεύθυνοι για την πρόκλησή του είμαστε εμείς και η εμμονή μας. Αντί να εστιάζουμε σε πράγματα που θα βελτιώσουν τη ζωή μας, επιδιώκουμε μια ανακούφιση που δεν είναι ποτέ αρκετή και δεν μας αφήνει να βγούμε από τη θέση του «θύματος». Δίνουμε τη δύναμή μας στον άλλον, αφού με τις πράξεις του καθορίζει τη ζωή μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι και εμείς έχουμε ευθύνη.

Τι να μάθει το παιδί

Ένα παιδί που μεγαλώνει με γονείς που ξέρουν να συγχωρούν θα μάθει και εκείνο να συγχωρεί. Ωστόσο, αυτό που έχει αξία δεν είναι τόσο οι γονείς να μιλήσουν στο παιδί για την αξία της συγχώρεσης όσο το να την υποστηρίζουν με τις πράξεις τους. Οι πράξεις είναι αυτές που δίνουν ισχύ στο μήνυμά τους.
Ένας άλλος τρόπος για να μάθει κάποιος να συγχωρεί είναι να αναγνωρίσει με ποιον τρόπο επηρεάζουν τη ζωή του τα αρνητικά συναισθήματα που κρατάει μέσα του. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν θέλει να φθαρεί από αυτά, τότε θα επιλέξει να τα απελευθερώσει και να προχωρήσει με τη ζωή του.

Η συγγνώμη

Πέρα από τη συγχώρεση, υπάρχει και η «συγγνώμη», μια λέξη που φαίνεται εξίσου δύσκολο να την προφέρουμε, ενώ είναι ακόμα πιο δύσκολο το να την εννοούμε. Όταν ζητάμε συγγνώμη, στην ουσία αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ό,τι κάναμε ή είπαμε σε βάρος κάποιου άλλου. Η ανάληψη της ευθύνης αυτής συνδέεται με το αίσθημα της δύναμης και όχι της αδυναμίας, αφού προϋποθέτει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να μπούμε στη θέση του άλλου και να δείξουμε ευαισθησία. Η ενσυναίσθηση αποτελεί θεμελιώδη ανθρώπινη δεξιότητα και όσοι τη διαθέτουν δημιουργούν πιο αρμονικές σχέσεις. Όταν ζητάμε συγγνώμη από κάποιον, σημαίνει ότι μας ενδιαφέρει πραγματικά η σχέση που έχουμε μαζί του. Όμως, και η ειλικρίνεια είναι βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η συγγνώμη θετικά, γι’ αυτό και αν ζητήσουμε συγγνώμη, αλλά εξακολουθήσουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, αυτό δείχνει ότι δεν αναγνωρίζουμε πραγματικά τις συνέπειες των πράξεων μας και δεν νοιαζόμαστε ουσιαστικά για τα συναισθήματα των άλλων. Οι πράξεις μας είναι εκείνες που ενδυναμώνουν τον λόγο μας.

Ειλικρίνεια

Η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι το να ζητάμε ειλικρινά συγγνώμη είναι αρκετά δύσκολο. Γιατί; Κάποιοι θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι ένδειξη αδυναμίας, ότι παραχωρούν στον άλλον την ισχύ. Όταν κάποιος λειτουργεί ανταγωνιστικά σε μια σχέση, θεωρεί σημαντικό να αισθάνεται ότι διατηρεί εκείνος τον έλεγχο. Ωστόσο, λόγος μπορεί να είναι και η απουσία επαφής με τα δικά μας συναισθήματα, καθώς αν δεν τα αναγνωρίζουμε, δεν μπορούμε να μπούμε στη θέση του άλλου.

Αποτρεπτικά λειτουργούν και τα έντονα συναισθήματα ενοχής, τα οποία δεν μας αφήνουν να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να επανορθώσουμε. Τέλος, υπάρχει και το ενδεχόμενο να μη ζητάμε συγγνώμη επειδή δεν έχουμε αντιληφθεί τις συνέπειες των πράξεών μας. Είναι, επομένως, σημαντικό σε μια σχέση το άτομο που έχει θιγεί να εκφράζει ανοιχτά τα συναισθήματά του.

Όταν δεν ζητάμε συγγνώμη, το μήνυμα που λαμβάνει κάποιος είναι ότι η σχέση μας μαζί του δεν είναι σημαντική. Η στάση αυτή μπορεί να του προκαλέσει θυμό, λύπη, πόνο, τα οποία επηρεάζουν τη σχέση μας και μπορεί να το απομακρύνουν από κοντά μας.

Μορφές συγγνώμης

Έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Maryland έδειξε πως υπάρχουν τρεις μορφές συγγνώμης, που η καθεμία είναι αποτελεσματική ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεται. Η πρώτη περιέχει την έννοια της επανόρθωσης, η δεύτερη της κατανόησης και του συμμερισμού και η τρίτη της αναγνώρισης παραβίασης κανόνων. Οι ειδικοί υποστηρίζουν πως η πρώτη είναι πιο αποτελεσματική με όσους είναι ατομιστές και υλιστές, η δεύτερη με ανθρώπους που ορίζουν τον εαυτό τους κυρίως μέσα από τις σχέσεις τους και η τρίτη με όσους ορίζουν τον εαυτό τους ως μέλη μιας ομάδας.

Τα στάδια της συγχώρεσης

1. Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτούμε ότι πληγωθήκαμε, γιατί συχνά πείθουμε τον εαυτό μας ότι όλα είναι καλά, ώστε να προστατευτούμε από δυσάρεστα συναισθήματα.

2. Πολλές φορές, όταν μας πληγώνουν, έχουμε την αίσθηση ότι κάπου φταίξαμε κι εμείς, ώστε να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Οι ενοχές, όμως, δεν οδηγούν πουθενά.

3. Το στάδιο της θυματοποίησης είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί ο ρόλος του θύματος είναι πολύ «βολικός» και αποτελεί μια καλή δικαιολογία για να μην αναλάβουμε ευθύνες.

4. Εξίσου σημαντικό είναι και το να εκφράσουμε την οργή μας. Ωστόσο, για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με αυτόν που μας πλήγωσε, αρκεί να παραδεχτούμε και να αποδεχτούμε τον θυμό μας.

5. Έπειτα ακολουθεί το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. Ούτε εδώ χρειάζεται να αναζητήσουμε τον θύτη και να του μιλήσουμε, εκτός και αν πρόκειται για κάποιο κοντινό σε εμάς πρόσωπο. Η συγχώρεση μπορεί να δοθεί ακόμη κι αν δεν ξαναδούμε αυτόν που μας έβλαψε.

6. Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό της συγχώρεσης, το οποίο οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως μια εσωτερική λύτρωση.

Αξιοπρέπεια

Όταν κάποιος καταφέρει να συγχωρέσει το άτομο που τον έχει πλήξει, αυτό σημαίνει πως δεν τρέφει πλέον «αρνητικά» και καταστροφικά αισθήματα για το άτομο αυτό αλλά ούτε και για τις όποιες πράξεις του. Ακόμα και αν δεν μπορέσουμε να συγχωρέσουμε μια πολύ σοβαρή πράξη σε βάρος μας, η σταδιακή συμφιλίωση με αυτό που συνέβη μπορεί να μας βοηθήσει να συνεχίσουμε με αξιοπρέπεια τη ζωή μας.
Ο Francis Bacon, Άγγλος φιλόσοφος, πολιτικός, συγγραφέας και επιστήμονας (1561-1626) είπε: «Αυτός που δεν προτίθεται να συγχωρέσει τους άλλους καταστρέφει τη γέφυρα που κάποια στιγμή ο ίδιος θα χρειασθεί να διαβεί»…
Η συγχώρεση δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλά μπορεί ν’ αλλάξει το μέλλον.

Επιμέλεια: Ειρήνη Αϊβαλιώτου – catisart.gr
awakengr.com

https://www.healingeffect.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.